«Ω ταλαίπωρος Ελλάς, δεν ανεστήθης εκ του τάφου, απλώς ήλλαξες τάφον, απ’ τον Τουρκικόν εις τον Χριστιανικόν». Αδαμάντιος Κοραής».
Τα λόγια του μεγάλου Έλληνα Διαφωτιστή Αδαμαντίου Κοραή θα ηχούν για πάντα στ’ αυτιά μας και θα μας δείχνουν το μέγεθος της πολιτιστικής μας καταδίκης και της εθνικής μας τραγωδίας, που εκτυλίσσεται χωρίς διακοπή έως σήμερα.
Τα υπερσύγχρονα και πανάκριβα ελικόπτερα παραμένουν παροπλισμένα στα νησιά την ώρα που οι απλήρωτοι, λόγω περικοπών, διασώστες «αναρρώνουν» στην Αθήνα
Την ώρα που η Ελλάδα δίνει καθημερινά μάχη με την Τουρκία με φόντο την έρευνα και τη διάσωση στο Αιγαίο, τα Super Puma, που αποτελούν την αιχμή του δόρατος στον τομέα αυτό, παραμένουν καθηλωμένα στις βάσεις τους λόγω οικονομικών περικοπών στα πληρώματά τους.
ΤΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΩΠΟΤΑ, ΑΡΙΑΣ ΚΑΛΥΒΑ
Οι διασώστες και οι δύτες του Λιμενικού δεν λαμβάνουν πλέον τα επιδόματα νυχτερινών πτήσεων, εκτός έδρας και οδοιπορικών, με αποτέλεσμα να «αρρωσταίνουν» ο ένας μετά τον άλλον και να προσπαθούν να βρουν τρόπους να μετατεθούν σε άλλη υπηρεσία.
Μάλιστα, την Πέμπτη, οι διασώστες από τη Ρόδο και τη Λήμνο «αποχώρησαν» από την ενεργό δράση λαμβάνοντας αναρρωτικές άδειες, ενώ τον ίδιο δρόμο αναμένεται να ακολουθήσουν και οι συνάδελφοί τους στο νησί της Χίου. Ολα αυτά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις εν λόγω περικοπές, ενώ το Λιμενικό αναζητά εναγωνίως νέους διασώστες που θα μπορέσουν σταδιακά να επανδρώσουν τη συγκεκριμένη υπηρεσία.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι στα Super Puma οι πιλότοι και οι μηχανικοί ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν κανονικά τα επιδόματά τους, ενώ οι διασώστες που υπάγονται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αποτελεί δηλαδή σχήμα οξύμωρο η ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών για… υπαλλήλους με το ίδιο αντικείμενο εργασίας, το ίδιο ωράριο και το ίδιο όραμα για τη διάσωση ανθρώπων που κινδυνεύουν. Ισως και σε αυτό το θέμα ο υπουργός Προστασίας Μιχ. Χρυσοχοϊδης θα έπρεπε να είναι πιο διαλλακτικός καθώς αφορά τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα Super Puma αποτελούν τα τελευταία 10 χρόνια ό,τι πιο σύγχρονο και επιχειρησιακά αξιόπιστο διαθέτει η χώρα μας στον τομέα της έρευνας και της διάσωσης.
Οταν μάλιστα ο συγκεκριμένος τομέας αποτελεί και σημείο τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η επιχειρησιακή ετοιμότητα και η άρτια εκπαίδευση των πληρωμάτων επιβάλλονται. Η αλήθεια είναι ότι στον συγκεκριμένο τομέα η Ελλάδα έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες. Σήμερα, τρία Super Puma εδρεύουν στη Λήμνο, στη Χίο και τη Ρόδο. Σε κάθε βάρδια επιβαίνουν δύο πιλότοι που ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία, ο διασώστης και ο δύτης που ανήκουν στο Λιμενικό Σώμα. Και εδώ ξεκινούν τα προβλήματα…
Από το 2008, οι μεν υπάλληλοι της Υπηρεσίας Εναερίων Μέσων του Λιμενικού δεν λαμβάνουν επιδόματα και οδοιπορικά, οι δε της Πολεμικής Αεροπορίας λαμβάνουν κανονικά τα χρήματα που προβλέπονται. «Το Λιμενικό δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει τα συγκεκριμένα έξοδα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα πληρώματα λοιπόν σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μην μπορώντας να αντέξουν άλλο την κατάσταση δηλώνουν ασθένεια, παίρνουν χαρτί από γιατρό και βγαίνουν ελεύθεροι υπηρεσίας για 10-15 ημέρες», τονίζει στο «ΘΕΜΑ» αξιωματικός του Λιμενικού που γνωρίζει άριστα την κατάσταση και προσθέτει: «Οι συνέπειες από αυτή την ιστορία είναι πολύ σημαντικές. Πέφτει το ηθικό και το φρόνημα των εργαζομένων και όταν μάλιστα η δουλειά τους έχει να κάνει με διάσωση ανθρώπων σε πολύ άσχημες συνθήκες, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό».
Οπως λένε καλά πληροφορημένες πηγές, στις βάσεις της Ρόδου και της Λήμνου το πρόβλημα είναι οξύτατο, καθώς δεν υπάρχουν διασώστες και δύτες, ενώ θέμα χρόνου είναι να προκύψει ανάλογο ζήτημα και στη μονάδα της Χίου. Το Λιμενικό, προχθές, άρον άρον με ειδική πτήση μέσα στο άγριο ξημέρωμα προσπάθησε να στείλει αντικαταστάτες για τους «ασθενείς» διασώστες.
Φυσικά πρόκειται για μια λύση ανάγκης και σε καμία περίπτωση για σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος, καθώς είναι κοινό μυστικό στο Λιμενικό πως οι περισσότεροι διασώστες και δύτες προσπαθούν βάζοντας λυτούς και δεμένους να φύγουν από τη συγκεκριμένη υπηρεσία, μην μπορώντας να αντέξουν την ασυνέπεια και την αδιαφορία της πολιτείας.
Και όλα αυτά ενώ τα συγκεκριμένα ελικόπτερα και τα πληρώματά τους εισήγαγαν νέα δεδομένα στις αποστολές έρευνας και διάσωσης. Ουσιαστικά, έχουν κερδίσει κατά κράτος τους Τούρκους στον συγκεκριμένο τομέα και παρά τις αντίξοες και δύσκολές συνθήκες δεν το βάζουν κάτω, αλλά προσπαθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να παράγουν έργο που θα επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ 7/2/10
Πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά
Τι σημαίνει το γεγονός ότι διερωτώμεθα για τη σχέση μας με την παράδοση; Οτι κατά κάποιον τρόπο έχουμε βγει απ’ την παράδοση. Αυτό το καταλαβαίνουμε πρώτα-πρώτα εμπειρικά. Οι φυλές και οι λαοί που έχουν μείνει κλεισμένοι μέσα στην παράδοσή τους δεν βλέπουν καν την παράδοση σαν παράδοση: ζουν μέσα σε αυτήν και θεωρούν την παρούσα ζωή τους σαν συνέχεια ενός αμετάβλητου τρόπου ζωής. Και μπορούμε να το καταλάβουμε και λογικά: για να διερωτηθούμε για τη σχέση μας με την παράδοση πρέπει η σχέση αυτή να έχει γίνει, περισσότερο ή λιγότερο προβληματική, πρέπει να έχει δημιουργηθεί μια απόσταση απ’ την παράδοση. Απόσταση δεν σημαίνει απεμπόληση ή λησμονιά. Σημαίνει και άλλου είδους παρουσία και άλλου είδους σχέση. Μια σύντομη ανασκόπηση της ανθρώπινης ιστορίας μας δείχνει ακριβώς δυο κύριους τύπους σχέσης με την παράδοση.
Ο πρώτος που ασφαλώς πρέπει να ήταν και μόνος για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι την 1η χιλιετία πΧ, είναι ο τύπος των αρχαϊκών (ή πρωτόγονων ή αγρίων) κοινωνιών. Αν στηριχτούμε στη γνώση που έχουμε για τέτοιου τύπου κοινωνίες από την εθνολογία (που τις μελέτησε τους δυο τελευταίους αιώνες), θα συνάγουμε ότι σε αυτές τις κοινωνίες, τρόπος ζωής, έθιμα, οργάνωση, τεχνική, διαβιβάζονται σχεδόν αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά. Ανεπαίσθητες αλλοιώσεις βέβαια συνεχώς εμφανίζονται, αλλιώς δεν θα υπήρχε διάκριση ανάμεσα στις διάφορες ηωλιθικές, παλαιολιθικές και νεολιθικές εποχές. Αλλά οι κοινωνίες αυτές δεν έχουν συνείδηση αυτών των αλλοιώσεων. Πιστεύουν ότι από τότε που υπάρχει η φυλή τους, η ζωή τους και οι νόμοι τους έμειναν οι ίδιοι. Βέβαια από όσο ξέρουμε, όχι μόνο υπάρχει μια συνείδηση του χρόνου και της διαδοχής των γενεών, αλλά υπάρχει και μια μυθική παράσταση ενός πρώτου χρόνου ή «πρώτης στιγμής», στιγμής δημιουργίας και του κόσμου και της ίδιας της φυλής. Αυτή αποδίδεται σε έναν ή πολλούς θεούς και σε έναν ή πολλούς «ήρωες» ή προγόνους, που έθεσαν μια για πάντα τους νόμους, την τάξη και την οργάνωση του κόσμου και της φυλής. Οι δημιουργοί αυτοί, θείοι ή ανθρώπινοι, έχουν πάντως μια ιερή φύση που φυσικά μεταβιβάζουν και στα δημιουργήματά τους. Από αυτά απορρέει άμεσα ο ιερός χαρακτήρας των θεσμών της φυλής, που κάνει ιερόσυλη και βλάσφημη κάθε ιδέα μεταβολής τους. Οι θεσμοί, όπως ο τρόπος ζωής, είναι κυριολεκτικά καθιερωμένοι μια για πάντα λόγω της ιερής προέλευσής τους.
Η κλασσική εβραϊκή παράδοση που κληρονόμησε και ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, παρ’ όλο που προέρχεται από μια κοινωνία που με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αρχαϊκή, πρωτόγονη ή άγρια, προσφέρει μια τέλεια εικόνα αυτής της κατάστασης. Ο θεός δημιούργησε τον κόσμο και τους ανθρώπους, εδιάλεξε ανάμεσα σ’ αυτούς μια φυλή στην οποία μια σειρά από θεόπνευστους «ήρωες» -Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και τελικά Μωυσής-παρουσίασαν τους νόμους του Θεού.
Αυτές οι κοινωνίες μπορούν να ονομαστούν ετερόνομες γιατί θεωρούν τους νόμους τους δοσμένους από κάποιον ανώτερο Άλλο και συνεπώς απαγορεύουν στον εαυτό τους οποιαδήποτε μεταβολή αυτών των νόμων. Από την σκοπιά όπου τοποθετηθήκαμε, η σχέση αυτών των κοινωνιών με την παράδοση μπορεί να ονομαστεί παθητική. Μια ιστορική στροφή, καλύτερα ρήξη, εμφανίζεται με την αρχαία Ελλάδα και ξανά μετά από πολλούς αιώνες στην δυτική Ευρώπη. και στις δυο αυτές περιπτώσεις η σχέση με την παράδοση αλλάζει και μπορεί να ονομαστεί ενεργητική. Η αλλαγή αυτή είναι φυσικά οργανικά συνδεδεμένη με αυτό που συνιστά την απόλυτη ιστορική ιδιομορφία της αρχαίας Ελλάδας, τη δημιουργία για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία μιας κίνησης προς την αυτονομία, δηλαδή την ελευθερία, σε σχεδόν όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, κατά πρώτο λόγο στην πολιτική με τη δημιουργία της δημοκρατίας και στη σκέψη με τη δημιουργία της φιλοσοφίας και της επιστήμης.
Η δημιουργία αυτή ισοδυναμεί βέβαια με μια ριζική ρήξη με την προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων. Η Αθηναϊκή δημοκρατία, στην ουσία της, δεν έχει καμιά σχέση με τις ομηρικές ή μινωικές ή μυκηναϊκές βασιλείες όπως και η φιλοσοφία αναδύεται ως καταστροφή της μυθικής παράδοσης του κόσμου. Πχ και οι δυο πρώτοι ιστορικοί, ο Εκαταίος και ο Ηρόδοτος αρχίζουν τα συγγράμματα τους και τα δικαιολογούν με την βεβαίωση ότι αυτά που οι Έλληνες διηγούνται για το παρελθόν τους είναι παραμύθια. Εν τούτοις, αυτά με κανέναν τρόπο δεν σημαίνουν απεμπόληση ή λησμονιά της παράδοσης. Συμβαδίζουν με την διαμόρφωση μιας νέας σχέσης ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, που μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς με δυο λέξεις φαινομενικά αντιφατικές, σεβασμός και μεταμόρφωση. Η αντίφαση αίρεται άμα σκεφτούμε ότι σ’; αυτό το πεδίο σεβασμός δεν σημαίνει τυφλή λατρεία και παγωμένη συντήρηση, αλλά αναζωογόνηση του παρελθόντος μέσω της μεταμόρφωσης των στοιχείων του που έτσι γίνονται σημαντικά για το παρόν.
Θα προσπαθήσω να κάνω κατανοητό αυτό που θέλω να πω με παραδείγματα από τον χώρο της τέχνης και ιδιαίτερα αυτού που ονομάζουμε λογοτεχνία. Ξέρουμε ότι ο Όμηρος έμεινε πάντα ζωντανός στην κλασσική Ελλάδα, τα ομηρικά έπη τα τραγουδούσαν στις γιορτές και τα παιδιά τα μάθαιναν στο σχολείο. Ξέρουμε όμως επίσης ότι μετά τον Ησίοδο και το έπος και το χαρακτηριστικό του μέτρο, το δακτυλικό εξάμετρο, εξαφανίζονται και ότι οι καινούργιοι ποιητές, ο Αρχίλοχος, η Σαπφώ και αυτοί που ακολούθησαν, δημιουργούν νέα μέτρα, νέα θέματα, νέες μορφές ποίησης. Αυτό δεν εμπόδισε τους κλασσικούς φιλόσοφους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, να παραθέτουν τους ομηρικούς στίχους στα φιλοσοφικά τους κείμενα. Αλλά μόνο στην αλεξανδρινή εποχή, εποχή παρακμής, με τα «Αργοναυτικά» του Απολλώνιου του Ρόδιου, εμφανίζεται μια προσπάθεια μίμησης των ομηρικών επών, φυσικά με πολύ μέτρια αποτελέσματα.
Αλλά το πιό λαμπρό παράδειγμα αυτής της δημιουργικής μεταμόρφωσης της παράδοσης μας το δίνει η Αθηναϊκή τραγωδία και η σχέση της με την άλλη προαιώνια μεγάλη ελληνική δημιουργία, τον μύθο. Όλοι οι λαοί έχουν ωραίους μύθους, αλλά μόνο οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι είναι αληθινοί, μεστοί από ανθρωπολογικά και κοσμολογικά νοήματα, αληθινά που παρουσιάζονται με μυθική μορφή. Είναι φυσικά αδύνατο να ξέρουμε ως ποιό βαθμό αυτό το νόημα των μύθων σε όλη του την έκταση και την ένταση μπορούσαν να το αφομοιώσουν και να το οικειοποιηθούν οι Έλληνες, ας πούμε του 6ου πΧ αιώνα. Λογικό είναι να υποθέσουμε ότι τουλάχιστον ασυνείδητα και υπόγεια τους άγγιξε, αλλιώς και οι μύθοι ως μύθοι δεν θα είχαν διασωθεί. Αυτό που εμφατικά ξέρουμε είναι ότι η τραγωδία, που με μόνη εξαίρεση τους «Πέρσες» του Αισχύλου και την «Μιλήτου Άλωση» του Φρύνιχου έχει ως αποκλειστικό θέμα της τους μύθους, αφενός αναλαμβάνει αυτό το νόημα, το κάνει προσιτό σε όλους, το πλουτίζει, ασφαλώς το μεταμορφώνει και του δίνει μιας εκπληκτικής έντασης και ενάργειας παρουσίαση με την ενσάρκωσή του σε ανθρώπινους χαρακτήρες και λόγους, αφετέρου εκσυγχρονίζει τους μύθους, τους πλέκει με τα καινούργια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα.
Ταυτόχρονα βλέπουμε τους ποιητές να τροποποιούν και να πλουτίζουν την πλοκή των μύθων. Αναμφισβήτητη ένδειξη μας δίνει στην ποιητική του ο Αριστοτέλης, λέγοντας ότι η σημαντικότερη αρετή του τραγικού ποιητή είναι η μυθοσκοπία.
Θα έπρεπε να είχαμε το χρόνο να το δείξουμε αυτό πάνω σε συγκεκριμένα παραδείγματα. Θα περιοριστώ να αναφέρω την «Ορέστεια» του Αισχύλου, τις τρεις θηβαϊκές τραγωδίες του Σοφοκλή («Οιδίπους τύραννος», «Οιδίπους επί Κολονώ», «Αντιγόνη») και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη.. Συνοπτικά η τραγωδία ούτε επαναλαμβάνει το μύθο, ούτε τον χρησιμοποιεί σαν παθητικό υλικό. Στηρίζεται στις δυνατότητές του και δημιουργεί μια καινούργια μορφή τέχνης που της επιτρέπει, σε μια οργανική συνέχεια με το μύθο να παρουσιάσει καινούργια περιεχόμενα. Ανάλογες αναπτύξεις θα μπορούσε να κάνει κανείς για την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική ή τη ζωγραφική όσο την ξέρουμε από τα αγγεία.
Από αυτή τη σκοπιά, τη δημιουργία μιας καινούργιας σχέσης με την παράδοση, ο μόνος αληθινός κληρονόμος της αρχαίας Ελλάδας είναι η δυτική Ευρώπη. Χωρίς να μακρηγορήσω, θα υπενθυμίσω πόσο ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός, από τον 11ο αιώνα και πέρα, και υπήρξε επαναστατικά δημιουργός και διατήρησε μια γνήσια σχέση με την παράδοση που είχε πίσω του, είτε λαϊκή, είτε «καλλιεργημένη». Η παράδοση αυτή περιλαμβάνει βέβαια κατά πρώτο λόγο τη χριστιανική κληρονομιά και αργότερα την ελληνορωμαϊκή κληρονομιά. Και σ’; αυτήν την περίπτωση, μιλώντας πολύ σύντομα, θα πάρω για παράδειγμα την καταπληκτική εξέλιξη της δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής που αρχίζει με μια εκκλησιαστική εικονογραφία, παραφυάδα της βυζαντινής και από τον Giotto και μετά παρουσιάζει μια ακατάπαυστη δημιουργική ανανέωση που όμως είναι ταυτόχρονα μια αδιάκοπη οργανική συνέχεια ως το 1950. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική που βγαίνει και από την εκκλησιαστική ρίζα του γρηγοριανού άσματος και από την φολκλορική ρίζα λαϊκών μελωδών, ρυθμών και τρόπων. Η βαθειά σχέση μεγάλων μουσικών δημιουργών, όπως οι κλασσικοί Γερμανοί, ο Chpin, o Musorsgy, o Albeniz, μ’ αυτές τις ρίζες αλλά και η ικανότητά τους να μετουσιώνουν επαναστατικά τα στοιχεία της παράδοσης που χρησιμοποιούν είναι προφανείς. Το πιο έντονο παράδειγμα αυτής της σχέσης προσφέρει ίσως η δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία η οποία, μέσα από τις συνεχείς τομές στην ιστορία της σκέψης που παρουσιάζει, εξελίσσεται πάνω σε ρητή αναφορά με την παράδοση της φιλοσοφικής θεολογίας του μεσαίωνα και της κλασσικής ελληνικής φιλοσοφίας.
Η περίπτωση της δυτικής Ευρώπης παίρνει για μας όλο το τραγικό της βάρος, αν την αντιπαραθέσουμε μ’; αυτά που έγιναν ή δεν έγιναν στο ανατολικό μέρος της άλλοτε Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, στο Βυζάντιο. Παρά το ότι το Βυζάντιο δεν υποχρεώθηκε να διασχίσει την περίοδο καθαρής βαρβαρότητας που υπέστη η δυτική Ευρώπη από τον 5ο ως τον 11ο αιώνα, ο πολιτισμός του μας δίνει στις μεγάλες του γραμμές μια στατική εικόνα απολιθωμένων μορφών. Η σχέση με την παράδοση εδώ είναι στείρα, μιμητική και επαναληπτική. Η ζωγραφική γίνεται μια εικονογραφία που πολύ γρήγορα φτάνει σε τυποποιημένες μορφές τις οποίες μετά απλώς επαναλαμβάνει μιμούμενη τον εαυτό της. Το ίδιο ισχύει και για την αρχιτεκτονική. Η τέχνη του λόγου μένει μια ισχνή και ανιαρή απομίμηση των αρχαίων προτύπων. Έξω από τη λαϊκή μουσική, που γι’; αυτή την περίοδο ελάχιστα ξέρουμε, η μουσική καθηλώνεται στο μονωδικό εκκλησιαστικό άσμα.
Δυο παραδείγματα μπορούν να συνοψίσουν τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή πολιτισμική κατάσταση. Οι Βυζαντινοί κληρονόμησαν ό,τι περίπου σώζεται και σήμερα από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Απ’ αυτούς την παίρνουν και την μεταφράζουν οι Άραβες και αργότερα οι δυτικοευρωπαίοι. Οι Άραβες, όχι μόνο σχολιάζουν τον Πλάτωνα και ιδίως τον Αριστοτέλη, αλλά μέσα απ’ αυτή την επαφή γεννούν τουλάχιστον δύο σημαντικούς φιλοσόφους, τον Αβικέννα και τον Αβερρόη.
Για τους δυτικοευρωπαίους, η «ανακάλυψη» των αρχαίων ελληνικών κειμένων δημιουργεί έναν εκρηκτικό συγκλονισμό που βρίσκει το πρώτο του κορύφωμα στην Αναγέννηση, αλλά που οι δονήσεις του δεν σταματούν, περιοδικά διαπιστώνεται κάτι σαν επιστροφή στους Έλληνες. Τώρα τι κάνουν οι Βυζαντινοί; Απλώς αντιγράφουν τα αρχαία χειρόγραφα και τους σχολιαστές τους και κάπου κάπου προσθέτουν και κανένα σχόλιο.
Το άλλο παράδειγμα είναι ο Γκρέκο. Παινευόμαστε και ξιπαζόμαστε με τον Γκρέκο χωρίς να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η περίπτωσή του. Ο Γκρέκο είναι βέβαια βαθειά ριζωμένος στην χριστιανική παράδοση και ξεκινάει από βυζαντινούς τύπους. Αλλά το πέρασμά του από τη Βενετία και η εγκατάστασή του στην Ισπανία τον αλλάζουν ριζικά. Η ζωγραφική του σαφώς μαρτυράει την προέλευσή του πχ σε παραλλαγές χρωματικής ή στην περίφημη επιμήκυνση των προσώπων και των σωμάτων. Αλλά τα αριστουργήματα της ισπανικής εποχής «Η ταφή του κόμητος Οργκάθ», «Οι απόψεις του Τολέδου», «Η κυρία με τη γούνα» είναι αδύνατα και αδιανόητα στο Βυζάντιο ή στη Κρήτη του 17ου αιώνα. Οι σημερινοί Βυζαντινο-κάπηλοί μας δεν στέκονται μια στιγμή να αναρωτηθούν γιατί ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος έπρεπε να εγκατασταθεί στην Ισπανία και να γίνει El Greco; Το Βυζάντιο και η εποχή της Τουρκοκρατίας μας προσφέρουν το παράδειγμα ενός μεταελληνικού πολιτισμού που έχει κάποια γνώση της αρχαιότητας σε σχέση με αυτήν, αλλά που μένει καθηλωμένη σε μια μιμητική, εξωτερική και άγονη σχέση με την παράδοση.
Τέλος έρχομαι στο σύγχρονο ελληνικό δράμα. Τα κεντρικά στοιχεία του ελληνικού δράματος είναι, από τη μια μεριά, η τριπλή αναφορά που περιέχει για μας η παράδοση: Αναφορά στους αρχαίους Έλληνες, αναφορά στο Βυζάντιο, αναφορά στη λαϊκή ζωή και κουλτούρα, όπως αυτή δημιουργήθηκε στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου και κάτω από την Τουρκοκρατία. Από την άλλη μεριά, η αντιφατική και, θα μπορούσε να πει κανείς, ψυχοπαθολογική σχέση μας με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, που περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι ο πολιτισμός αυτός έχει μπει εδώ και δεκαετίες σε μια φάση έντονης κρίσης και υποβόσκουσας αποσύνθεσης.
Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσημο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστημένου της χώρας οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πολιτισμός ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση. Ο βυζαντινός πολιτισμός είναι πολιτισμός θεοκρατικής ετερονομίας, αυτοκρατορικού αυταρχισμού και πνευματικού δογματισμού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, μόνο σχολιαστές ιερών κειμένων. Η προσπάθεια συνδυασμού και συμφιλίωσής τους δεν μπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δημιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισμό, όπως αυτός που χαρακτήριζε το πνευματικό κατεστημένο της χώρας επί ενάμιση σχεδόν αιώνα μετά την ανεξαρτησία και που επαναλάμβανε τα χειρότερα μιμητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είμαστε ο μόνος λαός με μεγάλο πολιτιστικό παρελθόν που πρόσφερε στον κόσμο το γελοίο και θλιβερό θέαμα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της γλώσσας που μιλιόταν πριν από 25 αιώνες. Ούτε οι Ιταλοί προσπάθησαν να ξαναζωντανέψουν τα λατινικά, ούτε οι Ινδοί τα σανσκριτικά. Και είναι εξίσου χαρακτηριστικό ότι ενώ η Δυτική Ευρώπη, στους δυο περασμένους αιώνες γέννησε δεκάδες λαμπρούς ελληνιστές, μόνο τρία ονόματα έχουμε που μπορούν να σταθούν αχνά στο ίδιο επίπεδο με αυτούς: Τον Κοραή, τον Βερναρδάκη και τον Συκουτρή -τον οποίο Συκουτρή οδήγησε χαρακτηριστικά σε αυτοκτονία ο φθόνος και το μίσος των κηφήνων του εν Αθήνησι Πανεπιστημίου. Περηφανευόμαστε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να μάθουμε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουμε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες μελέτες.
Αυτή η ίδια στάση έκανε ασφαλώς επίσης αδύνατη τη γονιμοποίηση της λαϊκής παράδοσης και τη μεταφορά της στο χώρο της έντεχνης παιδείας, με εμφατική εξαίρεση την ποίηση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ο τεράστιος μουσικός πλούτος της λαϊκής μουσικής σε μελωδίες, ρυθμούς, κλίμακες και όργανα έμεινε νεκρός στα χέρια των νεοελλήνων συνθετών, όπως έμεινε άχρηστος και ο αρχιτεκτονικός και διακοσμητικός πλούτος της λαϊκής παράδοσης.
Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο μεγάλα παρελθόντα, με τον αποστειρωτικό τρόπο που ετέθη, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής μας σχέσης με το δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, του συνδυασμού ενός κακομοιριασμένου αισθήματος κατωτερότητας και μιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Έτσι παίρνουμε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγμένα, κλπ, κλπ, χωρίς να μιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ και τους βρίζουμε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισμό τους. Πράγματα που η δύση βέβαια δεν περίμενε τους νεοφώτιστους ελληνορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια και που δεν απαλείφονται με μια ετήσια εκδρομή στο Άγιο Όρος.
Φαντάζομαι ότι δεν περιμένετε από μένα να δώσω συνταγές για το πώς θα μπορούσαμε να υπερβούμε αυτή τη δραματική βουβαμάρα που πολιτισμικά μας χαρακτηρίζει σήμερα. Για ένα πράγμα είμαι βέβαιος: αυτό που από την ελληνική ιστορία διαδόθηκε, γονιμοποίησε τον κόσμο και παραμένει σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης είναι η αρχαία ελληνική δημιουργία και η ανάδυση μέσα από αυτήν των ιδεών της αυτονομίας και της ελευθερίας. Αν η δυτική Ευρώπη μπόρεσε, με τη σειρά της, να μεγαλουργήσει κι αυτή επί δέκα σχεδόν αιώνες, είναι και διότι μπόρεσε να συγκροτήσει μέσα από τις δυο Αναγεννήσεις, την κλασσική εποχή, το διαφωτισμό και τις μετέπειτα εξελίξεις, μια σχέση δημιουργικού διαλόγου κι όχι μιμητικής επανάληψης με τα αρχαία ελληνικά σπέρματα. Για μας σήμερα, αν είμαστε ικανοί να τον συγκροτήσουμε, ένας τέτοιος διάλογος που προϋποθέτει και τη βαθειά γνώση και το σεβασμό της λαϊκής μας παράδοσης δεν μπορεί παρά να είναι διπλός: και με τους αρχαίους και με την τεράστια πολιτιστική κληρονομιά της δυτικής Ευρώπης. Όπως το ανέφερα ήδη, και αυτός ο δυτικός πολιτισμός περνάει σήμερα μια βαθειά κρίση που δεν ξέρουμε αν και πότε θα μπορέσουν οι δυτικοί λαοί να την ξεπεράσουν. Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, στο ίδιο καράβι είμαστε μπαρκαρισμένοι κι εμείς και δεν εννοώ τις οικονομικές και διπλωματικές διασυνδέσεις. Αν μπορέσουμε να αφομοιώσουμε δημιουργικά τον απέραντο πολιτισμικό πλούτο που δημιούργησε η δύση -και που περιέχει έστω και ανεπαρκώς την αρχαία ελληνική αναφορά- θα μπορέσουμε ίσως να μιλήσουμε μια πραγματικά δική μας γλώσσα και να παίξουμε την παρτίδα μας σε μια νέα πολιτιστική συμφωνία. Αλλιώς θα εξακολουθήσουμε να βράζουμε στο ζουμί μας και να καλλιεργούμε την περιθωριακή μας ασημαντότητα.
δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 21/8/1994
Ξυπνήστε ψευτοκουλτουριάρηδες δήθεν αντιρατσιστές σας χρησιμοποιούν! και εμείς αγαπάμε όλους τους λαούς άλλα οφείλουμε να διαφυλάξουμε πρώτα την πατρίδα μας και την οικογένεια μας και μετά να βοηθήσουμε τους άλλους.
Εμάς όμως ποιος θα μας βοηθήσει?
Κύριοι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε λύσει τα προβλήματα της πατρίδος μας και αυτά που μαστίζουν κάθε μέρα τον Έλληνα πολίτη για να επωμιστούμε και τα προβλήματα όλων αυτών που εισέβαλαν παράνομα στην πατρίδα μας?
ΥΓ: Ε ΑΝ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΟΥ ΩΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟ,Ε ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ!!!
Ακολουθεί άρθρο από το μπλοκ Αντιπληροφόρηση.
…και η Μαριλίζα φωνάζει για υπεξαίρεση!
Προς το τέλος της ομιλίας του, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, επιστρέφοντας στο θέμα της παροχής ιθαγένειας στους μετανάστες είπε χαρακτηριστικά:
Ανθολόγιο Αντιχριστιανικών Κειμένων
Στη σύγχρονη Ελλάδα η Εκκλησία είναι ο απόλυτος αφέντης. Οι πολιτικοί ορκίζονται ενώπιον του αρχιεπισκόπου, οι μαθητές κάνουν την προσευχή τους πριν αρχίσουν τα μαθήματα. Στα νοσοκομεία, στα δικαστήρια, σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, τα θρησκευτικά σύμβολα είναι εκεί για να μας θυμίζουν την παρουσία της θρησκείας των ρασοφόρων παντού. Η Εκκλησία είναι ο προνομιούχος κάτοχος της μεγαλύτερης ακίνητης περιουσίας στη χώρα. Η Εκκλησία απολαμβάνει τις μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές. Η Εκκλησία ελέγχει τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο των νεοελλήνων…
Κι όμως υπήρξαν άνθρωποι που αντιστάθηκαν σ’ αυτό το πανίσχυρο κατεστημένο. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα εμφανίστηκαν ποιητές που σατίρισαν το ήθος και τις πράξεις των ρασοφόρων αλλά και συγγραφείς που κατήγγειλαν τόσο την καταστροφή των μνημείων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από τους βάρβαρους καλόγερους όσο και την αγαστή συνεργασία των δεσποτάδων με τους Οθωμανούς δυνάστες.
Στη συνέχεια η κριτική προχώρησε ακόμη βαθύτερα και αμφισβητήθηκε όχι μόνον η συμπεριφορά των αυτόκλητων εκπροσώπων του Ιησού Χριστού αλλά και η ίδια η χριστιανική θρησκεία, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.
Προκειμένου λοιπόν να αποκαλυφθεί το σύνολο της αντιχριστιανικής κειμενογραφίας, προκειμένου να αναδειχθούν οι πνευματικοί αγώνες των σύγχρονων Ελλήνων διαφωτιστών, προκειμένου να τιμηθούν όλοι όσοι ενδιαφέρθηκαν για την αφύπνιση του “ποιμνίου”, έστω κι αν το πλήρωσαν και το πληρώνουν ακόμη ακριβά, συντάχθηκε το ανθολόγιο αυτό, το οποίο περιλαμβάνει κείμενα δεκάδων δημιουργών από τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι σήμερα.
Και έπεται συνέχεια…
Μερικοί από τους συγγραφείς που ανθολογούνται:
Ανδρέας Λασκαράτος, Εμμανουήλ Ροΐδης, Γιώργος Βιζυηνός, Γιώργος Σουρής, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Καζαντζάκης, Γιάννης Κορδάτος, Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, Παναγής Λεκατσάς, Γιάννης Σκαρίμπας, Λιλή Ζωγράφου, Μάριος Βερέττας, Νίκος Βεργίδης, Κυριάκος Σιμόπουλος, Μιχάλης Καλόπουλος, Δημήτρης Λιαντίνης και πολλοί άλλοι….
Τιμή: 15,00 €
ISBN 976-960-6712-44-9
Εκδόσεις ΒΕΡΕΤΤΑ
Κοσκινού – Ρόδος 85100
Τηλ: 2241072648
www.verettas.gr
info@verettas.gr
Ο επί πολλά χρόνια καταπιεσμένος
Βορειοηπειρώτικος Ελληνισμός είναι αναγνωρισμένος από Διεθνείς Συμβάσεις ως Εθνική Μειονότητα!Αυτό το διάστημα οι Αλβανοί δημιούργησαν «πατριωτικό κίνημα» με επικεφαλής τον πρώην πρόεδρο της χώρας τους, τον Μεϊντάνι, για να πολεμήσουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης προς την υλοποίηση της γενικής απογραφής του πληθυσμού το 2011.
Αντιθέτως, στην Ελλάδα έχουμε μαζέψει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες παρανόμως εισερχόμενους Αλβανούς, που καθημερινά αυξάνονται με νέες αφίξεις μέσω της συνοριακής μας γραμμής, αλλά απ’ ότι φαίνεται αυτό δεν μας πολυνοιάζει, αφού παρ’ όλα αυτά δείχνουμε ότι θέλουμε να τους χαρίσουμε την Ελληνική ιθαγένεια!
Αυτό συμβαίνει γιατί φοβούνται πιθανή Ελληνική διεκδίκηση για συνένωση της Ηπείρου, μετά την ανακοίνωση της καταμέτρησης.
πηγη:το Λημερι
Εν αρχή η Ευρυνόμη, η Θεά των Πάντων, αναδύθηκε γυμνή από το Χάος, αλλά δεν βρήκε τίποτε στέρεο για να ακουμπήσει τα πόδια της, και έτσι διαχώρισε τη θάλασσα από τον ουρανό χορεύοντας μόνη πάνω στα κύματα.
Η Ευρυνόμη χόρεψε κατά τα νότια, και ο αέρας που αναδεύθηκε πίσω της, φάνταξε κάτι καινούριο και ξεχωριστό, κάτι για να αρχίσει έργο δημιουργίας. Η Ευρυνόμη στράφηκε κι άδραξε αυτόν το βόρειο άνεμο, τον έτριψε μέσα στα χέρια της, και ιδού! Ο μέγας όφις Οφίων.
Η Ευρυνόμη χόρεψε, έξαλλα και ο Οφίων κουλουριάστηκε γύρω στα θεϊκά μέλη, και ορέχτηκε να σμίξει μαζί της.
Κατόπιν, η Ευρυνόμη έλαβε μορφή περιστέρας, πλανήθηκε πάνω στα κύματα, και όταν πέρασε ο καιρός που έπρεπε, γέννησε το Αβγό του Σύμπαντος. Με την προσταγή της, ο Οφίων κουλουριάστηκε επτά φορές γύρω στο αβγό, ώσπου το αβγό άνοιξε και χωρίστηκε στα δύο. Από μέσα του κύλησαν όλα όσα υπάρχουν, τα παιδιά της Ευρυνόμης: ο ήλιος, η σελήνη, οι πλανήτες, τα αστέρια, η γη με τα βουνά και τους ποταμούς της, με τα δέντρα, τα βότανά της και τα ζωντανά πλάσματα.
Η Ευρυνόμη και ο Οφίων έστησαν το σπιτικό τους στο όρος Όλυμπο. Όμως ο Οφίων εξόργισε την Ευρυνόμη υποστηρίζοντας ότι αυτός ήταν ο δημιουργός του Σύμπαντος. Ευθύς εκείνη τον χτύπησε στο κεφάλι με τη φτέρνα της, του πέταξε τα δόντια, και τον εξόρισε στις σκοτεινές σπηλιές κάτω από τη γη.
Κατόπιν, η Θεά δημιούργησε τις επτά πλανητικές δυνάμεις, ορίζοντας μια Τιτανίδα και έναν Τιτάνα για καθεμιά. Τη Θεία και τον Υπερίωνα για τον Ήλιο, τη Φοίβη και τον Άτλαντα για τη Σελήνη, τη Διώνη και τον Κρίο για τον πλανήτη Άρη, τη Μήτι και τον Κοίο για τον πλανήτη Ερμή, τη Θέμιδα και τον Ευρυμέδοντα για τον πλανήτη Δία, την Τηθύ και τον Ωκεανό για την Αφροδίτη, τη Ρέα και τον Κρόνο για τον πλανήτη Κρόνο.
Αλλά ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο Πελασγός, προπάτορας των Πελασγών, που ξεπήδησε από το έδαφος της Αρκαδίας και τον ακολούθησαν μερικοί άλλοι, που ο Πελασγός τους έμαθε να φτιάχνουν καλύβες, να τρώνε βελανίδια και να ράβουν χιτώνες από χοιρόδερμα.
![[17173_1246159788342_1059820192_30715208_4102757_n.jpg]](http://2.bp.blogspot.com/_JUsEfs_Qu2s/S08MKipS4EI/AAAAAAAAEpY/KhjqKFlaCu8/s1600/17173_1246159788342_1059820192_30715208_4102757_n.jpg)
Εθνικιστές και πατριώτες παρενέβησαν δυναμικά στη συζήτηση που γινότανε για το λαθρονομοσχέδιο στο κτήριο της Παλαιάς Βουλής. Όλοι οι παριστάμενοι του πάνελ ήταν υπέρ του λαθρονομοσχεδίου και αντίθετη άποψη καμμία. Την πρώτη παρέμβαση έκανε ο εκδότης του Στόχου Σάββας Χατζηπαρασκευάς διαμαρτυρόμενος για τον παραλληλισμό των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας με τους λαθρομετανάστες. Στην συνέχεια ακούστηκαν συνθήματα «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», ενώ πήρε τον λόγο και το μέλος του Π.Σ. της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ συναγωνιστής Παναγιώταρος, ο οποίος τους είπε: «Ωραία δημοκρατία έχετε… Δεν ακούστηκε καμμία αντίθετη άποψη. Το κατάντημά σας φαίνεται από το γεγονός ότι μέλη των αντιρατσιστικών οργανώσεων και κομμάτων της άκρας αριστεράς χειροκροτούν τον πρόεδρο του συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων! Άξιος ο μισθός σας! Φαίνεται πως όλους σας κάτι σας ενώνει…» Νεώτερη ενημέρωση και πλήρης σε λίγο…
Το Ελληνικό Κράτος δίνει βαρβάτες συντάξεις σε εκατοντάδες μετανάστες που έρχονται άρρωστοι από τη χώρα τους.
Το χαρτί που βλέπετε (κλικάρετε για να το δείτε καλύτερα) παρελήφθη από το blog με email που απέστειλε ο καθηγητής κ. Γούδης και αποδεικνύει περίτρανα πόσο πολύ δουλεύουν τον “κλασικό τον μ@λ@@@ τον Έλληνα”, όπως ορθότατα λέει ο sportcaster Γιώργος Γεωργίου. Μειώνουν τις δαπάνες για τον λαό κατά 10% αλλά οι μειώσεις δεν αφορούν τα βασικά εργαλεία της αυτοκρατορίας της διαφθοράς του Γιουνανιστάν.
Το σχόλιο του κ. Γούδη είναι το ακόλουθο και το προσυπογράφουμε:
Με την μόλις κυκλοφορήσασα απόφαση του Υπουργού Οικονομικών (Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 2010, αριθ. πρωτ. 2/4431) αναγγέλλεται η περικοπή κατά 10% των πιστώσεων για όλους τους φορείς του δημοσίου, με εξαίρεση (έλα «γυνή» στον τόπο σου!) των πιστώσεων της Βουλής των Ελλήνων,
Χωρίς αμφιβολία, η απόφαση αποτελεί συνταγή πρώτης τάξεως για λαϊκή εξέγερση κατά της «κυνοβουλευτικής» αυτής δημοκρατίας, με άγνωστες συνέπειες για την τύχη της χώρας μας.
Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι. Γιατί πως αλλοιώς θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς μια τέτοια ανάλγητή, προκλητική, και αδιάντροπη πράξη εξαιρέσεων σε βάρος του ελληνικού λαού;
Καθηγητής Χρίστος Γούδης
Πρόεδρος Ινστιτούτου Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης»
