ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

τοῦ Κ.Α. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ
Ἡ Ἀλεξάνδρεια ὑπῆρξε τὸ κατ’ ἐξοχὴν θέατρο τῶν θρῃσκευτικῶν συγκρούσεων τῆς μεταχριστιανικῆς ἐποχῆς· ὅμως ἡ πόλη δὲν ἦταν πάντοτε ἔτσι. Ὁ Πτολεμαῖος ὁ Λάγου καὶ οἱ διάδοχοί του κυβέρνησαν τὴν ἀχανῆ χώρα μὲ σύνεση, κατέστησαν δὲ τὴν πρωτεύουσά της κορυφαῖο πολιτιστικὸ κέντρο τῆς Μεσογείου· πολυτελεῖς Ναοὶ τῶν θεῶν (καὶ τῶν δύο λαῶν) καὶ βεβαίως …

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟΝ
Tὸ πιὸ φημισμένο ἐπιστημονικὸ ἵδρυμα τῆς ἐποχῆς· ἦταν Ναὸς τῶν Μουσῶν καὶ Πανεπιστήμιο, στὸ ὁποῖο ἐδίδαξαν: ὁ Εὐκλείδης τῶν Στοιχείων, ὁ Ἐρατοσθένης (ὑπολόγισε τὴν διάμετρο τῆς Γῆς), ὁ Ἥρων μὲ τὰ αὐτόματα καὶ τὰ πνευματικά του, ὁ Διόφαντος μὲ τὶς ὁμώνυμες ἐξισώσεις, ὁ Πάππος μὲ τὰ γεωμετρικά του θεωρήματα, ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος μὲ τὶς κωνικὲς τομὲς κ.ἄ.

ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΙΑ
Ὁ σεβασμὸς τῶν Ἑλλήνων στοὺς κατεκτημένους λαοὺς ὑπῆρξε ἀναμφισβήτητος· ὁ Ἀλέξανδρος προσέφερε τὰ νενομισμένα (θυσίες) στοὺς Αἰγυπτίους θεοὺς καὶ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου μεταφράστηκε ἡ Βίβλος στὴν ἑλληνιστικὴ κοινὴ ἀπ’ τοὺς Ἑβδομήκοντα, γιὰ νὰ κατανοῆται ἀπ’ τοὺς  Ἑβραίους τῆς Ἀλεξάνδρειας, ποὺ μιλοῦσαν μία γλῶσσα: τὴν κοινή

Η ΥΠΑΤΙΑ: ΠΟΤΕ ΕΖΗΣΕ
Γεννήθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια (370)· ὁ πατέρας της Θέων (διάσημος Μαθηματικὸς καὶ Ἀστρονόμος, συνέγραψε σχόλια στὰ Στοιχεῖα τοῦ Εὐκλείδη) ἦταν Διευθυντὴς τοῦ Μουσείου τῆς πόλης. Διδάχθηκε Μαθηματικὰ ἀπ’ τὸν γεωμέτρη Πάππο καὶ σύντομα ἔδειξε τὴν κλίση της σ’ αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε Μαθηματικὸ Πλατωνισμό

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ
Κατὰ τὸν τελευταῖο σχολάρχη τῆς Ἀκαδημείας, τὸν Δαμάσκιο στὴν Φιλόσοφο Ἱστορία:
… περιβαλλομένη δὲ τρίβωνα ἡ γυνὴ καὶ διὰ μέσου τοῦ ἄστεως ποιουμένη τὰς προόδους, ἐξηγεῖτο δημοσίᾳ τοῖς ἀκροᾶσθαι βουλομένοις ἢ τὸν Πλάτωνα ἢ τὸν Ἀριστοτέλην ἢ τὰ ἄλλου ὅτου δὴ τῶν φιλοσόφων

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ
Παραλαμβάνοντας τὴν διεύθυνση τοῦ Μουσείου μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα της, ἔθεσε ὡς στοίχημα ζωῆς τὴν ἐπαναλειτουργία τοῦ Μουσείου στὴν ἀρχαία του αἴγλη. Οἱ πολῖτες τῆς ἀχανοῦς αὐτοκρατορίας ἔνοιωθαν ὅτι ἀναστήθηκαν ὁ Διόφαντος καὶ ὁ Ἀπολλώνιος: ὁ Ἀστρονομικὸς Κανών, ἡ Ἀριθμητικὴ καὶ τὸ Περὶ τῶν Κωνικῶν ἀποτέλεσαν τὸ corpus τῶν ἔργων της

Ο ΝΕΟΣ ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ
Ἡ ἐμμονή της μὲ τὴν Θεωρία Ἀριθμῶν, ἰδιαιτέρως δὲ ἡ ἐνασχόλησή της μὲ τὶς λεγόμενες διοφαντικὲς (ἀπροσδιόριστες) ἐξισώσεις, τὶς ἐξισώσεις δηλ. ποὺ ἐπιδέχονται πολλαπλὲς λύσεις, τὴν ὡδήγησε σὲ μία ἐκ νέου ἐπαναδιατύπωση τῶν ἀρχῶν τῆς Ἄλγεβρας. Ἔτσι σὲ μία διοφαντικὴ ἐξίσωση τῆς μορφῆς f(x,y)=0, ὅπως ἡ x²-2y²=0, ψάχνουμε τὶς ἀκέραιες λύσεις της

ΟΙ ΚΩΝΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ
Τεράστια ἦταν ὅμως ἡ προσφορά της καὶ στὴν Μηχανική· ἡ ἐνασχόλησή της μὲ τὶς κωνικὲς τομές, δηλ. τὰ σχήματα τὰ ὁποῖα ἐμφανίζονται ὅταν ἕνα ἐπίπεδο τέμνῃ ἕναν κῶνο, ἔδωσε τὸ ἔναυσμα στοὺς Φυσικοὺς τοῦ 17ου αἰῶνα (κυρίως τὸν J. Kepler) νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι οἱ καμπύλες αὐτὲς εἶναι ἱκανὲς νὰ περιγράψουν μὲ ἀκρίβεια τὶς κινήσεις τῶν πλανητῶν

ΟΙ ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΙ
Ἀπ’ τὴν ἀλληλογραφία της μὲ τὸν μαθητή της Συνέσιο (μετέπειτα δυστυχῶς Ἐπίσκοπο Πτολεμαΐδος), πληροφορούμαστε ὅτι ἡ φιλόσοφος κατασκεύαζε ἀστρολάβους, γιὰ νὰ μετρᾷ τὶς θέσεις τῶν πλανητῶν, τῶν ἀστέρων καὶ τοῦ Ἡλίου, ὅπως ἐπίσης καὶ συσκευὲς γιὰ τὴν ἀπόσταξη τοῦ νεροῦ, ὑδρόμετρο γιὰ τὸν καθορισμὸ τῆς πυκνότητας τῶν ὑγρῶν, μετρητὲς στάθμης κ.ἄ.

ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ
Τὸ συγκρουσιακὸ πεδίο στὴν Ἀλεξάνδρεια τῶν ἀρχῶν τοῦ 5ου αἰῶνα ἦταν πολυδιάστατο. Στὸ ἤδη φορτισμένο κλίμα τῆς ἐποχῆς ἀπ’ τὴν λεγομένη Ἀντιπαγανιστικὴ Νομοθεσία καὶ τοὺς ἀπάνθρωπους Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας, ξεχώριζαν οἱ συγκρούσεις μεταξὺ Ἑβραίων καὶ Χριστιανῶν καὶ ὅλων αὐτῶν ἐναντίον τῆς πολυαριθμότερης κοινότητας τῆς πόλης, τῶν Ἑλλήνων

ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ
Οἱ Πατριάρχες Ἀθανάσιος, Θεόφιλος (ἰδίως αὐτὸς) καὶ Κύριλλος ὑπῆρξαν κτηνώδεις μορφές. Ἤδη ἀπ’ τὰ χρόνια τοῦ Ἰουλιανοῦ (ὅρ. Ἐπιστολαί, 9, 50, 56, 26, 51 καὶ 6) ὁ «μιαρὸς Ἀθανάσιος» διώκεται, ὁ Θεόφιλος κατεδαφίζει καθημερινῶς τοὺς ναοὺς τῶν θεῶν, ἐφαρμόζοντας κατὰ γράμμα τὸν Θεοδοσιανὸ κώδικα -ἕνα συνεχὲς σφυροκόπημα ἀκούγεται στὴν πόλη- καὶ ὁ Κύριλλος

… Ο ΚΥΡΙΛΛΟΣ ἀνεβαίνοντας στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 412, μετὰ ἀπὸ σκληρὲς ὁδομαχίες τριῶν ἡμερῶν, μεταξὺ τῶν ὀπαδῶν του καὶ τῶν ὀπαδῶν τοῦ ἀνταγωνιστῆ του Τιμοθέου, ἔθεσε ὡς στόχο του τὴν ἐξαφάνιση καὶ τῶν τελευταίων στοιχείων τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνισμοῦ, δηλ. τὴν πλήρη καταστροφὴ τοῦ Μουσείου καὶ τὴν δολοφονία τῆς Ὑπατίας. Tὴν σκληρότητά του τὴν ἐπεδείκνυε κατὰ πάντων· λίγο πρὸ τῆς δολοφονίας τῆς φιλοσόφου εἶχε διατάξει τὴν ἐξορία ὅλων τῶν Ἑβραίων τῆς Ἀλεξάνδρειας (ζοῦσαν ἐκεῖ ἑπτὰ αἰῶνες), τὴν ἐξαφάνιση τῶν Μασσαλιανῶν (ἀσκητῶν Χριστιανῶν, ποὺ ζοῦσαν σὲ πλήρη ἔνδεια κ.ἄ.). Ὅταν πέθανε, ὁ Θεοδώρητος εἶπε: «ὁ θάνατός του χαροποίησε τοὺς ζωντανούς, προκάλεσε ὅμως μεγάλη θλίψη στοὺς νεκρούς»

Ο ΕΠΑΡΧΟΣ ΟΡΕΣΤΗΣ
Κατὰ τὸν Χριστιανὸ ἱστορικὸ Σωκράτη τὸν Σχολαστικό, κεντρικὸ πρόσωπο τῶν συγκρούσεων ἦταν ὁ ἔπαρχος Ὀρέστης, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἦταν Χριστιανός, ὑπῆρξε ταὐτοχρόνως φίλος καὶ μαθητὴς τῆς φιλοσόφου· ὁ Ὀρ. ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦσε εἰρήνη καὶ ἡρεμία στὴν πόλη, ἀλλὰ κι ἐπειδὴ ἐλάτρευε τὴν Ὑπατία -τὴν θεωροῦσε κόσμημα γιὰ τὴν πόλη- ἦρθε σὲ σφοδρὴ ἀντιπαράθεση μὲ τὸν Πατριάρχη Κύριλλο

Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Ὁ «διάπυρος ἀκροατὴς τοῦ ἐπισκόπου Κυρίλλου», Ἰέραξ, προκαλεῖ τοὺς Ἑβραίους τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, οἱ ὁποῖοι γιὰ ἀντίποινα ἀποφασίζουν νὰ κάψουν μία ἐκκλησία· ὁ Κύριλλος διατάζει τὴν καταστροφὴ τῶν συναγωγῶν, τὴν δήμευση τῶν περιουσιῶν τους καὶ τὴν ἀποπομπή τους ἀπὸ τὴν πόλη. Ὁ Ὀρέστης συλλαμβάνει καὶ βασανίζει τὸν Ἰέρακα

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Ὁ ἔπαρχος κατηγορεῖται ἐπὶ Ἑλληνισμῷ καὶ τραυματίζεται ἀπὸ μία ὁμάδα φανατικῶν μοναχῶν, τοὺς ὁποίους ὁ Κύριλλος μετέφερε στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπ’ τὶς μονὲς τῆς  Ν. Αἰγύπτου· ὁ δράστης μοναχὸς συλλαμβάνεται καὶ ἀφοῦ θανατώνεται γιὰ παραδειγματισμό, ἁγιοποιεῖται· ὁ Ὀρέστης δικαιώνεται καὶ ὁ Κύριλλος αἰσθάνεται μειωμένος

Η ΤΡΙΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Τὸν Μάρτιο τοῦ 415, ὄχλος Χριστιανῶν μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Πέτρο τὸν Ἀναγνώστη συλλαμβάνουν τὴν Ὑπατία καὶ τὴν ὁδηγοῦν στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἀρχ. Μιχαήλ· τὴν γδύνουν, τὴν βασανίζουν, τὴν κομματιάζουν καὶ τὰ μέλη της, ἀφοῦ ἐπιδείχθηκαν στοὺς ἔντρομους Ἀλεξανδρινούς, πετάχθηκαν στὴν θάλασσα. Κάπως ἔτσι ἐπανῆλθε ἡ ἡρεμία στὴν Ἀλεξάνδρεια

ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ
Τὴν ἀποκρουστικὴ δολοφονία τῆς φιλοσόφου ἐσχολίασαν οἱ σύγχρονοι «ἱστορικοί»: ὁ Ἰ. Μαλάλας στὴν Χρονογραφία, ὁ Σωκράτης ὁ Σχολαστικὸς στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ὁ Παλλαδᾶς στὴν Παλατινὴ Ἀνθολογία κ.ἄ. Κατὰ τὸν Μαλάλα: «κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν παρρησίαν λαβόντες ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου, οἱ Ἀλεξανδρεῖς ἔκαυσαν φρυγάνοις αὐθεντήσαντες Ὑπατίαν τὴν περιβόητον φιλόσοφον». Κατὰ τὸν Σωκράτη: «καὶ ἐκ τοῦ δίφρου ἐκβαλλόντες ἐπὶ τὴν Ἐκκλησίαν ἣ ἐπώνυμον Καισάριον συνέλκουσιν· ἀποδύσαντές τε τὴν ἐσθήτα, ὀστράκοις ἀνεῖλον. καὶ μεληδὸν διασπάσαντες ἐπὶ τὸν καλούμενον Κιναρώνα, τὰ μέλη συνάραντες πυρὶ κατηνάλωσαν», ἐνῷ στὸ Λεξικὸν Σουΐδα (ἢ τῆς Σούδας) ὁ ἀνώνυμος συγγραφέας ἐκφράζει τὸν ἀποτροπιασμό του, λέγοντας: «αὕτη διεσπάσθη παρὰ τῶν Ἀλεξανδρέων καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐνυβριθὲν καθ’ ὅλην τὴν πόλιν διεσπάρη. τοῦτο δὲ πέπονθε διὰ φθόνον καὶ τὴν ὑπερβάλλουσαν σοφίαν καὶ μάλιστα εἰς τὰ περὶ Ἀστρονομίαν, ὡς μέν τινες ὑπὸ Κυρίλλου, ὡς δέ τινες διὰ τὸ ἔμφυτον τῶν Ἀλεξανδρέων θράσος καὶ στασιῶδες …»

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Μπορεῖ τὸ ἔργο της νὰ μὴν ὁλοκληρώθηκε λόγῳ τοῦ μεσαιωνικοῦ σκότους ποὺ ἐκάλυψε ὅλες τὶς πτυχὲς τοῦ ἀνθρώπινου βίου, ἡ προσφορά της ὅμως ὑπῆρξε ἀναντίρρητη· καὶ μόνο τὸ ὅτι τὰ Μαθηματικὰ δὲν ἐγνώρισαν καμμία πρόοδο χίλια χρόνια μετὰ τὸν θάνατό της καὶ οἱ ἀσχολούμενοι μ’ αὐτὰ «ἔπρεπε νὰ κατασπαραχθοῦν ἀπὸ θηρία ἢ νὰ καοῦν ζωντανοί», δεικνύει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Δὲν εἶναι καθόλου τυχαία ἡ σημερινὴ ἑορτή. Θέλαμε νὰ ὑπενθυμίσουμε στοὺς Συνέλληνες, ὅτι στὸν εὐρύτερο ἑλληνικὸ χῶρο ἔζησε κάποτε μία γυναῖκα τὴν ὁποίαν ἐπροίκησε ἡ φύση, ἀλλὰ ἀδίκησε ἡ ἱστορία (σ.σ. αὐτὴ ποὺ γράφεται ἀπ’ τοὺς νικητές). Παραφράζοντας τὸν ποιητή, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι «ὅταν οἱ Ἕλληνες θέλουν νὰ καυχηθοῦν, τέτοιες βγάζει τὸ ἔθνος μας θὰ λένε»

Πηγή: schizas.com

εθνικισμός (ο) (ουσ. αρσ.) (απο το επιθ. εθνικός) η υπέρμετρη προσήλωση στην παράδοση και στα εθνικά ιδεώδη.
εθνισμός (ο) (ουσ. αρσ.) (απο το ουσ. έθνος) η εθνική συνείδηση, η φιλοπατρία

Απο το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσα της Υδρίας – Cambridge – Ήλιος

Γιατί ενοχλούνται από την υπέρμετρη προσήλωση στην παράδοση και στα εθνικά ιδεώδη των λαών οι παγκοσμιοποιητές ;
Τι κρύβουν πίσω από το σχέδιο της διάλυσης των εθνών και των παραδόσεων , της διάλυσης των αξιών και στόχων των ανθρώπων στα εθνικά ιδεώδη ;
Μήπως την πλήρη πνευματική υποδούλωση των λαών που δεν θα έχουν καταγωγή και δεν θα μιλούν γλώσσες, όλοι θα ομιλούν μια πάμφτωχη γλώσσα και όλοι θα έχουν ένα σκοπό να βρίσκονται στην υπηρεσία των αφεντών για ένα κομμάτι φαγητό.
Μήπως κάποιοι θέλουν να ιδιωτικοποίησουν την παγκόσμια ιστορία και να φανούν ως δημιουργεί της, καθώς δεν θα υπάρχουν πλέων έθνη και αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν ιδιοκτήτες των πολιτισμών, παραδόσεων και εθνικών πλούτων ;
Γιατί οι περισσότεροι πουλημένοι πολιτικοί υπηρετούν την διάλυση των εθνών και για αυτόν τον σκοπό εισάγουν μετανάστες για την φυλετική αλλοίωση των εθνών, και αντεθνική παιδεία ;

Πατριωτισμός και Εθνικισμός

του Σπύρου Παπαδόπουλου

Πολύς λόγος γίνεται και πολλά απίστευτα και τραγελαφικά ακούγονται τα τελευταία χρόνια περί Πατριωτισμού και Εθνικισμού, αν είμαστε πατριώτες, αν δεν πρέπει να είμαστε εθνικιστές, ότι ο πατριωτισμός είναι … καλός, ενώ ο εθνικισμός είναι … κακός, ότι ο πατριωτισμός είναι να αγαπάς την πατρίδα σου, ενώ ο εθνικισμός είναι να … μισείς τους άλλους, και διάφορα τέτοια που απλά δείχνουν το επίπεδο της πολιτικής παιδείας που διέπει ανθρώπους που υποτίθεται επιθυμούν να υπηρετήσουν την πολιτική και την κοινωνία μας.

Και καλά οι μέντορες και τα τσιράκια της παγκοσμιοποίησης -πρώην διεθνισμού, κοσμοπολίτικου και προλεταριακού- αυτοί είναι λογικό να πολεμούν την έννοια του Έθνους και του Εθνικισμού αφού είναι και ήταν πάντα τα ιδεολογικά εμπόδια στα σχέδια των ισοπεδωτικών θεωριών με όποια μορφή και αν αυτές εμφανίζονται. Συμπάθεια και κατανόηση επίσης πρέπει να δείξει κανείς σε όσους ανιδιοτελείς και καλοπροαίρετους ανακάλυψαν και ανακαλύπτουν καθημερινά τα χαμένα και πεταμένα χρόνια πού σπατάλησαν κουβαλώντας νερό στο μύλο του προλεταριακού διεθνισμού στα κάθε λογής κομμουνιστικά κόμματα όπου η έννοια Έθνος και Εθνικισμός ήταν απαγορευμένες και δηλητηριώδεις ουσίες ταυτόσημες με … φασισμούς, χούντες, δικτατορίες κ.λπ. στην προσπάθειά τους να κακοποιήσουν την διαχρονική αλήθεια του έθνους και της αγωνιστικής συνειδητότητας για αγώνα και ανιδιοτελή προσφορά στο Έθνος, όσων ξεχωρίζουν από το … κοπάδι της αδράνειας και του φιλοτομαρισμού και ανυψώνονται σε αγωνιστές με αδιάκοπη καθημερινή προσφορά στο έθνος τους, κατακτώντας το υπέρτατο αξίωμα που ο αγώνας και μόνον αυτός, τους απονέμει, το αξίωμα δηλαδή του Εθνικιστή, του Επαναστάτη, του Ανατροπέα!

Εμ και κάποιοι που θέλουν να ξεχωρίσουν από το σύστημα και να υπηρετήσουν εθνικές και πατριωτικές αξίες; Άνοιξαν ποτέ να διαβάσουν Περικλή Γιαννόπουλο, Ίωνα Δραγούμη, Δημ. Βεζανή, Ιωάννη Συκουτρή κ.α., ώστε να ξεδιαλύνουν μέσα στα θολωμένα από την προπαγάνδα των παλαιοκομματικών φορέων που υπηρέτησαν κάποιες δεκαετίες, μυαλά τους, έννοιες που αποτελούν αξίωμα αγωνιστών αλλά και επιστημονικής αλήθειας αφού ο Εθνικισμός είναι όχι μόνο κοσμοθεωρία, αλλά στάση ζωής Ηρωικών ανθρώπων, που μπορεί να γεννιούνται από τα σπλάχνα της μάνας τους, το DNA τους όμως, τους προορίζει να ανήκουν στο Έθνος τους και μέσα από συνεχή αγώνα να υπηρετούν αδιάκοπα εθνικές αλλά και πανανθρώπινες διαχρονικές αξίες!

«Ο Πατριωτισμός είναι έμφυτος, και εγώ είμαι εθνικιστής!» έλεγε ο Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς σε διάλογό του με επώνυμο τότε διεθνιστή, θέλοντας ακριβώς να καταδείξει την διαφορά ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον πατριώτη που μπορεί να είναι βίωμα, μπορεί να είναι και παθητικός προσδιορισμός κ.ο.κ., αντίθετα εθνικιστής είναι μαχητικός προσδιορισμός, είναι στάση και τρόπος ζωής που καταξιώνει τον άνθρωπο μέσα από την συνειδητότητα της αποστολής του και απαραίτητα μέσα από τον καθημερινό, επίπονο και σπεισματικό αγώνα, αγώνα μέσα στον οποίο, άλλωστε, κρύβεται όλο το μεγαλείο του Εθνικισμού και του εθνικιστή! Και αλλού ο Κωστής Παλαμάς γράφει: «χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί!»

Πόσοι αλήθεια συνειδητοποιούν αυτή την πραγματικότητα της διαχρονικότητας αφ’ ενός και της ευθύνης απέναντι στην διαχρονικότητα του Έθνους; Εκατομμύρια απλών ανθρώπων καθήμενοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης καλοί προφανώς πατριώτες, περιμένουν κάποιους να τους … σώσουν για να μην χαθεί … το Έθνος, αυτοί όμως που βγαίνουν από το «καβούκι» τους καί δίνουν καθημερινά μάχες για την εθνική τους υπόσταση καί συνέχεια, αρνούμενοι τα υλικά πρότυπα του συστήματος, αρνούμενοι να γίνουν βούτυρο στο ψωμί των επικυρίαρχων της παγκοσμιοποίησης, ε λοιπόν, αυτοί είναι οι άγριες φύτρες που ξεχωρίζουν όχι σαν επαναστατημένοι, αλλά σαν Επαναστάτες και συνεπώς Εθνικιστές!

Ας κάνουμε όμως και μερικές παραπομπές σε βιβλιογραφία επωνύμων Ελλήνων και με αριστερές και φιλελεύθερες αντιλήψεις και να δούμε τι γράφουν για τον Εθνικισμό, αναφέροντας εδώ μόνο λίγες λέξεις τελείως ενδεικτικά:

Αλεξ. Παπαναστασίου, πρωθυπουργού, «Ο Εθνικισμός» εκδ. Χαρίσης, σελ. 31: «Από ότι εξετέθη έως τώρα είναι φανερόν ότι ο Εθνικισμός είναι μία μορφή εκδηλώσεως του εθνικού αισθήματος. Αυτό πάλιν έχει την ρίζαν του εις το κοινωνιολογικόν ένστικτον, αποτελεί μίαν ανωτέραν εκδήλωσιν αυτού».
Ίωνος Δραγούμη, «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες»: «Για να ζήσω περισσότερο πρέπει να συνδεθώ με το Έθνος μου. Συνδέομαι με το Έθνος μου όταν προσπαθώ να το δυναμώσω, διοχετεύοντας όλες τις δυνάμεις μου εκεί, δηλαδή σ’ αυτόν το σκοπό».
Δημητρίου Ευαγγελίδη, «Πολιτική Ορολογία» εκδ. Λάβρυς 1980 σελ. 39: «Εθνικισμός: όρος συνώνυμος του Πατριωτισμού, της Φιλοπατρίας. Αντίθετος του Διεθνισμού. Υποδηλώνει αφ’ενός μεν την στάσιν ενός ατόμου με ανεπτυγνένην εθνική συνείδησιν, το οποίον αγωνίζεται αδιακόπως δια την προκοπήν του Έθνους του, αφ’ ετέρου δε την κοσμοθεωρίαν εκείνην της οποίας θεμελιώδης αρχή είναι η άποψις ότι το συμφέρον του έθνους προέχει κάθε άλλου συμφέροντος ή επιδιώξεως ατομικής ή ομαδικής. Ο Εθνικισμός διαφέρει τόσον του Σωβινισμού όσον και του Ιμπεριαλισμού προς τους οποίους δεν πρέπει να συγχέεται».
Οι αναφορές σε αντίστοιχα παραδείγματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για ολόκληρο βιβλίο, αξίζει όμως τελειώνοντας να αναφερθώ στο πολιτικό περιοδικό «Ρεσάλτο» του μηνός Ιανουαρίου 2007 το οποίο εκδίδεται και συντάσσεται κατ’ εξοχήν από πρώην ή και νυν αριστερούς στο οποίο στην σελ. 56 με τίτλο «Ο τεχνητός μπαμπούλας του Εθνικισμού», ο αρθρογράφος του κ. Ιάσων Αναγνώστου προς το τέλος του δισέλιδου δημοσιεύματος αναφέρει μεταξύ άλλων: «Είναι ξεκάθαρο πλέον, ότι στην εποχή της κατάργησης των εθνικών συνόρων, ο Εθνικισμός προβάλλει υπό την φυσιολογική του μορφή ως η μοναδική μορφή Αντίστασης στο κοσμοπολιτισμό της παγκοσμιοποίησης γι’ αυτό και σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο των υποτακτικών της. Εκείνο, ωστόσο, που είναι άδικο, είναι να «χρεώνουμε» στον Εθνικισμό τις συνέπειες των πράξεων του καπιταλιστικού Ιμπεριαλισμού (που στην ουσία και στις διακηρύξεις του είναι αντεθνικός). Όλα τα δεινά της ιστορίας προέρχονται, όχι από τον Εθνικισμό, αλλά από την προσβολή του. Όταν υπάρχει σεβασμός στην εθνική ιδιαιτερότητα και στην γη κάθε λαού, τότε ο Εθνικισμός γίνεται πηγή πνευματικών αξιών. Όσο δεν υπάρχει Ιμπεριαλισμός, ο Εθνικισμός δεν υποχρεώνεται σε αναμέτρηση. Κι όσο δεν υπάρχει εθνική αλλοτρίωση από εισροές ξένων, ο Εθνικισμός δεν αμύνεται».
Εμείς που βγήκαμε, γαλουχηθήκαμε και γαλουχήσαμε μέσα στο κίνημα του Ελληνικού Εθνικισμού τι άλλο να προσθέσουμε; Ίσως μόνον μία υπενθύμιση, ότι, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια, καιρός λοιπόν κάποιοι να ανοίξουν κάποια βιβλιογραφία βοηθώντας το Πατριωτικό Κίνημα να κερδίσει τις ιδεολογικές μάχες που έρχονται και αυτές θα είναι πιο σκληρές από τις πολιτικές. Ο νοών νοείτο!