ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

Ένας Έλληνας βρίσκεται στην ομάδα επιστημόνων που κατάφερε να δημιουργήσει για πρώτη φορά στην ιστορία ζωή εκ του μηδενός. (Videos)Πρόκειται για τον δόκτορα Αριστείδη Πατρινό, ο οποίος είναι διευθυντής της εταιρείας Synthetic Genomics του αμερικανού Craig Venter. O Venter εντυπωσίασε τον πλανήτη όταν ανακοίνωσε ότι κατάφερε να δημιουργήσει για πρώτη φορά ένα ζωντανό κύτταρο.

Μιλώντας στα ΝΕΑ ο κ. Πατρινός λέει ότι από εδώ και πέρα μόνο η φαντασία είναι το όριο για τις εφαρμογές της νέας ανακάλυψης. Οι επιστήμονες στην ουσία έβαλαν DNA που δημιούργησαν στο εργαστήριο μέσα σε ένα κύτταρο βακτηρίου. Το DNA λειτουργεί ως “πρόγραμμα” για το κύτταρο και το μεταμορφώνει – ή αλλιώς το κάνει να λειτουργεί – όπως θέλουν οι επιστήμονες.
Read the rest of this entry »

Χωρίς να διακατέχομαι από διάθεση συνωμοσιολογίας, είμαι πεπεισμένος πλέον ότι βαδίζουμε ως χώρα αλλά πολύ περισσότερο ως παγκόσμια κοινωνία στο τελευταίο στάδιο της επικράτησης της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ή NEW WORLD ORDER.
Πρόκειται για την πλέον στυγνή και απάνθρωπη μορφή παγκόσμιας καπιταλιστικής διακυβέρνησης. Είναι πασιφανής η στόχευση του κεφαλαίου να μπορεί να ελέγχει και να εκμεταλλεύεται όλο και μεγαλύτερα τμήματα της παγκόσμιας παραγωγής. Αυτό στους περασμένους αιώνες ήταν η αιτία των διαφόρων συρράξεων, αποικιοκρατικών πολέμων, πολέμων ανεξαρτησίας και παγκοσμίων πολέμων.
Ενώ ο άνθρωπος θα έπρεπε να ασχολείται με την ανάπτυξη του πνεύματός του, ώστε να μπορεί να εκπληρώσει τον προορισμό του στη ζωή, και για να το κάνει θα πρέπει να έχει τα απαραίτητα εφόδια, στέγη, τροφή, συντροφικότητα και γνώση, επιχειρείται να μετατραπεί πλέον σε ένα ενεργούμενο από διάφορα κέντρα που πλέον αποκαλύπτονται.
Ενώ η ΠΤΠ ή NWO σαν θεώρηση πραγμάτων αλλά και επιδιωκόμενος στόχος είχε πρωτοεμφανιστεί στα μέσα του περασμένου αιώνα (πρωτοαναφέρεται από Γουίλσον και Τσώρτσιλ, αμέσως μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, για να εξισορροπηθούν υποτίθεται οι εξουσίες) και αμέσως μετά ξεκίνησαν διαδικασίες συγκρότησης των παγκόσμιων θεσμικών οργάνων που θα βοηθούσαν στην επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού ( όπως τα Ηνωμένα Έθνη και το ΝΑΤΟ , το σύστημα του Bretton Woods, η Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT) κά) δεν υπήρχε δυνατότητα επιβολής της, καθόσον ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της διεθνούς κοινωνίας ήταν -μέχρι το ’90-στο κομμουνιστικό στρατόπεδο.
Εν τούτοις προχώρησε στην σύσταση του κεντρικού διευθυντικού υπερκρατικού πυρήνα (ενός διεθνούς διευθυντήριου) τον Μάϊο του 1954, της λέσχης Bilderberg …(ονομασία που προήλθε από το όνομα του ξενοδοχείου της Ολλανδικής πόλης του Άρνεμ, όπου και η ιδρυτική συνάντηση του διεθνούς καπιταλισμού). (Βλέπε οργάνωση και σκοποί και συμμετέχοντες στις συνεδριάσεις της λέσχης Bilderberg).
H NWO είναι η επικράτηση της υπερεθνικής αστικής τάξης σε βάρος όλου του πλανήτη. Είναι η πλήρης επικράτηση του κεφαλαίου, με την πιο ακραία και άγρια έκφρασή του, πάνω στα δικαιώματα των τοπικών – κρατικών κοινωνιών. Είναι ο πλήρης έλεγχος στην οικονομία και μέσω αυτής στην εναρμόνιση και πατενταρισμένο καθολικισμό στην πληροφορία, ελευθεριά, διατροφή, υγεία, πολιτική, πολιτισμό. Τελικός στόχος η ποδηγέτηση των κοινωνιών από μια ηγετική ομάδα καπιταλιστών.
Τα πρώτα στάδια αυτής της επιβολής τα έχουμε δει από χρόνια με τις επεμβάσεις στρατιωτικού χαρακτήρα. Πλέον αυτές πέρασαν στην ιστορία καθώς οι ηγέτες της NWO και της Bilderberg κατέληξαν από χρόνια, μετά την διάλυση του ανατολικού μπλογκ που από αυτούς υποκινήθηκε – αν δεν προγραμματίστηκε – στην οικονομική επιβολή τους μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Οι σκόπιμα αυξημένες και πλασματικές καταναλωτικές ανάγκες των πολιτών του Δυτικού κόσμου καθοδηγήθηκαν από τους κεντρικούς τραπεζίτες, κατόπιν υποδείξεων των ετήσιων συνεδρίων της λέσχης, με στόχο να αυξηθούν τα χρέη των κρατών για να μπορέσουν να κάνουν πλέον οι “αγορές” (οι ίδιοι δηλαδή) την επίθεσή τους με στόχο να στοιχειοθετηθεί η αναπόφευκτη αναγκαιότητα του περιορισμού των εισοδημάτων, της αύξησης των φόρων και απώτερο και κυρίαρχο στόχο την πλήρη – σε επόμενη φάση – κατάργηση των ελευθεριών.
Προσβλέποντας στον έλεγχο έχουν συμπαραστάτες εκτός από τους πολιτικούς και τραπεζίτες και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (τύπο, τηλεόραση και προσεχώς και έλεγχο στο διαδίκτυο), εκπρόσωποι των οποίων συμμετέχουν στις συνεδριάσεις της λέσχης.
Και για να φτάσουμε στους Έλληνες που συμμετέχουν στις συνεδριάσεις της λέσχης Bilderberg, και άρα είναι υποστηρικτές της New World Order, θα πρέπει να αναφέρουμε τα ονόματά τους: Πρώτος και καλύτερος ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μάλιστα πρόσφατα σε ημερίδα του Economist δήλωσε με στεντόρια φωνή: “Χρειαζόμαστε μια Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Χρειαζόμαστε μια Παγκόσμια Οικονομική Διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα”
Συμμετείχε τέσσερις φορές.
Άλλοι υψηλοί προσκεκλημένοι, πολλάκις συμμετέχοντες στις συνεδριάσεις της λέσχης και ένθερμοι υποστηρικτές της NWO:
Κώστας Καραμανλής
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης
Ντόρα Μπακογιάννη
Αντώνιος Σαμαράς
Γιώργος Αλογοσκούφης
Άννα Διαμαντοπούλου
Θεόδωρος Πάγκαλος
Αλέξης Παπαχελάς
Γιάννης Παπαθανασίου
Θάνος Βερεμής
Γιώργος Δαβίδ

Ellinas Blog

Ποιοί είναι οι πραγματικοί θύτες του Ολοκαυτώματος των Ποντίων και των Αρμενίων;
Ποιοί υπονόμευσαν και κατέστρεψαν στην πραγματικότητα την Οθωμανική Αυτοκρατορία;
Ποιοί δημιούργησαν το τουρκικό έθνος-κράτος;
Ποιοί είναι οι πραγματικοί θύτες όλων σχεδόν των σφαγών εναντίον των Ελλήνων;
Ολα όσα μας δίδαξαν στο σχολείο είναι η “μισή αλήθεια”.Η πραγματική ιστορία είναι εντελώς διαφορετική.

Περισσότερα στοιχεία για τις σφαγές εναντίον του ελληνισμού θα βρείτε στο blog μας http://antipliroforisi.blogspot.com/

Σπιναλόγκα

Σύμφωνα με την καθηγήτρια Νίκη Τόσκα, 14 ασθενείς έχουν εντοπιστεί σε χωριό του νομού Λασιθίου, τρεις στο Ηράκλειο και τέσσερις στα Χανιά.

Σοκ έχει προκαλέσει στην Κρήτη η αποκάλυψη της καθηγήτριας Δερματολογίας του πανεπιστημίου του νησιού, Νίκης Τόσκα, ότι εν έτει 2010 21 άνθρωποι νοσούν από λέπρα! Με βάση, μάλιστα, τα λεγόμενα της καθηγήτριας, πολλοί εξ αυτών ζουν σε ένα μικρό χωριό του Νομού Λασιθίου και αρνούνται από ντροπή να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, προκειμένου να υποβληθούν σε φαρμακευτική αγωγή.Σύμφωνα με την κ. Τόσκα, ασθενείς από το Λασίθι έχουν εμφανή πλέον τα συμπτώματα της νόσου. Ενας έχει τυφλωθεί, άλλος έχει ακρωτηριαστεί και παρ’ όλα αυτά αρνούνται να συνεργαστούν με τις αρμόδιες Αρχές και να νοσηλευτούν. «Εχω ενημερώσει τον νομάρχη και τον εισαγγελέα Λασιθίου. Είναι αδιανόητο στις μέρες μας να υπάρχουν ασθενείς με Χάνσεν και να μη θεραπεύονται». Δεκατέσσερις ασθενείς, όπως ανέφερε η ίδια, έχουν καταγραφεί στον Νομό Λασιθίου, τρεις στο Ηράκλειο και τέσσερις στα Χανιά. «Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι, αλλά ντρέπονται για την ασθένεια και κρύβονται, με αποτέλεσμα να μην ακολουθούν τη θεραπεία».

Ο νομάρχης Λασιθίου, Σήφης Αναστασάκης, μιλώντας στο «Εθνος», τόνισε ότι η Νομαρχία δεν έχει ενημερωθεί για έναν τόσο μεγάλο αριθμό ασθενών. «Αν ισχύουν τα όσα αναφέρει η καθηγήτρια, θα έπρεπε να έχουμε ενημερωθεί εδώ και καιρό. Αυτό είναι το ενδεδειγμένο. Εχω ήδη αποστείλει έγγραφο στη ΔΥΠΕ Κρήτης και πλέον ζητώ να καταγραφούν επίσημα όλα τα περιστατικά που υποστηρίζει η κ. Τόσκα». Υπογράμμισε, επίσης, ότι η μοναδική περίπτωση που είναι σε γνώση της νομαρχίας και η οποία είναι καταγεγραμμένη από τις υγειονομικές υπηρεσίες είναι αυτή ενός ηλικιωμένου Χανσενικού που ζει σε χωριό του Λασιθίου. «Ο άνθρωπος αυτός νοσεί χρόνια. Ομως ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή. Ζει μαζί με την κατάκοιτη αδελφή του. Και τους δύο φροντίζει η τρίτη αδελφή τους, η οποία είναι γιαγιά δύο μικρών εγγονιών. Τελευταία ο ηλικιωμένος δεν συνεργαζόταν και δεν έπαιρνε την αγωγή του. Για προληπτικούς λόγους ζητήσαμε από τη γυναίκα να εξεταστεί. Το ίδιο ζητήσαμε και για τα εγγονάκια της. Από το νοσοκομείο μάς ενημέρωσαν ότι η γιαγιά αποδείχθηκε θετική στη νόσο, ενώ τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά για τα δύο παιδιά».

Σύμφωνα με τον κ. Αναστασάκη, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση ήταν εκείνη που ενημέρωσε για την περίπτωση της συγκεκριμένης οικογένειας τόσο την Εισαγγελία Λασιθίου όσο και την καθηγήτρια Δερματολογίας. Είναι ενδεικτικό ότι η Εισαγγελία Λασιθίου ασχολείται με τη συγκεκριμένη υπόθεση από τον Οκτώβριο του 2009, προβαίνοντας σε όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, ωστόσο ο ηλικιωμένος αρνούνταν κατηγορηματικά να φύγει από το σπίτι του. Μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος, ο ηλικιωμένος θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με τη συνδρομή της Αστυνομίας.

Πηγή…

 Απολιθώματα ζώων βρίσκονται συχνά σε όλο τον πλανήτη, όμως το απολιθωμένο κεφάλι ενός δράκου είναι ένα σπάνιο εύρημα.  Στην πόλη Anshun, Guizhou, της Κίνας όμως οι αρχαιολόγοι στάθηκαν πιο τυχεροί αφού ανακάλυψαν ένα κεφάλι δράκου (στη φωτογραφία) σε άρτια κατάσταση. Αρχικά οι επιστήμονες καθάρισαν τον πηλό από το απολίθωμα.

 Στη  συνέχεια παρατήρησαν ότι ο δράκος είχε δυο κέρατα πάνω από το κεφάλι, ενώ η μορφή του τέρατος έμοιαζε σε μεγάλο βαθμό με τα όντα των παραμυθιών και των ιστοριών.  Οι κινέζικοι θρύλοι περιέχουν πολλές αναφορές σε δράκους, ενώ ο δικέρατος δράκος αποτελεί σύμβολο για τους κινέζους. Εξ ου και η ονομασία που έχουν οι κινέζοι ως «απόγονοι του δράκου».

Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ο δράκος ήταν ένα πλάσμα των παραμυθιών.

  Το απολίθωμα του δράκου, που βρέθηκε στην περιοχή Guanling County της πόλης Anshun, έχει μήλος 7.6 μέτρων, ενώ το κεφάλι του είναι 76 εκατοστά με λαιμό που ξεπερνάει τα 54 εκατοστά. Το κυρίως σώμα έχει μήκος 2.7 μέτρα και πλάτος 68 εκατοστά. Η ουρά φτάνει τα 3.7 μέτρα. Το κεφάλι του δράκου έχει τριγωνικό σχήμα με ένα στόμα 43 εκατοστών. Τα κέρατα – συμμετρικά μεταξύ  τους-  εξέχουν από το πλατύτερο τμήμα του κρανίου με μήκος 27 εκατοστά. Είναι ελαφρά κυρτά στο άκρο τους.

 Ο κινέζικος δράκος ήταν ένα αμφίβιο ερπετοειδ��ς που ζούσε στους ωκεανούς την Τριασική περίοδο, 200 εκατομμύρια χρόνια πριν. Περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο νερό, ενώ κάποιες φορές  περπατούσε στην στεριά για να γεννήσει τα αβγά του. Η κυρίως τροφή του αποτελούνταν από ψάρια και μικρά ερπετά.

 Η ανακάλυψη του δράκου προσφέρει σημαντικές πληροφορίες στους επιστήμονες ώστε να εντοπίσουν την προέλευση του θρυλικού κινέζικου δράκου.

http://www.pyles.tv/News/Cryptozoology-Nature/Kefali-drakou-stin-Kina.aspx

Η 11χρονη Μύρτις από την Αρχαία Αθήνα!

10 Απρίλιος 2010

Και ιδού η Μύρτις! Μία εντεκάχρονη αρχαία Αθηναία σαν όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της, τότε και τώρα. Γιατί κοιτάζοντάς την δεν μπορεί κανείς να μην «αναγνωρίσει» το πρόσωπο μιας μικρής γειτονοπούλας… Καστανή, όπως θεωρούν οι αρχαιολόγοι ότι ήταν οι περισσότεροι Αθηναίοι, με συμμετρικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου της και με μόνη ίσως παραφωνία τα δοντάκια που προεξέχουν στην επάνω γνάθο, καθώς τα νεογιλά δεν είχαν προλάβει να αντικατασταθούν.

« Η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη όταν αντίκρισα το πρόσωπο της Μύρτιδος!Δεν ήξερα άλλο για εκείνη παρά μόνο πως ήταν ένα κοριτσάκι που κατοικούσε στην Αθήνα την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, έζησε την πολιορκία και τον λοιμό και πέθανε, κατά πάσα πιθανότητα,από τυφοειδή πυρετό» είπε χθες το απόγευμα ο καθηγητής Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μανώλης Παπαγρηγοράκης κατά την ομιλία του ενώπιον μεγάλου κοινού στο αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά τη Μύρτιδα.

Αποτέλεσμα μελέτης που διήρκεσε τρία χρόνια, με τη συμμετοχή πολλών ελλήνων και ξένων επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων, είναι αυτό το εγχείρημα, το οποίο κατέστη δυνατόν μόνο χάρη στην εξαιρετική διατήρηση του κρανίου της μικρής, που βρέθηκε σε ομαδικό τάφο 150 νεκρών στον Κεραμεικό, το 1995. Στο ερώτημα πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι αυτή η ανάπλαση, ο κ. Παπαγρηγοράκης είναι κατηγορηματικός: «Το εύρημα ήταν σε τόσο καλή κατάσταση που ελάχιστες μπορεί να είναι οι αποκλίσεις από την πραγματικότητα». «Ενώ το γνωρίζαμε, δεν θελήσαμε να αποδώσουμε στην έκφραση του προσώπου της τον πόνο που ίσως έζησε προτού πεθάνει» ανέφερε ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο κ. Παπαγρηγοράκης. «Προτιμήσαμε ένα ελαφρύ μειδίαμα που προσδίδει την αίσθηση της εσωτερικής γαλήνης και αταραξίας που θα είχε αν γνώριζε πως μαζευτήκαμε όλοι σήμεραεδώ, στους πρόποδες του Παρθενώνα, 2.400 χρόνια μετά, για να αντικρίσουμε με έκπληξη, θαυμασμό και συγκίνηση το παιδικό της πρόσωπο». Το ίδιο πρόσωπο αλλά και τις συνθήκες της ανασκαφής, την ερευνητική διαδικασία για τον προσδιορισμό του ιού που εξολόθρευσε το 1/3 των Αθηναίων και τη διαδικασία ανάπλασης της Μύρτιδος θα παρακολουθούν οι επισκέπτες της πρωτότυπης έκθεσης που θα εγκαινιαστεί στις 15 Απριλίου στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2010/04/11.html#ixzz0kggHxjIJ

 Ήταν το 1995, όταν η κ. Εφη Μπασγιωτοπούλου- Βαλαβάνη κατά τη διάρκεια μίας ανασκαφής στον Κεραμεικό με αφορμή τα έργα του Μετρό των Αθηνών, ανακάλυψε στη γωνία Ιεράς οδού και Πειραιώς, έναν τάφο του 430-426 π.Χ.

  Μέσα σε αυτόν βρέθηκε ένα παιδικό κρανίο που έφερε γυναικεία χαρακτηριστικά, στο οποίο οι αρχαιολόγοι έδωσαν το όνομα Μύρτις, ένα από τα πιο διαδεδομένα γυναικεία ονόματα της εποχής.Το συγκεκριμένο κρανίο είναι το μοναδικό που διατηρεί τη μόνιμη οδοντοφυΐα ταυτόχρονα με ένα μέρος από τη νεογιλή, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο!

Μία 11χρονη που  έζησε πριν από 2.500 χρόνια!

  Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις που έγιναν τότε, η Μύρτις ήταν μια 11χρονη κοπέλα, που έζησε στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου και πέθανε στον μεγάλο λοιμό της Αθήνας το 430 π.Χ. Τη φοβερή εκείνη επιδημία που σκότωσε τον Περικλή και οδήγησε στο θάνατο περίπου το 1/3 των κατοίκων της πόλης.

  Το κρανίο της Μύρτιδος αποτέλεσε την αφορμή για τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μανώλη Παπαγρηγοράκη, να προχωρήσει στην υλοποίηση μιας παλιάς του ιδέας: την ανάπλαση ενός προσώπου που έζησε στην Αρχαία Αθήνα.

  Με τη χρήση της νέας τεχνολογίας τη μορφή που είχε μια νεαρή Αθηναία, η οποία έζησε πριν από 2.500 χρόνια. Μέσα από αυτήν θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε για πρωτη φορά πώς έμοιαζαν οι αρχαίοι Ελληνες στα χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και πώς ήταν η κατατομή του προσώπου τους. Η πρώτη του παρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 8 Απριλίου 2010 στις 19:30 στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

Πόσο μοιάζουμε με τους αρχαίους προγόνους μας;

Το 2005 ο κ. Παπαγρηγοράκης, παρουσίασε μία μελέτη του σε διεθνές συνέδριο στο Παρίσι στην οποία συνέκρινε το πρόσωπο των αρχαίων Ελλήνων με αυτό των σύγχρονων. Η σύγκριση έδειξε ότι διατηρούμε το ίδια χαρακτηριστικά ως προς το πρόσωπο, τα μάτια, τη μύτη κ.λπ. αλλά έχει αλλάξει σημαντικά το εγκεφαλικό κρανίο, δηλαδή το επάνω τμήμα του κεφαλιού, λόγω της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.

  Ακολουθώντας το μοντέλο και την τεχνική που χρησιμοποίησαν οι Βρετανοί επιστήμονες για να αναπλάσουν το πρόσωπο του Φιλίππου Β’, ο κ. Παπαγρηγοράκης και οι συνεργάτες του προχώρησαν στην ανάπλαση του προσώπου της Μύρτιδος η οποία αναμένεται να ρίξει φως σε άγνωστες μέχρι σήμερα πτυχές της ιστορίας.
 
  Στην πρωτοποριακή αυτή προσπάθεια συμμετείχαν το θεραπευτικό ινστιτούτο “Εγκέφαλος” και ο ακτινολόγος κ. Παναγιώτης Τούντας, το ΤΕΙ Κρήτης, με τους κ. Μαραβελάκη και Αντωνιάδη, καθώς και ο ειδικός γλύπτης κ. Οσκαρ Νίλσον από τη Σουηδία ο οποίος και δημιούργησε ένα πιστό αντίγραφο του αρχαίου κρανίου. Τα ρούχα της αρχαίας Αθηναίας δημιούργησε η κ. Ελένη Κλημογιάννη βασισμένα σε ειδικό σχέδιο.

Φως στο μυστήριο του μεγάλου λοιμού της Αθήνας

  Πέρα από την ανάπλαση του προσώπου της Μύρτιδος, η οποία θα απαντήσει στο ερώτημα πόσο έχουν αλλάξει οι σύγχρονοι Έλληνες ως προς την εξωτερική τους εμφάνιση, το κρανίο αυτό έρχεται να ρίξει φως σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσε ιστορικές περιόδους.

 Η ανάλυση που έγινε στα δόντια όσων χάθηκαν από το λοιμό της Αθήνας, την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, έδειξε ότι το μικρόβιο που προκάλεσε τη μυστηριώδη ασθένεια ήταν η σαλμονέλα, υπεύθυνη για τον τυφοειδή πυρετό. H αλληλουχία του DNA της Salmonella Enterica Serovar TyphiΗ, 150 ανθρώπων που πέθαναν την περίοδο της πολιορκίας της Αθήνας από τους Σπαρτιάτες, είναι κατά 96% ίδια με την αλληλουχία της σημερινής μορφής, πράγμα που σημαίνει ότι το μικρόβιο έχει μεταλλαχθεί.  Περιμένουμε με ενδιαφέρον την παρουσίαση της Μύρτιδος! Στη φωτογραφία αριστερά βλέπετε την αφίσα της εκδήλωσης “Μύρτις: πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν”. Κάντε κλικ στην εικόνα για να μεταφερθείτε στο σχετικό γκρουπ στο facebook!

Oι σύγχρονες έρευνες επιχειρούν να καθορίσουν τα εγκεφαλικά κυκλώματα τα οποία ξεχειλίζουν από δραστηριότητα όταν πιστεύουμε πως αντιμετωπίζουμε το θείο, και όταν νοιώθουμε πως μεταφερόμαστε από μια βαθιά προσευχή, ένα εξυψωτικό τελετουργικό ή μια μυστικιστική μουσική. Αν και το πεδίο είναι εντελώς ανεξερεύνητο, και οι απαντήσεις πολύ αβέβαιες, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο. Οι πνευματιστικές εμπειρίες είναι τόσο οικείες στους πολιτισμούς, διαμέσου των εποχών και των πίστεων, λέει ο Wulff, ώστε <<να υποθέτουμε έναν κοινό πυρήνα που μοιάζει με αντανάκλαση της δομής και των διαδικασιών του ανθρώπινου εγκεφάλου>>.

Όπως το περιμέναμε, ο προμετωπικός φλοιός, η έδρα της προσοχής, διεγείρεται: ο Baime, τελικά, συγκεντρώνεται βαθιά. Όμως υπάρχει μια απρόσμενη ηρεμία στην εγκεφαλική δραστηριότητα. Ένας αριθμός νευρώνων στους ανώτερους πλευρικούς λοβούς, κοντά στην κορυφή και στο πίσω μέρος του εγκεφάλου, σκοτεινιάζει. Αυτή η περιοχή, επονομαζόμενη ως <<περιοχή ελέγχου προσανατολισμού>>, επεξεργάζεται πληροφορίες για το χώρο και το χρόνο, και για τον προσανατολισμό του σώματος στο χώρο. Αυτή καθορίζει το που τελειώνει το σώμα και που αρχίζει ο έξω κόσμος. Ειδικότερα, η αριστερή περιοχή ελέγχει την αίσθηση της οριοθέτησης του φυσικού σώματος και η δεξιά περιοχή την αίσθηση του φυσικού χώρου στον οποίο βρίσκεται το σώμα. (Μια βλάβη σε αυτή την περιοχή μπορεί να προκαλέσει αναπηρία στην ικανότητα κίνησης στο φυσικό χώρο, αφού δεν μπορούμε πια να προσδιορίσουμε τις απαραίτητες αποστάσεις και γωνίες.

ΟΡΑΜΑΤΑ

Είναι γεγονός πως κάποιες από τις ίδιες εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται στην εμπειρία της μηλόπιτας παράγουν επίσης πνευματιστικές εμπειρίες. Όταν η εικόνα ενός σταυρού ή ενός Torah επενδυμένου με ασήμι, εκκινούν μια αίσθηση θρησκευτικού δέους, αυτό συμβαίνει επειδή η περιοχή επεξεργασίας εικόνας του εγκεφάλου, η οποία ερμηνεύει αυτά που τα μάτια βλέπουν και συνδέει εικόνες με συναισθήματα και αναμνήσεις, έχει μάθει να συνδέει τέτοιες εικόνες με τέτοια αισθήματα. Τα οράματα που εγείρονται σε μια προσευχή ή μια τελετουργία δημιουργούνται επίσης στη συσχετιζόμενη περιοχή ενώ ηλεκτρική διέγερση των κροταφικών λοβών (οι οποίοι βρίσκονται κατά μήκος των πλευρών του κεφαλιού και αποτελούν την έδρα των κυκλωμάτων των επιφορτισμένων με τον έλεγχο της ομιλίας, της θεολογικής θεώρησης και της ενότητας) παράγει επίσης οράματα.

Η επιληψία των κροταφικών λοβών -ανώμαλη έκρηξη ηλεκτρικής δραστηριότητας σ’ αυτές τις περιοχές- κάνει το ίδιο σε ακραία μορφή. Αν και μερικές μελέτες έχουν εκφράσει αμφιβολίες για τη σύνδεση μεταξύ της επιληψίας των κροταφικών λοβών και της θρησκευτικότητας, άλλες έχουν βρει πως η προϋπόθεση φαίνεται να είναι η ζωηρή εκκίνηση, θρησκευτικές εικόνες και φωνές του τύπου Zan d’ Arc. Στον νέο της βιβλίο <<Lying Awake>>, ο μυθιστοριογράφος Mark Salzman φαντάζεται την ιστορία μιας μοναχικής καλόγριας η οποία, μετά από χρόνια αδυναμίας να νοιώσει πραγματικά την παρουσία του Θεού, αρχίζει να βλέπει σκεπτομορφές. Το φαινόμενο είναι επιληψία κροταφικών λοβών. Η Αδελφή Ιωάννα του Σταυρού πρέπει ν’ αγωνιστεί με το αν έχει τα κατάλληλα μέσα, με τα οποία θα μπορούσε ίσως να την θεραπεύσει. -αλλά επίσης θα έχανε και τα οράματά της. Ο Dostoevsky, ο Saint Paul, ο Saint Teresa της Avila, ο Proust και άλλοι πιστεύεται πως είχαν επιληψία κροταφικών λοβών, ζώντας κατατρεγμένοι, με πνευματικά προβλήματα.

Αν και η επιληψία κροταφικών λοβών θεραπεύεται, οι ερευνητές υποπτεύονται πως στις στιγμιαίες εξάρσεις ηλεκτρικής δραστηριότητας, τις επονομαζόμενες <<στιγμιαίες ταλαντώσεις κροταφικών λοβών>>, πιθανόν να εμφανίζονται μυστικιστικές εμπειρίες. Για να ελέγξει αυτή την ιδέα, ο Michael Persinger από το Laurentian University του Καναδά προσάρμοσε ένα αθλητικό κράνος με ηλεκτρομαγνήτες στο κεφάλι ενός εθελοντή. Το κράνος παρήγαγε ένα ασθενές μαγνητικό πεδίο, όχι ισχυρότερο από αυτό που παράγει η οθόνη ενός υπολογιστή.

Το πεδίο προκάλεσε εξάρσεις ηλεκτρικής δραστηριότητας στους κροταφικούς λοβούς, οι οποίες, όπως παρατήρησε ο Persinger, παρήγαγαν αισθήσεις τις οποίες οι εθελοντές περιέγραψαν σαν υπερφυσικές ή πνευματιστικές, μια εξωσωματική εμπειρία, μια αίσθηση της θεότητας. Υπέθεσε ότι οι θρησκευτικές εμπειρίες προκαλούνται από ασθενή ηλεκτρικά ρεύματα στους κροταφικούς λοβούς, και τέτοια ρεύματα μπορούν να προκληθούν από ένα ατύχημα, μια προσωπική κρίση, έλλειψη οξυγόνου, υπογλυκαιμία ή και απλή κούραση -λόγος για τον οποίο, εύκολα επηρεαζόμενοι άνθρωποι, να <<βρίσκουν τον Θεό>>τέτοιες στιγμές. Γιατί οι κροταφικοί λοβοί; Ο Persinger υπέθεσε πως η αριστερή μας πλευρά των κροταφικών λοβών ελέγχει την αίσθηση του εαυτού. Όταν αυτή η περιοχή διεγείρεται ενώ η δεξιά παραμένει ήρεμη, τότε η αριστερή το ερμηνεύει σαν μια αίσθηση καταδίωξης, σαν ο εαυτός να φεύγει από το σώμα, ή σαν Θεό.

<<Ήμουν μόνος κάποια εποχή … ένοιωσα πως … επέστρεφα από τη μοναξιά της εξατομίκευσης στη συναίσθηση της ενότητας με όλα όσα είναι … γη, παράδεισος και θάλασσα αντηχούν σαν σε μια απέραντη λέξη περικυκλωμένη από αρμονία … ένοιωσα τον εαυτό μου ένα μαζί τους>>.

Είναι μια εμπειρία σαν αυτή, που περιγράφεται από τον γερμανό φιλόσοφο Malwida von Meysenburg στα 1900, μια αντίληψη των πάντων; <<Δεν μπορεί ο καθένας που μελετά τέτοιες αντιδράσεις να τις ταξινομήσει ως εμπειρίες ενότητας>>, είπε ο Robert K. C. Forman, ένας ειδικός σχετικά με τη θρησκεία από το Hunder College της Νέας Υόρκης. <<Αυτό σημαίνει πως μερικοί άνθρωποι μπορεί, εκ γενετής ή από ιδιοσυγκρασία να έχουν προδιάθεση σε μυστικιστικές δεξιότητες>>. Αυτοί που είναι περισσότερο ανοιχτοί σε μυστικιστικές εμπειρίες, τείνουν επίσης να είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες γενικότερα. Συνήθως είναι δημιουργικοί και καινοτόμοι, με ευρύτητα στα ενδιαφέροντα καθώς και ανεκτικοί στο διαφορετικό (όπως διαπιστώθηκε από τους εθελοντές). Επίσης, διαθέτουν γρήγορη φαντασία, σημειώνει ο David Wulff, <<αναπτύσσοντας μια ικανότητα να αναστέλλουν την υπολογιστική διαδικασία της διάκρισης μεταξύ φανταστικών και πραγματικών συμβάντων>>.<< Αφού όλοι μας έχουμε αυτά τα εγκεφαλικά κυκλώματα που μεσολαβούν στις πνευματιστικές εμπειρίες, πιθανότατα πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν την ικανότητα να έχουν τέτοιες εμπειρίες>>, λέει ο Wulff. <<Αν είμαστε ορθολογιστές, ελεγχόμενοι, χωρίς ροπή προς τη φαντασία, τότε πιθανότατα αντιστεκόμαστε στην εμπειρία>>.

Τουλάχιστον 80% από το άτομα που φόρεσαν το κράνος κατά τη διάρκεια των πειραμάτων ανέφεραν ότι είχαν την αίσθηση μιας παρουσίας στο δωμάτιο, ή -αν έκλιναν προς την αθεΐα- μια αίσθηση ότι “είναι ένα”με το σύμπαν. Μ΄άλλα λόγια η θρησκευτική και η μυστικιστική εμπειρία μπορούν να προκληθούν κατά βούληση από τεχνητή διέγερση περιοχών του εγκεφάλου.

Η νευροθεολογία επιχειρεί να αποκαλύψει τη βιολογική βάση του θρησκευτικού αισθήματος.
Ο διαλογισμός μπορεί να οδηγήσει σε απενεργοποίηση του κέντρου προσανατολισμού, ισχυρίζονται οι ερευνητές

Το αίσθημα απορρόφησης του εαυτού μέσα σε κάτι μεγαλύτερο… πηγάζει από νευρολογικά συμβάντα, όπως η απενεργοποίηση της περιοχής του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τον προσανατολισμό, αναφέρουν οι νευροφυσιολόγοι δρ. Αντριου Νιούμπεργκ και Γιουτζίν ντ’ Ακουίλι στο βιβλίο τους «Γιατί ο Θεός δεν πρόκειται να φύγει». Βασισμένοι σε πειράματα καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας σε καλόγριες, βουδιστές μοναχούς στο Θιβέτ και ασθενείς κροταφικής επιληψίας, ισχυρίζονται ότι ο εγκέφαλος είναι εκ κατασκευής προγραμματισμένος για υπερβατικές εμπειρίες.

Το θρησκευτικό συναίσθημα προσέλκυσε το ενδιαφέρον των νευροφυσιολόγων, όταν παρατηρήθηκε ότι πολλοί ασθενείς κροταφικής επιληψίας εκδήλωναν ένα ξαφνικό ενδιαφέρον για τη θρησκεία.
Οι ασθενείς αναφέρουν ότι κατά τη διάρκεια κρίσεων «βλέπουν το Θεό» ή βιώνουν «μία ξαφνική αίσθηση πνευματικής ανύψωσης». Τέτοια περιστατικά περιγράφονται και στη βιογραφία του Βαν Γκογκ, ο οποίος έπασχε κατά πάσα πιθανότητα από κροταφική επιληψία και επέδειξε ένα έντονο ενδιαφέρον για τη θρησκεία προς το τέλος της ζωής του.

Στο πιο πρόσφατο πείραμα του δρ. Νιούμπεργκ συμμετέχει ένας νεαρός μοναχός από το Θιβέτ, πρόθυμος να αυτοσυγκεντρωθεί μέσα σε ένα μηχάνημα που καταγράφει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου και ονομάζεται SPECT. Η συσκευή σημειώνει την πορεία μιας ραδιενεργούς ουσίας στον εγκέφαλο, αμέσως μετά τη χορήγησή της με ενδοφλέβια ένεση.

Καθώς ο μοναχός αυτοσυγκεντρώνεται και προσεγγίζει μία υπερβατική κατάσταση «απώλειας του εγώ» και «ένωσης με τον κόσμο», το μηχάνημα καταγράφει παύση της λειτουργίας της περιοχής του ινιακού λοβού που είναι υπεύθυνη για τον προσανατολισμό.

Ο δρ. Νιούμπεργκ πιστεύει ότι, όταν μέσω της αυτοσυγκέντρωσης σταματήσει η ροή πληροφοριών από το άμεσο περιβάλλον προς τον εγκέφαλο, το κέντρο του προσανατολισμού αδυνατεί να καθορίσει τα όρια μεταξύ του περιβάλλοντος και του εαυτού.

Η απενεργοποίηση του κέντρου του προσανατολισμού είχε παρατηρηθεί και με παρόμοια πειράματα σε Φραγκισκανές μοναχές εν ώρα προσευχής, αναφέρει το MSNBC.

Μελέτη Ιαπώνων ερευνητών το 1997 είχε δείξει ότι οι επαναλαμβανόμενοι ρυθμικοί ψαλμοί μπορούν επίσης να επηρεάζουν τον ιππόκαμπο, μία περιοχή του εγκεφάλου που καθορίζει τις φάσεις υπερδιέγερσης και καταστολής.
Έτσι, το αίσθημα ηρεμίας που συχνά συνοδεύει την προσευχή μπορεί να προκαλείται ή να επιτείνεται από αργόσυρτες επαναλαμβανόμενες φράσεις. Αντίθετα, η υπερδιέγερση που παρατηρείται στους στροβιλιζόμενους δερβίσηδες μπορεί να οφείλεται στο γρήγορο, εκστατικό χορό τους.

Οι δρ. Νιούμπεργκ και ντ’ Ακουίλι επινόησαν τον όρο «νευροθεολογία» για τις μελέτες αυτού του είδους και διατείνονται ότι το θρησκευτικό συναίσθημα είναι προϊόν της λειτουργίας των νευρώνων και δεν μπορεί να διακριθεί ουσιαστικά από οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα.

«Όσο ο εγκέφαλός μας παραμένει “καλωδιωμένος”όπως είναι, ο Θεός δεν πρόκειται να φύγει» ισχυρίζεται ο δρ. Νιούμπεργκ.

www.esoterica.gr/articles/religion/brainrlg/brainrlg.htm

Νευροθεολογία : Ο θεός και ο εγκέφαλος
Επισκευθητε οπωσδήποτε τις παρακάτω διεύθυνσεις για να διαβάσετε τα σχετικά άρθρα.

Νευροθεολογία : Ο θεός και ο εγκέφαλος
Τα τελευταία 20-30 χρόνια έχουν γίνει σειρές μελετών του εγκεφάλου πιστών διαφόρων θρησκειών την ώρα που προσεύχονταν ή την ώρα που διαλογίζονταν ή κατά τη διάρκεια μιας θρησκευτικής ή μυστικιστικής εμπειρίας.
Τα αποτελέσματα έχουν δείξει ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές του εγεφάλου που δραστηριοποιούνται και άλλες που υπολειτουργούν κατά τη διάρκεια τέτοιων εμπειριών. Οι ειδικοί που ερευνούν αυτά τα φαινόμενα έδωσαν το όνομα “Νευροθεολογία”στη μελέτη της σχέσης μεταξύ εγκεφαλικής λειτουργίας και θρησκευτικών ή μυστικιστικών τάσεων και εμπειριών.

Με βάση τα πορίσματα της Νευροθεολογίας ο Καθηγητής Ψυχολογίας και επικεφαλής του Neuroscience Research Group του Laurentian University στο Sudbury του Καναδά Michael Persinger (ο οποίος μελετά γενικά τις ψευδείς ερμηνείες φαινομένων από την ανθρώπινη συνείδηση) κατασκεύασε ένα κράνος που διεγείρει με ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία συγκεκριμένες εγκεφαλικές περιοχές. Τουλάχιστον 80% από το άτομα που φόρεσαν το κράνος κατά τη διάρκεια των πειραμάτων ανέφεραν ότι είχαν την αίσθηση μιας παρουσίας στο δωμάτιο, ή -αν έκλιναν προς την αθεΐα- μια αίσθηση ότι &quot;είναι ένα&quot; με το σύμπαν. Μ΄άλλα λόγια η θρησκευτική και η μυστικιστική εμπειρία μπορούν να προκληθούν κατά βούληση από τεχνητή διέγερση περιοχών του εγκεφάλου.

Τα πορίσματα και άλλων ερευνητών του εγκεφάλου παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για το ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι αποτέλεσμα της κατασκευής του εγκεφάλου. Άλλοι εγκέφαλοι είναι κατασκευασμένοι έτσι, ώστε να είναι πιο δεκτικοί σε θρησκευτικές πεποιθήσεις, άλλοι λιγότερο.

Κάποιοι εντοπίζουν τα κέντρα που σχετίζονται με πίστη σε εξωγήινους ή σε φαντάσματα στα ίδια κέντρα που σχετίζονται με την πίστη στο θεό και μιλούν για έμφυτη τάση του ανθρώπου για μυθοπλασία.

Ο Dr Andrew Newberg του University of Pennsylvania στις ΗΠΑ εκφράζει την άποψη ότι & ”ο θεός δεν θα φύγει” (δηλαδή η πίστη σε θεό δεν θα σταματήσει να υπάρχει) για πάρα πολλές γενιές ακόμα, εκτός αν γίνει μια δραματική αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου, γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι τέτοιος, ώστε ο θεός και η θρησκεία να αποτελούν τα ισχυρότερα εργαλεία του για την πραγματοποίηση ενεργειών που υπαγορεύονται από βιολογικές επιταγές όπως η αυτοσυντήρηση και η αυτοϋπέρβαση.

Πηγές
laurentian.ca/neurosci/index.htm
laurentian.ca/neurosci/_people/Persinger.htm
www.br-online.de/wissen-bildung/artikel/0309/06_neurotheologie/index.xml
www.wordspy.com/words/Godhelmet.asp
www.bbc.co.uk/science/horizon/2003/godonbrain.shtml
www.andrewnewberg.com/qna.asp
www.wissenschaft-online.de/artikel/588085
O Δρ Mario Beauregard, του τμήματος ψυχολογίας στο Université de Montréal και ο σπουδαστής του Vincent Paquette, δημόσιευσε στις επιστολές νευρολογίας περιοδικών. «Ο κύριος στόχος της μελέτης ήταν να προσδιοριστούν τα νευρικά συστατικά μιας μυστικής εμπειρίας,» είπε το Δρ Beauregard.

Στο πανεπιστήμιο Σαν Ντιέγκο Καλιφόρνιας, διαπιστώθηκε πως οι άνθρωποι με προσωρινή επιληψία λοβών ήταν επιρρεπείς σε θρησκευτικές παραισθήσεις.
…………………………………………………
www.omogenia.com/forums/showflat.php/Cat/0/Number/27936/Main/27934

Αν ο Χριστός ήταν πράγματι Έλληνας…

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ

Εις τον αντίλογον των: Κ. Γιάννη Δημήτρουλα (αγνώστων λοιπών στοιχείων), και
Κ. Γεώργιον Κ. Γεωργαλά Νυν δε διαμένοντα εν: Πεντέλη Αττικής, Τ. Τ. 15236, Οδός Ν. Αθανασιάδου 22. Τηλέφωνο: 210-804 6430.)

Κύριοι: Δημήτρουλα και Γεωργαλά

Εις τον αντίλογον και τα βιβλία σας μας πληροφορείτε τρομερά και σπουδαία στοιχεία και γεγονότα διά τα οποία ετελούσαμε εν αδικαιολογήτω αγνοία. Δεν φιλοδοξούμε να τα αναφέρομε όλα εις την παρούσαν, αλλά μόνο τα αναγκαία. Μας πληροφορείτε λοιπόν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν Γαλιλαίος, Ελληνίζων και όχι Εβραίος Ιουδαίος. (Μερικοί τον θεωρούν ακραιφνή Έλληνα ή Άριον). Έχετε αποδείξει ότι ήταν θιασώτης του Ελληνικού πολιτισμού και πνεύματος, με πολλές Ορφικές επιρροές, κλπ. Άρα πρέπει να επίστευε εις το Ελληνικό Δωδεκάθεο και να επαραδέχετο την Ελληνικήν φιλοσοφία, τέχνη και επιστήμη. Πρέπει δε να ομιλούσε και την Ελληνικήν Αττικήν διάλεκτο. Διά ταύτα και άλλα τινά οι βάρβαροι Ιουδαίοι τον εφόνευσαν. Παρ’ όλ ταύτα, όπως εξηγείτε, εις την θρησκεία που εβασίσθη εις αυτόν και ονομάσθη Χριστιανισμός και αποτελεί άρνησιν του Ιουδαϊσμού παρεισέφρησαν πολλές Ιουδαϊκές επιδράσεις, μερικάς των οποίων αναγράψατε.
Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα τότε ουδέν πρόβλημα.
Τα καλωσορίζομεν και ομολογούμεν άγνοιαν και εντροπήν διά ταύτην. Ποίος ευθύνεται άραγε δι’ αυτήν την άγνοιαν όχι μόνο ημών αλλά και όλων των Ελλήνων και των ανθρώπων; Ακόμη δεν χρειάζεται κανείς αντίλογος αλλά καλή και διακαής πληροφόρησις και δράσις. Με κάθε ταπεινότητα λοιπόν επιτρέψετέ μας να προτείνομεν ποία επί πλέον και οπωσδήποτε χρειάζονται να γενούν και ακόμα ποία είναι αυτά που εσείς οι ίδιοι, όπως και όλοι μας, οφείλετε να πράξετε και να επιδιώξετε το ταχύτερον δυνατόν:

1) Να αποκατασταθεί πλήρως ο Γαλιλαίος, Ελληνίζων ή Έλλην, Ορφικός, Χριστός και να απορριφθή ο Εβραϊκός Ιουδαϊκός τοιούτος.
2) Να ιδρυθεί η ορθή θρησκεία του Γαλιλαίου, Ελληνίζοντος ή Έλληνος, Ορφικού Χριστού μαζί με την αποκάστασιν και τέλεσιν όλων των Ορφικών και πλείστων άλλων μυστήριων και στοιχείων και να εορτάζονται πάλι με όλη την Ελληνικήν μεγαλοπρέπεια όλαι αι αρχαίαι Ελληνικαί θρησκευτικαί και εθνικαί εορταί αι οποίαι υπεκλάπησαν ή απηγορεύθησαν από τους επικρατήσαντας ψευτο-Χριστιανούς.
3) Να εορτάζεται η σταύρωσις τού Ορφέα και η κάθοδος του στον Άδη, καθώς και η ταφή και η ανάστασις τού Άδωνη, και να απαγγέλλονται με ευλάβεια οι Ορφικοί Ύμνοι και Εγκώμια του Άδωνη.
4) Να δοθή εις την νεο-αποκατασταθείσαν θρησκεία το όνομα που την αντιπροσωπεύει πλήρως και ορθώς και όχι να ονομάζεται απλώς Χριστιανισμός. Να απαλλαγούν οι ιερείς και οι ναοί από όλα τα Εβραϊκά στοιχεία και σύμβολα..
5) Να αφαιρεθούν, να αναθεμαστισθούν και να καταδικασθούν άπασαι αι λάθρα παρεισφρήσασαι Ιουδαϊκαί επιδράσεις μαζί με όλα τα εμβόλιμα και ψευδεπίγραφα στοιχεία από την νεο-αποκατασταθείσαν ορθήν ταύτην θρησκεία όπως και απ’ όλην την γραμματεία της.
6) Να απαιτηθή από την νυν ψευδο-χριστιανικήν Εκκλησία να φροντίσει όσο δύναται ίνα αποκαταστήση όλα όσα οι προκάτοχοί της κατέστρεψαν και ερήμωσαν επί δεκάδες αιώνων.
7) Να καταγγελθούν και να καταδικασθούν τα επί πολλών αιώνων απειράριθμα, καταστροφικά και εγκληματικά έργα της ψευδο-χριστιανικής θρησκείας και Εκκλησίας και να ζητηθούν συγγνώμες και αποζημιώσεις.
8 ) Να προταθούν όλα αυτά και να σταλούν εγκύκλιοι εις την Αρχιεπισκοπή Αθηνών και πάσης Ελλάδος, εις όλα τα Πατριαρχεία του κόσμου, και εις όλας τας αυτοκεφάλους εκκλησίας ανά την οικουμένη.
9) Να ενημερωθή καλώς όλος ο Ελληνικός λαός όπως και ολόκληρος η υδρόγειος διά το ψέμμα και την απάτη του ψευδο-χριστιανισμού που επικράτησαν επί τόσους αιώνας.
10) Να κατηχηθή ολόκληρος ο Ελληνικός λαός εις αυτήν την σωστή εκδοχήν της Ορφικο-Χριστικής (όχι χριστιανικής) θρησκείας και να υιοθετή τα Ελληνικά αρχαία και παραδοσιακά ονόματα αντί των Ιουδαϊκών τοιούτων.

Απορούμε σφόδρα διότι ενώ γνωρίζετε καλώς και πως είχον τα πράγματα και τα δημοσιεύετε εις τα βιβλία σας, κ. α., τότε διατί τόσα χρόνια δεν έχετε πράξει όλα ή έστω μερικά σημεία των ανωτέρω δέκα προτάσεων, που εδώ προτείνομεν, αλλά απλώς έχετε περιοριστεί σε βιβλιαράκια, γραμματάκια και αχρειάστους αντιλόγους, αντί να συμβάλετε επί τέλους ενεργώς εις την αποκατάστασιν της αληθείας.
Ελπίζομε να το πράξετε δεόντως και ευθέως προτού απέλθετε του παρόντος βίου. Τότε δεν θα υπάρξει ούτε πρόβλημα, ούτε χρεία αντιλόγου και όλα θα εξελιχθούν ομαλώς. Θα αποβείτε δε ευεργέται του Ελληνισμού και της ανθρωπότητος.
Ειλικρινώς και ανυπομόνως το αναμένομεν και σας ευχόμαστε καλή επιτυχία εις αυτή την ευγενήν προσπάθεια διά την αποκατάστασιν του Ελληνικού πνεύματος και της αληθείας!.

Νεοκλής Φιλάδελφος
Μάιος 2008

Πηγή: greatlie.com

Διανύουμε μια εποχή βαρβαρότητας. Είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι έχουν εκπέσει οι αξίες και ακόμη, ότι στην Θέση τους δεν έχει καθιερωθεί τίποτε. ‘Ενας κατακλυσμός από “καινοφανείς” τρόπους και λόγους ζωής παρασύρει το σύγχρονο άνθρωπο στην οδυνηρότερη σύγχυση που μπορει’ να αντιμετωπίσει:
Αυτές οι προτάσεις είτε είναι αναξιόπιστες είτε φαίνονται να αφορούν η κάθε μια “κάποιους άλλους” είτε, πράγμα που συμβαίνει κατά κανόνα, καταλήγουν να αλληλοκαταβροχθίζονται αφήνοντας πάντα ακάλυπτο το πρόσωπο της πραγματικότητας: Για τον άνθρωπο σήμερα δεν προτείνεται συγκροτημένα σοβαρός λόγος ή τρόπος για να υπάρχει. Αυτό ισοδυναμεί με το ατομικό και, εκείθεν, με το καθολικό κενό.

Η λέξη “βαρβαρότης” είναι παράγωγη χαρακτηριστικού ήχου. Οι Αρχαίοι ‘Ελληνες σαν πρώτη ακουστική εντύπωση όταν οι βάρβαροι ομιλούσαν, εσχημάτιζαν ένα θόρυβο που τον απέδιδαν σαν “βαρ-βαρ”. Κάτι δηλαδή, κακόηχο, μονότονο και ακατάληπτο. Αυτό το σήμα, η γλωσσική δηλ. απόδοση έδινε τον τύπο των ανθρώπων που “δεν ήσαν Έλληνες”. Από την γλώσσα δηλ. εκκινώντας, σηματοδοτούσαν το όλο σύστημα ηθών,εθών και πολιτείας εκείνων που δεν τους έμοιαζαν, των βαρβάρων. Με τους οποίους, φυσικά, είχαν δοσοληψίες και επικοινωνία κάθε είδους. Αλλά, όσο ο κόσμος τους ήκμαζε, δεν φαινόταν δυνατό να προσεταιριστούν τίποτε απ’όσα συνιστούσαν το βίο τους.

Δεν έχουμε δηλ. να κάνουμε με αντιπαλότητα, αλλά με διαστολή δύο τρόπων, δύο λόγων ζωής. Διαστολή που, με την αρραγή και συνεχή διάφορη πρακτική, έφτανε να είναι φυσική και αυτονόητη.

Η συνεκτική ταύτιση του συνόλου βαρβαρικού κόσμου με τις συνιστώσες του γλωσσικού του ιδιώματος, η παραγωγή του ονόματος του μη Έλληνος από την ηχητική απόδοση της ρηματικής του έκφρασης, δίνει το μέτρο της βαρύτητας των λέξεων: Ένας ολόκληρος Κόσμος χαρακτηρίζεται, οριοθετείται πραγματικά και πολιτισμικά, με το γλωσσικό του ιδίωμα. Ακόμη αντιδιαστέλλεται από έναν άλλο κόσμο -τον Ελληνικό-με την εγκατάσταση ως κεντρικού διαχωριστικού σημείου τον προφορικό τρόπο έκφρασής του και την εντύπωση που αυτό παράγει: Την αταξία, την ακαταληψία, το ανάρμοστο ανάμεσα στον ήχο και την έννοια. Για τους Έλληνες οι βάρβαροι ήσαν πρόξενοι διαλεκτικής αμηχανίας όσο και αισθητικής ενόχλησης, απορίας.

Οι μαρτυρίες του Πλουτάρχου, του Ηροδότου, του Στράβωνα για τις συνήθειες των λαών της Πρόσω Ασίας και των άλλων χωρών και οι εν γένει κριτικές αντιδράσεις των Ελλήνων προς τις βαρβαρικές τάσεις, μαρτυρούν ακριβώς την επιφυλακτική και κατά την ουσία αναποτελεσματική προσέγγιση των δύο κόσμων, τουλάχιστον εάν λαβαίνουμε υπ’ όπιν μας τις σταθερές του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου στην ακμή του. Η διάσταση θα λάβει οξυμένη μορφή όταν η ολκή των ιστορικών συγκυριών θα φέρει τα γειτονικά σύνολα των δύο κόσμων σε σύγκρουση. Τότε, ο βάρβαρος από δυσνόητος αλλά ανεκτός ξένος, θα μετατραπεί σε αξιοκαταφρόνητο εχθρό. Τα βαρβαρικά ιδιώματα θα εξαρθούν ως επιχειρήματα υπέρ της αναγκαιότητας άμυνας του Ελληνικού-μουσικού κόσμου ενάντιά του και κατά της ευυποληωψίας του. Η δημόσια επιχειρηματολογία για την αναξιότητα αφ’ ενός και την επικινδυνότητα αφ’ ετέρου του βαρβαρικού κόσμου, Θα φτάσει να αφορά και σε αντιπάλους που μιλούν την Ελληνική γλώσσα – Φιλιππικοί, Ολυνθιακοί-. Αλλά ήδη έχει δοθεί το σήμα του προσδιορισμού του βαρβάρου. Και αυτό είναι, όπως ειπώθηκε, μια κατ’ αρχάς “ηχητική”, αισθητηριακή εντύπωση παραγόμενη από τη γλώσσα.

Ο θεοκρατικός μηδενισμός φαίνεται να τρέφει ιδιαίτερη περιφρόνηση για τη γλώσσα, τη σαφήνεια των εννοιών, την έννοια των λέξεων. Ο βαρβαρικός κόσμος ήταν ιδιαίτερα θρησκοληπτικός. Η θρησκοληψία του απέδιδε εν τέλει μιαν ολοκληρωτική μοιρολατρεία για τους πολλούς και μίαν ανενόχλητη πολιτικά τυραννία για τους ολίγους. Η γλώσσα του ήταν κατά την χρήση μεν προφορική, (Ελληνες κατέγραφαν τα βαρβαρικά ήθη, έθη και μύθους) κατά την οικονομία δε φτωχή και ετεροβαρώς πλεονάζουσα: Οι εννοιολογικές σημαντικές της ελάχιστα αφορούσαν στο πραγματικό δρώμενο και ακόμη λιγότερο στο κοινωνικό-πολιτισμικό. Το θεολογικό του σύστημα το οποίο αποτελούσε και την όλη φιλοσοφική του αντίληψη μαρτυρούσε την εμμονή του σ’έναν κόσμο αμετακίνητης κυριαρχίας και αμετάθετης κατάστασης των αρχέγονων φαινομένων, φυσικών ή πολιτικών. Οι μύθοι του περιορίζονται στον αψήλφητο χώρο της θεϊκής δράσης. Θεοποιούνται συχνά άνθρωποι κάστας, λόγω της κατοχής από μέρους τους μιας κάποιας απόκρυφης γνώσης ή μιας ελέω θεού εξουσίας. Σε σύγκριση με τους Ελληνικούς, μύθους παρουσιάζουν μόνο την απουσία του ανθρώπου από το εξελικτικό γίγνεσθαι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο. Οι θεϊκές οντότητες υποκαθιστούν και, εν τέλει, καταργούν την έννοια του βουληφόρου ανθρώπου, ενώ σαν υποδείγματα συμπεριφοράς ατονούν,
α) Γιατί η μυθική σφαίρα έχει την τάση να απομακρύνεται από την ερμηνευτική προσληπτικότητα εάν δεν βρίσκεται σε σχέση αμοιβαιότητας με την εμπειρία και
β) Γιατί η δράση των βαρβαρικών μύθων περιγράφει την διαδικασία γένεσης, διχασμού και βίαιης τελείωσης των βασικών κοσμικών-κοινωνικών συμβάντων. Χωρίς να στερούνται συναισθηματικής φόρτισης, εν τούτοις παραμένουν στάσιμοι και
γ) Κάθε θεότητα καταλαμβάνει ένα χώρο όπου κυριαρχεί αδρανώντας. Εκείνο που περιμένει, είναι η τήρηση της λατρείας σ’ αυτό που μια για πάντα αντιπροσωπεύει.

Αντίθετα, στον Ελληνικό κόσμο, οι θεϊκές δυνάμεις συμβαδίζουν με το πραγματικό δρώμενο και συμπάσχουν με τον Άνθρωπο. Θα μπορούσαμε, επομένως, με κάθε συνέπεια να υποστηρίξουμε και το ανάστροφο: Ο Άνθρωπος, κατά την Ελληνική συνείδηση, παρακολουθεί το θεϊκό δρώμενο και προσαρμόζεται σ’ αυτό. Όταν λοιπόν λέμε ότι διανύουμε μια εποχή βαρβαρότητας, μπορούμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει αυτό: Πριν απ’όλα, οι λέξεις, ο προφορικός τρόπος του επικοινωνείν, έχει απογυμνωθεί από το σημασιολογικό του περιεχόμενο. Η δυναμική των εννοιών έχει ατονήσει δραματικά. Η κατάπτωση των λέξεων σε απλά περιγραφικά σήματα έχει επιφέρει την πτώχευση των νοημάτων. Έτσι, ο προφορικός λόγος υπάρχει μόνον για την στοιχειώδη συνομιλία. Η έννοια της επικοινωνίας έχει συμπαρασυρθεί στη γενικότερη συρρίκνωση της συνεννόησης. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που μια τεράστια λεκτική κληρονομιά έχει περιέλθει στην κατάσταση είτε της απόλυτης λήθης από μέρους των ανθρώπων, είτε στην άγνοιά του -ή των- νοημάτων της, είτε στη συστολή της έννοιάς του, είτε στην απλή φωνητική εκφορά τους, χωρίς να προσλαμβάνεται η ακριβής σημασία τους. Κατά κάποιον τρόπο, ο βαρβαρισμός έχει και σήμερα την ίδια ρίζα με τον παλιό: Η γλώσσα χάνει την νοηματική της διάσταση, γίνεται ακατάληπτη ακόμα και στο μέρος που χρησιμοποιείται. Χάνει επίσης την ευτονία της, γιατί είναι αδύνατον να προφέρεις σωστά κάτι που δεν καταλαβαίνεις. Η σημαντική και η αισθητική έκπτωση, επιφέρει την αδιαφορία προς αυτήν. Επόμενο είναι, να περιορίζεται η χρήση της στα “απολύτως αναγκαία”. Αυτή η διαπίστωση περικλείει και προκαλεί ντροπή. Η γλώσσα έχει καταντήσει “αντικείμενο χρήσης”, πρακτικής εξυπηρέτησης, είδος προς κατανάλωση. Άραγε, είναι ν’ απορούμε, εφ’ όσον ισχύουν αυτά τα δεδομένα, για την θεαματική φθορά της; Για την εύκολη αντικατάσταση ευδόκιμων, εννοιοδοτικών λέξεων με χαρυβδικούς νεολογισμούς κάθε είδους και επινόησης;

Σαν καταναλωτικό αντικείμενο, η εν χρήσει γλώσσα αντιστοιχεί στα ανάλογα πράγματα. Εν ολίγοις, σε ό,τι σημαίνει “έχειν” και “πράττειν”. Οι έννοιες που αντιστοιχούν στο “γίγνεσθαι”, το “γιγνώσκειν” και το “είναι” τείνουν να εξαλειφθούν από την ρηματική έκφραση των σύγχρονων ανθρώπων. Παρατηρείται δηλ. και τώρα η πλεονάζουσα ανισομέρεια υπέρ των γλωσσικών όρων που δηλούν το ωφελιμιστικά πρακτικό και πεπερασμένο σύστημα της ανθρώπινης επίδοσης, σε βάρος του συστήματος των ουσιαστικών και μη αναλώσιμων, μη πεπερασμένων αξιών. Το σύστημα όμως τούτο, που περιλαμβάνει την έρευνα, την πρωτοβουλία, το συμπέρασμα, την ενεργό απτή συμμετοχή στα κοινά, την κριτική ευθύνη, τις ηθικές και αισθητικές συντεταγμένες του πολιτισμένου, μη-βάρβαρου, Έλληνα ανθρώπου, είναι και το εμφαίνον το σύνολο του ανάλογου Κόσμου. Κατά κάποιον τρόπο, η εποχή μας έχει αναδείξει τη λατρεία των άμεσα χρηστικών αντικειμένων, των περίφημων καταναλωτικών “αγαθών” στη Θέση των ακίνητων, αρχέγονων Θεοτήτων του παλαιού βάρβαρου κόσμου. Βωβά, αδρανή και απρόσιτα, ανεξάντλητα στις συνεχείς παραλλαγές τους, δεν έχουν χρεία αλλά ούτε και δίνουν τη δυνατότητα διαλόγου με τον άνθρωπο-χρήστη. Είναι τα σύγχρονα, υπεράνω αμφισβήτησης, ακατανόητα αλλά “λυτρωτικά” μαγικά μέσα, τα απαιτητικά στην ακινησία τους λατρευόμενα φετίχ. Ιερείς αυτής της θρησκείας είναι οι κατασκευαστές των αντικειμένων, υμνωδοί τους οι διαφημιστές. Αυτοί γνωρίζουν πώς να καλλιεργούν και να συντηρούν τον ακόρεστο όσο και άγονο πόθο του κατέχειν. Γιατί βέβαια, ακόμη και για τους πλέον επιρρεπείς στην καταναλωτική πρόκληση ανθρώπους, Θα φανεί κάποτε η υπερπλήρωση των αναγκών τους. Οπότε, Θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν πράγματα άλλα από αυτά που ήδη διαθέτουν προς χρήσιν. Θα σταματήσουν ν’ αγοράζουν, ως ένα βαθμό βέβαια, γιατί η Λερναία ‘Υδρα της πλαστότητας των αναγκών έχει, αλλίμονο, πολλά κεφάλια. Αλλά αν τέλος πάντων, η ανάγκη χρήσης των καταναλωτικών ειδών μπορεί με κάποιον τρόπο να μετρηθεί και επομένως, να ελεγχθεί, η φαντασιακή φόρτιση της σφαίρας του επιθυμητού με το ιδεώδες του κατέχειν, της συσώρρευσης, δηλ., αντικειμένων, του αποθησαυρισμού, φαίνεται να είναι ανεξέλεγκτη. Στη βαθμίδα ιεράρχησης των αξιών του σύγχρονου ανθρώπου, το κατέχειν φαίνεται να καταλαμβάνει την κυρίαρχη θέση. Άρα, βρισκόμαστε μπροστά στο διπλά βαρβαρικό φαινόμενο: από τη μια της υπερβολής, πράγμα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο χαρακτήριζε τον μη-’Ελληνα άνθρωπο. Από την άλλη την υποκατάσταση της ιδεώδους ικανοποίησης του πολιτισμένου, ανεπτυγμένου ανθρώπου μέσα από την Γνώση και την ελευθεροφροσύνη, με αντικείμενα “αλλότρια”. Ο σύγχρονος βαρβαρισμός δημιουργεί πλαστές υποκαταστάσεις των μη αναλώσιμων και μη αντικαταστατών αγαθών -των ιδανικών-, όπως και ψευδείς πληρώσεις του ουσιαστικού κενού των συνειδήσεων, που προκαλεί η έλλειψη εκφραζόμενου, εμφανούς τρόπου και λόγου ύπαρξης.

Στη σφαίρα του συναισθήματος, πάλι παρατηρούνται βαρβαρικά επίσης συμπτώματα: Ο χώρος αυτός του ανθρώπινου ψυχισμού βαρύνεται υπερτροφικά από το αίσθημα του Φόβου, κυρίως του ανεξήγητου, αόριστου, παράλογου Φόβου.

Δεν είναι στο θέμα αυτού του κειμένου η ερμηνεία αυτού του φαινομένου. ‘Ομως, μπορούμε να επισημάνουμε ανάμεσα στα αίτιά του τον πολιτικό ευνουχισμό του σύγχρονου ανθρώπου. Την αδυναμία του να συμμετέχει άμεσα και συνεχώς στο κοινωνικό δρώμενο. Τον αποκλεισμό του από την δυνατότητα παρέμβασης στις πηγές και τους λόγους των μεγάλων δεινών που όντως απειλούν την ανθρωπότητα και το φυσικό περιβάλλον της. Την έκπτωση των νεότερων πολιτικών- κοινωνικών συστημάτων κάτω από το βάρος μιας υδροκέφαλης, ανεξέλεγκτης Κεντρικής εξουσίας. Ο άνθρωπος φοβάται το αόριστο, αδύναμος να αμυνθεί κατά των πραγματικών του φόβων, που τους απωθεί στη σφαίρα του ασυνείδητου, όπου μετατρέπονται σε παράλογους φόβους. Για να αμυνθεί σ αυτούς τους δεύτερους, καταφεύγει, – όπως κάθε βάρβαρος στην εξίσου ακατάληπτη ζώνη του μυστικισμού. Έτσι ή αλλιώς, η δεισιδαιμονία, έχει καταλάβει το χώρο των υπερβατικών του διαλογισμών (εκ του διαλέγομαι) προς το Είναι. Οι σχέσεις αναγνώρισης και θέασης με αυτό, το επέκεινα, έχουν ισοπεδωθεί είτε από την απαθή άγνοια είτε από τον στεγνό επιστημονισμό, είτε από την αυθαίρετη φαντασιοπληξία. Η αποδυνάμωση έως και απόσβεση των τελετών από το καθημερινό του γίγνεσθαι ωθεί τις κοινωνίες στην νοσηρότητα. Ανίκανος να αντέξει το ψυχολογικό -και διανοητικό του αδιέξοδο, επιδίδεται, ο σύγχρονος κοινωνός (Κατά τέλεια κατάχρηση της λέξης) σε μία φρενίτιδα ψευδοπρακτικών, από τις οποίες η πλέον “καταξιωμένη”, η πλέον επιθυμητή από τους μεγάλους μάγιστρους του κόσμου μας, είναι η κατανάλωση και ο αποθησαυρισμός. Ήδη ανέφερα τον χαρακτηρισμό “φετιχισμός” για τη σχέση ανθρώπου-αντικειμένου. Πρόκειται για μία μυστικιστική σχέση. Όπως μυστικιστική (ποτέ φιλική) είναι και η σχέση του με την εξουσία, αλλά, και κυρίως, με τους ‘εξορκιστές” των φόβων του, οι οποίοι, απολύτως νόμιμα έχουν εξουσιοδοτηθεί από το κοινωνικό κατεστημένο ως αρμόδιοι για την θεραπεία τους, ως παραλόγων, με εξίσου παράλογους τρόπους.

Κάθε φορά που ο άνθρωπος καταναλωτής, ο άνθρωπος αποθησαυριστής πνίγεται στις δίνες των αδιεξόδων του, μια στρατιά ειδικευμένων μεσαζόντων ανάμεσα σ’ αυτόν και στο χαμένο του Εγώ, ανάμεσα σ’ αυτόν και τον αόρατο γι’ αυτόν κόσμο του (το Είναι) αναλαμβάνουν να τον επαναπροσαρμόσουν, είτε ως ”ενεργό’ μέλος της κοινωνίας του (πρακτικιστή, καταναλωτή κ.λπ)είτε, αν η κατάσταση του είναι ανησυχητική, ως αδρανή μονάδα. Και το δεύτερο όχι μόνο με την κλινική απομόνωση. Πράγματι: αν το τυπικο μοντέλο ενός ανθρώπου του σήμερα είναι αυτό που περιγράφηκε ως τώρα, υπάρχει και το αντίθετο συμπληρωματικό του προς πάσαν χρήσιν: Ο θεωρητικοποιημένος αρνητισμός μέσα από ένα πλέγμα και πάλιν μυστικιστικό, όπου το ρόλο των κάθε λογής ειδικών που αναλαμβάνουν τη διάπλαση και την “δράση” του τυπικού μοντέλου, αντικαθιστούν τώρα οι “φωτισμένοι”, κάθε είδους κάτοχοι της αλήθειας.

Το Μεσσιανικό πρότυπο έχει σε πολλαπλή μικρογραφία κατακλύσει τον κόσμο μας: μπορεί να είναι η ευεργέτιδα εταιρεία, μπορεί ο ψυχίατρος, μπορεί να είναι ο γκουρού, ο ιερέας ή ο μάγος. Ποτέ, πάντως δεν είναι ο πολίτης. Αυτός, είναι καταδικασμένος – προορισμένος- να εκπληρώσει αναντίρρητα τους προκαθορισμένους ρόλους. ΙΙου ΟΛΟΙ, οδηγούν στο επιθυμητό των κεντρικών εξουσιαστών: την αδράνεια, την απάθεια, την συνύπαρξη με το σύστημα του παράλογου που τον περικλείει. Δεν υπάρχει, λοιπόν, ανάγκη, αυτός ο άνθρωπος, να μορφώνει σκέψεις. ‘Αρα, δεν έχει χρεία των λέξεων και της σημαντικής τους. Στην πραγματικότητα, είναι άγλωσσος, Άναρθρος, Ακατάληπτος. Αδαής. Ακίνητος. Δουλικός. Βάρβαρος, με την ενάντια του “Έλληνος” έννοια. Ά-λογος, παράλογος. Κατά της Ελληνικής προσδοκίας, παράδοξος. ‘Οπως και οι καιροί που τον διέπλασαν.

Τυπικό σύμπτωμα των καιρών μας, λοιπόν, η διαστολή των λέξεων -του εκφρασμένου λόγου-, από την έννοιά τους. Και καθώς ο έναρΘρος-ρητός λόγος έχει ατροφήσει, έτσι έχει απολύτως στρεβλωθεί η όλη έννοια της λέξεως Λόγος. Το ποιες εκχυδαϊσμένες σημασίες της αποδίδονται, δεν Θα εξεταστεί εδώ. Είναι απολύτως ανόητο. Αλλά, Θεωρώ ότι είναι απολύτως αναγκαίο να προσπαθήσω να αποκατασταθούν οι χαμένες του εκφορές. Γιατί ένας κόσμος ά-λογος ή παράλογος. είναι Κόσμος βαρβαρικός. Και εδώ, Θα υπερασπίσω τον Ελληνικό Κόσμο. Όπου ο λόγος είναι προσφώνηση Θεών, όπως και τρόπος και λόγος υπάρξεως.

Ο λόγος σύμφωνα με την Ηρακλείτια εκτίμηση, φέρει την δύναμη του “αιρείν”. Είναι αυτός που κατακτά, που εξουσιάζει, που υπερισχύει, που καταπείθει, που συναρπάζει την διάνοια και δια της διάνοιας, που αποδίδει την αντίληψη και παραδίδει την κατανόηση των όντων.

“Λόγος αιρεί”. Ο Λόγος είναι Ρυθμός. Ενέχει και παρέχει τις σχέσεις, την αναλογία, τη συμμετρία των μερών. Είναι Ρήση. Η εκφρασμένη, δηλαδή, Αλήθεια των πραγμάτων. Και Αλήθεια είναι η δια της μνημικής συνέχειας αποκάλυψη της ουσίας των όντων, όπως αυτά ηρεμούν μέσα στο Είναι τους. ‘Οπου, το Είναι, σημαίνει εδώ αφ’ ενός τον αρμόζοντα περιβάλλοντα χώρο, αλλά και την ίδια την υπόσταση των όντων στην ακεραιότητά τους. Η οποία ακεραιότητα περιλαμβάνει και την αυτοδύναμη εξέλιξή τους, όπως και την μεταλλαγή τους κατά φύσιν.

‘Οταν λοιπόν αναφερόμαστε στο λόγο του Ηράκλειτου ή άλλου, εννοούμε τη ρητή έκφραση του νοήματος-ουσίας των όντων και των συμβαινόντων τους όπως αυτά έχουν προσαρμοστεί στο στοχασμό του Ηρακλείτου ή άλλου. Και ο Λόγος είναι και Λογική. Το σύστημα, δηλαδή, των μεθόδων που ακολουθούν την παρορμητική διαίσθηση, το ορμέμφυτο του ανθρώπου για έρευνα, ο σύνδεσμος ανάμεσα στον άνθρωπο και το οντολογικό σύστημα, ο δεσμός ενάντια στις διανοητικές διαφυγές που η αρχική στάση υποκειμένου-αντικειμένου, Εγώ και Είναι, φαίνεται να υποδηλώνει.

Ο Λόγος με την ελληνική έκφανσή του, δεν έχει σχέση με την λατινική παραφθορά του ως RΑΤΙΟ, διανοητική ικανότητα ή -και αποδεικτικό λογισμό βάσει των φαινομένων. Επειδή “Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί”, η δυτικότροπη αυτή και κυρίαρχη έως τις ημέρες μας πρόσληψη της τεράστιας έννοιας του Λόγου, φανερώνει όχι μόνο τη φτώχεια της, αλλά και την επικινδυνότητά της. Η μ’ αυτόν τον τρόπο ερμηνευμένη λογική, φαίνεται να είναι αποκλειστικά ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Η Φύση, φαίνεται να είναι αντίπαλη και ατελέστερη αυτού. Το συναίσθημα και η Φαντασία, φαίνονται να είναι άχρηστα για τον άνθρωπο, υποτιμητικά της ανθρώπινης οντότητας, εφ’ όσον παραπέμπουν σε γνωρίσματα του πρωτόγονου κόσμου-Φύσης. Το κατασκεύασμα, ως προϊόν της “λογικής” φαίνεται να είναι ανώτερο του αυθεντικού πράγματος, η τεχνολογική φρενίτιδα και τα αποκυήματα της φαίνονται να είναι εγγυρότερα της επιστημονικής-γνωστικής προσέγγισης των ιδιοτήτων των όντων και της ωφέλιμης για τον άνθρωπο χρηστικότητάς τους στο μέτρο των πραγματικών και αρμοδίων αναγκών του.

Στο κοινωνικό επίπεδο, η Παιδεία φαίνεται να είναι διαδικασία περιττή και κατα γέλαστη, ένα είδος “πολυτελείας” ιδιότροπο, αλλά όχι περισσότερο αξιόλογο από ένα ηχηρό εισόδημα. Τη θέση της έχει καταλάβει η ‘ειδικότητα”, η οποία διαιωνίζει την έσχατη ματαιοπονία ή ματαιοδοξία, εμφανίζοντας κάθε τόσο όλο και πιο απίθανους τομείς. Επειδή δε η “λογική” του δυτικο νεο-βαρβαρικού κόσμου είναι εξ ορισμού ανίκανη να προσεγγίσει την ολότητα, την απειρότητα, την αναγωγικότητα και την επαγωγικότητα, γεννά και συντηρεί την κοινωνική στασιμότητα και αδικία. ‘Ετσι, οι κλέφτες καρβελιών φαίνονται να είναι εγκληματίες, αλλά τα γενεσιουργά αίτια του εγκλήματος μένουν αψηλάφητα. Κατά τον ίδιο τρόπο, το διαρκές και κατά συρροήν έγκλημα της καταδίκης του μεγάλου πλήθους των ανθρώπων στην αμάθεια και την εξαπάτηση, δεν φαίνεται να είναι τέτοιο, επειδή νομιμοποιείται από την “ελέω ισχύος” κατάταξη των ανθρώπων στους προκαθορισμένους ρόλους που προαναφέραμε, ή, αλλιώς, στην κατάσταση του ”ποιμνίου’. Αυτού του είδους η λογική εξυπηρετεί, τροφοδοτεί και θεσμοθετεί τα βαρβαρικά συμπτώματα.

Αλλά για τον Αρχαίο Ελληνικό κόσμο, η Λογική ήταν όπως αναφέραμε, η συνδετική ανταπόκριση ανάμεσα στο Είναι και στο Εγώ. Ήταν η παρέμβαση ολόκληρου του Νου, η άγουσα τον άνθρωπο-ερευνητή στο συμπέρασμα, την κατανόηση και την γνώση, στην διαλεκτική, αμοιβαία αναγνώριση και, τέλος στη συνάντηση αυτών των δύο συστημάτων, του υποκειμενικού και του αντικειμενικού. Από το σημείο αυτό και ύστερα, μπορούσε με ασφάλεια να εκμιευτεί η προς άλληλα Αλήθεια, όπως και η των μερών. Η Λογική, λοιπόν, είναι μια κανονική μέθοδος αναγνώρισης του ομοίου (εαυτού και ομοτρόπων) όσον και του διαφόρου (ετερότροπου, ετεροειδούς) μέσω της σκεπτικής και εμπειρικής αλληλοδιαδοχής αμφοτέρων. Το έτερον, δεν είναι, δηλαδή, αλλότριο του ομοίου, εχθρικό και απόξενο, αλλά μόνον διαφορετικό συνυπάρχον, συγγενές προς αυτό. Από το ειδικό στο γενικό, από το ένα στο πολύ και εκείθεν στο όλον και αντίστροφα. Αυτή είναι η διαλεκτική, Ελληνική άποψη περί λογικής. Η οποία εφαρμόζεται παντού: Στο Πάνθεον, στην λατρεία, στην κοινωνική πρακτική, στην πολιτική δράση, στην Ηθική, την Επιστήμη και την Αισθητική. Η σπειροειδής εκκίνηση της Ζωής εκτείνεται συνεχώς προς το Απειρο .Το ίδιο και η Ελληνική σκέψη. Η οποία οδηγεί στη φιλότητα και την δημιουργία μετά και μέσα από τη σύγκρουση. “Πόλεμος ΠΑΤΗΡ Πάντων”. Η Δογματική, στην οποιαδήποτε μορφή της, αν και αναγκαστικά ορά προς τον Λόγο όμως τον χρησιμοποιεί (αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι) μόνο σαν φράση. Στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά λογική εγκυρότητα, καθώς οι αφορισμοί της δεν προέρχονται από μακριά γνωστική διαδικασία παραγωγής μάθησης και επομένως συμπερασμάτων, απλώς αποτελεί την αυθαίρετη, φαντασιόπληκτη φραστική επιβολή κάποιου αναπόδεικτου αντικρίσματος σημαινόντων, εγκαθιστώντας τις αποφάνσεις της σαν “αυθεντικούς” Νόμους. Αλλά μόνον η διαλεκτικά μορφωμένη Λογική είναι το μέσον που κατέχει ο άνθρωπος για να επιτευχθεί η αγχιβασία του Ηράκλειτου, η μεθοδική δηλαδή και έλλογη προσέγγιση των πραγμάτων. Και κατ’αυτόν τον τρόπο η μορφωμένη Λογική είναι ο μόνος δρόμος αποκάλυψης της αποτραβηγμένης στον εαυτό της Φυσικής Αλήθειας. Και μόνον τότε αποδίδεται στον άνθρωπο το γνήσιο δικαίωμα έκφρασης της Αλήθειας των όντων και του γίγνεσθαι τους, της εκφοράς και της μετάδοσής της με τη γλώσσα, τη Ρήση.

Η λογική που άγει τον άνθρωπο – το Εγώ -σε διαλεκτική συνάντηση με το είναι, ο δεσμός του ενός με το όλον και το αντίστροφο, είναι ο τρόπος του διακρίνειν, είναι ο συνεπής προς το θείο εμφαινόμενο Δίκαιο αποχωρισμός του μέρους από το υπόλοιπο για τις ανάγκες του θεσπίζειν. Και οι ανθρώπινοι θεσμοί, οι ανθρώπινοι νόμοι, ανταποκρίνονται κατά θέμιν στο Θείο Νόμο, όταν μεταφράζουν στις λειτουργικές ανάγκες των κοινωνιών τους τον καθολικό Νόμο – Λόγο όταν έλλογα δηλ. ρυθμίζονται σύμφωνα με την Θεία Ευνομία. Τότε, δεν είναι άλλο από μια ιδιαίτερη τυπολογία της συνέχειας και της συναρμογής των μερών του Κόσμου, στον οποίο περιέχεται ο άνθρωπος και οι βιοτικοί του τρόποι και λόγοι. Είναι δηλ. το ανθρώπινο Μέτρο ανταπόκρισης στον σύνολο Ρυθμό του αεικίνητου κόσμου, για τούτο και αν είναι σύμφωνος με το Δίκαιο του Λόγου, όπως εννοείται σαν αρμονική εν κινήσει εξέλιξη του όλου, μπορεί να αλλάξει την τάξη των δομών του παραλλάζοντας ή και μεταβάλλοντας τις ρυθμικές του ακολουθίες. Το Χάος αντίθετα, που φέρει στην άλογη διασπορά των στοιχείων, είναι αδύνατο να αντιμετωπισθεί, σαν οτιδήποτε που δεν έχει μορφή και ρυθμό, και μάλιστα μόνο το Χάος μπορεί να έχει ανάγκη να διασφαλιστεί με τη στυγνή δύναμη του Κράτους και της Βίας, εκδηλώσεων της οντολογικής διαδικασίας τόσον αρχέγονων, ώστε να ταυτίζονται στην Ελληνική συνείδηση μέσω της Θεϊκής μυθοπλασίας και της φιλοσοφίας με την εκρηκτική χρονική στιγμή της αναγκαίας μεν, αλλά επεισοδιακής και μόνο αρχής των πραγμάτων.

Αλλά, αυτό που η Ελληνική άποψη εκτοξεύει στο χώρο και τον χρόνο του τελειωμένου, προσλαμβάνοντας τόσο την πραγματική-φυσική ανέλιξη όσο και την κοινωνική, σαν λογικό και αναγκαίο δεδομένο, ο βάρβαρος αδυνατεί να το αμφισβητήσει καν. Το σχήμα των κοινωνιών του είναι τέτοιο, ώστε αμετακίνητα να συντηρεί το Χάος, την δεσποτεία και τη μοιρολατρεία τόσο στο πραγματικό όσο και στο φανταστικό επίπεδο. Ο βάρβαρος προσλαμβάνει το Είναι σαν το ανεξέλεγκτο μόρφωμα των δυνάμεων έξω και Πάνω απ’ αυτόν. Αδυνατεί να παρακολουθήσει το γίγνεσθαι των όντων, παραμένοντας στην Θέση του Θεατή της επιφανειακής επανάληψης των φαινομένων. Το δικαίωμα της όποιας γνώμης-Πληροφορίας παρακρατείται από το ιερατείο. Οι καταχραστές της Θεοποιούνται. Η εξουσία ασκείται από μονάρχες, χιλιετίες ολόκληρες. Κι αυτό είναι που συμβαίνει και σήμερα: Ιχνεύουμε την ιστορική κατάσταση της γενικής καταπληξίας, η οποία έχει κατακυριεύσει τον κόσμο ολόκληρο τόσο στο κοινωνικό σύστημα όσο και στο γενικό διανοητικό-ψυχολογικό Πεδίο των ανθρώπων. Οι ρωγμές έχουν αρχίσει να δημιουργούνται ήδη από την στιγμή που η Ελληνική πρότυπη στάση ζωής, η οποία συγκέραζε με κομψότητα και ενάργεια τη Θέαση του περιβάλλοντος κόσμου με τη διαρκή κοινωνική Κίνηση προς την Δικαιοσύνη και την ισόρροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας, άρχισε να ρέπει ετεροβαρώς προς τον άκρατο υποκειμενισμό. Αλλά επειδή το κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα στο οποίο απέβλεπε κυρίως η Παιδεία των Ελλήνων ήταν εξαιρετικά ανθεκτικό, χρειάστηκε, ύστερα από τον τερατώδη τόσο στα αποτελέσματά του όσο και στις αιτίες του τεσσαρακονταετή εμφύλιο πόλεμο, η αμέσως επακολουθήσασα συρροή βαρβαρικών επιθέσεων έως την οριστική στιγμή όπου τα επινίκιά τους αποκτούν την τελική και μέχρι σήμερα ουσιαστικά αμετάβλητη δογματική κωδικοποίησή τους στο Νόμο και το πνεύμα του περισσότερο σκοταδιστικού, απολυταρχικού και παράλογου συστήματος, του οποίου Θεμέλιο και οροφή είναι ο βαρβαρικότερος μονοθεϊσμός που γνώρισε ποτέ ο κόσμος: του Χριστιανισμού. Οι Εβραίοι νομάδες, άλωσαν κάθε εστία πολιτισμού και έλλογης σκέψης, εγκαθιστώντας τον τρόπο και την φράση του Χάους, και του παραλογισμού στο παγκόσμιο βασίλειο του Φόβου. Ο δρόμος της έλλογης φιλίας που είχε ανοιχτεί από την Ελληνική κοσμοαντίληφη, έκλεισε κάτω από την Εγκελαδική συσώρρευση των Χριστιανικών ογκολίθων, όπου δίπλα στη λέξη Αγάπη ορθώνεται η λέξη Ενοχή, Δουλεία, Μισαλλοδοξία, Φόνος. Σ’ αυτόν τον ζοφερό κόσμο τα πλήθη των ανθρώπων μένουν απόπληκτα, έρμαια οδυνηρού άγχους, φορείς παντελούς αδυναμίας, θύματα έσχατης απελπισίας, δέσμιοι της αφασίας των πιο πολύτιμων ικανοτήτων τους, χρεωκοπημένες στρατιές ψυχολογικά εξουθενωμένων ατόμων, ευνούχων δούλων του αυταρχισμού που απαιτεί την απόλυτη παράδοσή τους.

Πιθανότατα, απ’ όλο το διάστημα των σχεδόν δύο χιλιάδων ετών της Χαοτικής τρομοκρατίας που επικρατεί στον γήινο κόσμο μας, το χείριστο μέρος να είναι αυτό που διάγουμε στις τελευταίες δεκαετίες. Ακόμη, δε και η περίοδος της μεγαλύτερης παθητικότητας που γνώρισε ο μεταχριστιανικός κόσμος. Οι λαοί υπερασπίσθηκαν ενεργά τον πολιτισμό τους έναντι της Χριστιανικής λαίλαπας έως και πέρα από τον 15ο αιώνα. Παράλληλα, έως και πρόσφατα, που οι κοινωνικές αντιθέσεις έχουν επιχρισθεί από ένα πολλαπλό στρώμα φενάκης και σιωπής κάθε είδους, όσο γίνονταν οι μεγάλες ιστορικές κοινωνικές ανακατατάξεις μέσα από τα επαναστατικά κινήματα, ο βουληφόρος και ενεργός άνθρωπος εξακολουθούσε να δίνει το στίγμα του. Είναι δε απόλυτα ενδεικτικό της παντοειδούς αντίθεσης των ανθρώπινων συνειδήσεων προς το Χριστιανικό Κράτος το ότι πάντα, ένα από τα κυριότερα αιτήματα των λαών κατά τις λαμπρές στιγμές των επαναστατικών εκρήξεων, ήταν η κατάργηση της θρησκευτικής τρομοκρατίας, ως συνώνυμης με το σκοτεινότερο πρόσωπο των αντιδραστικών καθεστώτων. Η Φύση του ανθρώπου ρέπει προς την Ελεύθερη, δια του Λόγου, πρόσληψη των ευρύτερων εννοιών. Μια σειρά απογοητεύσεων, ανατροπών, προδοσιών, με την απαραίτητα συνάδουσα βία, έχουν οδηγήσει πλέον τον κόσμο στο έσχατο σημείο του Βυθού. Ο χυδαίο ς ευδαιμονισμός και το ανικανοποίητο από τη μια, ο αναχωρητισμός και η μηδενιστική ευφορία από την άλλη, είναι -με όλες τις αναπόφευκτες παραλλαγές τους- η εστία της πανούκλας του νεοβαρβαρισμού. Η ανθρωπινη σκέψη, εγκλωβισμένη είτε στην άγνοια έιτε στην ειδίκευση των στενά ωφελιμιστικών επαγγελμάτων, δεν έχει σοβαρή αιτία να αρθρώνεται ή να μεταδίδεται. Καμμιά αλήθεια δεν είναι βέβαιη, και η ίδια η έννοιά της έχει εκπέσει στο απλό γεγονός, στο συμβάν. Αλλά το συμβάν δεν είναι παρά παρακολούθημα του όντος.Ο Ελληνικός κόσμος, είχε μια συνεχή και αδιάσπαστη συνομιλία με το Είναι, καταλήγοντας, μέσω της διαλεκτικής συλλογιστικής αλλυσίδας στο συμπέρασμα των λογικών δεσμών, αντιστροφών και σπειραμάτων του εν κινήσει και εν γίγνεσθαι Αληθούς Κόσμου. Ο πολιτισμός του, παρήγαγε και εκφρασμένο Λόγο με τη συνολική του έννοια. Γι’ αυτό και η ακατανόητη, όσο και χαμένη για τους σύγχρονους, ευαισθησία του στην καλλιέπεια.

Αν συνέβη ποτέ στην Ιστορία του κόσμου μια απολύτως απροσδόκητη συμμαχία ήταν αυτή της Εβραϊκής μικρόνοιας και της Ρωμαϊκής υπέρνοιας κατά των Ελλήνων, κατά των Ελλήνων και του κόσμου τους. Η οικουμενική δύναμη που ενείχε ο πολιτισμός τους, το ολοκληρωμένο δηλ. σύστημα μιας εν εξελίξει κοινωνικής δομής της εν δράσει και εν κινήσει φιλοσοφίας και ιδεολογίας της Πρότυπης Αισθητικής, της εν Αρετή παιδείας και εν συνειδήσει ευσεβείας, ήταν η σοβαρότερη απειλή κατά της συμπλεγματικής αγωνίας του εντολοδόχου του Ιαχβέ ”περιούσιου λαού” του δουλοπρεπούς Ισραήλ, όσο και της σαθρής, χαοτικής, άμορφης Ρώμης. Ο ένας πρόθυμα παραχώρησε την πενιχρή όσο και επικίνδυνη θρησκευτική του παράδοση, ο άλλος ενθάρρυνε την συμπλήρωσή της -εξ ίσου πενιχρή και λογικά ασυνεπή- για να χρησιμοποιήσει τέλος, αυτό το παρανοϊκό συνοθύλευμα “θεϊκών” εντολών -τόσον αφελών-, αλληγοριών δίχως ειρμό , αφορισμών που άλλοτε κολακεύουν τον δούλο άνθρωπο κι άλλοτε τον τρομοκρατούν με όργανο επιβολής το σπαθί και την φωτιά, για να καταβληθεί ο Ελληνικός Κόσμος.

Μαρία Σίδερη

Πηγή: Ορφική Θεολογία

«Επικαλούμαι τον μεγάλο, τον περιπόθητο, τον γλυκύ Έρωτα, τον ισχυρό τοξότη που φλογίζει με δύναμη τους ανθρώπους, τον ταχύ και ασυγκράτητο, …εσύ μόνον, Έρωτα, κρατάς το πηδάλιο όλων αυτών, είσαι κυρίαρχος, επειδή κρατάς τα κλειδιά του επουρανίου αιθέρος, της θάλασσας, της Γης και του Ταρτάρου».
(Απόσπασμα από τον Ορφικό Υμνο, που είναι αφιερωμένος στον Έρωτα.)

Aπό πανάρχαιες εποχές οι αρχαίοι Έλληνες είχαν επισημάνει και εξάρει την αδιαφιλονίκητη ισχύ του Έρωτα εντός του Σύμπαντος· δεν εξυμνούσαν μόνο τη σεξουαλική δύναμη, τη φυσική παρόρμηση προς ένωση των αντιθέτων φύλων, αλλά και την πνευματική και την εντός της φύσης δύναμη, που εξωθεί σε ένωση και δημιουργία κάθε καλού και ωραίου, χρήσιμου και θαυμαστού. Οι αναφερόμενες ως οργιαστικές τελετουργίες του Διονύσου ήταν συμβολισμός της δημιουργικής δύναμης του Έρωτα, όπως την είχαν συλλάβει και την εξεδήλωναν οι Ορφικοί.

Οι νεοέλληνες, αισθανόμενοι την ανάγκη να συνεχίσουν να τιμούν τον Έρωτα, προσέφυγαν στον εορτασμό ενός τελείως άσχετου με τον έρωτα χριστιανού αγίου της Καθολικής Εκκλησίας, του αγίου Βαλεντίνου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία (γιά ευνοήτους λόγους) αντιδρά στην λατρεία του αγίου Βαλεντίνου με το πρόσχημα, ότι είναι ξένος (Ρωμαίος ίσως) και προτείνει αντ΄ αυτού τη λατρεία δυό άλλων αγίων (επίσης ξένων, Εβραίων συγκεκριμένα), συμβάλλοντας έτσι στη σύγχυση που έχει επιφέρει το ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα στα μυαλά των σύγχρονων Ρωμιών.

Ο Έρως.
Άγαλμα του Λωράν Ονόρ Μαρκίς. (Γλυπτοθήκη Κοπεγχάγης).

Η γιορτή του Έρωτα στην Ελλάδα και στη Ρώμη

Στα τέλη του μηνός Γαμηλιώνος (που διαρκούσε από τα μέσα Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου) γιορταζόταν στην αρχαία Αθήνα ο Ιερός Γάμος του Δία και της Ήρας. Από την γιορτή αυτή πήρε το όνομά του ο μήνας, που για τους Αθηναίους ήταν ο κύριος μήνας τέλεσης των γάμων τους, καθ΄ ότι θεωρούσαν, ότι αυτή η μεταβατική εποχή –του τέλους του χειμώνα και της αρχής της άνοιξης– προσφερόταν για την τέλεση του γάμου και την επίτευξη της σύλληψης. Βρίσκονταν έτσι σε αρμονία με τη φύση, που ετοιμαζόταν να ανθοφορήσει και να καρποφορήσει· τα ανθισμένα φυτά και οι ερωτικές περιπτύξεις των θεών ήταν για τους αρχαίους εκδηλώσεις της ίδιας δύναμης, του Έρωτα.

Σε μεταγενέστερες εποχές στην αρχαία Ρώμη συνέχισαν να τιμούν τον Έρωτα, καθώς και την Ήρα, την οποία είχαν μετονομάσει σε Γιούνο (Juno). Την τιμούσαν στις 14 Φεβρουαρίου ως βασίλισσα των ρωμαϊκών θεών και θεαινών και προστάτιδα των γυναικών και του γάμου. Την επόμενη ημέρα –15 Φεβρουαρίου– άρχιζαν τα Λουπερκάλια, γιορτές αφιερωμένες στη γονιμότητα και στον έρωτα. Την πρώτη ημέρα των εορτών οι νέες κοπέλες έρριχναν ένα χαρτάκι με το όνομά τους σε ένα δοχείο. Κάθε νέος τραβούσε κι από ένα χαρτάκι και με όποια κοπέλα τού τύχαινε περνούσαν μαζί τις υπόλοιπες μέρες της γιορτής· κι αν ενδεχομένως ερωτεύονταν, αργότερα παντρεύονταν.

Κάτω από κάθε άγιο φαίνονται σε μεγέθυνση αυτά που γράφουν τα χαρτιά που κρατά. Οι χριστιανοί άγιοι αγωνιούν να αντικαταστήσουν το «κατά φύση» με το «παρά φύση». Παραγγέλλουν τη νίκη επί του σώματος και τη νίκη επί της φύσης. Ο προς τα δεξιά άγιος υποστηρίζει, ότι η οδός του θεού είναι να βιάζεις τον εαυτό σου. (Οι τοιχογραφίες είναι από τη Μονή Πεντέλης.)

Από τη χαρά στην «ενοχή» και την «αμαρτία»

Το τι μεσολάβησε κι από αυτές τις γιορτές φτάσαμε στη λατρεία του αγίου Βαλεντίνου είναι γνωστό. Ο Χριστιανισμός κατάργησε με άγριους τρόπους όλες τις γέφυρες με την κατά φύση ζωή. Τέχνες, επιστήμες, εορτές, πολιτισμός, παραδόσεις κι έθιμα συρρικνώθηκαν κι αλλοτριώθηκαν. Αξίες και πρότυπα πανάρχαια περιφρονήθηκαν με ανεπανόρθωτες επιπτώσεις. Η ρώμη αντικαταστάθηκε από την ασθενικότητα, η υπερηφάνεια από την ταπείνωση, η χαρά κι η ευτυχία για τη ζωή από τη λύπη και τη μελαγχολία, ο ήρωας έγινε μάρτυρας, η έρευνα άλογη πίστη. Οι ελεύθεροι άνθρωποι χρίστηκαν «δούλοι του Θεού». Ο Χριστιανισμός «βάλθηκε να αρρωστήσει την ανθρωπότητα αντιστρέφοντας την έννοια του καλού και του κακού, του νοσηρού και του υγιούς, του αληθινού και του ψεύτικου», όπως παρατηρεί ο Νίτσε. Εχθρότητα καλλιεργήθηκε για το ανθρώπινο σώμα κι η θεά του έρωτα, η Αφροδίτη, διαπομπεύτηκε ως πόρνη και δαιμόνισσα. Η ερωτική πράξη από φυσιολογική λειτουργία και χαρά έγινε αμαρτία, θεωρήθηκε πηγή όλων των δεινών της ανθρωπότητας, διασάλεψε την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου και τον γέμισε ενοχές, νευρώσεις κι άγχος.

Το ευαγγέλιο είναι σαφές:

- «Και υπάρχουν ευνούχοι, αυτοί που ευνούχισαν τους εαυτούς τους για τη βασιλεία των ουρανών» («κατά Ματθαίον», 19, 12).

- «Κάθε ένας που βλέπει γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη εμοίχευσε… εάν ο οφθαλμός σου ο δεξιός σε σκανδαλίζη, βγάλτον και πέτα τον… εάν το δεξί σου χέρι σε σκανδαλίζη, κόψτο και πέτα το· διότι σε συμφέρει να χάσης ένα από τα μέλη σου, προκειμένου να μη βληθή όλο το σώμα σου στην γέενναν» («κατά Ματθαίον», 5, 27-30).

Είναι απίστευτο το πόσες πολλές ημέρες του έτους απαγορεύεται να συνευρεθεί ερωτικά ένα καθ΄ όλα νόμιμο ορθόδοξο ανδρόγυνο:

- 50 ημέρες πριν το Πάσχα.

- 15 ημέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο.

- Μερικές ημέρες πριν την εορτή των 12 Αποστόλων (δεν είναι σταθερή).

- 40 ημέρες πριν τα Χριστούγεννα.

- Τὶς παραμονές επισήμων αργιών (Φώτων, Σταυρού κ.τ.λ.).

- Κάθε Τετάρτη (επειδή Τετάρτη συνελήφθη ο Ιησούς).

- Κάθε Παρασκευή (επειδή Παρασκευή σταυρώθηκε).

- Εκτός της Τετάρτης και της Παρασκευής κάθε δεύτερη Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο, όταν ο χριστιανός πρόκειται να μεταλάβει την Κυριακή. (Κάθε καλός χριστιανός μεταλαμβάνει τουλάχιστον κάθε 15 ημέρες.)

Αν εκτός των παραπάνω ημερών ληφθούν υπ΄ όψη και τα έμμηνα της γυναίκας, τότε από τις 365 ημέρες του χρόνου απομένουν διαθέσιμες για ερωτική συνεύρεση στο ζευγάρι σχεδόν μόνον 100 ημέρες, δηλαδή λιγώτερες από το ένα τρίτο.

Οι αρχαίοι θεοί απεικονίζονταν γεμάτοι ερωτικό σφρίγος.
Οι χριστιανοί άγιοι παρουσιάζονται εξαντλημένοι, βλοσυροί, σκυθρωποί και ανέραστοι.

Ο άγιος Ιερώνυμος ανέχεται απλώς τον γάμο για ένα και μόνο λόγο: «επειδή προμηθεύει στον κόσμο παρθένες». Ο άγιος Κυπριανός θεωρεί τις παρθένες «συζύγους του Ιησού», άρα κάθε επαφή τους με άντρα σημαίνει «μοιχεία σε βάρος του Χριστού». Οι Πατέρες της Εκκλησίας (άτομα δηλαδή που δεν έκαναν οικογένεια και παιδιά, δεν έγιναν πατέρες) διαίρεσαν και ταξινόμησαν όλες τις φυσιολογικές βιολογικές λειτουργίες, τις οποίες θεώρησαν ακάθαρτες και τις βάπτισαν αμαρτίες. Θέσπισαν κανόνες και ποινές (μετάνοιες, ξηροφαγία, γονυκλισίες κ.τ.λ.) για κάθε είδους «παρέκκλιση». Τέτοιες «παρεκκλίσεις» θεωρούνται το να πλυθείς, να περιποιηθείς την κόμμωσή σου, να φιλήσεις ή να χαϊδέψεις άτομο άλλου φύλου, ακόμα κι αν δεν έχεις ολοκληρωμένη επαφή μαζί του, και άλλα πολλά. Ειδικά στο «Πηδάλιον», στο οποίο έχουν συγκεντρωθεί όλες οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και τα διδάγματα των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας, το θέμα του έρωτα κι οι αντίστοιχες ποινές καταλαμβάνουν πλείστες σελίδες. Η ταξινόμηση σε πολλές κατηγορίες (ονείρωξη, ρεύση, αμοιβαία αυτοϊκανοποίηση κ.λπ.) αγγίζει τα όρια του παραλογισμού.

Η πλαστογράφηση μιάς γιορτής της φύσης σε χριστιανική

Ο έρωτας όμως είναι πανίσχυρος. Ούτε οι θεοί δεν μπορούν να του ξεφύγουν. Οι θεοκράτες μπορεί να έκαψαν βιβλιοθήκες, να γκρέμισαν ναούς, να σκότωσαν φιλοσόφους, να ισοπέδωσαν ολόκληρες πολιτείες, τον Έρωτα όμως δεν μπόρεσαν να τον νικήσουν. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Έρωτα. Ο σύγχρονος Ρωμιός επιθυμώντας διακαώς να συνεχίζει να τιμά και να γιορτάζει τον Έρωτα, ξεκομμένος όμως από τη φύση και πελαγωμένος στη σχιζοφρένεια του ελληνοχριστιανισμού, δέχθηκε ως άγιο του Έρωτα τον Βαλεντίνο, που προέρχεται από τη Δύση και ουδόλως σχετίζεται με τον Έρωτα. Τι άνθρωπος όμως ήταν το άτομο αυτό, που το έχρισαν «προστάτη του Έρωτα»;

Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος ο Β΄ τον 3ο αιώνα μ.Χ. αντιμετωπίζοντας προβλήματα λειψανδρίας για την επάνδρωση των λεγεώνων του και πιστεύοντας, ότι αιτία ήταν το ότι οι νέοι άνδρες προτιμούσαν να μένουν στα σπίτια τους με τις γυναίκες τους, αντί να κατατάσσονται στο ρωμαϊκό στρατό, έλαβε την απόφαση να ακυρώσει όλους τους αρραβώνες και τους γάμους. Ο Βαλεντίνος, ο οποίος είχε ήδη αποφύγει τη στράτευση, καθ΄ ότι είχε γίνει ιερέας, αποφάσισε να βοηθάει τους Ρωμαίους εκείνους, που δια του γάμου επιχειρούσαν να αποφύγουν την κατάταξή τους στο στρατό· άρχισε να τελεί μυστικά γάμους. Ο Χριστιανισμός είχε ήδη αρχίσει εξαπλούμενος να ροκανίζει τα θεμέλια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Βαλεντίνος –αγνώστου καταγωγής– έπαιξε άριστα το ρόλο του. Κάποια στιγμή όμως η αντικρατική του δράση έγινε αντιληπτή από τις αρχές, οπότε, όπως ήταν φυσικό, τον συνέλαβαν, τον κατεδίκασαν σε θάνατο και τον εκτέλεσαν. Η Δυτική Εκκλησία αποφάσισε να τον ανακηρύξει άγιο για τις υπηρεσίες του και να γιορτάζει τη μνήμη του στις 14 Φεβρουαρίου.

Στα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. ο πάπας Γελάσιος, προσπαθώντας να καταργήσει τα Λουπερκάλια, μετέφερε τη γιορτή μία μέρα πριν. Έτσι οι γιορτές του Έρωτα συνέπεσαν με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ο οποίος –ερήμην του– έμεινε στη συνείδηση του κόσμου ως άγιος-προστάτης των ερωτευμένων.

Αριστερά: Ο άγιος Βαλεντίνος.
Δεξιά στην επάνω σειρά: ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα.

Εκκλησία της Ελλάδος: «Όχι Ρωμαίους, θέλουμε Εβραίους!»

Από τότε που τα τελευταία χρόνια (επηρεασμένοι από την κατά κάποιο τρόπο αναβίωση των εορτών του Έρωτα στη Δύση έστω και για εμπορικούς λόγους) άρχισαν και οι νεοέλληνες να ανταλλάσσουν ερωτικά δώρα στις 14 Φεβρουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία άρχισε τις διαμαρτυρίες: «Μην λατρεύετε τον Βαλεντίνο, γιατί αυτός ο άγιος είναι ξένος». Πόσοι όμως από τους αγίους που λατρεύει η Εκκλησία είναι Έλληνες; Είναι Έλληνας ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Λωτ, οι προφήτες; Είναι Έλληνας ο Ιησούς και η μητέρα του, η Μαριάμ; Είναι Έλληνες πρωτοκλασάτοι άγιοι της Ορθοδοξίας, όπως ο Κωνσταντίνος, η Ελένη, ο Ιωάννης, ο Αντώνιος, ο Γεώργιος, ο Δημήτριος και τόσοι άλλοι; Ή μήπως ο άγιος της υπερκατανάλωσης Santa Claus – κοινώς Άι Βασίλης, το διαφωτιστικό αυτό εύρημα της Κόκα Κόλα; (Βλ. Μιά γιορτή κατά φύση, που έγινε παρά φύση).

Ο πρώην αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος είχε προτείνει να γιορτάζουμε στις 13 Φεβρουαρίου ως προστάτες των ερωτευμένων τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα. Ο Ακύλας –σκηνοποιός, κάτοικος Κορίνθου– ήταν ο Εβραίος εκείνος, που μαζί με τη γυναίκα του Πρίσκιλλα φιλοξένησαν τον Παύλο, όταν έφτασε στην Κόρινθο. Αργότερα τον ακολούθησαν στο ταξίδι του στην Έφεσο («Πράξεις», κεφ. 18 και «Α΄ πρὸς Κορινθίους», 16,19).

Όπως και να εορτάζεται οιοσδήποτε «προστάτης του Έρωτα» πάντως, δυτικά η ανατολικά, στις 14 Φεβρουαρίου, ή σε οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους, κανένας ενθουσιασμός, κανένα έργο δημιουργικό δεν μπορεί να εκδηλωθεί και να πραγματοποιηθεί χωρίς την ερωτική έμπνευση, την παρόρμηση, την διέγερση και το ενδιαφέρον, που προκαλεί ο ίδιος ο χωρίς «προστάτες» παντοδύναμος Έρως. Ως ελεύθεροι άνθρωποι μπορούμε και πρέπει ν΄ αφήσουμε τις ενοχές και τα συμπλέγματα για τους υπηρέτες της θρησκείας της ερήμου και να τον ενεργοποιήσουμε ελεύθερα και δημιουργικά.

Πηγή: Free inquiry