Ελλάδα μου για μένα εσύ είσαι τ’άγιο φώς
και στην ψυχή μου μέσα κρυφός ο στεναγμός
Ελπίδα και χαρά μου δίνεις μόνο εσύ
και όχι η καντήλα που καίει μέσα εκεί
Τους ήρωες που έβγαλες θα έχω στο μυαλό
εκείνους θα δοξάζω εκείνους θα υμνώ
Μόνοι μας τα λέμε μόνοι μας τα ακούμε αλλα δεν απογοητευόμαστε γιατί έχουμε παράδειγμα το Λεωνίδα και η φλόγα των Ελλήνων προγονών μας είναι αναμμένη ακόμα μέσα μας και δεν περιμένουμε καμία ψευτοφλόγα να μας δώσει ελπίδα.
Για όλους τους Ιουδαιοχριστιανους που μας έχουν ζαλίσει με τις υποτιθέμενες προφητείες των “ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ”!!!
Δείτε την προαναγγελία πριν είκοσι πέντε αιώνων του τραγικού ποιητή Ευριπίδη,ο οποίος στο έργο του (ΕΛΕΝΗ)(ΣΤΙΧ. 1320-1335) λέει.
Όταν η μητέρα (η Δήμητρα) σταμάτησε τις περιπλανήσεις,ζητώντας να βρει τη θυγατέρα της (την Περσεφόνη) που την είχαν αρπάξει με δόλο, πέρασε τις κορυφές της Ίδης που τρέφονται με χιόνια,που κατοικούνε νύφες και που το πένθος πέφτει εις τα χιονισμένα βραχώδη δάση.Και κάνοντας τις ξερές πεδιάδες της γης να μην καρπίζουν δια τους θνητούς,καταστρέφει τη γενιά των θνητών,και δεν αφήνει να βγουν πράσινα βλαστάρια με άφθονα σγουρά φύλλα για να βοσκήσουν τα κοπάδια.
Η ζωή σταμάτησε εις τις πόλεις.Δεν γίνονται θυσίες εις τους θεούς και δεν καίγονται πέλανοι εις τους βωμούς.Σταματάν οι δροσερές πηγές να βγάζουν καθαρό ύδωρ,διότι δεν μπορεί να λησμονήσει το πένθος της διά το παιδί της.
“Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα.
Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ’ τον κόσμο!
Τι, ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,
κι α, ιδέτε, χώθηκε τ’ αξόνι του βαθιά μες το αίμα!
Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μοναχός του ν’ ανέβει ο ήλιος
σπρώχτε με γόνα και με στήθος να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.
‘Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!
Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του,
ομπρός, ομπρός, κ’ η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!
Ομπρός, οι δημιουργοί!… Την αχθοφόρα ορμή Σας
στηλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος!”
