ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

Χριστιανός ιερέας επιβεβαιώνει τις έρευνες Ελλήνων σκεπτικιστών και μελετητών όπως ο Μιχάλης Καλόπουλος (αντίστοιχο άρθρο εδώ και στο βιβλίο του Το Θέατρο της Σωτηρίας) και ο Νίκος Σάμιος (το άρθρο εδώ), οι οποίοι έχουν επανειλημμένα αναφερθεί στις ασάφειες των βιβλικών κειμένων και έχουν φέρει στο φως απίστευτες αποκαλύψεις σχετικά με την σταύρωση και την ανάσταση του Ιησού.Οι Γραφές δεν λένε πως ο Ιησούς σταυρώθηκε, αναφέρει ο Σουηδός ακαδημαϊκός Gunnar Samuelsson. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζει, το αρχικό κείμενο στα Ελληνικά αποκαλύπτει μόνο πως ο Ιησούς κουβάλησε “κάποιο μηχάνημα βασανιστηρίων ή εκτελεστικό όργανο” σε ένα λόφο πάνω στο οποίο “κρεμάστηκε” και πέθανε, λέει ο Samuelsson, ο οποίος είναι ευαγγελιστής ιερέας και μελετητής της Καινής Διαθήκης.

“Όταν μιλάμε για σταύρωση, σκεφτόμαστε ‘Τα Πάθη’ του Mel Gibson. Σκεφτόμαστε μια εκκλησία, καρφιά, το στεφάνι από αγκάθια”, συνεχίζει αναφερόμενος στην ταινία του 2004 “Τα Πάθη του Χριστού” του Gibson. “Γεμίζουμε εικόνες αυτής της καλο-διατυπωμένης τιμωρίας που ονομάζεται σταύρωση – και αυτό είναι το πρόβλημα”, αναφέρει. Ο Samuelsson βασίζει τον ισχυρισμό του στην μελέτη αρχαίων κειμένων 900 ετών στις αρχικές γλώσσες τους – Εβραϊκά, Λατινικά και Ελληνικά, την γλώσσα της Καινής Διαθήκης. Για 3 χρόνια μελετούσε 12 ώρες την ημέρα, λέει, και ανακάλυψε πως η κρίσιμη λέξη που συνήθως μεταφράζεται σαν “σταυρώνω” δεν σημαίνει απαραίτητα αυτό.

(η συνέχεια εδώ)

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ & ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Όσοι είδαν αγώνες ποδοσφαίρου του παγκοσμίου κυπέλου αυτό που πρέπει να παρατήρησαν είναι ο ήχος που παράγουν οι βαβουζέλες ή καραμούζες. Αν όμως ήταν ένας απλά κακός ήχος δεν θα συνέτρεχε λόγος ανησυχίας. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ’ ότι φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Αυτός ο ήχος θυμίζει επιθετικά έντομα, συνήθως δηλητηριώδη, που σκορπούν πανικό και νοητικό αποσυντονισμό. Επίσης αυτός ο ήχος στην μουσική ορολογία ονομάζετε «σι ύφεση» ή «σι μπεμόλ». Σι μπεμόλ ονομάζουν οι μουσικοί τους ψυχικά ασθενείς. Σύμφωνα με το αρχαίο Ελληνικό αρμονικό συμπαντικό μουσικό σύστημα, το σι ύφεση προσδιορίζει το τέλος του συμπαντικού αρμονικού κύκλου (ο νοών νοείτω). Μέσω των δονήσεων δημιουργεί αποσυντονισμό τον ουρανίων σωμάτων, εάν η μαζικότητα και η ένταση του ήχου επεξεργαστεί καταλλήλως.

Ακόμη μπορεί να δημιουργήσει ενεργειακό εγκλωβισμό, αποκόπτοντας την επικοινωνία ορισμένων νευρώνων του εγκεφάλου, προκαλώντας σύγχυση και πολλές άλλες δυσάρεστες νοητικές συνέπειες. Υπάρχουν υποψίες ότι ο στόχος είναι ο αποσυντονισμός της Γης. Θα αποφευχθεί;

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ

ixorcosmos

Oπλο κατά της δυσλεξίας και άλλων μαθησιακών δυσκολιών αποτελεί η εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στα πρώτα σχολικά χρόνια, σύμφωνα με τα συμπεράσματα τριετούς έρευνας που πραγματοποίησε το Aνοικτό Ψυχοθεραπευτικό Kέντρο και το Iνστιτούτο Διαγνωστικής Ψυχολογίας. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας που παρουσιάστηκε στο 18ο Πανελλήνιο Ψυχιατρικό Συνέδριο στην Kω, τα παιδιά που παρακολουθούσαν μαθήματα Aρχαίων Eλληνικών παρουσίασαν σημαντικό πλεονέκτημα στην αντιγραφή σχημάτων, διάκριση γραφημάτων, μνήμη σχημάτων και εικόνων καθώς και στη δοκιμασία συναρμολόγησης αντικειμένων.

(η συνέχεια εδώ)

H Aμερική σύμφωνα πάντα με την επίσημη άποψη ανακαλύφθηκε το 1492 από τον Χ.Κολόμβο,φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι(όπως άλλωστε συμβαίνει συχνά). Πολυετείς έρευνες, και ανακάλυψη ευρημάτων από ερευνητές και επιστήμονες, δείχνουν ότι υπήρχε έντονη η παρουσία του Ελληνικού στοιχείου, καθώς και επηρεασμού της τέχνης των κατοίκων από την Ελληνική τεχνοτροπία.

Το πλήθος Αρχαιολογικών και γλωσσολογικών ευρημάτων είχε σαν αποτέλεσμα την επίσημη αποστολή ομάδας από το Ε. Μ. Πολυτεχνείο Αθηνών στο Περού , προκειμένου να μελετήσουν την ομοιότητα των ευρημάτων με τα αντίστοιχα Ελληνικά.Η περιοχές βρίθουν από Ελλάδα, και ευρήματα με κλασικά θέματα, όπως,κεφάλια μέδουσας,οικοδομήματα με Μυκηναϊκή τεχνοτροπία,μαιάνδρους ,τον Ηρακλή με ρόπαλο και λεοντή, ελληνικά αγγεία,και αμφορείς που έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη της Αμερικανικής ηπείρου και στο Περού .

(η συνέχεια εδώ)

Πίσω από το μεγάλο Ισπανικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας βρίσκεται μια μεγάλη μορφή των ευρωπαϊκών γραμμάτων: ο 88χρονος Ισπανός καθηγητής Φρανσίσκο Ροντρίγκες Αντράντος, με την ιδιότητα του διευθυντή σύνταξης. Επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης και μέλος της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας, παρουσίασε, πριν από λίγες μέρες, στην Ακαδημία, ως ξένος εταίρος, τον έβδομο τόμο του Ελληνο-Ισπανικού Λεξικού. Γι’ αυτή του την προσπάθεια τιμήθηκε, το 1989, με το Βραβείο Ωνάση για τον Ανθρωπο και την Κοινωνία «Αριστοτέλης».

«Τα ελληνικά δεν είναι μια νεκρή γλώσσα», αποφαίνεται ο καθηγητής. Εχει γράψει, άλλωστε, την «Ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Από τις απαρχές ώς τις μέρες μας», που κυκλοφορεί και στα ελληνικά («Δ. Ν. Παπαδήμας»). «Πρέπει να καταλάβουν όλοι όσοι δεν ασχολούνται με τη γλωσσολογία», εξηγεί, «ότι η ελληνική και η κινεζική είναι οι μοναδικές ομιλούσες γλώσσες, ακόμη και σήμερα, των οποίων η ύπαρξη είναι γνωστή εδώ και 3.500 χρόνια».

(η συνέχεια εδώ)

Η εφαρμογή μαγνητών στον εγκέφαλο ασθενών που πάσχουν από τη νόσο του Αλτσχάιμερ μπορεί να βελτιώσει τη δυνατότητά τους να κατανοούν τι τους λέει όποιος τους απευθύνεται, διαπιστώνει έρευνα Ιταλών επιστημόνων.

Η μελέτη επιστημόνων από την Μπρέσα και το Μιλάνο έγινε σε μικρό δείγμα ασθενών και τα αποτελέσματα θεωρούνται πρώιμα, αλλά οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι «είναι πολλά υποσχόμενα όχι μόνο για την πρόοδο στην κατανόηση των μηχανισμών πλαστικότητας του εγκεφάλου, αλλά και για τον σχεδιασμό στρατηγικών για ασθενείς που πάσχουν από νευροεκφυλιστικές παθήσεις».

Πρόκειται για την ίδια λογική που ήδη βρίσκει εφαρμογή σε περιπτώσεις αντιμετώπισης απώλειας μαλλιών, κατατονικότητας ή και κάποιων μορφών αρθρίτιδας. Τα μαγνητικά βραχιόλια, οι ανάλογες βούρτσες κ.λπ. αποτελούν ένα σημαντικό τομέα της εναλλακτικής ιατρικής.

(η συνέχεια εδώ)

Του ΜΗΝΑ ΤΣΙΚΡΙΤΣΗ*

Το φαινόμενο της ανατολής, της δύσης του Ηλιου και της μεταβολής της ποσότητας του φωτός ανάλογα την εποχή πρέπει να είχε εντυπωσιάσει πολύ τους Μινωίτες, οι οποίοι απεικόνισαν σε πολλά ευρήματα τον Ηλιο και τη Σελήνη. Η λατρεία του Ηλιου θεωρείται σχεδόν βέβαιη στη μινωική εποχή, αφού οι απεικονίσεις του σε αντικείμενα της μινωικής μικροτεχνίας δείχνουν λατρευτικό χαρακτήρα. Η αναφορά του Απολλόδωρου 1,140 «ότι Τάλω τον ταύρο αποκαλούσαν» σε σχέση με τη φράση από το Λεξικό του Ησύχιου ότι «Ταλώς, ο Ηλιος», επαγωγικά οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η απεικόνιση του ταύρου σε μινωικά ευρήματα αφορά τον Ηλιο.

Στον Ομηρο, ο Ηλιος εμφανίζεται ως θεός με το μάτι «που τα πάντα εφορά και τα πάντα επακούει» (Ιλ. Γ 277, Οδ. λ109, μ 323). Στην αρχαία γραμματεία, η απεικόνιση του Ηλιου με μάτι εμφανίζεται στον Σοφοκλή, «τόδε λαμπάδος ιερόν όμμα» και «χρυσέας αμέρας βλέφαρον», στον δε Αριστοφάνη Νεφ.285 «όμμα γαρ αιθέρος ακάματον» και στον Αισχύλο Προμ. 91 υπάρχει μια επίκληση στην «Παμμήτορ τε γη, και τον πανόπτην κύκλον ηλίου».

(η συνέχεια εδώ)

Εάν οι νόμοι είναι η ηθική ενός κράτους, τότε τα αρχεία είναι σίγουρα η μνήμη του. Χιλιάδες έγγραφα που περιέχουν από σημαντικά στρατιωτικά στοιχεία μέχρι απλές δικαστικές αποφάσεις φυλάσσονται με προσοχή στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Μέσα σε ένα σύγχρονο κτίριο, σε ειδικές συνθήκες και θερμοκρασίες, προστατευμένα από πάσης φύσεως απειλές, όπως έντομα, μούχλα, τρωκτικά, αλλά και από τον ίδιο τον χρόνο, τα αρχεία χαρίζουν ιστορικούς θησαυρούς σε όσους έχουν την υπομονή και τη γνώση για να τα χρησιμοποιήσουν. Την περασμένη Τετάρτη, τα ΓΑΚ γιόρτασαν την Παγκόσμια Ημέρα των Αρχείων.

Τα προηγούμενα χρόνια, η συλλογή των αρχείων από τις δημόσιες υπηρεσίες ήταν μια αρκετά επίπονη εργασία, καθώς συχνά οι δημόσιες υπηρεσίες δεν ήταν συνεργάσιμες, δεν γνώριζαν τις υποχρεώσεις τους ή απλώς αδιαφορούσαν για τη σημασία των αρχείων που έχουν συγκεντρώσει. «Η Δημόσια Διοίκηση δεν είχε αρχειακή συνείδηση. Εχουμε κληθεί να σώσουμε αρχεία που ήταν σε άθλια κατάσταση και χρειάστηκαν εντατική επεξεργασία προκειμένου να αποδοθούν στο κοινό, άλλες φορές η σωτηρία τους δεν κατέστη δυνατή. Για παράδειγμα, όταν κληθήκαμε να ελέγξουμε τα αρχεία του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας την περίοδο που αυτό μετακόμιζε, μπήκαμε σε ένα υπόγειο με χαλασμένες σωληνώσεις και γεμάτο ποντίκια, ενώ οι στοίβες με τα έγγραφα ήταν σκεπασμένες με μια άσπρη σκόνη που -όπως διαπιστώσαμε- ήταν θαλασσινό αλάτι.

(η συνέχεια εδώ)

Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται, σύμφωνα με την εφημερίδα «Ιντιπέντεντ» που σχολιάζει το ντοκιμαντέρ, είναι αν η θρυλική Ατλαντίδα που περιγράφει ο Πλάτωνας στον «Τιμαίο» και στον «Κριτία» είναι βασισμένη σε έναν πραγματικό πολιτισμό που χάθηκε εξαιτίας μιας φρικτής μοίρας από τα χέρια της μητέρας φύσης. Στην αρχή, η Χιουζ καταγράφει τις λίστες των μυριάδων τρελών θεωριών γύρω από τον μύθο που πυροδότησαν κατά καιρούς τις φλόγες του δημόσιου ενδιαφέροντος, ενώ παράλληλα κατέστρεψαν κάθε έννοια αρχαιολογικής αξιοπιστίας.

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφονται οι εικασίες του Εριχ Φον Ντένικεν με τους «μάγους από το Διάστημα» έως τις απόπειρες ταξιδιών στο Θιβέτ του Βρετανού -κάποτε πρωθυπουργού- Γουίλιαμ Γκλάντστοουν και τη μακάβρια αναζήτηση των ναζί για την Αρία φυλή, εκεί. Η Χιουζ αναζητεί τα ίχνη της μυθικής Ατλαντίδας στη Σαντορίνη και στη γιγαντιαία ηφαιστειακή έκρηξη γύρω στο 1650 π.Χ. Η ιστορικός ταξιδεύει στο κυκλαδίτικο νησί και παρουσιάζει μέσω εκτυφλωτικών πλάνων τη σημερινή τοπογραφία της Θήρας παρομοιάζοντάς τη με τις περιγραφές του Πλάτωνα και ενισχύοντας την αρκετά διαδεδομένη θεωρία.

(η συνέχεια εδώ)

Θεωρείται μία από τις αρχαιότερες δημοκρατίες του κόσμου, αλλά χωρίς αμφιβολία είναι η πιο απομονωμένη.

Το ινδικό χωριό Μαλάνα βρίσκεται στα 3.000 μέτρα στα Ιμαλάια και για να φτάσει κανείς απαιτούνται οκτώ ώρες πεζοπορία από το κοντινότερο χωριό, το Γιάρι.Ένα σχέδιο, όμως, για τη διάνοιξη ενός δρόμου που θα οδηγεί στο τοπικό φράγμα, μπορεί να κάνει πιο εύκολα τα πράγματα για ταξιδιώτες και μελετητές.

«Τα χαρακτηριστικά τους είναι ευρωπαϊκά. Ακόμη και το πολιτικό τους σύστημα μπορεί να είναι ελληνικής καταγωγής. Είναι πανάρχαιο και μοναδικό σε ολόκληρη την περιοχή», δηλώνει στη βρετανική εφημερίδα ο Σουηδός καθηγητής Ρ.Κ. Βάιντ.

(συνέχεια του άρθρου)

Μητροπολίτης προσκαλεί το σουλτάνο να κυνηγήσουν μαζί. Απόκρυφες στιγμές τής Ιστορίας τής Άλωσης.

Ο Ορθόδοξος Κλήρος τής εποχής τής Άλωσης τής Κωνσταντινούπολης, ως γνωστόν, εκήρυττε, ότι ήταν «θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει», «θεϊκή βούληση και τιμωρία», «θεία πρόνοια» και άλλα. Μέσα στα πλαίσια τής «θέσης» αυτής τής Εκκλησίας ήταν η εχθρότητά της κατά των Καθολικών της Ευρώπης, για την οποία καυχάται έως σήμερα.

Αποτέλεσμα τής εχθρότητας αυτής ήταν η αποτυχία τής ένωσής της με την Καθολική Εκκλησία και η πτώση τής Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους, που κι αυτή συντελέστηκε με εσωτερική προδοσία. (Βλ. Εκκλησία – φεουδάρχες επί δεκαετίες μεθόδευαν την παράδοση τής Κωνσταντινούπολης). Κεντρικό πρόσωπο τής τραγωδίας αυτής αποτέλεσε ο ανακηρυχθείς άγιος και στυλοβάτης τής Ορθοδοξίας, μητροπολίτης Εφέσου, Μάρκος ο Ευγενικός. (Βλ. Οι περίεργοι θάνατοι “ενωτικών” πριν την άλωση).

Σχετικά με τον προδοτικό ρόλο τής Εκκλησίας στην άλωση τής Κωνσταντινούπολης παραθέτουμε παρακάτω μερικές άγνωστες σε πολλούς σελίδες τής Ιστορίας, όπως τις περιγράφουν Έλληνες και ξένοι ιστορικοί τής εποχής και μεταγενέστεροι.

* Οι ανθενωτικοί, όσο περνούσε ο καιρός, τόσο γίνονταν φανατικότεροι και καταντούσαν φιλότουρκοι με το μίσος, που εκδήλωναν ενάντια στους ενωτικούς. Ο φιλοτουρκισμός ήταν ισχυρός και στις επαρχίες, γι΄ αυτό οι Τούρκοι στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία, στη Στερεά Ελλάδα και στην Ήπειρο δεν βρίσκανε αντίσταση, όταν προχωρούσαν στα μέρη αυτά. (Γ. Κορδάτου, «Ακμή και παρακμή τού Βυζαντίου»).

* Στα 1396, όταν ο Βαγιαζήτ περνούσε από τη Θεσσαλία και τη Ρούμελη, οι πιό πολλές πόλεις (Τρίκαλα, Λάρισα, Σάλωνα, Δομοκός) παραδόθηκαν θεληματικά. («Προέλαυνε δε εις τα πρόσω (ο Βαγιαζήτ), το δε Ζητούνιν, το εν Θερμοπύλαις και Πάτραις τας εν τω πεδίω προς τη υπωρεία των Λοκρών όρους κατεστρέψατο, και αυτώ προσεχώρησε και άλλα δε των ταύτη πολισμάτων ουκ ολίγα προσεχώρησαν αυτώ καθομολογίη», Χαλκοκονδύλη, τ. Β΄, σελ. 67).

* Ο μητροπολίτης, μάλιστα, στα Σάλωνα προσκάλεσε τον Τούρκο σουλτάνο να κυνηγήσουν μαζί. («Του δε Φωκαίων αρχιερέως επαγομένου σφίσιν επί χώραν κυνηγήσαι τε κρατίστην και λιμώνας γεράνους παρεχομένους πλήθος άπλετον και πεδία ενιππεύσαι τα καλλιστα», Xαλκοκονδύλη, τ. Β΄, σελ. 67).

(συνέχεια του άρθρου)

Η περίοδος από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, το 1923, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, χαρακτηρίζεται από τη θεμελιακή αναδόμηση της τουρκικής κοινωνίας με μοναδικό ρυθμιστή των εξελίξεων το ίδιο το κράτος. Η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η επιτυχής αντιμετώπιση από μέρους των Τούρκων της προσπάθειας των Ελλήνων και των Αρμενίων να κυριαρχήσουν σε μέρος της Μικράς Ασίας, οδήγησε τόσο τη νέα τουρκική πολιτική ελίτ όσο και την τουρκική διανόηση να επανεξετάσουν την ταυτότητά τους τόσο ως πολιτισμική έκφραση όσο και ως ιστορική ενότητα και συνέχεια.

Το γεγονός αυτό προσδιόρισε ένα πλαίσιο δράσης, εκείνες τις δύο δεκαετίες, που εκ των πραγμάτων παρήγαγε μια βαθιά συναισθηματική διέγερση σε οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοπροσδιορισμού του τουρκικού έθνους.

Ο ιδρυτής του τουρκικού κράτους, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, αποφασισμένος να διαρρήξει κάθε δεσμό με το τραυματικό παρελθόν της ισλαμικής οθωμανικής αυτοκρατορίας και αναγκασμένος να διαμορφώσει μια βάση νομιμοποίησης, κατέφυγε στην εφεύρεση ενός μυθικού παρελθόντος κατά το οποίο οι Τούρκοι, προερχόμενοι από την Κεντρική Ασία, καθίστανται πρόγονοι του παγκόσμιου πολιτισμού.

(διαβάστε το άρθρο)