ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

ΕΡΩΤΗΜΑ??ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΗ ΛΕΩΝΙΔΑ??ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ???ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΝΑ  ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΕ ΕΝΑΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΕΒΡΑΙΟ ΜΑΡΑΓΚΟ?? ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ!!

Είμαι χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην!» Γεννάδιος Σχολάριος!!! Είμαι Έλληνας ,και ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι χριστιανός!!Απολλώνιος!!ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ??? Γιατί είμαι απόγονος του Δευκαλίωνα και όχι του Αβραάμ!!Γιατί έχω την ίδια θρησκεία με τους προγόνους μου!!Γιατί πιστεύω στους Έλληνες Θεούς και όχι σε Εβραίους ψευτοπροφήτες!!Γιατί ο  Θεός των χριστιανών είναι ένας ανθέλληνας (ΓΙΑΧΒΕ) που είχε διατάξει τους Εβραίους να καταστρέψουν την πατρίδα μου!!Γιατί είναι τιμή μου να είμαι απόγονος του Μέγα Αλεξάνδρου του Λεωνίδα του Σωκράτη του Αριστοτέλη  του Πλάτωνα και τόσων άλλων μεγάλων Ελλήνων και ντροπή να θεωρούμαι απόγονος του μαστροπού Αβραάμ και του αιμομίκτη Λώτ!!Γιατί είμαι περήφανος για την Ελληνική γραμματεία και αηδιασμένος από την Βίβλο!! Read the rest of this entry »

Η Επανάσταση του 1821 και ο ρόλος της Εκκλησίας (Παν. Βήχος)//

Ο αφορισμός της ηρωίδας Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1820. Επίσημη αφορμή για την πράξη αυτή φέρεται μία κληρονομικής φύσεως οικογενειακή διαφορά μεταξύ των δύο γιών του δευτέρου συζύγου της Μπουμπουλίνας και προγονών της, Γιάννη και Παντελή Μπούμπουλη, με την ίδια. Το Πατριαρχείο αντί άλλης μεσολαβητικής ενέργειας επέβαλε σφοδρό επιτίμιο στη Σπετσιώτισσα καπετάνισσα και αγωνίστρια. Η αυστηρότητα αυτής της απόφασης, που καθίσταται πρόδηλη και από τη λεκτική της διατύπωση, υπεμφαίνει, ότι τα βαθύτερα αίτια που την προκάλεσαν θα πρέπει να αποδοθούν στις πολιτικές συνεργασίες του Φαναρίου με την Υψηλή Πύλη.

Πέρα από τα όσα εμπεριέχονται στον συνοδικό αυτόν λίβελλο, θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, και ιστορικά στοιχεία που συνδέονται άμεσα με το γεγονός του αφορισμού της Μπουμπουλίνας. Κατά πρώτον προκαλεί εύλογη απορία -και γιατί όχι, υποψία- το γεγονός ότι οι αδελφοί Μπούμπουλη απευθύνθηκαν, όχι στην τοπική εκκλησιαστική αρχή, αλλά στον ίδιον τον πατριάρχη. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στην Επανάσταση, τα δυο αδέλφια δεν ακολούθησαν τα χνάρια του αγωνιστή πατέρα τους και ούτε βέβαια έλαβαν ποτέ μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της μητριάς τους, σε μία από τις οποίες μάλιστα, έπεσε μαχόμενος ο μεγαλύτερος γιος της Μπουμπουλίνας, ο Γιάννος Γιάννουζας. Δέον επίσης ν’ αναφερθεί, ότι τον καιρό κατά τον οποίον αφορίσθηκε η Μπουμπουλίνα, προετοίμαζε μεθοδικά την συγκρότηση ικανού στόλου με την προοπτική πολέμου στη θάλασσα. Με το επιχειρηματικό της δαιμόνιο, κατόρθωνε, όχι μόνο να διαχειρίζεται χρηστά και να αυξάνει την οικογενειακή περιουσία, αλλά και να αντεπεξέρχεται στα έξοδα που απαιτούσε η ναυπήγηση, η συντήρηση των πλοίων, η μισθοδοσία και τροφοδοσία των πληρωμάτων.

Η Υψηλή Πύλη, που είχε ως έναν βαθμό γνώση των δραστηριοτήτων τής Μπουμπουλίνας (για τη ναυπήγηση του «Αγαμέμνονα» καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη, ότι προετοιμάζει πολεμικό πλοίο), προσπάθησε κατ’ επανάληψιν να τις ανασχέσει με δημευτικές αποφάσεις και αποστολές επιθεωρητών για έλεγχο. Η Μπουμπουλίνα, κατάφερε να προστατέψει τα πλοία της, με την βοήθεια και των Ρώσων, επικαλούμενη το γεγονός ότι τα πλοία της έφεραν ρωσική σημαία, αλλά και το ότι ο σύζυγός της είχε προσφέρει υπηρεσίες στον ρωσικό στόλο. Δεδομένης λοιπόν της καταστάσεως αυτής, ένας αφορισμός ήταν το πλέον κατάλληλο όπλο για την αντιμετώπιση του κινδύνου που οι Οθωμανοί διέβλεπαν. Οι συγκεκριμένοι πρακτικοί σκοποί που θα εξυπηρετούσε αυτός ο αφορισμός, ήταν αφ’ ενός ο εκφοβισμός της ίδιας της Μπουμπουλίνας κι αφ’ ετέρου η ηθική και οικονομική της εκγύμνωση. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός, ότι ουδέποτε έγινε άρση του αφορισμού αυτού, ούτε ακόμη κι όταν η Μπουμπουλίνα, κατόπιν αυτού, εξέθεσε δημόσια την περιουσιακή της κατάσταση την 15η Οκτωβρίου 1820 ενώπιον των προεστών των Σπετσών, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο διευθέτησης των οικογενειακών της εκκρεμοτήτων. Η εξαγωγή συμπερασμάτων επαφίεται στην κρίση του καθενός …;

Το κείμενο του αφορισμού, όπως δημοσιεύθηκε από τον Ηλία Παπαθανασόπουλο στο περιοδικό «Ιστορία» (Ιούνιος 1973), συνοπτικά έχει ως εξής:

Γρηγόριος ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης.

Ιερώτατε Μητροπολίτα Ναυπλίου και Άργους και υπέρτιμοι, ευλαβέστατοι ιερείς, τιμιώτατοι κοτζαμπασίδες και χρήσιμοι προεστώτες της επαρχίας ταύτης και της νήσου Σπέτζης, χάρις είη υμίν και ειρήνη παρά Θεού. [...] Αποφαινόμεθα συνοδικώς μετά των περί ημάς ιερωτάτων Αρχιερέων και υπερτίμων, των εν αγίω Πνεύματι αγαπητών ημών αδελφών και συλλειτουργών, ίνα η ρηθείσα Λασκαρίνα, αν μη, άμα το ακούσαι και ιδείν το παρόν ημών συνοδικόν γράμμα, τον Θεόν φοβηθείσα και την αιώνιον κόλασιν εν νω θεμένη, [...] και οι γιγνώσκοντες τους έχοντας και κρύπτοντας πράγματα ή άσπρα του αποθανόντος, [...] οποίοι αν ώσιν, άνδρες η γυναίκες, συγγενείς η ξένοι, ομού αφωρισμένοι υπάρχωσι, και κατηραμένοι, και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τυμπανιαίοι· αι πέτραι και ο σίδηρος λυθείησαν, αυτοί δε μηδαμώς· κληρονομήσειν την λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του Ιούδα, στένοντες είεν και τρέμοντες επί της γης ως ο Κάιν, η οργή του Θεού είη επ’ αυτούς, έχοντες και τας αράς πάντων των απ’ αιώνος αγίων και των οσίων τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων Πατέρων. Η δε ρηθείσα Λασκαρίνα προφανώς ελεγχομένη και τη πεισμονή αυτής εμμένουσα υπάρχοι και έξω της του Χριστού Εκκλησίας, μηδείς εκκλησιάσοι αυτήν, η αγιάσοι, η θυμιάσοι, η αντίδωρον αυτή διδώ, έως ποιήση ως γράφομεν και τότε συγχωρηθήσεται.

αωκ (1820) εν μηνί Οκτωβρίω· ινδικτιώνος θ.

Ο Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος.

Ο Καισαρείας Μακάριος.
Ο Νικαίας Μακάριος.
Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.
Ο Τυρνάβου Ιωσήφ.
Ο Κυζίκου Γρηγόριος.
Ο Σίφνου Σαμουήλ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Διαβάστε την καταγγελία που έγινε στον Πρωθυπουργό για Γερουλάνο! Ο συγγραφέας Λάκης Αποστολόπουλος πρόεδρος των ΚΑΒΑΦΕΙΩΝ και μέλος της μη-κυβερνητικής οργάνωσης «Σύγχρονη Δελφική Αμφικτυονία» ζητάει την απομάκρυνση του κου Παύλου Γερουλάνου από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Ο Αποστολόπουλος καταγγέλλει τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού για παράβαση καθήκοντος, αλαζονεία, αδιαφάνεια και κατάχρηση εξουσίας.
Επίσης για ανοχή και συνεργεία σε υπόθεση διαφθοράς του Δημοσίου και της Ελληνικής κοινωνίας. Συνοπτικά ο Λάκης Αποστολόπουλος κατηγορεί τον Παύλο Γερουλάνο για παραβίαση των άρθρων 3,4,5,13 του Ελληνικού Συντάγματος (2001). Σύμφωνα με την καταγγελία ο Υπουργός Πολιτισμού κος Γερουλάνος ανέχτηκε, υπέθαλψε και νομιμοποίησε (παραβιάζοντας την αρχή της Ισονομίας των Ελλήνων πολιτών – 4ο άρθρο του Συντάγματος) μια σαθρή διεφθαρμένη Επιτροπή -υπό την προεδρία του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού -έργο της οποίας είναι η χορήγηση συντάξεων σε συγγραφείς και καλλιτέχνες.
Η επιτροπή αυτή ορίστηκε μετά την τροποποίηση του νόμου(3620/2007) υπό του κου Αντώνη Σαμαρά ως Υπουργού Πολιτισμού. Τροποποίηση που επέτρεπε στα κόμματα, με την ανάθεση της Προεδρείας της Επιτροπής στα χέρια ενός Ακαδημαϊκού (κομματικού ή προσκείμενου στο κόμμα που ασκούσε την διακυβέρνηση της χώρας), να επιλέγουν τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες της «αρεσκείας» τους. Π.χ. ο Θανάσης Βαλτινός στον οποίο ανετέθει η Προεδρεία της Επιτροπής για τις τιμητικές συντάξεις από τον κο Αντώνη Σαμαρά είναι ένας ακαδημαϊκός, γνωστός «αριστερός» συγγραφέας που κατά καιρούς κάλυπτε …; …; …;πολιτικές θέσεις στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, αποδεκτός ταυτόχρονα από την νομότυπη Κυβέρνηση του Πασόκ και τον Υπουργό του ΥΠΠΟ Παύλο Γερουλάνο, με αρμοδιότητα εκ του νόμου να προεδρεύει και τελικά ν’ αποφασίζει (η επταμελής επιτροπή αποτελείται από αχυράνθρωπους που δεν έχουν σχέση με τα Γράμματα) για το ποιοί θα είναι οι Λογοτέχνες στους οποίους θα εχορηγείτο τιμητική σύνταξη υπό του Ελληνικού Κράτους. Read the rest of this entry »

εθνικισμός (ο) (ουσ. αρσ.) (απο το επιθ. εθνικός) η υπέρμετρη προσήλωση στην παράδοση και στα εθνικά ιδεώδη.

εθνισμός (ο) (ουσ. αρσ.) (απο το ουσ. έθνος) η εθνική συνείδηση, η φιλοπατρία

Απο το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσα της Υδρίας – Cambridge – Ήλιος

Η διαφορά ανάμεσα στους ορισμούς Εθνισμός και Εθνικισμός που παρέθεσα παραπάνω είναι ουσιαστικά μια λέξη. Μια τέτοια λέξη όμως που προκαλεί ζημιά. Η λέξη αυτή είναι η λέξη: «υπέρμετρη» δηλαδή υπέρ του μέτρου. Όταν όμως σε μια ιδέα υπερβαίνουμε το μέτρο τότε αυτό γίνετε πάθος και το πάθος είναι νόσος σε τέτοιο βαθμό που κάνει τον Εθνικισμό να διαφέρει από τον Εθνισμό όσο διαφέρει ο Χούλιγκαν μιας ποδοσφαιρικής ομάδας από τον Φίλαθλο της ομάδας. Ο Εθνικιστής λοιπόν ένεκα της νόσου του, του πάθους του θεοποιηθεί το Έθνος του, το θεωρεί ανώτερο όλων των άλλων, θεωρεί τα πάντα σε αυτό άριστα, παραβλέπει τα μεμπτά, τα σφάλματα, τα λάθη με αποτέλεσμα ποτέ να μην επιχειρεί διόρθωσή τους. Επιπλέον θεωρώντας άριστο το έθνος του έναντι όλων των άλλων κατατάσσει όλα τα άλλα έθνη ως εχθρικά απέναντι του, που διαρκώς τον επιβουλεύονται και επιζητούν το κακό του. Πάρτε για παράδειγμα τον τρόπο που καλλιεργήθηκε ο γερμανικός Εθνικισμός κατά τους δυο παγκοσμίους πολέμους και πόσο μεγάλη ζημιά προξένησε αυτός σε ολόκληρο τον κόσμο. Ή φανταστείτε τον Εθνικισμό να φουντώνει σε κάθε γήινο έθνος με αποτέλεσμα το κάθε έθνος να βλέπει γύρω του εχθρούς και φαντάσματα.

Αυτά απέχουν πολύ από την υγειά αγάπη ενός ανθρώπου για το έθνος του, την επιθυμία για την διατήρηση των όποιων θετικών πολιτιστικών και πολιτισμικών στοιχείων του έθνους του, παράλληλα με την επιθυμία διόρθωσης των όποιων σφαλμάτων του, την επιθυμία για πραγματική πολιτισμική πρόοδο του έθνους του και δημιουργίας καινοτόμου πολιτισμού, μια επιθυμία όμως που θα εκφράζεται με την πραγματική συμβολή του ατόμου προς αυτή την κατεύθυνση και όχι με την στείρα πολεμική του έναντι των άλλων εθνών.

Το Έθνος δεν είναι μόνο το έδαφος, το κομμάτι γης, το οικόπεδο, η παρτίδα. Το έθνος είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι κυρίως το σύστημα της κοσμοθέασης που διαμορφώνει τον τρόπο σκέψης και πράξης ενός λαού.

Και για να πάμε τώρα και στα ημέτερα, όπως έχω πει και άλλες φορές δυστυχώς σήμερα το έθνος τούτου του τόπου καταχρηστικώς λέγετε Ελληνικό μιας και στον τρόπο σκέψης και πράξης του δεν θυμίζει τίποτε το Ελληνικό. Ιουδαιορωμαίικο είναι με το πραγματικό Ελληνικό Έθνος να περιορίζεται μόνο σε μερικές δεκάδες χιλιάδων ανθρώπων. Και ο Εθνικισμός που καλλιεργείτε σε αυτό το ιουδαιορωμαίικο έθνος έχει τέτοιου είδους προέλευση ιουδαιορωμαίικη προβάλλοντας τάχα μια ψευδεπίγραφη ελληνική φιλοπατρία για το έδαφος, το κομμάτι της γης, το οικόπεδο το ελληνικό αλλά όχι για την κοσμοθέαση την ελληνική, για το οικόπεδο που έχουν στην κατοχή τους οι ιουδαιονεορωμιοί αλλά όχι οι έλληνες. Πατρίδα με ιουδαιορωμαίικη κοσμοθέαση δεν θέλουμε, από τέτοιου είδους «πατρίδες» είναι γεμάτος όλος ο πλανήτης. Πατρίδα στην οποία το πραγματικό Ελληνικό έθνος θα εξακολουθεί να είναι υποδουλωμένο στους ιουδαινερωμιούς δεν θέλουμε. Δεν έχει καμία διαφορά το ποιοι θα είναι οι δυνάστες μας. Θέλουμε πρώτα απελευθέρωση της πατρίδας μας και μετά θα την υπερασπίσουμε από όποιον την απειλήσει. Για την ώρα είμαστε εξόριστοι μέσα και έξω και πατρίδα δεν έχουμε. Την έχουν άλλοι.

mytF