ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

Η εξελληνισμένη έκφραση «αλληλούια» (ή «αλληλουιά») [1], που προέρχεται από τα Εβρ. הַלְּלוּיָהּ‎, Χαλελουγιάχ, κατά γράμμα αποτελεί προτροπή προς ομάδα ανθρώπων να “αινέσουν τον Γιαχ”. [2] Στην Αγία Γραφή αυτός ο όρος χρησιμοποιείται 28 φορές. Οι μεταφράσεις έχουν αποδώσει αυτή την έκφραση δοξολογίας ως «Αινείτε τον Γιαχ» ή «Αινείτε τον Κύριο». Ο όρος Γιάχ αποτελεί συντομευμένη μορφή του θεϊκού ονόματος που προσδιορίζεται από το Τετραγράμματο και αποδίδεται συνήθως Γιαχβέ ή Ιεχωβά.

Για την πλειονότητα των Χριστιανών αποτελεί έκφραση ιδιαίτερου αίνου προς τον Θεό. Στον Ιουδαϊσμό αποτελεί μέρος των προσευχών (ύμνων) Χαλλέλ. (Ψαλμοί 113-118)

Η διατήρηση αυτού του αμετάφραστου εβραϊκού όρου στην εκκλησιαστική υμνολογία θεωρείται απομεινάρι των πρακτικών που υιοθέτησε η πρωτοχριστιανική εκκλησία από την ιουδαϊκή συναγωγή και τις εσσαϊκές κοινότητες.

Στον Ιουδαϊσμό
Ο Ιουδαίος αρχιερέας φορούσε πάνω στο μέτωπο και κάτω από το τουρμπάνι του μια χρυσή πλακέτα που ανέγραφε: «Η Αγιότητα ανήκει στον Ιεχωβά»[147]

Σύμφωνα με τον Ιουδαϊσμό, το τετραγράμματο יהוה‎ είναι «το ξεχωριστό προσωπικό όνομα του Θεού του Ισραήλ», κατέχει δηλαδή τη «διακεκριμένη λειτουργία ως ο προσδιορισμός του Θεού του Ισραήλ»[148]

Σύμφωνα με τον 1ο Κανόνα της B’ Οικουμενικής Συνόδου, η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται ότι:

“Ώρισαν οι εν Κωνσταντινούπολει συνελθόντες άγιοι Πατέρες, μη αθετείσθαι την πίστιν των Πατέρων των τριακοσίων δέκα οκτώ, των εν Νικαία της Βιθυνίας συνελθόντων άλλα μένειν εκείνην κυρίαν, και αναθεματισθήναι πάσαν αίρεσιν…”.

Με βάση αυτόν τον Δογματικό όρο των 318 πατέρων στη Νίκαια [154]

“Τον Θεόν ομολογούμεν Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα…τω Αδάμ, τω Νώε, τω Αβραάμ, τω Ισαάκ, τω Ιακώβ, Σαμουήλ τε και Δαυίδ, Ηλίου και Ελισσαίω· και τοις λοιποίς άπαξ προφήταις· Θεόν αυτόν όντα της Καινής και Παλαιάς Διαθήκης.”

Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι πρόσωπα του ενός Κυρίου Θεού, του ενός Γιαχβέ/Ιεχωβά.

Ο Μάρκος μας παραδίδει λόγια του Ιησού που αποτελεί παράθεση από το Δευτερονόμιο:

“άκουε, Ισραήλ, Κύριος (τετραγράμματο στο εβρ.) ο Θεός ημών, Κύριος (τετραγράμματο στο εβρ.) είς εστι· αγαπήσεις Κύριον (τετραγράμματο στο εβρ.) τόν Θεόν σου εξ όλης τής καρδίας σου καί εξ όλης τής ψυχής σου καί εξ όλης τής διανοίας σου καί εξ όλης τής ισχύος σου.” (Μαρκ. 12:29-30)

http://www.epanellinismos.com

Σε κάποια μικρή, ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια σημαντική θυσία στο θεό Απόλλωνα. Υπήρχε στην περιοχή τους ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια της οποίας το νερό το θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή για να φέρει το «ιερό» νερό.

Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός μεγαλόσωμου κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.

Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων.

Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.

Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό.

Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας…

Τα Ίσθμια ήταν μια από τις σπουδαιότερες αθλητικές συναντήσεις στην αρχαία Ελλάδα. Διεξάγονταν κάθε τρία χρόνια στον Ισθμό της Κορίνθου την εποχή της άνοιξης και ήταν αφιερωμένες στον Ποσειδώνα. Ο μύθος έλεγε ότι ο Ποσειδώνας βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Ήλιο για το ποιος θα έχει την κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή. Στην Αθήνα και στο Άργος ο Ποσειδώνας είχε αποτύχει αλλά στην Κόρινθο κατάφερε να επικρατήσει και οι Κορίνθιοι τον τιμούσαν ιδιαίτερα.

Δίπλα στο μεγάλο στάδιο κοντά στον Ισθμό, οι Κορίνθιοι είχαν χτίσει και είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα έναν λαμπρό, κατασκευασμένο από λευκή πέτρα ναό,σε σχήμα περιπτέρου, με κολώνες γύρω γύρω. Το μήκος του έφθανε τα 55,70 μέτρα και το πλάτος του τα 25,4. Στους αγώνες έπαιρναν μέρος Έλληνες από όλη την Ελλάδα και τις αποικίες, εκτός από τους κατοίκους της Ηλείας με τους οποίους οι Κορίνθιοι είχαν διαφορές και αντιπάθειες.

Εκτός από τα καθαρά αθλητικά και ιππικά αγωνίσματα, διεξάγονταν επίσης και αγώνες ποίησης και μουσικής στους οποίους έπαιρναν μέρος και γυναίκες. Οι νικητές των αγώνων στεφανώνονταν με κλαδιά πεύκου ή φύλλα σέλινου. Ο Σόλων είχε θεσπίσει ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο κάθε Αθηναίος νικητής στα Ίσθμια βραβευόταν με 100 δραχμές, ποσό μεγάλο για εκείνη την εποχή. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα Ίσθμια καθιερώθηκαν από τον Σίσυφο, το βασιλιά της Κορίνθου για να τιμήσει τον ανιψιό του το Μελικέρτη.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Σίσυφος, ένας από τους πιο έξυπνους Έλληνες, είχε έναν αδελφό, τον Αθάμαντα, ο οποίος ήταν βασιλιάς στον Ορχομενό της Βοιωτίας. Γυναίκα του Αθάμαντα ήταν η Νεφέλη με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Φροίξο και την Έλλη. Όταν η Νεφέλη πέθανε αρκετά νέα, ο Αθάμαντας ξαναπαντρεύτηκε. Γυναίκα του έγινε η Ινώ, κόρη του Κάδμου, βασιλιά των Θηβών.

Με την Ινώ απέκτησε άλλα δύο παιδιά, τον Λέαρχο και το Μελικέρτη. Η Ινώ μισούσε το Φροίξο και την Έλλη και με πολλή πανουργία κατάφερε να πείσει τον άνδρα της να τα θυσιάσει αλλά ευτυχώς για τα δύο παιδιά σώθηκαν από ένα χρυσόμαλλο κριάρι το οποίο κατέβηκε από τον ουρανό και παίρνοντας τα στη ράχη του πέταξε για την Κολχίδα. Όταν ο Αθάμαντας ανακάλυψε την πανουργία της Ινώς, αποφάσισε να την εκδικηθεί σκοτώνοντας τα δύο παιδιά που είχε αποκτήσει μαζί της.

Κατάφερε να σκοτώσει το Λέαρχο, αλλά η Ινώ πρόλαβε να αρπάξει το Μελικέρτη και να τρέξει μακριά από τον Ορχομενό. Εφτασε στις Σκιρωνίδες πέτρες(Κακιά Σκάλα), κοντά στα Μέγαρα Η Ινώ είχε πανικοβληθεί τόσο πολύ και αψηφώντας το γκρεμό και τα κοφτερά απότομα βράχια πήδηξε στη θάλασσα με το παιδί της στην αγκαλιά. Η Ινώ πνίγηκε, όμως ο Μελικέρτης σώθηκε αφού ένα δελφίνι τον πήρε στη ράχη του και τον άφησε σε μια ακτή έξω από την Κόρινθο.

Ο Σίσυφος αναγνώρισε το παιδί του αδελφού του και αποφάσισε να το κρατήσει κοντά του. Για να γιορτάσει μάλιστα τη σωτηρία του ανιψιού του και να τιμήσει το θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα, που δεν άφησε το Μελικέρτη να πνιγεί, θεσμοθέτησε τους αγώνες στον Ισθμό, που ονομάστηκαν Ίσθμια.

Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Ινώ δεν πνίγηκε αλλά μεταμορφώθηκε από τον Ποσειδώνα σε μια θαλάσσια θεότητα που ονομάστηκε Λευκοθέα. Η Λευκοθέα είχε καλή ψυχή και βοηθούσε τους ναυαγούς να βγαίνουν στη στεριά. Αυτή βοήθησε και τον Οδυσσέα να σωθεί όταν είχε διαλυθεί το καράβι του πετάγοντάς του ένα λευκό μαντήλι το οποίο δεν βούλιαζε. Πάνω σε αυτό στηρίχθηκε ο Οδυσσέας μέχρι να βρεθεί στο νησί των Φαιάκων.

Από τα Ίσθμια, εκτός από τις επιγραφές των αρχαίων ιστορικών, έχουν απομείνει μερικά ερείπια του σταδίου όπου γίνονταν οι αγώνες καθώς και του ναού του Ποσειδώνα.

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρξε ένας βασιλιάς που είχε τρεις κόρες. Ήταν όλες πανέμορφες, αλλά η ομορφότερη ήταν η νεώτερη, η Ψυχή.
Πραγματικά η ομορφιά της ήταν τέτοια που οι άνθρωποι άρχισαν να παραμελούν τη λατρεία της Αφροδίτης, θεά του έρωτα και της ομορφιάς. Η Αφροδίτη άρχισε να ζηλεύει, και ζήτησε από το γιο της Έρωτα να κάνει την Ψυχή να ερωτευτεί ένα φρικτό τέρας. Όταν όμως ο Έρωτας είδε πόσο όμορφη ήταν η Ψυχή, έριξε κάτω τα βέλη του και κατα λάθος τρυπήθηκε. Μ’αυτόν τον τρόπο ερωτεύτηκε την Ψυχή.

Παρά τη μεγάλη ομορφιά της όμως κανένας δεν ήθελε να παντρευτεί την Ψυχή. Οι γονείς της συμβουλεύθηκαν ένα μαντείο, και έμαθαν ότι επρόκειτο να παντρευτεί ένα τέρας. Την άφησαν λοιπόν στην κορυφή ενός βουνού ολομόναχη να πεθάνει.

Ένας παράξενος δυτικός άνεμος άρχισε να φυσάει και την παρέσειρε μακριά. Η Ψυχή βρέθηκε σε ένα υπέροχο και μαγικό παλάτι. Εκεί υπήρχαν αόρατοι υπηρέτες που τις πρόσφεραν ότι ήθελε. Όταν ήρθε η νύχτα, ο νέος και άγνωστος σύζυγός της την επισκέφτηκε, και της είπε ότι θα την επισκεπτόταν πάντα τή νύχτα. Η Ψυχή δεν θα πρέπει ποτέ να προσπαθήσει να τον δει ούτε να μάθει ποιός είναι.

Αν και ο άγνωστος σύζυγός της ήταν καλός και ευγενικός μαζί της, και οι αόρατοι υπηρέτες ανταποκρίνονταν σε κάθε της επιθυμία, η Ψυχή κάποια μέρα πεθύμησε τους δικούς της.

Έπεισε το σύζυγό της να επιτρέψει στις αδελφές της να την επισκεφτούν. Όταν οι αδερφές της είδαν πόσο ευτυχισμένη ήταν,άρχισαν να ζηλεύουν και έπεισαν την Ψυχή να κοιτάξει κρυφά τον σύζυγό της, λεγοντας της ότι ήταν ένα τέρας που την πάχαινε μέχρι να την κατασπαράξει και ότι η μόνη πιθανότητα ασφάλειάς της ήταν να τον σκοτώσει.

Η Ψυχή λοιπόν πήρε ένα κερί και ένα μαχαίρι, αλλά όταν είδε τον πανέμορφο Έρωτα, έμεινε έκπληκτη. Το καυτό κερί έσταξε στον ώμο του και τον ξύπνησε. Ο Έρωτας έριξε μόνο μια θλιμένη ματιά στην Ψυχή και εξαφανίστηκε για πάντα σε μια ριπή καπνού.

Η Ψυχή περιπλανήθηκε για χρόνια αναζητώντας τον συζύγο της, και κάποτε απογοητευμένη πλησίασε και τη μητέρα του, Αφροδίτη. Η θεά, ακόμη οργισμένη μαζί της, την ανάγκασε να φέρει σε πέρας διάφορους άθλους τους οποίους η Ψυχή κατάφερε να πραγματοποιήσει. Τελικά ο Έρωτας ανακάλυψε τι συνέβαινε, και έπεισε Δία να διατάξει την Αφροδίτη να σταματήσει να καταδιώκει την Ψυχή.

Έτσι ο Έρωτας και η Ψυχή παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι για πάντα.

Η κανδήλα και το άγιο φως!
Τελικά η κανδήλα μέσα στο κουβούκλιο… καίει!

Εκπληκτική παραδοχή θεολόγου: τελικά η ακοίμητος κανδήλα είναι ήδη αναμμένη μέσα στο κουβούκλιο…

Για να καταλάβετε πόσο μας κοροϊδεύουν… προσέξτε τι ομολογεί αρχικά ο θεολόγος Κόκορης: «ο Πατριάρχης πριν μπει μέσα στο κουβούκλιο ελέγχεται μήπως έχει πάνω του πηγές πυρός σπίρτα κλπ. και μετά μπαίνει μέσα».
Αμέσως μετά απαντώντας σε συγκεκριμένη ερώτηση αν μέσα στο κουβούκλιο η ακοίμητος κανδήλα είναι ήδη αναμμένη, ο θεολόγος ανερυθρίαστα ομολογεί (κατ’ επανάληψη) κάτι που μέχρι τώρα όλοι μεθοδικά απέκρυπταν: «ναι υπάρχει μέσα στο κουβούκλιο αναμμένη η ακοίμητος κανδήλα… αλλά ο Πατριάρχης δεν ανάβει απ’ αυτήν την δική του λαμπάδα»!

Αυτή όπως καταλαβαίνετε είναι νέα υπαναχώρηση στις πιέσεις μας. Διότι με την ξεκάθαρη πλέον ομολογία τους, ότι μέσα στο κουβούκλιο υπάρχει ήδη αναμμένη η ακοίμητος κανδήλα, γεννιέται το κραυγαλέο ερώτημα: γιατί τόσους αιώνες πουλάνε στους πιστούς το παραμύθι, ότι ψάχνουν δήθεν τον Πατριάρχη για εύφλεκτα υλικά και σπίρτα πριν την είσοδό του στο κουβούκλιο;
Όπως καταλαβαίνετε υπάρχει ομολογιών συνέχεια.

Μέσα στο κουβούκλιο λοιπόν, υπάρχει (και υπήρχε ανέκαθεν) αναμμένη η ακοίμητος κανδήλα… έξω απ’ αυτό, ο αυταναφλεγόμενος φωσφόρος μπορεί να εξηγήσει τις αυταναφλέξεις κεριών και κανδηλών… τελικά που είναι το θαύμα;
Μήπως επιτέλους είναι καιρός να πουν ξεκάθαρα την αλήθεια; Ότι ο «οφθαλμός των θαυμάτων της ορθοδοξίας» (όπως ονομάζουν το δήθεν ουρανοκατέβατο φως της Ιερουσαλήμ) είναι γυάλινος και ψεύτικος;

http://www.epanellinismos.com/

http://www.youtube.com/watch?v=EUwxMhcrjkA

http://www.youtube.com/watch?v=-iB3xJAmyL4

http://www.youtube.com/watch?v=o9XJYuUIlzM

http://www.youtube.com/watch?v=QLr3VYhm_S4

http://www.youtube.com/watch?v=yDtCxFQeY5g

http://www.youtube.com/watch?v=U8luSVu1yMo

http://www.youtube.com/watch?v=muAYnU4EMcQ

http://www.youtube.com/watch?v=oM9bMSJOMnE

http://www.youtube.com/watch?v=LUAgAE-1lo4

Τι είναι το ΙΧΩΡ

Τι είναι το ΙΧΩΡ
Το Ιχώρ δεν είναι απλά ένα περιοδικό. Το Ιχώρ είναι η φωνή των επαναστατημένων Ελλήνων απέναντι στο πολιτικό κίνημα του Ιουδαιοχριστιανισμού. Ο Ιουδαιοχριστιανισμός είναι υπεύθυνος για την δολοφονία εκατομμυρίων Ελλήνων που έγιναν θυσία στο ανίερο έργο της επικράτησης του και κατηγορούμενος στο δικαστήριο του πολιτισμού για βάναυσα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της προόδου.
Γιατί ο Ιουδαιοχριστιανισμός, όπως και η γενεσιουργός του μήτρα ο Ιουδαϊσμός καθώς και το μικρότερο αδελφάκι του ο Ισλαμισμός, δεν είναι απλά Θρησκείες. Είναι εξουσιαστικοί μηχανισμοί καλυμμένοι πίσω από τον θρησκευτικό μανδύα με έναν και μόνο στόχο: Την υποταγή και χειραγώγηση των άλλοτε πολιτών της ανθρωπότητας, τους οποίους μετατρέπουν σταδιακά αλλά μεθοδικά σε υπηκόους και άβουλα όντα. Ο Έλληνας σχεδίασε και υλοποίησε τις πόλεις του στην υπηρεσία του πολίτη. Η κάθε Ελληνική πόλη κράτος εξυπηρετούσε τις ανάγκες της κοινωνίας, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Ο Ιουδαιοχριστιανισμός δεν έκτισε πόλεις αλλά στάνες με μηχανισμούς αποχαύνωσης και αρμέγματος. Την θέση της εκκλησίας του δήμου πήραν οι ταΐστρες και οι στέρνες για πότισμα του ποιμνίου. Το όνομα της στάνης του κι αυτό κλεμμένο, εκκλησία. Αλλά τι εκκλησία; Όχι εκκλησία του δήμου, αλλά εκκλησία των προβάτων, των δούλων του κάθε θεού αφέντη που κατά περίπτωση ταυτιζόταν με τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο ή βασιλιά. Βασιλείς και αρχιεπίσκοποι, εννοείται πως επωφελούντο από τα αποτελέσματα αυτής της εξευτελιστικής για τον λαό συμμαχίας.
Μα πώς πείστηκαν οι Έλληνες και κατ’ επέκταση πολλοί λαοί της ανθρωπότητας να ακολουθήσουν το Ιουδαιοχριστιανικομουσουλμανικό μοντέλο εξουσίας; Όποιος πιστέψει ότι η μεταστροφή επετεύχθη με ομιλίες και ευγενείς διαδικασίες πλανάτε πλάνην οικτράν. Πρώτη διδάξασα η Παλαιά διαθήκη, η μεγάλη μήτρα, που μέσα στις σελίδες της, για όποιον την διαβάσει, εξελίσσονται απίστευτες σκηνές βίας και μαζικές εξολοθρεύσεις λαών στο όνομα του περιούσιου λαού, με προστάτη του τον εξουσιομανή Γιαχβέ. Αίμα, δολοφονίες, βιασμοί και κάθε είδους εγκλήματα ήταν ο προάγγελος των όσων θα επακολουθούσαν από τα παιδιά του Αβραάμ, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους. Όποιος διαφωνούσε εδολοφονείτο. Η αντίθετη άποψη ήταν έγκλημα. Έτσι μεθοδικά και πάντα στο όνομα του θεού, πρώτα οι Εβραίοι, στην συνέχεια οι Χριστιανοί και τέλος οι Μουσουλμάνοι κατόρθωσαν, πνίγοντας στο αίμα τις φωνές διαμαρτυρίας των αντιφρονούντων, να επιβάλλουν το πολιτικό τους σύστημα και να χωρίσουν τον κόσμο σε στρατόπεδα-ζώνες της εξουσίας τους. Όταν τα σύνορα παγιώθηκαν, άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους, εθισμένοι από το πάθος τους για εξουσία αίμα και χρήμα. Όσο για τους λαούς που εξουσίαζαν, τι να περιμένεις από πρόβατα…
Όποιος εξέφραζε άλλη άποψη ήταν αιρετικός. Και πάλι με τον μανδύα της θρησκείας κατέπνιγαν κάθε αντίδραση. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα σκοταδισμού και αγραμματοσύνης, γιατί και η γνώση ήταν έγκλημα, καταδικάστηκε να μπουσουλάει η ανθρωπότητα για αιώνες. Ο λαμπρός Ελληνορωμαϊκός κόσμος ευτελίστηκε, διασύρθηκε και αποσιωπήθηκε η μεγαλοσύνη του. Τα λουτρά και οι πολυτελείς θέρμες αναψυχής αντικαταστάθηκαν από ξύλινα βαρέλια πλυσίματος. Τα θέατρα και τα ωδεία έδωσαν την θέση τους σε μακρόσυρτους αμανέδες και φάλτσα ξελαρυγγιάσματα ψαλτάδων στα τζαμιά και τις εκκλησίες, τα γυμναστήρια και οι παλαίστρες απαγορεύθηκαν γιατί ήταν αμαρτία να δείχνει και να γυμνάζει ο προβατάνθρωπος το σώμα του, οι βιβλιοθήκες και οι φιλοσοφικές σχολές αντικαταστάθηκαν με την βίβλο, το κοράνι και θρησκευτικά ανούσια κατεβατά από παραλογισμούς. Η ποιότητα ζωής, το γέλιο και η χαρά παραχώρησαν την θέση τους στην γκρίνια, την μιζέρια, τα σκυθρωπά πρόσωπα και γενικότερα στην απαισιοδοξία και την κακομοιριά. Αυτή ήταν και είναι η κοινωνία τους, αυτά τα ιδανικά τους. Σκυμμένα κεφάλια, αγράμματοι άνθρωποι, γιατί η γνώση είναι του σατανά τους, υπάκουα και κατευθυνόμενα ανθρωπάκια. Όλα βέβαια αυτά κατέληγαν στον γνωστό στόχο. Πως θα μειώσουν τις αντιρρήσεις, τις εξεγέρσεις, πως οι λίγοι θα κατέχουν τα πάντα. Γη, χρήμα, δόξα, εξουσία. Οι πολλοί, όχι πια πολίτες, αλλά δούλοι του Θεού, των αντιπροσώπων του στην Γη και των κάθε λογής άλλων αφεντάδων, Θα υπακούουν και μόνο. Γιατί; Γιατί πολύ απλά έτσι θα κερδίσουν την αιώνια ζωή, τον παράδεισο. Η απύθμενη βλακεία σε όλο της το μεγαλείο. Μόνο ηλίθιοι, αμόρφωτοι, απολίτιστοι και κατευθυνόμενοι σε κάθε στιγμή της ζωής τους, από την πρώτη τους ανάσα μέχρι την τελευταία, θα μπορούσαν να δεχθούν ένα τόσο στυγνό, καταπιεστικό και εξόφθαλμα ανόητο, εξουσιαστικό μοντέλο, κοινωνικής και ατομικής συμπεριφοράς. Για να το πετύχουν λοιπόν θα έπρεπε να εξοντώσουν τους σκεπτόμενους ανθρώπους της ελληνίζουσας οικουμένης. Να ισοπεδώσουν τις κοινωνικές τους δομές και τα λαμπρά τους οικοδομήματα, τους ναούς του πολιτισμού. Να δολοφονήσουν και να διασύρουν όσους αντιστέκονταν στην εξουσία τους. Να κάψουν τα συγγράμματα τους και όσα επιλεκτικά κράτησαν για να τα μεταχειριστούν, διαστρέφοντας στο έπακρο τα νοήματά τους. Και αυτό ακριβώς έκαναν!!! Έτσι εδραίωσαν την πολιτική τους ιδεολογία και σύστημα εξουσίας. Ένας θεός, πολλοί εκπρόσωποι του παπάδες, πιο πολλοί βασιλιάδες που αναγνώριζαν οι παπάδες, άρα ελέω θεού κυβερνούσαν και αμέτρητα, δεκάδες μυριάδες αναλώσιμα πρόβατα, για να τους ρουφάνε όλοι μαζί οι προηγούμενοι το αίμα και να κλέβουν τις περιουσίες τους. Και ο καλός θεούλης; Το άλλοθι της φρικτής υποκρισίας τους.
Πρόβατο που ήσουν κάποτε Έλληνας. Έλληνα που ξύπνησες απ’ τον χειρότερο σου εφιάλτη. Εδώ, στην ιερή αυτή χώρα γεννηθήκαμε χριστιανοί ορθόδοξοι, γιατί η μοίρα μας έφερε στο φως κάτω από μια φρικτή και αποτρόπαιη ιουδαιοχριστιανική κατοχή.
Η ίδια μοίρα όμως οδήγησε και οδηγεί τα βήματα μας στο φως της Ελληνικής αλήθειας. Διαβάσαμε, ακούσαμε, μάθαμε, κρίναμε και συνειδητοποιήσαμε την μεγάλη απάτη. Διαβάσαμε από τις πηγές για τα φρικτά εγκλήματα εναντίον του Ελληνισμού, που έγιναν μαζικά μετά την επικράτηση της αίρεσης του Ιουδαϊσμού κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Μας τα έκρυβαν για να μην οργιστούμε. Ακούσαμε με τα ίδια μας τα αυτιά να εξυβρίζονται και να κατασυκοφαντούνται στις εκκλησίες και όπου αλλού η πολιτική τους εξουσία είχε απλωθεί, οι πρόγονοι μας, οι δημιουργοί του παγκοσμίου πολιτισμού, σαν ειδωλολάτρες, μοιχοί, σατανιστές και ότι άλλο η αρρωστημένη τους σκέψη μπορούσε να επινοήσει. Μάς έκρυβαν ότι οι πραγματικοί ειδωλολάτρες ήταν οι ίδιοι που θεοποίησαν το χρήμα, αυτοί που εφηύραν τον σατανά. Έναν σατανά απόντα καθ’ ολοκληρία στην αρχαία Ελληνική παράδοση και απαραίτητο στην κοσμοθεωρία τους, γιατί χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε καν ο φόβος πάνω στον οποίο στηρίζεται η θρησκεία-πολιτικό τους σύστημα. Μάθαμε πώς, ό,τι πιο όμορφο γεννήθηκε πάνω στον πλανήτη, ό,τι πιο δημιουργικό και πιο ελπιδοφόρο, γεννήθηκε από τους πραγματικούς μας Έλληνες προπάτορες και όχι τους ψεύτικους και εισηγμένους κατ’ εντολήν από την Ανατολή. Μάθαμε ακόμα πως ο Ελληνισμός μεγαλούργησε, την εποχή που οι πραγματικοί μας προπάτορες, αυτοί που οι Ιουδαιοχριστιανοί, ακόμα και σήμερα, αποκαλούν χυδαία ειδωλολάτρες, διέδωσαν τις πανανθρώπινες αξίες του παγκόσμιου σημερινού πολιτισμού στα πέρατα του πλανήτη.Όμως, από τότε που ο ιερός αυτός τόπος υποδουλώθηκε στην ιουδαιοχριστιανική μάστιγα, η πορεία του Ελληνισμού τόσο εδαφικά όσο και πνευματικά συρρικνώνεται με απίστευτη ταχύτητα, μέχρι του σημείου να απειλούμαστε με ολοκληρωτική εξαφάνιση.
Κρίναμε λοιπόν απ’ όλα τα παραπάνω και από πολλά άλλα ακόμα εγκλήματα τους, ότι γνωρίζοντας πια την αλήθεια δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε άγνοια, δεν μπορούμε να συμβιβαζόμαστε με το ψέμα και την υποκρισία τους άλλο πια. Με λίγα λόγια δεν μπορούμε να ταυτιζόμαστε με τους σφαγείς των προγόνων μας, με τους καταστροφείς του πολιτισμού μας. Δεν μπορούμε εμείς οι απόγονοι των θεμελιωτών της παγκόσμιας φιλοσοφίας και ηθικής να πιστεύουμε άλλο στα κούφια και χωρίς καμιά ουσία λόγια τους, στην κενή και χωρίς κανένα περιεχόμενο δήθεν διδασκαλία τους. Ως συνειδητοποιημένοι απόγονοι των πραγματικών Ελλήνων, αναλογιζόμενοι το τεράστιο βάρος ευθύνης που πέφτει στους ώμους μας, δεν έχουμε κανένα δίλημμα πια να ταλανίζει την σκέψη μας, ούτε καμιά αμφιβολία για το πιο είναι το καθήκον μας. Λίγοι ή πολλοί, άντρες η γυναίκες, νέοι η μεγαλύτεροι σε ηλικία, διαλέξαμε τον δρόμο του αγώνα, της τιμής και της αξιοπρέπειας.
Το έργο δύσκολο, το ίδιο και οι συνθήκες. Μετριέται όμως ως πολύς ποτέ κανένας αντίπαλος μπροστά στα ιερά κόκκαλα των αδικοχαμένων και κατασυκοφαντημένων γεννητόρων μας, μπροστά σε όλες αυτές τις αδικοχαμένες Ελληνικές ψυχές; Αιώνες τώρα υπομονετικά και με εμπιστοσύνη από ψηλά μας παρατηρούν και προσμένουν. Καρτερούν το ξύπνημα των παιδιών τους, την πραγματική ανάσταση του γένους των Ελλήνων, την απάντηση των παιδιών τους, αυτών που θα αποκαταστήσουν και θα εξιλεώσουν την κηλιδωμένη και σπιλωμένη μνήμη τους. Η ώρα ήρθε, η σύγκρουση με το παλιό και το σάπιο, με τον κατακτητή της πατρίδας μας Ιουδαιοχριστιανισμό μεγαλώνει μέρα την μέρα, ώρα την ώρα. Η στιγμή έφτασε.
Γιοί και κόρες των Ελλήνων, μην περιμένετε να δείτε αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε αυτόν τον πόλεμο, γιατί είμαστε ήδη νικητές, αφού κερδίσαμε πρώτα τον εαυτό μας, την αξιοπρέπεια και την τιμή μας, αγωνιζόμενοι παντού στην Ελλάδα και όπου μας καλεί η ανάγκη, υπέρ βωμών και εστιών. Είμαστε ελεύθεροι και άξιοι να ονομαζόμαστε Έλληνες, απ’ την στιγμή που η αίσθηση του χρέους μας έγινε συνείδηση καθήκοντος και μάχης. Και το αποτύπωμα της εξέγερσης αυτής της γενιάς των Ελλήνων δεν θα είναι απλά ένα ίχνος στο διάβα της ιστορίας, αλλά μια βαθειά χαραγμένη σφραγίδα, ένα διαχρονικό δίδαγμα στις μνήμες της ανθρωπότητας, για το πώς οι δούλοι γίνονται και πάλι ελεύθεροι.

http://www.ixorcosmos.gr/ic1/en/information/2-theseis/10-ti-einai-to-ixor