ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

Σε ένα χειρόγραφο υπόμνημα στον σύμβουλο εθνικής ασφάλειάς, Tony Lake, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον έγραψε: “θέλω να υποβάλλεις άμεσα μια αναφορά σχετικά με τα εξής: 1) τι μπορεί η CIA να κάνει για να υποστηρίξει οποιοδήποτε είδος προσπάθειας θα προκαλούσε την ελληνική κυβέρνηση; 2) τι περισσότερο μπορεί να γίνει (από όσα έχουν ήδη γίνει) που θα οδηγήσει σε μποϊκοτάρισμα της Ελλάδας από τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης; 3) Κυρίως, τι μπορούμε εμείς να κάνουμε — είτε ανοικτά είτε συγκαλυμμένα — για να μπορέσουμε να εγκαταστήσουμε πυραύλους (… και άλλα [όπλα]) στην Τουρκία, ή [να εγκαταστήσουμε] μια μονάδα υποστήριξης στη Μαύρη Θάλασσα, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας δώσει πλεονέκτημα διαπραγμάτευσης; 4) όπως ήδη έχει συμφωνηθεί, η επιχείρηση ‘Omega’ πρέπει να ελέγχεται αυστηρά για τουλάχιστον 12 ώρες ότι και αν συμβεί. Δεν θα δεχτώ οποιαδήποτε αλλαγή.”

Ήταν Σάββατο απόγευμα, 4 Ιανουαρίου του 1996. Ο Clinton σχεδίαζε να συναντήσει την επόμενη ημέρα τον Lake και τον βοηθό του, Berger. Το θέμα της συζήτησης επρόκειτο να είναι τα μέτρα που λήφθηκαν σχετικά με το υπόμνημα που είχε στείλει στον Lake σχετικά με την επιχείρηση “Omega”. Ο Lake ήταν της άποψης ότι θα ήταν χάσιμο χρόνου να ερευνήσουν όλες τις επιλογές που ανέφερε ο Clinton στο υπόμνημά του, μια άποψη που είχε μοιραστεί ήδη με τον Berger.” Να προκαλεί” την Ελλάδα ήταν ήδη γνωστή Αμερικανική πολιτική, αλλά δεν είχε παράγει τα επιθυμητά αποτελέσματα στη δεκαετία του ’80. Από τότε αυτές οι “προκλήσεις” συνεχίστηκαν χρησιμοποιώντας την Τουρκία με καλύτερα αποτελέσματα και η Αμερική σημείωνε επιτυχία στην αργή αλλά σταθερή απομόνωση της Ελλάδας και την περιθωριοποίησή της από τη διεθνή κοινότητα. Η ενίσχυση του πολιτικού μποϊκοταρίσματος ενάντια στην Ελλάδα θα έπαιρνε ακόμα περισσότερο χρόνο, θα ήταν αντίθετη προς την τρέχουσα πολιτική των συμμάχων της Αμερικής και δεν θα είχε κάποια σημαντική βραχυπρόθεσμη επίδραση. Όσο για την τοποθέτηση περισσότερων πυραύλων στην Τουρκία, θα ήταν αδύνατο να γίνει γρήγορα. Ακόμα κι αν θα μπορούσε να γίνει γρήγορα, θα ήταν επιβλαβές για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις εάν οι Τούρκοι αντιλαμβάνονταν το γεγονός ότι αυτή η επέκταση ήταν μια πολιτική κίνηση με σκοπό να δώσει στους αμερικάνους πολιτικούς ένα πλεονέκτημα διαπραγμάτευσης στην επίτευξη των πολιτικών στόχων τους.

(η συνέχεια εδώ)