ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

Business της Εκκλησίας δεν έχει τέλος, τα παίρνει από τους Πλανεμένους Πιστούς, τα παίρνει από τις κληρονομιές των Γιαγιάδων, τα παίρνει από τους Γάμους, τα παίρνει από τις Βαφτίσεις, τα παίρνει από τις Κηδείες, τα παίρνει τους Αγιασμούς επιχειρήσεων, κατοικιών, αυτοκινήτων και άλλων πραγμάτων, τα παίρνει από τους Δήμους, τα παίρνει από τους Πολιτικούς, τα παίρνει από Δωρεές, τα παίρνει από τα Κοινοτικά Πλαίσια, τα παίρνει, τα παίρνει και τα παίρνει και ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΟΠΑΝΙΣΤΟ !

Σκέψου αγαπητέ Έλληνα επιχειρηματία ελεύθερο επαγγελματία πλανεμένε πιστέ της εκκλησίας ότι εσύ εργάζεσαι 15 ώρες την ημέρα, πληρώνεις φόρους, εισφορές ταμείων, απασχολείς προσωπικό έχεις ρίσκο στην επιχειρηματική σου δραστηριότητα και για να πάρεις κάποια επιδότηση πρέπει να έχει ένα κατεβατό προϋποθέσεων.
Ενώ η Εκκλησία Α.Ε δεν πληρώνει φόρους δεν υπηρετούν στον Ελληνικό στρατό, δεν έχουν καμία υποχρέωση απέναντι στην Ελληνική κοινωνία, κατηγορούν την Ευρώπη, αλλά τις επιδοτήσεις των κοινοτικών πλαισίων τα θέλουν και τα παίρνουν !
Όχι μόνο τα παίρνουν αλλά έχουν και μέσω τον ίδιο τον υπουργό οικονομίας της χώρας.
Ενώ η Πατρίδα μας έχει τόσα προβλήματα, 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι Έλληνες ζούνε κάτω από το όριο της φτώχιας.
Ενώ μαστίζεται η Πατρίδα μας από λαθρομετανάστευση.
Ενώ οι επιχειρήσεις κλείνουν γιατί δεν μπορούν να αντέξουν τα χαράτσια του κλεφτοκράτους της σπείρας Καραμανλή Παπαθανασίου.
Ενώ το σύστημα υγείας υπολειτουργεί και δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις στοιχειώδεις ανάγκες των πολιτών.
Ενώ δημόσια παιδεία δεν διαθέτει συνθήκες σπουδών ανάλογες των σύγχρονων χωρών της Ευρώπης.
Ενώ τα μονοπωλιακά πολυκαταστήματα αυξάνουν συνεχώς και ανεξέλεγκτα τις τιμές των προϊόντων
Ενώ οι Ελληνικός Λαός βρίσκεται κάτω από την χούντα των τραπεζών
Και τα ατελείωτα ΕΝΩ, ΕΝΩ, ΕΝΩ

ΞΥΠΝΗΣΤΕ

Σκηνοθεσία: Amos Gitai
Μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Chloé Obοlensky
Φωτισμοί: Jean Kalman
Βοηθός φωτιστή: Pascal Merat
Ήχος: Frédéric Prin
Κοστούμια: Moira Douguet
Μοντάζ εικόνων / προβολών: Isabelle Ingold
Τεχνικός διευθυντής: Félix Lefebvre

Ερμηνεύουν:

Jeanne Μoreau, Δημήτρης Καταλειφός, Jérôme Koenig, Marisa Paredes, Mireille Perrier, Sylvia Bel, Dikla, Shredy Jabarin, Menahem Lang

Ο πολυτάλαντος Ισραηλινός σκηνοθέτης Άμος Γκιτάι παρουσιάζει στην Επίδαυρο ένα θέαμα βασισμένο στην Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου του Ιωσήπου Φλαβίου (1ος αιώνας μ.Χ.), που περιγράφει την κατάκτηση της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. Μια παράσταση ανάμεσα στο θέατρο και στο ορατόριο, στην ομιλία σε διαφορετικές γλώσσες και στο τραγούδι, στη φαντασμαγορία των προβολών και στη δύναμη του φυσικού τοπίου, που παίρνει το όνομά της από τον ομώνυμο πάπυρο της Νεκράς Θάλασσας: στρατιωτικό εγχειρίδιο και ταυτόχρονα προφητεία σύγκρουσης του καλού με το κακό. Ελεύθερη και κριτική καλλιτεχνική συνείδηση, ο Γκιτάι προσεγγίζει το θέμα του μέσα από την ηχώ της σημερινής Μέσης Ανατολής.
Συμμετέχει η μεγάλη κυρία της σκηνής Ζαν Μορώ.

www.greekfestival.gr/show_event?id=343&lang=gr

Στην χθεσινή εκπομπή ΙΧΩΡ ο κ. Ευάγγελος Μπεξής αναφέρθηκε σε αυτό το πρωτοφανές σκάνδαλο. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στο σύμβολο του Ελληνικού πολιτισμού, κάποιοι έδωσαν άδεια να παρουσιαστεί αυτό το προπαγανδιστικό έργο.
Ποιοί είναι οι “υιοί του φωτός” και ποιοί οι “υιοί του σκότους” κατά τον κύριο Γκιτάι;
Ήδη έχουν σταλεί ενστάσεις για το συγκεκριμένο έργο και οργανώνεται διαμαρτυρία.

Περισσότερες πληροφορίες στο ΙΧΩΡ που κυκλοφορεί αυτήν την Τρίτη

Εμφάνισαν τους Μινωίτες ως… απογόνους Εβραίων

Δύο αρχαιολόγοι σε συγκέντρωση στο Επιμελητήριο αμφισβήτησαν την ελληνικότητα των αρχαίων Κρητών, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τους πολίτες

Αντιδράσεις προκάλεσε στην Κρήτη η δημόσια τοποθέτηση ανώτερης υπαλλήλου – αρχαιολόγου του υπουργείου Πολιτισμού αλλά και ενός συναδέλφου της ιδιώτη, οι οποίοι αμφισβήτησαν ευθέως την ελληνικότητα των Μινωιτών εμφανίζοντάς τους ως… απογόνους των Σημιτών, Εβραίων.

Η θεωρία των δύο αρχαιολόγων – ομιλητών αναπτύχθηκε αναπάντεχα στη διάρκεια μεγάλης συγκέντρωσης του Επιμελητηρίου Ηρακλείου παρουσιάζοντας την έκδοση «Κρητών Επιχειρείν», στην οποία καταγράφεται διαχρονικά η ενασχόληση των Κρητών με το εμπόριο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Στην ομιλία της ενώπιον τοπικών αρχών και πλήθος κόσμου, η διευθύντρια του Εθνικού Αρχείου Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού κ. Μεταξία Τσιποπούλου είπε ευθέως ότι οι Μινωίτες δεν ήταν Ελληνες.
Αμέσως αντέδρασε ο παριστάμενος πρώην βουλευτής Δημήτρης Σαρρής, ο οποίος έκανε λόγο για διαστρέβλωση της Ιστορίας. Η ίδια, επιτακτικά και με κατηγορηματικό τρόπο, επέμενε στις απόψεις της και μάλιστα για τους ισχυρισμούς της ζήτησε και τη συνηγορία του συνομιλητή της στο πάνελ, νεαρού αρχαιολόγου, επιμελητή της έκδοσης, κ. Κωστή Χρηστάκη.

«Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους οι Μινωίτες ήταν σημιτικό φύλο», είπε με κατηγορηματικό τρόπο και ο δεύτερος ομιλητής.

Δυσφορία
Οι ατεκμηρίωτες απόψεις των δύο ομιλητών προκάλεσαν δυσφορία και προβληματισμό στην τοπική κοινωνία, ενώ το θέμα χθες πήρε διαστάσεις στα ΜΜΕ.

«Τέτοιες καινοφανείς απόψεις μπορούν να καταστούν επικίνδυνες, καθώς συνειρμικά μας παραπέμπουν στην πολύ παλιά σιωνιστική προπαγάνδα ότι δήθεν η αρχαία Κρήτη ήταν εβραϊκή. Επίσης ρίχνουν νερό στον μύλο των σκοτεινών εκείνων κύκλων που κατά καιρούς εμφανίζονται και ομιλούν για δήθεν ανεξαρτησία της Κρήτης από την Ελλάδα», αναφέρει σε έγγραφη αναφορά του ο Δημήτρης Σαρρής.

Ο ίδιος βαθύς γνώστης της Ιστορίας, στο άρθρο του με τίτλο «Η αλήθεια για τους Μινωίτες» στην τοπική εφημερίδα «Πατρίς», αφού αναφέρεται στα τεκταινόμενα της εκδήλωσης, υπεραμύνεται της ελληνικότητας της Κρήτης και των Μινωιτών καταχωρώντας αποδεικτικά ιστορικά ντοκουμέντα από τη μυθολογία την εποχή του Κρηταγενή Δία, του θεού των αρχαίων Ελλήνων της Μινωικής Εποχής, αλλά και από το βιβλίο του διακεκριμένου Κρητικού ερευνητή – πανεπιστημιακού Θ. Δετοράκη «Η ιστορία της Κρήτης».

«Λυπούμαι για τη δημοσιοποίηση τέτοιων θέσεων και απόψεων. Οταν μιλάμε για την Ιστορία θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, και ιδιαίτερα όταν κάποιος είναι ανώτερος κρατικός υπάλληλος», δήλωσε με έμφαση ο κ. Σαρρής.

Τη δυσφορία του για το όλο θέμα εξέφρασε μιλώντας στο «Εθνος» και ο καλλιτέχνης – γλύπτης Γιάννης Παρμακέλης, ο οποίος ήταν παρόν και αντέδρασε στα λεγόμενα των δύο ομιλητών.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ
———————————————————————————————————-
Αυτοί θα μας πείσουν και για αυτό….

…και τα γαϊδούρια πετάνε

Για άλλη μία φορά, οι εν Ελλάδι ευρισκόμενοι εβραίοι, προσέφυγαν στην προσφιλή τους μέθοδο, την παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητος. Αυτή η διαπίστωση εξάγεται από τα όσα διαδραματίσθηκαν τον Οκτώβριο του 1999, στα Χανιά της Κρήτης, με αφορμή την επαναλειτουργία της εκεί συναγωγής. Δοθείσης της ευκαιρίας, λοιπόν, οι εγχώριοι εβραίοι, δε δίστασαν να κάνουν λόγο για 2.500 περίπου χρόνια ιουδαϊκής παρουσίας στην Κρήτη. Προτού προβούμε στην παράθεση σχετικής ανακοινώσεως διαμαρτυρίας την οποία εξέδωσε η Συντονιστική Επιτροπή Κινήσεως Πολιτών Χανίων με αφορμή το γεγονός αυτό, εφιστούμε την προσοχή του αναγνωστικού μας κοινού στο γεγονός ότι προ ετών εβραίος ονόματι Ραέλ είχε συστήσει και προπαγάνδιζε την αυτονόμηση της Κρήτης από την Ελλάδα, αναπτύσοντας σχετική ανθελληνική δραστηριότητα. Επιπροσθέτως, κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, εβραίος πράκτωρ, περιβεβλημένος με την ιδιότητα του καθηγητή, ο Τζβη Ανκόρι, καταπόντιζε υδρίες στον βυθό της Κρήτης και ακολούθως διεξήγαγε θαλάσσιες αρχαιολογικές έρευνες, ανασύροντάς τις, προς δημιουργία της εντυπώσεως ότι οι σημίτες είχαν προαιώνια παρουσία στο νησί. Μάλιστα, ο ίδιος, εξέδωσε και σχετικό βιβλίο υπό τον προκλητικό τίτλο «Ιουδαϊκή Κρήτη», προς ενίσχυση της θεωρίας του… Είναι προφανές λοιπόν, ότι το ενδιαφέρον των εβραίων για την Κρήτη ούτε από αγαθές προθέσεις εκκινεί, ούτε και τυχαίο είναι. Ας δούμε όμως την προκύρηξη την οποία εξέδωσαν οι κάτοικοι των Χανίων: «Η Συναγωγή ΄Ετς Χαγίμ είναι σήμερα το μοναδικό μνημείο που μαρτυρεί την επί 2.300 χρόνια εβραϊκή παρουσία στην Κρήτη». Ετσι πληροφορηθήκαμε με την ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλητικού Συμβουλίου σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τώρα πως ένα μνημείο 600 ετών (πέτρινο κτίριο του 14ου αιώνος) μαρτυρεί και αποδεικνύει ότι η εβραϊκή παρουσία στο νησί έχει διάρκεια 2.300 ετών, αυτό αδυνατούμε να το καταλάβουμε. Αλλά φαίνεται ότι η αδυναμία μας αυτή δεν επεκτείνεται στους πολιτικούς και δημοτικούς άρχοντες που αποδεχόμενοι ( τους ισχυρισμούς του Κ.Ι.Σ. παρευρέθησαν στα εγκαίνια της συναγωγής. Αποδέχθησαν άραγε μόνο την παραπάνω ανακοίνωση ή και τα εξής: α) Την μη Ελληνική καταγωγή των Κρητών, β) Την Σεραγεβοποίηση της πόλης μας, γ) την ύπαρξη κοινωνικής βίας στα Χανιά, δ) τον χαρακτηρισμό του άξεστου για όλους τους Χανιώτες. Τα παραπάνω αποτελούν απόψεις του κ. Νικόλα Σταυρουλάκη, του μοναδικού εβραίου κατοίκου της πόλης μας και εκπροσώπου του Κ.Ι.Σ. που για χάρη του θα λειτουργεί από εδώ και στο εξής η συναγωγή. Διότι δεν υπάρχει άλλος εβραίος στην πόλη μας, τουλάχιστον προς το παρόν. Βέβαια σύντομα θα διαπιστωθεί η ύπαρξη «πολυπληθούς» εβραϊκής κοινότητας η οποία θα καταστεί και «σημαίνων» ρυθμιστικός παράγοντας των Χανίων. Δεν θεώρησαν απαραίτητο να διαφοροποιήσουν τη θέση τους από τις ανακοινώσεις αυτές, τονίζοντας ότι η παρουσία τους εκεί αφορά μόνο απότιση φόρου τιμής στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας… Την χαρά του εξέφρασε ευθαρσώς ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για την επαναλειτουργία της συναγωγής των Χανίων, συγχαίροντας παράλληλα όλους όσους συνέβαλλαν σ΄ αυτό το έργο. Για τον Κ. Μητσοτάκη, τον πολιτικό εκείνο που μόλις ανήλθε στην εξουσία έσπευσε να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ, η «συναγωγή αποτελεί κομμάτι της ιστορικής κληρονομιάς των Χανίων. Αποτελεί πολύτιμο μνημείο για την πόλη μας», δήλωσε επιγραμματικά ο κρητικός πολιτικός. Ουδείς διαφωνεί με την τέλεση μνημοσύνου. Κανείς δεν αντέδρασε και κατά το παρελθόν όταν από το 1995 γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις. Η διαφορά και ο προβληματισμός προέκυψε από την στιγμή που το Κ.Ι.Σ. εμφανίσθηκε στο προσκήνιο με τους ανιστόρητους και αβάσιμους ισχυρισμούς του που είναι ουσιαστικά υϊοθέτηση ακραίων θέσεων εβραϊκού ρατσισμού. Και αυτό δεν είναι δική μας άποψη, αλλά του ΟΗΕ που με ανακοίνωσή του στις 10-11-1975 χαρακτηρίζει τον σιωνισμό ακραία μορφή ρατσισμού και ένοχο φυλετικών διακρίσεων. Την ίδια στιγμή δε κατηγορεί (μέσω του εκπροσώπου του, Σταυρουλάκης) τον χανιώτικο λαό για ρατσισμό και ξενοφοβία. Σημειώνουμε ότι το Κ.Ι.Σ. είναι σιτιζόμενο και από τον Ελληνικό λαό που αν δεν τον σέβεται τουλάχιστον ας μην τον προκαλεί. Δεν ξέρουμε αλλά το όλο «στήσιμο» μας θυμίζει την γνωστή παροιμία «Εβραίος έδερνε και φώναζε ότι τον δέρνουν». Εξαίρεση και ταυτόχρονα παράδειγμα απετέλεσαν ο Νομάρχης Χανίων κ. Κατσανεβάκης και ο Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Ειρηναίος που προς τιμήν τους και προς τιμή των προγόνων μας τοποθετήθηκαν για λογαριασμό όλων μας. Είμαστε σίγουροι ότι η στάση τους έχει υποστηρικτές στο σύνολο του Χανιώτικου λαού. Τελούμε εν αναμονή των οποιονδήποτε δράσεων-αντιδράσεων και καλούμε όλους τους πολιτικούς και τοπικούς φορείς να εγκαταλείψουν τη σιωπή. Εκτός εάν συμφωνείτε με τους ισχυρισμούς του Κ.Ι.Σ. και του κ. Σταυρουλάκη, οπότε μπορείτε επίσης να πιστέψετε ότι «τα άλογα είναι πράσινα και τα γαϊδούρια πετάνε».

Η ανακάλυψη και το κείμενο που ακολουθεί είναι απο τον Amaranto στον οποίο αξίζουν συγχαρητήρια!

Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες στο διαδίκτυο, οι γνωστοί  Σκοπιανοί προπαγανδιστές να ισχυρίζονται πως στο παρελθόν υπήρξε μια δήθεν ”Γενοκτονία” απο τους Έλληνες εναντίον φυσικά των Σκοπιανών. Φυσικά μια τέτοια “γενοκτονία” δεν έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία και υπάρχει μόνο στα νοσηρά μυαλά αυτών των προπαγανδιστών που το ισχυρίζονται.

Εφόσον δεν υπάρχει καμία απόδειξη, οι Σκοπιανοί έκαναν ένα βήμα παραπάνω. Προσπάθησαν να κατασκευάσουν τις αποδείξεις οι ίδιοι.

Στο YouTube μπορείτε να βρείτε πολλές τέτοιου είδους “αποδείξεις”.
Πχ. στο σχετικό video εδώ

βρίσκουμε ανάμεσα στα άλλα αυτό:

O παμπόνηρος  Σκοπιανός Προπαγανδιστής έχει “κόψει” εξαιρετικά προσεκτικά την φωτογραφία για τους δόλιους σκοπούς του. Ισχυρίζεται οι παραπάνω νεκροί είναι …;αθώα θύματα της Γενοκτονίας απο τους Έλληνες.

http://www.youtube.com/watch?v=ApmyLZeAO8s

Η αληθινή φωτογραφία όμως είναι αυτή:

…;και προέρχεται απο τα γεγονότα στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του 1944!!!! Συγκεκριμένα Έλληνες διαδηλωτές, υποστηρικτές του Κομμουνιστικού κόμματος και του Στρατιωτικού σκέλους του, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος όπου οι δυνάμεις της αστυνομίας άνοιξαν πυρ εναντίον τους. Ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο ποιοί ξεκίνησαν τους πυροβολισμούς (Αστυνομία ή  διαδηλωτές) και πρέπει να αναφερθεί ότι η διαδήλωση είχε αρχικά απαγορευτεί να γίνει απο την τότε Κυβέρνηση.

Για να ξαναγυρίσουμε τώρα στο κυρίως θέμα μας.

Τα πανώ όπως βλέπουμε, τα οποία είτε βρίσκονται στο έδαφος είτε τα κρατάνε διαδηλωτές, είναι ακριβώς το μέρος της φωτογραφίας, το οποίο σκόπιμα αποκόπηκε απο τους Σκοπιανούς Προπαγανδιστές για να μην καταλαβαίνει ο ανύποπτος χρήστης του Διαδικτύου ότι πρόκειται για Έλληνες και όχι για δήθεν Σλάβους, μέρους μιας “Γενοκτονίας”.

Το συγκεκριμένο video βρίσκεται στην front page του γνωστού Ρατσιστικού/Φασιστικού site  ”Maknews” Με τον τίτλο “how macedonians were …;.”
http://apollonios.pblogs.gr/

Τι είναι ο χριστιανισμός.

Να χαρακτεί βαθιά μέσα στο μυαλό μας: Ο χριστιανισμός είναι μια τεχνολογία υποδουλώσεως ψυχών και συνειδήσεων και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίσουμε, με ψυχοτεχνικά αντίμετρα. Δεν πρέπει να μας φοβίζει ο φανατισμένος χριστιανικός όχλος ούτε η αμάθειά του. Αρκεί να μάθουμε πώς μπορούμε να χειραγωγούμε ένα χριστιανικό όχλο.

Ο χριστιανισμός είναι μια σατανική αίρεση, είναι αιμοσταγής και αιμοδιψής. Θέλει να πίνει το αίμα των λαών που κατακτά. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε αμείλικτοι εναντίον του. Να μην έχουμε καμία ηθική αναστολή. Η πατρίδα και ο Ελληνισμός στηρίζονται σε μας. Δεν πρέπει να αφήνουμε να εκλαμβάνονται ως πατριώτες, βυζαντιλάτρεις τύπου Κ. Πλεύρη και Γ. Καρατζαφέρη που θέλουν να αναβιώσουν την αιμοσταγή βυζαντινή αυτοκρατορία.

Ο χριστιανισμός λειτουργεί σαν τον ιό του AIDS. Εισβάλλει στον εθνικό κορμό, τον κατατρώγει και χρησιμοποιεί τα θρεπτικά του συστατικά για να μεταδώσει την θανατηφόρο αρρώστια του και σε άλλα έθνη. Ο ιός του AIDS καταστρέφει το αμυντικό σύστημα του οργανισμού και μετά ο οργανισμός μπορεί να πεθάνει από ένα απλό συνάχι. Έτσι και ο χριστιανισμός, καταστρέφει το αμυντικό(=πολιτιστικό) σύστημα του έθνους οπότε οργιάζουν μέσα σε αυτό κάθε είδους διεθνιστικές εθνοκτόνες αιρέσεις. Δυστυχώς οι επιστήμονες και οι φιλόσοφοί μας δεν εργάστηκαν επιμελώς στα εργαστήριά τους για να βρουν το αντίδοτο κατά της εθνοκτόνου χριστιανικής νόσου. Το βάρος πέφτει σε μας τους νέους Έλληνες να εργαστούμε σκληρά στα πνευματικά μας εργαστήρια για να εφεύρουμε θεραπευτικές μεθόδους του Ελληνικού έθνους από τον χριστιανισμό.

Είναι βασικό να καταλάβουν οι Έλληνες ότι πρέπει να σταματήσουν να κλαψουρίζουν για τις σφαγές των χριστιανών. Ούτε και να διαμαρτύρονται με στείρο τρόπο, δηλαδή σαν να μην μπορεί να ανατραπεί η σημερινή κατάστασης. Ηττηθήκαμε γιατί δεν είχαμε μελετήσει καλά τις ψυχολογικές και τις στρατιωτικές τεχνικές του αντιπάλου μας. Δεν είχαμε οργάνωση και ιεραρχία, δεν μελετήσαμε καλά την τακτική και την στρατηγική του αντιπάλου. Τώρα το ζήτημα είναι να μελετήσουμε τις τεχνικές προσηλυτισμού που χρησιμοποιούν, να αρπάξουμε τα συνθήματα τους περί ειδωλολατρίας και να τα στρέψουμε εναντίον τους. Και πάνω απ’ όλα να μην έχουμε ηθικές αναστολές στον αγώνα κατά του χριστιανισμού. Αυτό θέλουν οι χριστιανοί δημαγωγοί, να μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι αν τους πολεμήσουμε.

Σε έναν πόλεμο αυτό που έχει σημασία είναι η νίκη με οποιοδήποτε μέσον. Και εμείς αγωνιζόμαστε για τον πιο ευγενή και ύψιστο σκοπό. Την απελευθέρωση της χώρας μας από τον ιουδαιοχριστιανισμό. Δεν επιτρέπονται δειλίες και ηθικοσυναισθηματικές αναστολές. Δεν επιτρέπεται να καλύπτουν ορισμένοι την δειλία και την οκνηρία τους κάτω από ψευτοσοφιστείες του τύπου «εμείς δεν θα γίνουμε σαν τους χριστιανούς», «δεν θα χρησιμοποιήσουμε τις μεθόδους τους». Να όμως που οι χριστιανοί παπάδες έκαναν πολλούς Έλληνες σαν τα πρόβατα.

Θα μας πουν ορισμένοι ότι προσπαθείτε να χρεώσετε σε όλους τους χριστιανούς τα εγκλήματα που έκαναν λίγοι φανατικοί. Απαντούμε: προσπαθείτε να πιστώσετε σε όλους τους χριστιανούς τα καλά που έκαναν λίγοι ελληνοχριστιανοί.

Προσοχή: οι ρασοφορεμένοι ανθέλληνες μαζί με τους βυζαντινολάτρεις ονειρεύονται την αναβίωση του βυζαντίου. Θέλουν πάλι να κάψουν τα βιβλία μας, να γκρεμίσουν ότι έχει απομείνει από τους ναούς μας ύστερα από την χιλιόχρονη βυζαντινή λαίλαπα και να μας σφάξουν όπως έκαναν τότε.

Επειδή τώρα δεν μπορούν να το πουν ωμά βρήκαν μια έξυπνη μέθοδο: μας πωλούν «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό». Μας αποκοιμίζουν τώρα με ομιλίες για τον Αριστοτέλη και τον Ηράκλειτο. Δεν λέγουν ανοικτά όπως παλαιότερα ότι οι φιλόσοφοί μας είναι ειδωλολάτρες και άνθρωποι του σατανά. Όταν δυναμώσουν θα το πουν και τότε θα μας εξοντώσουν. Θα τους αφήσουμε; Όχι, πρέπει να τσακίσουμε αυτούς τους φασίστες που θέλουν να αναβιώσουν την βυζαντινή πανούκλα. Είναι χειρότεροι από τους Ναζί. Πρέπει να τους σταματήσουμε πριν να είναι αργά, πριν αρχίσουν να ανάβουν φωτιές και να μας καίνε ζωντανούς. Δεν χρειάζεται να ξαναπάθουμε τα ίδια για να ξυπνήσουμε και να ενεργοποιηθούμε.

Προσοχή: οι ρασοφορεμένοι στραγγαλιστές του Ελληνισμού φόρεσαν το προσωπείο του Σωκράτους, του Αριστοτέλους και του Δημοκρίτου. Αφού τους χλεύαζαν μέχρι χθες, αφού δολοφόνησαν τους μαθητές τους, τώρα έγιναν δήθεν υπερασπιστές της αρχαίας μας κληρονομιάς. Οι χθεσινοί φονιάδες του Ελληνισμού παριστάνουν τους σημερινούς σωτήρες του Ελληνισμού. Αυτοί που έκαψαν το 99% της αρχαίας γραμματείας θριαμβολογούν ότι έσωσαν το 1%. Όσο πιο δυνατά φωνάζουν ότι είναι Έλληνες τόσο ψεύτες είναι.

Η ιουδαϊκή αίρεση των Ναζωραίων είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνη από την ιουδαϊκή αίρεση των μαρτύρων του Ιεχωβά. Η ιουδαϊκή αίρεση των Ναζωραίων είναι ο χειρότερος εχθρός του Ελληνισμού γιατί είναι καμουφλαρισμένη. Οι άλλες αιρέσεις δεν προπαγανδίζουν ότι ενσαρκώνουν/συνεχίζουν/προέρχονται από τον Ελληνισμό, μόνον αυτή το κάνει. Γι’ αυτό έχει παραπλανήσει πολλούς πατριώτες.

 Του Απόστολου Αμυρά

Επιστολή στον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια έστειλαν οι ομογενείς εκ Μακεδονίας από όλη την υφήλιο, εκφράζοντας την απόλυτη δυσαρέσκειά τους για την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να επιτρέψει στον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΤΜ να έρθει στην Κέρκυρα, για την υπουργική σύνοδο του ΟΑΣΕ, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, με πτήση των “Μακεδονικών Αερογραμμών”.

Μάλιστα ζητούν την παρέμβασή του ανώτατου άρχοντα, ώστε να ματαιωθεί η προσγείωση του συγκεκριμένου αεροπλάνου σε ελληνικό αεροδρόμιο. Το υπουργείο Εξωτερικών πάντως προσπαθεί να πείσει τον κ. Μλόσοσκι να μην προσγειωθεί στην Κέρκυρα, αλλά στο Ακτιο και να φτάσει στο νησί των Φαιάκων με ελληνική πτήση ή με νατοϊκό αεροσκάφος, είτε με ελικόπτερο.

Ολόκληρη η επιστολή των ανά τον κόσμο Παμμακεδονικών Ενώσεων είναι η ακόλουθη:
 

Προς Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια

Προεδρικό Μέγαρο

Βασιλέως Γεωργίου Β΄2

Αθήνα Τ.Κ 100 28

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ΗΠΑ, Αυστραλίας, Ευρώπης, Καναδά και Αφρικής εκφράζουν έντονη διαμαρτυρία για την απαράδεκτη, εθνικά επιζήμια, προσωπική απόφαση της Υπουργού Εξωτερικών κ. Ντόρας Μπακογιάννη (σύμφωνα με δημοσιεύματα έγκυρων Ελληνικών εφημερίδων), να αποδεχτεί την είσοδο στην Ελλάδα του Υπουργού Εξωτερικών της πΓΔΜ, κ. Μιλόσοσκι για τη Σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα στις 27-28 Ιουνίου, με αεροσκάφος των «Μακεδονικών» αερογραμμών. Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Μιλόσοσκι πρόσφατα βρέθηκε στη Νέα Υόρκη για να προωθήσει το θέμα της μηνύσεως της πΓΔΜ εναντίον της Ελληνικής Δημοκρατίας. Είναι ο ίδιος κ. Μιλόσοσκι ο οποίος μιλά για καταπιεσμένη «Μακεδονική», «Αλβανική» και «Τουρκική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ακόμη είναι ο ίδιος κ. Μιλόσοσκι ο οποίος σε συνέντευξή του στην ελληνική τηλεόραση προ δυο ετών μιλούσε για προβλήματα μεταξύ «Μακεδόνων» και Ελλήνων και μεταξύ «Μακεδονίας» και Ελλάδας, χωρίς καμιά αντίδραση από την κ. Μπακογιάννη. Επίσης, ο Υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ σε διάφορες συνεντεύξεις του στον Ελληνικό και διεθνή Τύπο ισχυρίστηκε πως έως και το 1988 το βόρειο αυτό κομμάτι της ελληνικής γης δεν ονομαζόταν Μακεδονία, αλλά Βόρεια Ελλάδα… και το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ουδέποτε τον διέψευσε.

Η απόφαση αυτή της κυρίας Υπουργού αποτελεί εξευτελισμό της χώρας μας με απόλυτη υπευθυνότητα του Υπουργείου Εξωτερικών διότι δεν είναι «εξαίρεση», όπως ισχυρίστηκε ο αντιπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, κ. Δελαβέκουρας, αλλά σαφέστατη απόκλιση από την πολιτική που έχει διακηρύξει η παρούσα κυβέρνηση και ενέκρινε ο ελληνικός λαός δια της ψήφου του και διακύβευση εθνικών συμφερόντων.

Υπενθυμίζουμε ότι όταν η Εξοχότητά Σας κάλεσε τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας της πΓΔΜ, κ. Τσερβενκόφσκι δεν του επετράπη να μπει στη χώρα με αεροσκάφος των «Μακεδονικών» αερογραμμών, μια πολύ σωστή και εθνικά αξιοπρεπής απόφαση. Η ως άνω παραχώρηση της κυρίας Υπουργού αναιρεί την αξιοπρεπή αυτή στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας, παραβιάζει την κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης και αυτό πριν καν αρχίσει ο νέος κύκλος διαπραγματεύσεων για το θέμα της ονομασίας της πΓΔΜ.

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ανά την υφήλιο σας καλούν με την ιδιότητά σας ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας καθώς και τους πολιτικούς αρχηγούς όλων των κομμάτων να παρέμβετε άμεσα και να διαφυλάξετε τα εθνικά συμφέροντα και την εθνική αξιοπρέπεια της Ελλάδος, ματαιώνοντας την προκλητική πτήση του κ. Μιλόσοσκι.

Με εκτίμηση,

Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής-Νίνα Γκατζούλη, Ύπατη Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος

Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Δημήτριος Βουγιουκλής, πρώην Πρόεδρος

Κοινοποίηση:

Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή

Αρχηγό Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Γιώργο Παπανδρέου

Πρόεδρος Βουλής κ. Σούφια

Αρχηγούς κομμάτων

Υπουργό Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακοογιάννη

Ελληνικό Κοινοβούλιο
 

Δυο μέρες νωρίτερα όμως είχαν αποστείλει την παρακάτω επιστολή διαμαρτυρίας και στη Ντόρα Μπακογιάννη, την οποία, ούτε λίγο, ούτε πολύ, κατηγορούν για αδράνεια στο Μακεδονικό:
 

Προς κ. Ντόρα Μπακογιάννη

Υπουργό Εξωτερικών

Υπουργείο Εξωτερικών

Αθήνα

Αγαπητή κυρία Υπουργέ,

Δια της παρούσης εκφράζουμε την ανησυχία και αγωνία μας για την αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα της αξιοποίησης της επιστολής που απευθύνουν περισσότεροι από 300 κορυφαίοι ακαδημαϊκοί από όλο τον κόσμο προς τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα προτρέποντας την κυβέρνησή του «να συμβάλει στον τερματισμό της παραχάραξης της ιστορίας από την π.Γ.Δ.Μ. και να διορθώσει τα λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης του Τζωρτζ Μπους».

Η απορία μας είναι εύλογη καθώς τον περασμένο Απρίλιο το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας διέθεσε ένα υπέρογκο ποσό από τον προϋπολογισμό του για καταχωρήσεις στον διεθνή Τύπο της ατυχούς και λανθασμένης κατά κοινή ομολογία διαφήμισης με τίτλο “What is in a name”.

Τώρα διαθέτετε στα χέρια σας μία επιστολή η οποία ανατρέπει τους ισχυρισμούς της π.Γ.Δ.Μ. και ενδυναμώνει τη διαπραγματευτική ικανότητα της Ελληνικής πλευράς σε μία ευνοϊκή συγκυρία πραγμάτων για τη χώρα μας.

Ευελπιστούμε για μια θετική απάντηση ως προς την αξιοποίηση της επιστολής,                                                              

Νίνα Γκατζούλη-Πρόεδρος                                                               Μαρία Χατζηνάκου-Γραμματεύς

Κοινοποίηση: κ. Κάρολο Παπούλια-Πρόεδρο της Δημοκρατίας

                       Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή

                       Μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου

Ο χριστιανισμός απο την ημέρα της υπάρξεις του ήτανε μισογύνης, στην μετέπειτα πορεία του χρησιμοποίησαν την Μαριάμ σε ένα πρωταγωνιστικό ρόλο για να μπορέσουν να ισοσταθμίσουν τα πράγματα,άλλα και αυτό υπό ορούς,πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι την παρουσίασαν σαν παρθένο, όχι μόνο για λόγους εντυπωσιασμού αλλα και για το λόγω ότι μισούν τις γυναίκες.
Ο μισογυνισμός της εκκλησίας και του χριστιανισμού φαίνεται ακόμα και στις μέρες μας αλλα έχει περιοριστή κάπως,τουλάχιστον στην χώρα μας.

Παραθέτω ένα απόσπασμα:

Του Ιωάννη Ρούσσου,
Τακτικού Καθηγητή Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Μιννεσότα (ΗΠΑ)

ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ (γ΄)

Στον Χριστιανισμό ακόμα και η τεκνοποίηση θεωρείται αμαρτία, κατά το «… Ιδού γάρ εν ανομίαις συνελήφθην καί εν αμαρτίαις εκίσσησέ με ή μήτηρ μου…» του Εβραϊκού Ψαλμού 50: 7 (ή 51: 5 σε άλλες εκδόσεις). Γίνεται μόνον εξ’ ανάγκης («κατ’ οικονομίαν» όπως τους αρέσει να λένε λογίως) για να μην σβήσει το ανθρώπινο γένος. Αυτό έγινε εκ των πραγμάτων αφού τελικά δεν ήλθε εκείνο το πολυπόθητο τέλος του κόσμου μαζί με εκείνη την περίφημη Δευτέρα Παρουσία που περίμεναν αμεσότατα οι πρώτοι χριστιανοί και ο Παύλος. Ακόμα αυτή η εξ ανάγκης σεξουαλική συνεύρεση πρέπει να γίνεται χωρίς καμία απολύτως απόλαυση ηδονής και στο σκοτάδι. Η απόλαυση ηδονής είναι μεγάλη αμαρτία για τους διεστραμμένους χριστιανούς. Τέλος η λεχώνα χρειάζεται ειδική ιεροπραξία για να εξιλεώσει την «αμαρτία» της, 40 μέρες μετά την γέννα• να σαραντίσει όπως λέει ο λαός, που σημαίνει ότι για 40 μέρες η μητέρα και το μωρό δεν μπορούν να εξέρχονται από το σπίτι τους. Μετά όμως, το πρώτο πράγμα που η μάνα οφείλει να πράξει είναι το να επισκεφτεί τον ιερέα για την ειδική ιεροπραξία με ευχές, εξορκισμούς, κλπ. Έτσι έχουν θεσπιστεί αυτά τα πράγματα από τον Μωσαϊκό Νόμο και από την χριστιανική εκκλησία. Η γυναίκα λοιπόν γίνεται απλώς μια καταραμένη βρεφομηχανή και αυτό μόνο εξ’ ανάγκης. Μα το λέει και ο Παύλος στην Α΄ Προς Τιμόθεον 2: 15, «η γυναίκα θα σωθεί με το να γεννά παιδιά». Άραγε, όσες γυναίκες για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν θα ριφθούν στο πυρ το εξώτερο;

Εί δυνατόν όμως, η γυναίκα να σταματήσει να είναι γυναίκα και με τις νηστείες να κατορθώσει να σταματήσει τα έμμηνά της. Αυτό είναι μεγάλη αρετή στον Χριστιανισμό αλλά ταυτοχρόνως και μεγάλη σχιζοφρένεια. Στον Μωσαϊκό Νόμο τα γυναικεία έμμηνα θεωρούνται μόλυνση και ακαθαρσία. Γι’ αυτό απαγορεύεται να εισέρχονται οι γυναίκες στα ιερά των χριστιανικών και εβραϊκών ναών. Σ’ αυτά τα θέματα διαβάστε και το σπουδαίο βιβλίο The X-Rated Bible (Η Ακατάλληλη Βίβλος) του Αμερικανού καθηγητή Ben Edward Akerley. Έτσι λοιπόν το κλείσιμο στα μοναστήρια, ο αναχωρητισμός, ο ερημιτισμός, κλπ. σου δίνουν πολύ πιο βέβαιο εισιτήριο για τον Παράδεισο από το να αποκτήσεις και να αναθρέψεις οικογένεια…! Αυτό το τονίζει σαφώς και ο αλλοπρόσαλλος Απόστολος Παύλος στην επιστολή του Α΄ Προς Κορινθίους σε όλο το κεφάλαιο 7 όπου μεταξύ πολλών «μαργαριταριών» εκθειάζει την παρθενία και τη θεωρεί υπέρτατη αρετή. Μελετήστε το κεφάλαιο αυτό προσεκτικά να δείτε περί τίνος πρόκειται! Το ίδιο κάνει και ο διεστραμμένος Χρυσόστομος στο βιβλίο του με τίτλο Το Χάρισμα της Παρθενίας. Αν τώρα κανείς ενδιαφέρεται να μάθει για τη νόσο των ασκητών, μοναχών, ερημιτών, αναχωρητών (νόσος του αγίου Αντωνίου) ας μελετήσει το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη Αναφορά στον Γκρέκο όπου την περιγράφει θαυμάσια, διότι την έπαθε και ο ίδιος μια φορά που βρισκόταν στη Βιέννη.

Όπως είδαμε μέχρις εδώ ο Χριστιανισμός είναι τόσο διαστροφική και καταστροφική θρησκεία ώστε οι οπαδοί του, άνδρες και γυναίκες, δεν πρέπει να είναι ούτε ετεροφυλόφιλοι, ούτε ομοφυλόφιλοι, αλλά οφείλουν να είναι άφυλοι. Και οι κληρικοί και οι λαϊκοί και οι μοναχοί και μοναχές πρέπει να είναι άφυλοι. Καμία ερωτική έλξη, ορμή, πάθος κλπ. Είδαμε παραπάνω μερικές αναφορές και τη θέση του ιδρυτού Ιησού Χριστού. Διά του λόγου το αληθές, ας δώσομε επ’ αυτού άλλη μια αναφορά από τον απεχθέστατο Παύλο: Πρoς Κoλασσαείς 3: 2-6 «τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης. απεθάνετε γαρ, και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστω εν τω Θεω• όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών, τότε και υμείς συν αυτω φανερωθήσεσθε εν δόξη. Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν, και την πλεονεξίαν, ήτις εστίν ειδωλολατρία, δι’ α έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας», (και όλες οι αναφορές δεν έχουν τέλος…). Παρθενία λοιπόν και μετά θάνατον ζωή. Τίποτα άλλο. Βέβαια η διαστροφή αυτή κατά τους δύο πρώτους αιώνες της Κ. Ε. δεν μπορούσε να πάει άλλο ώστε μετά αυτοί οι διεστραμμένοι άφησαν τα δύο φύλα να συνευρίσκονται αλλά μόνο «κατ’ οικονομίαν» χάριν της τεκνοποιήσεως.

«Ἔφαγόν τε, ἔπιόν τ ε και αἰδοίοισιν ἔδωκα»

(=Έφαγα, ήπια, έδωσα και στους αιδοίους).Οδ. Ο, 373.Σχολιάζει ο αρχαίος σχολιαστής: «αἰδοίους τούς οἰκέτας (= υπηρέτας) λέγει, διά τό ἀξίους εἶναι αἰδοῦς» («αιδοίος» γενικώς είναι ο σεβαστός, ο άξιος προστασίας). Ο στίχος αυτός φανερώνει την ελληνική αντίληψι περί δούλων.Είναι γνωστό βεβαίως ότι οι αρχαίες κοινωνίες υπήρξαν δουλοκτητικές. Ο νικημένος εχθρός εγίνετο δούλος του νικητού και παρέμενε εις την υπηρεσίαν του, εκτός εάν οι συγγενείς του τον απελευθέρωναν καταβάλλοντες λύτρα.«Στρατόπεδα συγκεντρώσεως» και «φυλακές» δεν υπήρχαν. Ο δορυάλωτος εχθρός δεν ήτο δυνατόν να αφεθή ελεύθερος, αφού) κατά την αναμέτρησι με τον αντίπαλο (σύμφωνα πάντοτε με τα ελληνικά ιδεώδη) δεν ενίκησε αλλά ούτε έπεσε μαχόμενος («ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς»). Παρεδόθη, ανεδείχθη ήσσων, ἥττων (κατώτερος, ολιγώτερος), δηλαδή ἡττήθη.

Στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξις «δουλέμπορος» δεν υπάρχει. Δουλεμπορικά πλοία και δουλεμπορικά πρακτορεία είναι πολύ μεταγενέστερα.Γι’αυτό στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξις «δουλέμπορος» δεν υπάρχει. Δουλεμπορικά πλοία και δουλεμπορικά πρακτορείαείναι πολύ μεταγενέστερα, νεώτερα κατασκευάσματα, ενώ υποτίθεται ότι ο θεσμός της δουλείας έχει πλέον εκλείψει. Οί καθηγηταί HANSON και HEATH, στο βιβλίο τους «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο» (έκδ. ΚΑΚΤΟΣ)
σημειώνουν ενδεικτικά οτι ό Αριστοτέλης θα έλεγε «ότι οι Αμερικανοί έθεσαν εκτός νόμου τη δουλεία μόνο και μόνο για να μεταχειρίζονται εκατομμύρια ελευθέρων ανθρώπων χειρότερα από δούλους» (σελ. 173).

Ο Πλάτων στους ΝΟΜΟΥΣ συνιστά αφ ενός να μην ύποδουλώνωνται Έλληνες, αφ ετέρου να γίνεται καλή μεταχείρισις των δούλων. Και πράγματι, στην Ελλάδα συνέβαινε αυτό ακριβώς. «Δούλοι» και «κύριοι» ζούσαν αρμονικά, συνδεόμενοι με στοργή, φροντίδα, συμπάθεια, οικειότητα, όπως γίνεται ολοφάνερο, και πάλι μέσα από τους στίχους του Ομήρου.Όταν λ.χ. ό Τηλέμαχος γυρίζει από το ταξίδι του στην Σπάρτη, οι «δούλες» τρέχουν και τον φιλούν με αγάπη στην κεφαλή και στους ώμους («κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεφαλήν τε και ὤμους».)

Ό Τηλέμαχος προσφωνεί τον δούλο χοιροβοσκό «ἄττα» (=πατερούλη, παππούλη), η Πηνελόπη προσφωνεί με σεβασμό την ταμία (=οικονόμο) Ευρυνόμη «Μαία» (=σεβαστή μητέρα), οι δε δούλοι απευθύνονται προς τους κυρίους τους καλώντας τους με το όνομα τους. Ο Ετεωνεύς π.χ. ο δούλος του Μενελάου: «ώ Μενέλαε» (δ. 26). Ή δούλη του Έκτορος στον Έκτορα: «Έκτορ»(Ζ,382)κ.ο.κ.Γι’ αυτό και ο ιστορικός Κορδάτος παραδέχεται: «Οι δούλοι δεν είναι σκλάβοι με την πραγματική σημασία τής λέξης. Είναι παραγυιοί και ψυχογυιοί του αρχηγού της οικογενείας. Το ίδιο και οι σκλάβες, είναι ψυχοκόρες και παραδουλεύτρες, γιατί δε ν έχουν ακόμα ωριμάσει οι αντικειμενικοί όροι, ώστε από την εργασία τους να βγαίνη χρήσιμη υπεραξία.

Οι θεραπαινίδες ησχολούντο με τα οικιακά. Υπήρχαν επίσης οι δημόσιοι δούλοι οι όποιοι εκτελούσαν χρέη οδοκαθαριστού, αστυνομικού, κλητήρος της Βουλής και του Δικαστηρίου, αλλά και χρέη δημίου, επειδή ουδείς ελεύθερος πολίτης εδέχετο να γίνη δήμιος ή, έστω, να αστυνόμευση. Οι σκληρότερα εργαζόμενοι δημόσιοι δούλοι ήσαν οι απασχολούμενοι στους μύλους και στα μεταλλεία του Λαυρίου. Συνήθως έστελναν εκεί τους ανέντιμους και κάκου χαρακτήρας δούλους, ως τιμωρία. (Πρβλ. τα μεταγενέστερα «καταναγκαστικά έργα».)     Οι Έλληνες, φορείς υψηλού πολιτισμού και παιδείας, συμπεριεφέρθησαν πάντοτε εις τους δούλους με τρόπο ανθρωπιστικό: «Κἄν δοῦλος ᾗ τις, οὐδέν ἧττον ἄνθρωπος οὗτος ἐστίν…» (Φιλήμων)

«Κἀν δοῦλος ᾗ τις, σάρκα τήν αὐτήν ἔχει· φύσει γάρ οὐδείς δοῦλος ἐγεννήθη ποτέ, ἡ δ’ αὖ τύχη τό σῶμα κατεδουλώσατο.»

    Ο κακομεταχειριζόμενος δούλος είχε την δυνατότητα να καταφυγή ως ικέτης στους βωμούς των ιερών ναών, κατά προτίμησιν στον βωμό των Ερινυών ή του Θησέως, οπότε ο κύριος του υπεχρεούτο να τον μεταπώληση. Ο νόμος επροστάτευε τον δούλο όπως ακριβώς και τον ελεύθερο άνθρωπο εναντίον των βιαιοπραγιών. Παραχωρούσε μάλιστα στον δούλο και ένα «συνήγορο» για κάθε άμφισβήτησι σχετικώς με την περίπτωσι απελευθερώσεως του. «Ἀθηναῖοι δέ καί τῆς τῶν δούλων προνοοῦντες τύχης, ἐνομοθέτησαν καί ὑπέρ δούλων γραφάς ὕβρεως εἶναι».

    Ο Ξενοφών παρατηρεί ότι «οἱ Ἀθηναῖοι ἐποίησαν ἰσηγορίαν τοῖς δούλοις» προς τους ελευθέρους. Και ό Δημοσθένης («κατά Μειδίου») τονίζει:

«47 Ἐάν τίς ὑβρίζῃ εἰς τινα, ἤ παῖδα ἤ γυναῖκα ἤ ἄνδρα, τῶν ἐλευθέρων ἤ τῶν δούλων, ἤ παράνομόν τι ποιήσῃ εἰς τούτων τινά, γραφέσθω πρός τούς θεσμοθέτας, ὁ βουλόμενος Ἀθηναίων…

48 Ἀκούετε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναοι, τοῦ νόμου τῆς φιλανθρωπίας, ὅς οὐδέ τούς δούλους ὑβρίζεσθαι ἀξιοῖ· τί οὖν πρός θεῶν; εἴ τις εἰς τούς βαρβάρους ἐνεγκών τόν νόμον τοῦτον, παρ’ ὧν τά ἀνδράποδα εἰς τούς Ἕλληνας κομίζεται, ἐπαινῶν ὑμᾶς καί διεξιών περί τῆς πόλεως εἴποι πρός αὐτούς ὅτι 49 εἰσίν Ἕλληνες τίνες ἄνθρωποι οὕτως ἥμεροι καί φιλάνθρωποι τούς τρόπους ὥστε (πολλά ὑφ ὑμῶν ἠδικημένοι, καί φύσει τῆς πρός ὑμᾶς ἔχθρας αὐτοῖς ὑπαρχούσης πατρικῆς) ὅμως οὐδέ τούτους ὑβρίζειν ἀξιοῦσιν, ἀλλά νόμον δημοσίᾳ τόν ταῦτα κωλύσοντα τέθεινται, καί πολλούς ἤδη παραβάντας τόν νόμον τοῦτον, ἐζημιώκασιν θανάτῳ».

    Ο Ευριπίδης δεν αμελεί να το υπενθύμιση ποιητικά:

«Νόμος τοῖς τ’ ἐλευθέροις ἴσος καί τοῖς δούλοις» (Εκάβη 291).     Ο Αριστοτέλης υποδεικνύει (Οίκονομ. 1344) : «…δεῖ πρῶτον δούλους παρασκευάζεσθαι σπουδαίους. Δούλων δέ εἴδη δύο, ἐπίτροπος καί ἐργάτης. Ὁμιλία δέ πρός δούλους, ὡς μήτε ὑβρίζειν ἐᾶν μήτε ἀνιέναι. Καί τοῖς μεν ἐλευθεριωτέροις τιμῆς μεταδιδόναι, τοῖς δ’ ἐργάταις τροφῆς πλῆθος…» και καταλήγει:

«Χρή δέ καί τέλος ὡρίσθαι πᾶσι. Δίκαιον γάρ καί συμφέρον, την ἐλευθερίαν κεῖσθαι ἆθλον». [τέλος: Η λ. τέλος, εκτός από πέρας, όριον, τέκμαρ, λοίσθημα, σημαίνει και σκοπός, προσφορά, αξία. Έτυμολογεϊται εκ του τλάω-ῷ]. Οι χρηματικές οικονομίες ενός δούλου άνηκαν εις τον κύριόν του αλλά εκείνος, συνήθως, του επέτρεπε να τις διαθέτη όπως ήθελε.

«Οταν ό Τηλέμαχος γυρίζει από το ταξίδι του στήνΣπάρτη, οι «δούλες» τρέχουν και τον φιλούν με αγάπη στην κεφαλή και στους ώμους («κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεφαλήν τ ε και ὤμους».)

Η περίπτωσις αυτή επεξηγεί το πώς μερικοί δούλοι με προσόντα έφθασαν να κατακτήσουν αξιοζήλευτες θέσεις στην κοινωνία της εποχής τους. Η Επιγραφή της Γόρτυνος (Κρήτη) αναφέρει ότι ο δούλος ημπορούσε να έχη ζώα δικά του και διάφορα περιουσιακά στοιχεία, έστω και περιωρισμένα. Ο χοιροβοσκός Εύμαιος, απευθυνόμενος στον «κύριό του» τον Τηλέμαχο λέει… «δῖος ὑφορβός… Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα: ὦ φίλε, ἐγώ μέν ἄπειμι, φυλάξων σόν καί ἐμόν βίοτον». (ρ. 593) = Πάω να φυλάξω το δικό σου και το δικό μου βίος. Επί πλέον, όπως γράφει και ο Γ. Μιστριώτης (Έλλην. Γραμμ.Α18),«Οι Έλληνες ήσαν φιλάνθρωποι προς τους δούλους και δεν απέκλειαν τούτους της παιδεύ-σεως …δούλοι εξήρθησαν μέχρι της φιλοσοφίας…Μένιππος, Επίκτητος κ.α. Ο Μένιππος έγραψε «Περί των διαπρεψάντων εν παιδεία δούλων».    

Οι Ελληνικοί νόμοι απηγόρευαν επίσης την κατά αυτοδικίαν παρακράτησιν δούλου. Σε περίπτωσι αμφιβολίας για το αν κάποιος είναι ελεύθερος ή δούλος, τεκμαίρεται ότι είναι ελεύθερος. Προβλέπονται επίσης ποινές για τους βιαστάς δούλων (βλ. Επιγραφή της Γόρτυνος, Έκδ. Έλ. Σκέψη). Ο Ιπποκράτης εις τον Όρκον του τονίζει: «…ἐκτός ὤν πάσης ἀδικίας…ἐπί σωμάτων …ἐλευθέρων τε καί δούλων…»Η Επιγραφή της Γόρτυνος (Κρήτη) αναφέρει ότι ο δούλος ημπορούσε να έχη ζώα δικά του και διάφορα περιουσιακά στοιχεία, έστω και περιωρισμένα.

Η αρχαία οικογένεια υπεδέχετο και έκανε δεκτούς τους νέους δούλους με μία θρησκευτική τελετή. Τους έβαζαν να καθίσουν εις την εστίαν της οικίας (πρβλ. τις ονομασίες «οἰκέτης», «οἰκεύς», «μάμμος» (=παππούς), «σηκίς», «ἑρκίτης», «παῖς», «παιδίσκη») και η δέσποινα του οίκου άπλωνε επί της κεφαλής τους σύκα, καρύδια και μέλι. Συγχρόνως τους εδίδετο και όνομα. Ο δούλος εις το εξής αποτελούσε μέλος της οικογενείας. Συμμετείχε στις προσευχές, στις θρησκευτικές εορτές και εθάπτετο εις τον οικογενειακόν τάφον. Διαβάζουμε στους «Παπύρους επιλογής» (Έκδ. LOEB): «…ὅπως τό τοῦ -δούλου – σῶμα τύχη τῆς δεούσης περιστολῆς καί καταθέσεως… »

 Ο Γ. Βουλόδημος (Περί Ιδ. Βίου Αρχ. Ελλ.-Οδησσός 1875) γράφει: « Η τοιαύτη ελευθερία και άνεσις των δούλων, ως υπό του Αριστοτέλους καλείται, ην συνέπεια της ηπιωτέρας αττικής νομοθεσίας, ήτις παρείχε τω δούλω πλείονα προστασίαν και ευρύτερον στάδιον ενεργείας ή αλλαχού, ώστε σχεδόν και τα χαρακτηριστικά του ελευθέρου ανδρός, ή παρρησία και ισηγορία απεδίδοντο αυτοίς.

«Κἄν δοῦλος ᾗ τις, οὐδέν ἧττον ἄνθρωπος οὗτος ἐστιν…» (Φιλήμων)Τοιούτον ην το έθος του δέχεσθαι τους νεωνήτους δούλους δι’ αστείας καταχύσεως μίγματος εκ διαφόρων εδεσμάτων και τρωγαλίων, ατινα εκαλούντο καταχύσματα, και άτινα όντα εν χρήσει και κατ’ άλλας ιερωτέρας τελετάς της οικογενείας, οίον κατά την υποδοχήν νύμφης, ήσαν η ζώσα έκφρασις της ευγενούς φιλανθρωπίας ήτις εθεώρει τον δούλον ουχί μόνον ως οικέτην, αλλά και ως σύντροφον και ομοτράπεζον. Έτι δε και εν ταις θρησκευτικαίς τελεταίς, και ο δούλος μετείχε των θυσιών και εορτών του οίκου. Πάντες οι εν ταις θυσίαις παριστάμενοι ερραντίζοντο και εκαθαίροντο δι’ ύδατος, λαμβανομένου εκ του βωμού∙ τούτο ήσαν οι χέρνιβες… διο και παρ Αισχύλω καλούνται οι δούλοι χερνίβων κοινωνοί.

Εν εορταίς δε οι δούλοι ουχί μόνον ελάμβαναν ανακούφισιν της καταστάσεως αυτών, αλλά και ισοτιμίας μετά των δεσποτών απήλαυον…συμπεριελαμβάνοντο και αυτοί εν τη γενική αναπαύσει και ευθυμία. Πολλαχού δε υπήρχον εορταί, καθ’ ας εχορηγείτο τοις δούλοις ελευθερία και ραστώνη…Τοιαύτα ήσαν τα εν Κρήτη Έρμαια, εν οις ευωχουμένων των οικετών οι δεσπόται υπηρετούν προς τας διακονίας- τοιούτο τι συνέβαινε και εν Τροιζήνι κατά τον μήνα Γεραίστιον, οτε εγίνετο πανήγυρις πολλών ήμερων, ως εν μια οι δούλοι μετά των πολιτών κοινή ηστραγάλιζον, και οι κύριοι τους δούλους ειστίων∙ τοιαύτα ήσαν και τα παρά τοις Θεσσαλοίς Πελώρια, εορτή προς τον Δία τον Πέλωρον, εις ανάμνησιν της ευωχίας και εορτής της λαβούσης χωράν επί τη αγαθή αγγελία της εκ σεισμού διαρρήξεως των Τεμπών και της ανακύψεως των μεγάλων θεσσαλικών πεδιάδων…» (Άρα, αρχαιότατος ο προς τους δούλους σεβασμός, η οικειότης και η συμπάθεια). Και συνεχίζει: «Διό οι Θεσσαλοί, ως απομίμημα της τότε γενομένης εορτής, θύοντες Διί Πελώρω και τράπεζας κοσμούντες, ούτως φιλάνθρωπον συνετέλουν την πανήγυριν, ώστε παρελάμβανον και τους ξένους άπαντας και τους δεσμώτας έλυον, και τους οικέτας κατακλίναντες, ειστίων μετά πάσης παρρησίας και διηκόνουν αυτοίς οι δεσπόται» Και καταλήγει: «Η κατάστασις των παρ’ Έλλησι δούλων ην ήττον καταπιεστική και μάλλον άνετος ή των παρά Ρωμαίοις…     Θανατική ποινή, και επί δούλων, ώφειλεν εφαρμόζεσθαι μόνον δια δικαστικής αποφάσεως, και ενταύθα το ελληνικόν έθος και δίκαιον διέφερε του παρά Ρωμαίοις, παρ’ οις ο κύριος κατά το δοκούν επέβαλλε τω δούλω την θανατικήν ποινήν.

 Ούτως αναγινώσκομεν παρ’ Αντιφώντι ότι «οὐδέ οἱ τούς δεσπότας ἀποκτείναντες, ἐάν ἐπ’ αὐτοφώρῳ ληφθῶσιν, οὐδ’ οὗτοι θνήσκουσιν ὑπ’ αὐτῶν τῶν προσηκόντων, ἀλλά παραδιδόασιν αὐτούς τῇ ἀρχῇ κατά νόμους πατρίους, καί ἡ ψῆφος ἴσον δύναται τῷ δουλον ἀποκτείναντι καί τῷ ἐλεύθερον».
Ο νόμος επροστάτευε τον δούλο όπως ακριβώς και τόν ελεύθερο άνθρωπο εναντίον των βιαιοπραγιών. Παραχωρούσε μάλιστα στον δούλο και ένα «συνήγορο» για κάθε αμφισβήτησι σχετικώς με την περίπτωσι απελευθερώσεως του.

Ο δεσποτισμός των Ρωμαίων προς τους δούλους ήγγιζε την σκληρότητα των Ασιατών ηγεμόνων. Και είναι γνωστό ότι ωρισμένοι Ρωμαίοι δεν εδίσταζαν να ρίψουν δούλους σε «κιστέρνες» με ανθρωπόφαγα ψάρια, για να παρακολουθήσουν διασκεδάζοντας ποιος δούλος θα καταβροχθισθή γρηγορώτερα. Είναι δε απίστευτο (αλλ’ όμως αληθινό) ότι εάν κάποια Ρωμαία δέσποινα επλάγιαζε με τον δούλο της, δεν παρεπέμπετο «επί μοιχεία», επειδή ο δούλος δεν εθεωρείτο άνθρωπος αλλά απλώς res (= πράγμα, αντικείμενον). Γενικώς, στην αρχαία Ρώμη η ζωή των δούλων ήταν χειρότερη και από των κατοικίδιων ζώων.

Ο ειδικός επί του θέματος μελετητής Τζόες Σμίθ (UTOPIA τ. 113), μεταξύ των άλλων γράφει ότι στην Ρώμη, «Οι δούλοι εθεωρούντο πράγματα, «RES». Oι δούλοι ήσαν αχθοφόρο ζώα, κατάλληλα για κάθε χρήσι. Οι πηγές ανεφοδιασμού σε δούλους ήσαν πολλές, με κοινό χαρακτηριστικό την βία και την καταπίεσι.     Χωρίς ενδοιασμούς οι Ρωμαίοι της αρχαϊκής περιόδου, στην εποχή της βασιλείας, στις αρχές της Δημοκρατίας, οργάνωναν μεγάλες επιθέσεις εναντίον των γειτόνων τους. Έπιαναν χιλιάδες αιχμαλώτους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά… Από την Αφρική, την Ισπανία, την Ελλάδα, διοχετεύθηκαν στην Ιταλία εκατοντάδες χιλιάδες δούλοι.

 Στον Ακράγαντα της Σικελίας αιχμαλωτίσθηκαν 250.000 άτομα. Στην Πάνορμο, σημερινό Παλέρμο, 14.000 άτομα… Άλλες πηγές «ανεφοδιασμού» σε δούλους δεν υπάγονταν σε κανένα νόμο, όπως ήταν η πειρατεία. Οι πειράται, αυτοί οι λησταί των θαλασσών, καταπολεμήθηκαν από τους Αθηναίους, τους Ροδίους, και αργότερα από τους Πτολεμαίους. Οι Ρωμαίοι όμως, πού ήσαν στεριανοί, αγνοούσαν την σημασία της θάλασσας, και εγκατέλειψαν την Μεσόγειο στα χέρια των πειρατών. Άλλη πηγή ήταν επίσης το φοβερό ρωμαϊκό έθιμο, πού έδινε στον πατέρα το δικαίωμα ζωής και θανάτου στα παιδιά του. Έτσι πολλά νεογέννητα έμεναν έκθετα, και κατέληγαν δούλοι αυτών πού τα περιμάζευαν. Καμμιά φορά μάλιστα, για να εξοφληθή κάποιο πιεστικό χρέος ο πατέρας πουλούσε το παιδί του, καταδικάζοντας το να γίνη δούλος…VERNA (εκ του ver = Fέαρ, άνοιξις, δηλ. νέος γόνος) ονομαζόταν ο δούλος εκ γενετής.

Εάν κάποια Ρωμαία δέσποινα επλάγιαζε με τον δούλος της, δεν παρεπέμπετο «επί μοιχεία», επειδή ο δούλος δεν εθεωρείτο άνθρωπος.

Όταν, τον 1^ον αιώνα, είχε γίνει δύσκολη η προμήθεια δούλων, μεγάλωναν τους μικρούς VERNA όπως τα πουλάρια…Τους διοχέτευαν από ξηράς και θαλάσσης, στις επαρχίες και προς την Ρώμη για να πουληθούν ανάλογα με τους νόμους της προσφοράς και της ζητήσεως. Μετά από εξαντλητικά ταξίδια, κατά τα όποια υπέκυπταν, το ανθρώπινο αυτό υλικό μεταβαλλόταν σε εμπόρευμα, όπως ακριβώς τα εισαγόμενα μπαχαρικά, μεταξωτά, φρούτα, λαχανικά… Κατά κανόνα το δουλεμπόριο ήταν ελεύθερο. Ουσιαστικά, όμως, υπαγόταν σε δύο είδη φορολογίας: To PORTORIUM, δασμό εισαγωγικό και εξαγωγικό, και το VECTIGAL, τέλος πωλήσεως. Στην Ρώμη, η αγορά των δούλων βρισκόταν στην γωνία του Φόρουμ. Εκεί εξέθεταν τους δούλους σε εξέδρες ή σε κλουβιά, σαν τα κοτόπουλα. Ο μεσίτης με ευγλωττία διαλαλούσε ότι ο δούλος πού προσπαθούσε να πούληση, θα ικανοποιούσε απολύτως τον κύριο του: «βλέπετε πόσο λευκό είναι το δέρμα του. Είναι ωραίος . Είναι ένας πολύτιμος υπηρέτης. Καταλαβαίνει αμέσως με ένα βλέμμα… ξέρει αρκετά καλά και ελληνικά». Ο δούλος αποτελούσε μέλος της οικογενείας. Συμμετείχε στις προσευχές, στις θρησκευτικές εορτές και εθάπτετο εις τον οικογενειακόν τάφον.

Η τόσο μεγάλη σκληρότης των Ρωμαίων προς τους δούλους έγινε αίτια πολλών εξεγέρσεων με κυριώτερη αυτή του Έλληνος δούλου Σπάρτακου ο οποίος συνεκρότησε και εξώπλισε στρατό δούλων. Η έξέγερσις του Σπάρτακου συνεκλόνισε τα θεμέλια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και λίγο έλειψε να την κατάλυση. Ενώ οι Αθηναίοι δούλοι, όταν κατά την Μάχη του Μαραθώνος η Αθηναϊκή δημοκρατία τους εμπιστεύθηκε και τους έδωσε όπλα, οι δούλοι αυτοί έπολέμησαν με μεγάλη αυτοθυσία δίπλα στους ελεύθερους Αθηναίους πολίτες: «ἐμαχέσαντο γάρ καί δοῦλοι τότε… ἦν δέ ἄρα καί δήμου δίκαιον βούλευμα, εἰ δή καί Ἀθηναῖοι μετέδοσαν δούλοις δημοσίᾳ ταφῆναι καί τά ὀνόματα ἐγγραφῆναι στήλῃ – δηλοῖ δέ ἀγαθούς σφᾶς ἐν τῷ πολέμῳ γενέσθαι…». Και προ της Ναυμαχίας της Σαλαμίνος, οι Αθηναίοι εφρόντισαν δια την εξασφάλισι και σωτηρία, τόσο των οικογενειών τους, όσο και των δούλων: «…παῖδας δέ καί γυναῖκας καί ἀνδράποδα, σῴζειν ἕκαστον ὡς ἄν δύνηται» (Πλούτ. Θεμιστ. 10). 

   Οι βάρβαροι δυνάσται της Ανατολής και της Αιγύπτου είχαν και αυτοί δικαίωμα ζωής και θανάτου επί των δούλων τους. Ενδεικτικά περί της θηριωδίας τους είναι τα όσα καταθέτει ο ιστορικός Roberto Bosi: «Όταν ο Γούλεϋ, στα έτη 1927, 1928, άρχισε τις ανασκαφές της Ουρ, στον Ευφράτη, η ανθρωπότης αντίκρυσε έκπληκτη μια εξαιρετική συλλογή θησαυρών. (Όμως): Οι ανακαλύψεις του Γούλεϋ είχαν και την μακάβρια πλευρά τους: πλάι στους σκελετούς των βασιλέων και των βασιλισσών, υπήρχαν και πολυάριθμοι άλλοι σκελετοί. Σ’ έναν τάφο ανευρέθη ολόκληρη η βασιλική φρουρά: σειρές από σκελετούς με χάλκινη περικεφαλαία και την λόγχη στο χέρι. Πλάι σε μία βασίλισσα κοίτονταν εννέα σκελετοί γυναικών. Δύο άμαξες με τους σκελετούς των αμαξηλατών, ήσαν στην είσοδο ενός τάφου, με ζεμένους τους σκελετούς των βοδιών πού τις έσερναν.     Η βασίλισσα Σουβάδ, μέσα στον τάφο της, ήταν τριγυρισμένη από όλες τις κυρίες των τιμών. Σεμία γωνιά του τάφου ήταν ο σκελετός ενός αρπιστού, με το μουσικό όργανο στα χέρια του. Επάνω οπό το φέρετρο της βασιλίσσης κοίτονταν δυο σκελετοί ανδρών, πού πιθανόν θανατώθηκαν την τελευταία στιγμή. Τους βασιλείς ακολουθούσαν στον θάνατο όλοι όσοι τους υπηρετούσαν στην ζωή, για να συνεχίσουν να τους υπηρετούν και στον κάτω κόσμο».

Προς σύγκρισιν:     Ο χοιροβοσκός Εύμαιος νοσταλγεί τον απόντα «κύριο» του, τον Οδυσσέα (ξ,62): ἐνδυκέως μέ ἐφίλει…» Δηλ. …μεσ απ’ την ψυχή του με αγαπούσε…και εάν εγύριζε θα μου έδινε «οἶκον τε, κλῆρόν τε, πολυμνήστην τε γυναῖκα» …Και τώρα πού χάθηκε (ξ, 137) , έδωσε λύπες στους φίλους του και πιο πολύ σ εμένα («ἐμοί δέ μάλιστα»).    Όπου κι αν πάω δεν θα βρω τόση φροντίδα, ακόμη κι αν γυρίσω στο πατρικό μου σπίτι, στον πατέρα μου και στην μάνα μου («εἴ κεν πατρός καί μητέρος αὖτις ἵκωμαι οἶκον, ὅθι πρῶτον γενόμην…»). Κατόπιν περιγράφει (ο, 360 κ. εξ.) με πόση στοργή τον έμεγάλωσε μαζί με τα δικά της παιδιά, ως «ψυχογυιό», η μητέρα του Οδυσσέως: «αὐτή μέ θρέφεν, ἅμα Κτιμένη, θυγατέρα», πού ήταν το στερνοπαίδι της… «φίλει δέ με κηρόθι μᾶλλον» (=μ’ αγαπούσε με την καρδιά της, πολύ). Η αφήγησις του χοιροβοσκού διακόπτεται από την ξαφνική εμφάνισι του Τηλεμάχου, που με λαχτάρα και ανησυχία τον περίμεναν να γυρίση από το επικίνδυνο (λόγω επιβουλής των μνηστήρων) ταξίδι του στην Πύλο και Σπάρτη. Και σπεύδει ο Εύμαιος να τον καλωσορίση (π, 10 κ. εξ.):«ὁ δέ, ἀντίος ἦλθεν,… κύσσε δέ μιν (=τον εφίλησε) κεφαλήν καί ἄμφω φάεα (=μάτια) καλά, χεῖράς τε ἀμφοτέρας· θαλερόν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ…»Έκλαψε σαν πατέρας που υποδέχεται το μοναχοπαίδι του όταν γυρνά από την ξενιτιά, μετά από πολλά χρόνια…περιγράφει ο Όμηρος. «Πάντα κύσεν περιφύς»… Και τον φίλησε.. .και τον αγκάλιαζε… Ήλθες Τηλέμαχε, γλυκό μου φως… «Ἦλθες Τηλέμαχε, γλυκερόν φάος»… Β
Οι Αθηναίοι δούλοι, όταν κατά την Μάχη του Μαραθώνος η Αθηναϊκή δημοκρατία τους εμπιστεύτηκε και τους έδωσε όπλα, οι δούλοι αυτοί επολέμησαν με μεγάλη αυτοθυσία δίπλα στους ελεύτερους Αθηναίους πολίτες.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ“, τεύχος Νοεμβρίου 2002

Άννα Τζιροπούλου - Ευσταθίου

Διευθύντρια Σπουδών της «Ελληνικής Αγωγής

Κάτι καλό

> άρχισε να γίνεται. Ας ελπίσουμε
> ότι στο τέλος η Ιστορία μας θα
> δικαιωθεί και μαζί της όλοι
> μας…
>

> Λευκός
> Οίκος
>
> 1600 Pennsylvania Avenue,
> NW
> Washington, DC 20500
>
> Αξιότιμε κύριε
> Πρόεδρε,
>
> Με την
> παρούσα επιστολή, οι
> υπογράφοντες ζητούμε με κάθε
> σεβασμό την παρέμβασή σας για να
> τακτοποιηθούν συντρίμμια
> ιστορικής αταξίας που άφησε πίσω
> της στη νοτιοανατολική Ευρώπη η
> προηγούμενη κυβέρνηση των
> ΗΠΑ.
> Στις 4
> Νοεμβρίου 2004, δύο ημέρες μετά την
> επανεκλογή του Προέδρου George W. Bush,
> η κυβέρνησή του ομόφωνα
> αναγνώρισε τη ‘Δημοκρατία της
> Μακεδονίας’.
> Αυτή η
> πράξη όχι μόνο κατέλυσε
> γεωγραφικά και ιστορικά
> δεδομένα, αλλά και έδωσε έναυσμα
> να ξεσπάσει μια επικίνδυνη
> επιδημία ιστορικού
> ρεβιζιονισμού, του οποίου το πιο
> προφανές σύμπτωμα είναι η
> καταχρηστική οικειοποίηση από
> την κυβέρνηση των Σκοπίων του
> πιο διάσημου Μακεδόνα, του Μέγα
> Αλέξανδρου.
> Πιστεύουμε
> ότι αυτή η ανοησία έχει
> ξεπεράσει κάθε όριο και ότι οι
> ΗΠΑ δεν έχουν καμιά δουλειά να
> υποστηρίζουν την παραποίηση της
> ιστορίας. Ας κάνουμε μια
> ανασκόπηση των δεδομένων. (Η
> τεκμηρίωση αυτών των δεδομένων
> που απεικονίζονται εδώ με έντονα
> γράμματα, βρίσκεται
> στο http://macedonia-evidence.org/documentation.html).
>  Η εν
> λόγω περιοχή, με τη σύγχρονη
> πρωτεύουσά της τα Σκόπια,
> ονομαζόταν στην αρχαιότητα
> Παιονία. Τα όρη Βαρνούς και
> Όρβηλος (που σχηματίζουν σήμερα
> τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας)
> αποτελούν ένα φυσικό όριο που
> χώριζε και χωρίζει τη Μακεδονία
> από τη βόρεια γείτονά της. Η μόνη
> πραγματική σύνδεση βρίσκεται
> κατά μήκος του Αξιού/Βαρδάρη
> ποταμού αλλά ακόμα και αυτή η
> κοιλάδα ‘δε σχηματίζει μία
> δίοδο επικοινωνίας γιατί
> τέμνεται από
>  χαράδρες’.
> Αν και
> είναι αλήθεια ότι οι Παίονες
> υποτάχθηκαν στο Φίλιππο Β΄,
> πατέρα του Μέγα Αλέξανδρου, το 358
> π.Χ., δεν ήταν Μακεδόνες και δεν
> ζούσαν στη Μακεδονία. Παρομοίως,
> για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι που
> κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο,
> μπορεί μεν να κυβερνούνταν από
> τους Μακεδόνες,
> συμπεριλαμβανομένης και της
> γνωστής Κλεοπάτρας, αλλά δεν
> υπήρξαν ποτέ οι ίδιοι Μακεδόνες
> και η Αίγυπτος δεν ονομάστηκε
> ποτέ Μακεδονία.
> Αντίθετα, η
> Μακεδονία και οι Μακεδόνες
> Έλληνες βρίσκονταν για
> τουλάχιστον 2500 χρόνια εκεί
> ακριβώς όπου είναι η σύγχρονη
> ελληνική περιφέρεια της
> Μακεδονίας. Ακριβώς η ίδια σχέση
> ισχύει για την Αττική και τους
> Αθηναίους Έλληνες, το Άργος και
> τους Αργείους Έλληνες, την
> Κόρινθο και τους Κορίνθιους
> Έλληνες κ.ο.κ.
> Δεν
> κατανοούμε πώς οι σύγχρονοι
> κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας,
> που μιλούν Σλάβικα—μια γλώσσα
> που εισήχθη στα Βαλκάνια περίπου
> μια χιλιετία μετά το θάνατο του
> Αλέξανδρου—μπορούν να
> διεκδικούν τον Αλέξανδρο για
> εθνικό τους ήρωα. Ο Μέγας
> Αλέξανδρος ήταν εξολοκλήρου και
> αδιαμφισβήτητα Έλληνας. Ο
> προ-προ-προπάππος του,
> Αλέξανδρος Α΄, αγωνίστηκε στους
> Ολυμπιακούς Αγώνες όπου η
> συμμετοχή επιτρεπόταν μόνο σε
> Έλληνες.
> Ακόμα και
> πριν από τον Αλέξανδρο Α΄οι
> Μακεδόνες τοποθετούσαν τις
> προγονικές τους ρίζες στο Άργος
> και πολλοί από τους βασιλείς
> τους χρησιμοποιούσαν την κεφαλή
> του Ηρακλή—του κατεξοχήν Έλληνα
> ήρωα– στα νομίσματά
> τους.
> Ο
> Ευριπίδης—που πέθανε και
> θάφτηκε στη Μακεδονία—έγραψε το
> έργο του Αρχέλαος προς τιμήν του
> μεγάλου θείου τού Αλέξανδρου και
> το έγραψε στα ελληνικά. Όσο
> βρισκόταν στη Μακεδονία, ο
> Ευριπίδης έγραψε ακόμα τις
> Βάκχες, επίσης στα ελληνικά. Κατά
> συνέπεια, το Μακεδονικό κοινό
> μπορούσε να καταλάβει τι έγραψε
> και τι άκουγαν.
> Ο πατέρας
> του Αλέξανδρου, Φίλιππος,
> κέρδισε αρκετές νίκες σε
> ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και
> τους Δελφούς, τα δύο πιο ελληνικά
> από όλα τα ιερά της αρχαίας
> Ελλάδας, όπου δεν επιτρεπόταν σε
> μη-Έλληνες να αγωνιστούν. Ακόμα
> πιο σημαντικό, ο Φίλιππος
> ορίστηκε διοργανωτής των Πύθιων
> Αγώνων στους Δελφούς το 346 π.Χ. Με
> άλλα λόγια, ο πατέρας του Μέγα
> Αλέξανδρου και οι πρόγονοί του
> ήταν εξολοκλήρου Έλληνες. Η
> ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα
> που
>  χρησιμοποιούσε ο Δημοσθένης
> και η πρεσβεία του από την Αθήνα
> όταν επισκέπτονταν τον Φίλιππο
> επίσης το 346 π.Χ. Ένας άλλος
> Έλληνας του Βορρά, ο Αριστοτέλης,
> πήγε να σπουδάσει για περίπου 20
> χρόνια στην Ακαδημία του
> Πλάτωνα. Στη συνέχεια, επέστρεψε
> στη Μακεδονία και έγινε ο
> δάσκαλος του Αλέξανδρου Γ΄.
> Μιλούσαν Ελληνικά στην σχολή που
> σώζεται ακόμα και σήμερα κοντά
> στη Νάουσσα στην Ελληνική
> Μακεδονία.
> Ο
> Αλέξανδρος είχε μαζί του σε όλες
> του τις εκστρατείες την έκδοση
> του Αριστοτέλη της Ιλιάδας του
> Ομήρου. Ο Αλέξανδρος διέδωσε την
> ελληνική γλώσσα και τον
> πολιτισμό σε όλη του την
> αυτοκρατορία, ιδρύοντας πόλεις
> και εγκαθιστώντας εκπαιδευτικά
> κέντρα. Εξού και βρίσκουμε
> επιγραφές που αφορούν
> χαρακτηριστικούς ελληνικούς
> θεσμούς όπως είναι το γυμνάσιο
> τόσο μακριά όσο στο Αφγανιστάν.
> Είναι γραμμένες στα
> Ελληνικά.
> Προκύπτουν
> οι εξής ερωτήσεις: Γιατί ήταν η
> Ελληνική γλώσσα η lingua franca σε όλη
> την επικράτεια του Αλέξανδρου αν
> αυτός ήταν ΄Μακεδόνας’; Γιατί
> γράφτηκε η Καινή Διαθήκη στα
> Ελληνικά;
> Οι
> απαντήσεις είναι ξεκάθαρες: ο
> Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας,
> όχι Σλάβος, και οι Σλάβοι και η
> γλώσσα τους δεν σχετίζονταν με
> τον Αλέξανδρο ή την πατρίδα του
> παρά 1000 χρόνια αργότερα. Αυτό μας
> φέρνει πίσω στη γεωγραφική
> περιοχή που ήταν γνωστή στην
> αρχαιότητα ως Παιονία. Γιατί οι
> άνθρωποι που κατοικούν σε αυτήν
> την περιοχή σήμερα αποκαλούν
> τους εαυτούς τους Μακεδόνες και
> τη χώρα τους Μακεδονία; Γιατί να
> κλέψουν μια απόλυτα ελληνική
> μορφή για
>  εθνικό τους ήρωα;
> Οι αρχαίοι
> Παίονες μπορεί να ήταν ή να μην
> ήταν Έλληνες, πάντως σίγουρα
> έγιναν ελληνίζοντες, και δεν
> υπήρξαν ποτέ Σλάβοι. Επίσης δεν
> ήταν Μακεδόνες. Η αρχαία Παιονία
> ήταν ένα μέρος του Μακεδονικού
> κράτους, όπως ήταν η Ιωνία και η
> Συρία και η Παλαιστίνη και η
> Αίγυπτος και η Μεσοποταμία και η
> Βαβυλωνία και η Βακτρία και
> πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί
> λοιπόν να έγιναν προσωρινά
> ‘Μακεδονικές’ αλλά καμιά δεν
> ήταν ποτέ ΄Μακεδονία΄. Η κλοπή
> του
>  Φίλιππου και του Αλέξανδρου από
> μια χώρα που δεν ήταν ποτέ η
> Μακεδονία δεν μπορεί να
> δικαιολογηθεί.
> Οι
> παραδόσεις της αρχαίας Παιονίας
> ωστόσο θα μπορούσαν να
> υιοθετηθούν από τους τωρινούς
> κατοίκους αυτής της γεωγραφικής
> περιοχής με αρκετά αιτιολογικά.
> Η επέκταση του γεωγραφικού όρου
> ‘ Μακεδονία’ ώστε να καλύπτει
> τη νότια Γιουγκοσλαβία δεν
> μπορεί. Ακόμα και στον ύστερο 19ο
> αι. αυτή η λάθος χρήση υπονοούσε
> μη υγιείς εδαφικές
> βλέψεις.
> Το ίδιο
> κίνητρο βρίσκεται και σε
> σχολικούς χάρτες που δείχνουν
> την ψευδο-μεγάλη Μακεδονία να
> εκτείνεται από τα Σκόπια μέχρι
> τον Όλυμπο και να επιγράφεται
> στα Σλαβικά. Ο ίδιος χάρτης και
> οι διεκδικήσεις του βρίσκεται σε
> ημερολόγια, αυτοκόλλητα
> αυτοκινήτων, χαρτονομίσματα κλπ
> που κυκλοφορούν στο νέο κράτος
> από τότε που διακήρυξε την
> ανεξαρτησία του από τη
> Γιουγκοσλαβία το 1991. Γιατί να
> επιχειρεί μια τέτοια ιστορική
> ανοησία μια φτωχή νέα χώρα,
>  εσωτερική και περικυκλωμένη
> από στεριά; Γιατί να κοροϊδεύει
> θρασύτατα και να προκαλεί τη
> γείτονά της;
> Όπως και να
> θέλει κανείς να χαρακτηρίσει μια
> τέτοια συμπεριφορά, σίγουρα δεν
> πρόκειται για πίεση για ιστορική
> ακρίβεια, ούτε για σταθερότητα
> στα Βαλκάνια. Είναι λυπηρό ότι οι
> ΗΠΑ έχουν ενισχύσει και
> ενθαρρύνει τέτοια συμπεριφορά.
> Στρεφόμαστε σε Εσάς, Κύριε
> Πρόεδρε, για να ξεκαθαρίσετε
> στην κυβέρνηση των Σκοπίων ότι
> δεν μπορεί να εισέλθει στην
> οικογένεια των χωρών της ΕΕ και
> του ΝΑΤΟ όσο επιχειρεί να
> οικοδομήσει την εθνική της
> ταυτότητα εις
>  βάρος της ιστορικής αλήθειας. Η
> κοινωνία μας από κοινού δεν
> μπορεί να επιβιώσει όταν η
> ιστορία αγνοείται, πολύ λιγότερο
> δε όταν η ιστορία κατασκευάζεται
> για να εξυπηρετήσει αμφίβολα
> κίνητρα.
> Με
> εκτίμηση,
> NAME TITLE
> INSTITUTION

Harry C. Avery, Professor of Classics,
> University of Pittsburgh (USA)
> Dr. Dirk Backendorf. Akademie der
> Wissenschaften und der Literatur Mainz
> (Germany)
> Elizabeth C. Banks, Associate Professor of
> Classics (ret.), University of Kansas
> (USA)
> Luigi Beschi, professore emerito di
> Archeologia Classica, Università di Firenze
> (Italy)
> Josine H. Blok, professor of Ancient History
> and Classical Civilization, Utrecht University (The
> Netherlands)
> Alan Boegehold, Emeritus Professor of
> Classics, Brown University (USA)
> Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical
> Archaeology, University of Kent (UK)
> Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen
> Professor of Classics, Concurrent Professor of History,
> University of Notre Dame (USA)
> Stanley M. Burstein, Professor Emeritus,
> California State University, Los Angeles
> (USA)
> Francis Cairns, Professor of Classical
> Languages, The Florida State University
> (USA)
> John McK. Camp II, Agora Excavations and
> Professor of Archaeology, ASCSA, Athens
> (Greece)
> Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of
> Greek Culture, University of Cambridge
> (UK)
> Paavo Castrén, Professor of Classical
> Philology Emeritus, University of Helsinki
> (Finland)
> William Cavanagh, Professor of Aegean
> Prehistory, University of Nottingham
> (UK)
> Angelos Chaniotis, Professor, Senior
> Research Fellow, All Souls College, Oxford
> (UK)
> Paul Christesen, Professor of Ancient Greek
> History, Dartmouth College (USA)
> Ada Cohen, Associate Professor of Art
> History, Dartmouth College (USA)
> Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical
> Studies, University of Massachusetts-Boston
> (USA)
> Kathleen M. Coleman, Professor of Latin,
> Harvard University (USA)
> Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and
> Endowed Chair in Greek Archaeology, University of
> Missouri-St. Louis (USA)
> Kevin F. Daly, Assistant Professor of
> Classics, Bucknell University (USA)
> Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport
> history, Deutsche Sporthochschule, Köln
> (Germany)
> Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of
> Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier
> (Germany), and Curator of manuscripts and rare books,
> National Library of Luxembourg
> (Luxembourg)
> Michael Dewar, Professor of Classics,
> University of Toronto (Canada)
> John D. Dillery, Associate Professor of
> Classics, University of Virginia (USA)
> Sheila Dillon, Associate Professor, Depts.
> of Art, Art History & Visual Studies and Classical
> Studies, Duke University (USA)
> Douglas Domingo-Forasté, Professor of
> Classics, California State University, Long Beach
> (USA)
> Pierre Ducrey, professeur honoraire,
> Université de Lausanne (Switzerland)
> Roger Dunkle, Professor of Classics
> Emeritus, Brooklyn College, City University of New York
> (USA)
> Michael M. Eisman, Associate Professor
> Ancient History and Classical Archaeology, Department of
> History, Temple University (USA)
> Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus,
> University of Alexandria (Egypt)
> R. Malcolm Errington, Professor für Alte
> Geschichte (Emeritus) Philipps-Universität, Marburg
> (Germany)
> Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of
> Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki
> (Greece)
> Denis Feeney, Giger Professor of Latin,
> Princeton University (USA)
> Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics
> and Art History, Randolph-Macon College
> (USA)
> Nick Fisher, Professor of Ancient History,
> Cardiff University (UK)
> R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of
> Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege
> (USA)
> John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor
> of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity,
> Montreal, and Curator of Archaeology, Montreal Museum of
> Fine Arts (Canada)
> Robin Lane Fox, University Reader in Ancient
> History, New College, Oxford (UK)
> Rainer Friedrich, Professor of Classics
> Emeritus, Dalhousie University, Halifax, N.S.
> (Canada)
> Heide Froning, Professor of Classical
> Archaeology, University of Marburg
> (Germany)
> Peter Funke, Professor of Ancient History,
> University of Muenster (Germany)
> Traianos Gagos, Professor of Greek and
> Papyrology, University of Michigan
> (USA)
> Robert Garland, Roy D. and Margaret B.
> Wooster Professor of the Classics, Colgate University,
> Hamilton NY (USA)
> Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of
> Classical Studies, University of Western Ontario
> (Canada)
> Hans R. Goette, Professor of Classical
> Archaeology, University of Giessen (Germany); German
> Archaeological Institute, Berlin
> (Germany)
> Sander M. Goldberg, Professor of Classics,
> UCLA (USA)
> Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor
> of History and Classics, Emeritus, University of California,
> Berkeley (USA)
> Christian Habicht, Professor of Ancient
> History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton
> (USA)
> Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term
> Professor of Greek Studies, University of North Carolina at
> Chapel Hill (USA)
> Judith P. Hallett, Professor of Classics,
> University of Maryland, College Park, MD
> (USA)
> Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department
> of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The
> Pennsylvania State University (USA)
> Eleni Hasaki, Associate Professor of
> Classical Archaeology, University of Arizona
> (USA)
> Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research
> Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research
> Foundation, Athens (Greece)
> Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie
> Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen
> Museen zu Berlin (Germany)
> Steven W. Hirsch, Associate Professor of
> Classics and History, Tufts University
> (USA)
> Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient
> History, University of Cologne
> (Germany)
> Frank L. Holt, Professor of Ancient History,
> University of Houston (USA)
> Dan Hooley, Professor of Classics,
> University of Missouri (USA)
> Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of
> Classical Languages, Williams College, Williamstown, MA
> (USA)
> Caroline M. Houser, Professor of Art History
> Emerita, Smith College (USA) and Affiliated Professor,
> University of Washington (USA)
> Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern
> Greek Language, Literature and History, University of New
> Brunswick (Canada)
> Anthony Kaldellis, Professor of Greek and
> Latin, The Ohio State University (USA)
> Andromache Karanika, Assistant Professor of
> Classics, University of California, Irvine
> (USA)
> Robert A. Kaster, Professor of Classics and
> Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University
> (USA)
> Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek
> Studies, Classics Department, Hunter College, City
> University of New York (USA)
> Dietmar Kienast, Professor Emeritus of
> Ancient History, University of Duesseldorf
> (Germany)
> Karl Kilinski II, University Distinguished
> Teaching Professor, Southern Methodist University
> (USA)
> Dr. Florian Knauss, associate director,
> Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen
> (Germany)
> Denis Knoepfler, Professor of Greek
> Epigraphy and History, Collège de France
> (Paris)
> Ortwin Knorr, Associate Professor of
> Classics, Willamette University (USA)
> Robert B. Koehl, Professor of Archaeology,
> Department of Classical and Oriental Studies Hunter College,
> City University of New York (USA)
> Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of
> Classical Archaeology, University of Athens
> (Greece)
> Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor
> and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis
> University (USA)
> Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of
> Classics and Ancient History, Department of Greek &
> Roman Classics, Temple University
> Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für
> Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M.
> (Germany)
> Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of
> Classical Archaeology, University of Zürich
> (Switzerland)
> David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of
> Classics, University of Virginia (USA)
> Peter Krentz, W. R. Grey Professor of
> Classics and History, Davidson College
> (USA)
> Friedrich Krinzinger, Professor of Classical
> Archaeology Emeritus, University of Vienna
> (Austria)
> Michael Kumpf, Professor of Classics,
> Valparaiso University (USA)
> Donald G. Kyle, Professor of History,
> University of Texas at Arlington (USA)
> Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former
> president of the German Archaeological Institute, Berlin
> (Germany)
> Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of
> Classics, Grinnell College (USA)
> Steven Lattimore, Professor Emeritus of
> Classics, University of California, Los Angeles
> (USA)
> Francis M. Lazarus, President, University of
> Dallas (USA)
> Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon
> Professor in the Humanities, Emerita, Wellesley College
> (USA)
> Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of
> Classical Archaeology, University of Thessaly
> (Greece)
> Daniel B. Levine, Professor of Classical
> Studies, University of Arkansas (USA)
> Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological
> Institute, University of Zurich
> (Switzerland)
> Vayos Liapis, Associate Professor of Greek,
> Centre d’Études Classiques & Département de
> Philosophie, Université de Montréal
> (Canada)
> Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek
> Emeritus, University of Oxford (UK)
> Yannis Lolos, Assistant Professor, History,
> Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly
> (Greece)
> Stanley Lombardo, Professor of Classics,
> University of Kansas, USA
> Anthony Long, Professor of Classics and
> Irving G. Stone Professor of Literature, University of
> California, Berkeley (USA)
> Julia Lougovaya, Assistant Professor,
> Department of Classics, Columbia University
> (USA)
> A.D. Macro, Hobart Professor of Classical
> Languages emeritus, Trinity College
> (USA)
> John Magee, Professor, Department of
> Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University
> of Toronto (Canada)
> Dr. Christofilis Maggidis, Associate
> Professor of Archaeology, Dickinson College
> (USA)
> Jeannette Marchand, Assistant Professor of
> Classics, Wright State University, Dayton, Ohio
> (USA)
> Richard P. Martin, Antony and Isabelle
> Raubitschek Professor in Classics, Stanford
> University
> Maria Mavroudi, Professor of Byzantine
> History, University of California, Berkeley
> (USA)
> Alexander Mazarakis Ainian, Professor of
> Classical Archaeology, University of Thessaly
> (Greece)
> James R. McCredie, Sherman Fairchild
> Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace
> Institute of Fine Arts, New York University
> (USA)
> James C. McKeown, Professor of Classics,
> University of Wisconsin-Madison (USA)
> Robert A. Mechikoff, Professor and Life
> Member of the International Society of Olympic Historians,
> San Diego State University (USA)
> Andreas Mehl, Professor of Ancient History,
> Universitaet Halle-Wittenberg (Germany)
>
> Harald Mielsch, Professor of Classical
> Archeology, University of Bonn
> (Germany)
> Stephen G. Miller, Professor of Classical
> Archaeology Emeritus, University of California, Berkeley
> (USA)
> Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of
> Classics and Philosophy, New York University
> (USA)
> Peter Franz Mittag, Professor für Alte
> Geschichte, Universität zu Köln
> (Germany)
> David Gordon Mitten, James Loeb Professor of
> Classical Art and Archaeology, Harvard University
> (USA)
> Margaret S. Mook, Associate Professor of
> Classical Studies, Iowa State University
> (USA)
> Anatole Mori, Associate Professor of
> Classical Studies, University of Missouri- Columbia
> (USA)
> Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor,
> Wayne State University (USA)
> Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of
> Greek Art History and Archaeology, Columbia University, New
> York (USA).
> Richard Neudecker, PD of Classical
> Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom
> (Italy)
> James M.L. Newhard, Associate Professor of
> Classics, College of Charleston (USA)
> Carole E. Newlands, Professor of Classics,
> University of Wisconsin, Madison (USA)
> John Maxwell O’Brien, Professor of
> History, Queens College, City University of New York
> (USA)
> James J. O’Hara, Paddison Professor of
> Latin, The University of North Carolina, Chapel Hill
> (USA)
> Martin Ostwald, Professor of Classics
> (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical
> Studies (ret.), University of Pennsylvania
> (USA)
> Olga Palagia, Professor of Classical
> Archaeology, University of Athens
> (Greece)
> Vassiliki Panoussi, Associate Professor of
> Classical Studies, The College of William and Mary
> (USA)
> Maria C. Pantelia, Professor of Classics,
> University of California, Irvine (USA)
> Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department
> of History, Archaeology and Social Anthropology, University
> of Thessaly (Greece)
> Anthony J. Papalas, Professor of Ancient
> History, East Carolina University (USA)
>
> Nassos Papalexandrou, Associate Professor,
> The University of Texas at Austin (USA)
>
> Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor
> of Greek Language and Civilization, Department of Classics,
> Georgetown University (USA)
> Richard W. Parker, Associate Professor of
> Classics, Brock University (Canada)
> Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient
> History, New College, Oxford (UK)
> Anastasia-Erasmia Peponi, Associate
> Professor of Classics, Stanford University
> (USA)
> Jacques Perreault, Professor of Greek
> archaeology, Université de Montréal, Québec
> (Canada)
> Yanis Pikoulas, Associate Professor of
> Ancient Greek History, University of Thessaly
> (Greece)
> John Pollini, Professor of Classical Art
> & Archaeology, University of Southern California
> (USA)
> David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of
> Greek and Latin. The University of Michigan
> (USA)
> Robert L. Pounder, Professor Emeritus of
> Classics, Vassar College (USA)
> Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in
> History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University
> (Canada)
> William H. Race, George L. Paddison
> Professor of Classics, University of North Carolina at
> Chapel Hill (USA)
> John T. Ramsey, Professor of Classics,
> University of Illinois at Chicago (USA)
>
> Karl Reber, Professor of Classical
> Archaeology, University of Lausanne
> (Switzerland)
> Rush Rehm, Professor of Classics and Drama,
> Stanford University (USA)
> Werner Riess, Associate Professor of
> Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill
> (USA)
> Robert H. Rivkin, Ancient Studies
> Department, University of Maryland Baltimore County
> (USA)
> Barbara Saylor Rodgers, Professor of
> Classics, The University of Vermont
> (USA)
> Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor
> of Classical Languages and Literature, University of Vermont
> (USA)
> Nathan Rosenstein, Professor of Ancient
> History, The Ohio State University
> (USA)
> John C. Rouman, Professor Emeritus of
> Classics, University of New Hampshire,
> (USA)
> Dr. James Roy, Reader in Greek History
> (retired), University of Nottingham
> (UK)
> Steven H. Rutledge, Associate Professor of
> Classics, Department of Classics, University of Maryland,
> College Park (USA)
> Christina A. Salowey, Associate Professor of
> Classics, Hollins University (USA)
> Guy D. R. Sanders, Resident Director of
> Corinth Excavations, The American School of Classical
> Studies at Athens (Greece)
> Theodore Scaltsas, Professor of Ancient
> Greek Philosophy, University of Edinburgh
> (UK)
> Thomas F. Scanlon, Professor of Classics,
> University of California, Riverside
> (USA)
> Bernhard Schmaltz, Prof. Dr.
> Archäologisches Institut der CAU, Kiel
> (Germany)
> Rolf M. Schneider, Professor of Classical
> Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München
> (Germany)
> Peter Scholz, Professor of Ancient History
> and Culture, University of Stuttgart
> (Germany)
> Christof Schuler, director, Commission for
> Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological
> Institute, Munich (Germany)
> Paul D. Scotton, Assoociate Professor
> Classical Archaeology and Classics, California State
> University Long Beach (USA)
> Danuta Shanzer, Professor of Classics and
> Medieval Studies, The University of Illinois at
> Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of
> America (USA)
> James P. Sickinger, Associate Professor of
> Classics, Florida State University
> (USA)
> Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics,
> 
University of Arizona (USA)
> Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs
> Professor of Latin and Greek, Emory University
> (USA)
> Peter M. Smith, Associate Professor of
> Classics, University of North Carolina at Chapel Hill
> (USA)
> Dr. Philip J. Smith, Research Associate in
> Classical Studies, McGill University
> (Canada)
> Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor
> of Anthropology Kennesaw State University
> (USA)
> Antony Snodgrass, Professor Emeritus of
> Classical Archaeology, University of Cambridge
> (UK)
> Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of
> Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki
> (Greece).
> Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor
> of Greek Studies, University of California, Berkeley
> (USA)
> Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte
> Geschichte/ Ancient History,Universität Passau
> (Germany)
> Richard Stoneman, Honorary Fellow,
> University of Exeter (England)
> Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor
> of Classical Languages and Literature Emeritus, University
> of California, Berkeley (USA)
> Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor
> of Classics, University of Washington
> (USA)
> Nancy Sultan, Professor and Director, Greek
> & Roman Studies, Illinois Wesleyan University
> (USA)

> style=”PADDING-RIG

Τον ψευδοπροφητη και δολοφόνο Ηλία το γνωρίζουμε όλοι,αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει ήταν δήθεν ανυψώσει του στους ουρανούς (βλέπε το βιβλίο: ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ) αν πάρουμε την διήγησιν της βίβλου και την διήγησιν του Απολλόδωρου θα δούμε ότι πρόκειται για αντιγραφή.

Θα παραθέσω επιλεκτικά τα αποσπάσματα του  Απολλόδωρου
<<Ενω δε εκαιε η φωτια λεγεται οτι εν συννεφιν εσταθη κατωθεν του με βροντην και τον ανυψωσεν εις τον ουρανον,οπου ετυχεν αθανασιας>>.(βλ.ο.π.Β.160)

Επτά στίχους παρακάτω
<<Μετασταντος δε Ηρακλεους εις θεους οι παιδες αυτου φυγοντες Ευρυσθεα προς Κηυκα παρεγενοντο>>
Δηλαδή ο Ηρακλής δεν πέθανε αλλά εν ζωή μετέβη εις τους θεούς.