Περί… Αριστοτέλους
February 28th, 2009 | Uncategorized | 1 Comment »
«Φαιστίδος ήν μητρός και Νικομάχου γενέτηρος των Ασκληπιαδων διος Αριστοτέλους»
–Επίγραμμα παρά Αμμωνίω–
Όμως τι Αριστοτέλης εστί ;;;
Αριστοτέλης Άριστον Τέλος εστί!!!, ήτοι Εντελέχεια.
Δηλαδή «Η Ενέργεια και η τελειότης του πράγματος» ή, αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε την Αριστοτέλεια, ορολογία, θα λέγαμε πως Αριστοτέλης :
«Το Είδος του πράγματος συμφώνος προς το οποίον ενυπάρχει εις αυτό η ενέργεια και η τελειότης Εστί !!!.»
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως ο τρις-μέγιστος αεί πανεπιστήμων δεν «απέθανε» αλλά μετέβη από τον κόσμο του πρώτου βαθμού ανελίξεως εις ανώτερες σφαίρες του πνεύματος, και αυτό, διότι ο «θάνατος» ως αρχή της ζωής, παρέχει το αγαθόν της ελευθερίας νοουμένης ως συμπαντικής διατάσεως.
Άλλωστε, όπως μας διδάσκει ο ίδιος, μέσα από τα αναρίθμητα βιβλία του, τα οποία αποτελούν Ιερή παρακαταθήκη δια το είδος των Ελ-λήνων, ο κόσμος είναι ένα ενιαίο και καλώς διατεταγμένων σύνολον, το οποίον μεταβαίνει ολοένα και εις ανώτερα στάδια εξελίξεως.
(όπου εξέλιξη ως λέξη,.. εκ της έλικος εστί !!)
Η προϊούσα αυτή εξέλιξη, αποτελεί τον σκοπό της φύσεως, εις τον οποίον υπηρετούσιν όλοι οι επιμέρους σκοποί. Διότι έκαστον ΟΝ, δεν είναι μόνον σκοπός εαυτού, αλλά κυρίως μέσον προς πραγματοποίησιν ανώτερων σκοπόν, επί των οποίον, πάλιν στηρίζονται άλλοι ποιο υψηλότεροι σκοποί, ούτως ώστε πάντες συνεργάζονται προς πραγματοποίησιν του ενός μεγάλου σκοπού, όπερ και εστί ο Κόσμος ως όλον.!!
Αυτός ο μεγάλος και έσχατος σκοπός, προς τον οποίον κατά τείνει ο κόσμος, δεν είναι άλλος τι, από την πλήρης απαλλαγή της ύλης και η απεργασία του καθαρού είδους, όπερ και εστι, την παντελής πνευματοποίησις τον όντων.
Στο παραπάνω συμπέρασμα, καταλήγουμε ως φυσική απόρροια της με μεγάλη προσοχής, μελέτης μας των κεφαλαίων
«Α9. 192α 16, Β1. 192 β 18» του βιβλίου του Αριστοτέλους «Φυσικά» επίσης των τριών βιβλίων που αποτελούν το έργου του «Περί ψυχής», καθώς και του με τίτλο «Η Φύσις του πρώτου κινούντος» 12ου βιβλίου, του έργου του «Μετά τα φυσικά Λ 1072 β 3»
«…Ότι ακόμη το ουκ ένεκα (το διατί των πραγμάτων), είναι μέσα εις τα ακίνητα, το δείχνει η γνωστή διαίρεσης. Είναι γνωστόν ότι το ούκ ένεκα σημαίνει ένα Ον, δια την ωφέλειαν του οποίου γίνεται κάτι, και ένα πράγμα που είναι αντικειμενικός σκοπός. Το ουν ένεκα της τελευταίας σημασίας, υπάρχει εις τα ακίνητα, της πρώτης όμως έχει, αυτό κινεί όπως ένα όν που έχομεν ερωτευθεί, άπαξ δε κινήθεν, κινεί και τα άλλα όντα. Εάν όμως κάτι κινήται, είναι ενδεχομένος να υπάρχει και κατά τρόπον. Επομένως, εάν του ουρανού η κατά ενέργειαν ύπαρξις είναι το πρώτον είδος της κατά τόπον μεταβολής, δηλαδή η κυκλική κίνησις, από την άποψην ακριβώς μόνον του ότι έχειν κίνησην, μπορεί αυτός να παρουσιάζη μιαν αλλοίωσιν κατά τον τόπον, με την προσθήκη ακόμη της προϋποθέσεως, ότι δεν επιδέχεται αλλοίωσιν. Διότι η φορά – η κατά τόπον μεταβολή – είναι η πρώτη από τας μεταβολάς, από δε τας κατά τόπον μεταβολάς πρώτη είναι η κυκλική κίνησης, αυτή δε προκαλείται από το πρώτον κινούν…»
όπου γίνεται αναφορά εις τον «ουράνιον κόσμον», ο οποίος αποτελείται από τον αιθέρα, πέμπτο στοιχείον, όπερ υπόκειται εις τοπική μόνον μεταβολή και ακολουθεί κυκλική κίνησην, αλλά εξετάζεται και η σχέσης Είδους και κοσμικής ύλης.Όπου και βλέπουμε ότι μέσα από την εξέλιξη ή αλλιώς από την ελικοειδώς – οφιοειδής ανέλιξη, η ύλη, μεταβαίνει εκ της δυνατότητας «δυνάμει» εις την πραγματικότητα
«ενέργεια», δια της οποίας λαμβάνουσι υπόστασιν τα πράγματα δια της επί της κυριαρχίας του Είδους, όπερ αποτελεί την έννοιαν, την ουσίαν, τον τελικόν σκοπόν !! και την δύναμην, ήτις πραγματοποιεί τον σκοπόν αυτόν!!.
Την αυτήν τελικήν εξέληξιν, τον τελικόν σκοπόν της ανθρώπινης προσπάθειας, μας αποκαλύπτει και το συνολικόν κείμενον των «Χρυσών επών» των πυθαγωρείων και άνευ ελαχίστης αμφιβολίας, οι δύο τελική στίχοι των, όπου και διαβάζουμε ότι:
«…Αν δε απαλείψας σώμα ες αιθέρα ελέυθερον έλθης, έσσεαι αθάνατος θεός , άμβροτος, ούκ έτι θνητός !!…»
Ποιο «πρακτικά», την αυτήν εξέλιξην την εβλέπουμεν κυρίως εις την κατασκευή από τους προγόνους μας αγαλμάτων. Των αυτών αγαλμάτων, στο πρόσωπο των οποίων, έβλεπαν το είδος, την ιδέα. Και αυτό διότι κατά την πλάση των αγαλμάτων, η ύλη υποχωρεί αναλόγως προς το βάθος της εμφανίσεως της μορφής, όπερ και εστί της ιδέας, εως ότου δεν εβλέπομεν πια εν τω μάρμαρω την ύλη, αλλά το είδος!!! και τα διάφορα στάδια της εξελίξεως των όντων.!!
Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε εις έντονον ύφος, ότι τα παραπάνω κατά δεικνύουν, συν της άλλης, το μέγεθος και την τεράστια προσφορά στην κοινωνία των επί της χθονός διαβιούντων Διογενών (πελασγογόνοι κ.λ.π) αλλά κυρίως στην κοινωνία των ανθρώπων μέσω της εν-λογοποίησης, εκπολιτισμού κ.τ.λ, του πολιτισμού των Ελλήνων, αλλά αποτελούν και μια ισχυροτάτη και τρομεροτάτη απόδειξη ότι οι πρόγονοι μας ήτο
Ι δ ε ο λ ά τ ρ ε ς και ΟΧΙ Ειδωλολάτρες!!!
Διότι πολύ απλά ο σκοπός προς τον οποίον έτεινε , τείνει και θα τείνει η Ελληνική πολιτεία και ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι η «κατάκτηση της εν τω παντί Αλήθειας». Κάτι που φαίνεται στην περισπούδαστη φράση που λέγει η Θεά Παιδεία εις στον Θείο Λουκιανό στο έργο του «Ενύπνιον»
«..Λήσει δέ σε ούτε παλαιόν ουδέν, ούτε νύν γενέσθαι δέον, αλλά και τα μέλοντα προόψει μετ’ εμού και όλως άπαντα, οπόσα εστί, τα τε θεία τά τα΄ ανθρώπινα ούκ εις μακράν σε διδάξομαι..»
Και βέβαια δεν θα υπάρξουν ποτέ!!! όπως θέλουν να τους/μας παρουσιάζουν οι δράκοι και οι Βοωτιδείς μέσω των υποτακτικών τους , ανεγκέφαλων, μισελλήνων και μισάνθρωπων Άγγλων, Αμερικανών, Εβραίων, Ολλανδών, οι οποίοι δεν μπόρεσαν αλλά κυρίως δεν θα μπορέσουν ποτέ!!! να αντιληφθούν το μεγαλείο της (Ελληνικής) φιλοσοφία (τους) και της αυτή θρησκεία των προγόνων μας, που δεν είχε και δεν έχει μόνον την έννοια της σημερινής θρησκείας, αλλά κυρίως εκείνης της επιστήμης, και δη της συμπαντικής «Βιολογίας».
Κάτι που φαίνεται στην περίπτωση του «σύννεφου σκόνης» και του «μυστικού Ίακχου», που το μεν πρώτο είδε και το δε δεύτερο οικούσαν εις την Ελευσίνα, οι Δημάρατος και άλλοι. Παρευρισκόμενοι .Μυστικού Ίακχου που ητο αποτέλεσμα ενεργοποιήσεως κάποιου εκ των Φυσικών (θειων) ηλεκτρομαγνητικών και ηχοφασματικών πολίων ήτοι μικρών πόλων (κρυστάλλων). Ενεργοποίηση την οποία είχαν προκαλέσει προφανώς, οι Ιερείς του Ναού της Ελευσίνος ή, του Παν-Αιπόλιου της Πεντέλης όπου και βρίσκεται ο Ναός του κερασφόρου Παν. Οι Ιερείς αυτοί όμως δεν ήτο και δεν είναι όπως εμείς του γνωρίζομαι σήμερον αλλά ήτο, είναι και θα είναι Οργιόνες των θείων Μυστηρίων, ήτοι γνώσται και λειτουργεί των μυστικών της δυνάμεως και λειτουργίας του Σύμπαντος και των συγκροτούν των τούτο, (το σύμπαν)Αστέρων (Θεών).
Το παραπάνω συμβαίνει διότι παρά τις αρχαίοις Έλλησι η, φιλοσοφία και η θρησκεία των αείμνηστων αθάνατων προγόνων μας αλλά ακόμη και αυτή η επιβίωσης – διαβίωσης τους στηρίζονταν κατά πρώτον εις την ποιο γερή βάση που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Ήτοι στο Ήθος, και κατά δεύτερον εις την γνώσην. Την αυτήν γνώσην που ακλόνητος πυρήνας της, ητο είναι και θα είναι η νόησης της του παντός φοράς, όπερ και εστί Φρόνησην ήτοι φοράς και ρου νόησης.
Όπου η λέξη «Φορά» είναι μια εκ των θειοτάτων λέξεων, αφού όπως βλέπουμε στο έργο του μεγίστου Πλάτωνος «Κρατύλος 411 d – e.» φορά ονομάζεται η κίνησις του ουρανού – σύμπαντος κόσμου.
Και αυτό, διότι αυτός που θα δυνηθεί να νοήσει ότι μέσα εις την Νύκτα υπάρχει βυθισμένον το αίτιον της φοράς των φαινομένων ως Λ Ο Γ Ο Σ, και θα θέση εις αντιστοιχίαν τας αιωνίους φοράς και σχέσεις των άστρων με τας αιωνίους και θείας αληθείας των ανθρωπίνων πραγμάτων, θα αποκτήσει εν αλάθητον και αψευδές βιβλίον, θα εξαρτήση την μακροβιότητα του γένους από την αιωνιότητα της άνω φοράς, θα κάνη την νύκτα ευρόνην, θα συνάψη την ημέραν και το έργον της με την ευρόνην και την φοράν της, όπως αρμόζει δια δύο μόρια εργαζόμενα το έργον μίας φύσεως, θα γνωρίσει ποία μιμείται με αυτά που ποιεί, θα γίνει από εργάτης και κοιμώμενος, σοφός και όντας εγρηγορώς, θα γίνει από βάρβαρος Έλλην!!.
Η παραπάνω ανέλιξης, φαίνεται επίσης ευκρινώς εάν μελετίσομεν πάντα με μεγάλη προσοχή και με το πρέπον για τον Έλλην αιθεροβαμονικό βλέμμα το θεώρημα του Θεαίτητου περί ασύμμετρων αριθμών, το οποίο αναφέρει ο Μέγας Πλάτων στο βιβλίο του «Θεαίτητος ή αλλιώς.. περί επιστήμης. 147 d – 148 β» σε συνδυασμό με το απόσπάσμα 45 αλλά και άλλων όπως των αποσπασμάτων
1, 2, 30, 32, 115 (και όχι μόνον), του και σκοτεινού Πανεπιστήμονος Ηρακλείτου όπου κάνει λόγο για τον <<Λόγο της ψυχής, της φύσεως
αλλά κυρίως για τον κοινό λόγο!!>>
«Ψυχής πείρατα ιών ούκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορευόμενος οδόν ούτω βαθύν λόγον έχει.»
απόσπασμα 45
Εάν κάνουμε λοιπόν αυτήν ταύτην την προσεκτική μελέτην καταλήγουμε σε εκείνη την μαθηματική ερμηνεία που μας λέγει ότι το «θείον» πορεύεται δια διαμετρικών αριθμών (Α -> Β) , και αυτό διότι όπως μας λέγει ο Θειοφόρος Πλάτων στον βιβλίο του <<Κρατύλος 412-413>>
«…Όσοι γαρ ηγούντε το πάν είναι εν πορεία. Το μεν πολύ αυτού υπολαμβάνουσιν τοιούτον τι είναι διεξιόν, δι’ ου πάντα τα γιγνόμενα γίγνεσθαι άλλως δια του όντος ίεναι παντός, ει μη λεπτότατον τε ην ώστε αυτό μηδέν στέγειν, και τάχιστον ώστε χρήσθαι ώσπερ έστωσι τοις άλλοις. Επει δ΄ ου επιτροπέυει τα άλλα πάντα διαϊόν, τούτο το όνομα εκλήθη ορθώς Δίκαιον…»
ενώ το «ανθρώπειον» πορεύεται δια πλευρικών και ασύμμετρων αριθμών οι οποίοι έχουν προς τους πρώτους (τους αριθμούς) τον Λ ό γ ο άπειρον (1-> 2 -> 3 -> 4) θα διαπιστώσουμε πως η κίνησης του ανθρώπου ως (Ι)όντος προερχόμενου ως πυραιθέριο σπερματογονιδίομα και φέρων την ψυχήν και το πνεύμα ήτοι πυρ και αιθήρ, από τον άκτιστο πνευματικό και κατά συνέπεια άϋλο δωδεκαδιαστατικό τρισδιάστατο χρονο-χώρο, γίνεται από του εναντίου εις το ενάντιο ελικοειδώς, όπως ο κινούμενος όφις αλλά κυρίως όπως η κίνησις του φωτός μέσα εις τον Νουν.
Βλέπε και την σπουδαιότατη αναφορά του Ιερέως των Δελφών Πλουτάρχου, όπου στο έργο του
«Περί του Σωκράτους Δαιμόνιου» αναφέρεται στους νόες ή αλλιώς σπερματικό φως.
Εάν τώρα, δούμε όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την πληροφορία ότι ο αεί πανεπιστήμων Αριστοτέλης, έπεσε από την ΓΕΦΥΡΑ της Χαλκίδας και χάθηκε (;;;),
αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι κρυπτογραφείτε μέσου του αυτού μύθου. Και αυτό διότι η γέφυρα, είναι το μέσο, εκείνο με το οποίο επιτυγχάνεται η ζεύξη δυο περιοχών, σημείων κ.τ.λ., τα οποία τα χωρίζει κάποιο κενό ή ακόμα και χάσμα!!!.
Ένα τέτοιο… χάσμα υπάρχει ανάμεσα στα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Αλλά καλύτερα ας αναφέρουμε κάποια στοιχεία γύρω από την δομή του εγκεφάλου, ανειδίκευτα πάντα!!!, ώστε να γίνουν ποιο κατανοητές οι σκέψεις μας.
Από λειτουργικής λοιπόν άποψης, ο εγκέφαλος των ανθρώπων και όχι των ανθρωποειδών αλλά κυρίως όχι των Δράκων-Βοωτειδών διαιρείτε σε τρία μέρη.
Αυτά είναι τα εξής…:
1)Τα δυο ημισφαίρια (δεξιό και αριστερό)
2)Η παρεγκεφαλίδα ή εγκεφαλίτιδα που βρίσκεται στην βάση τουνωτιαίου μυελού, όπισθεν του κρανίου.
Έχει σχήμα καρδιάς, και με αυτήν θα “λέγαμε” πως σκεπτόμεθα.
Τα δυο ημισφαίρια τα χωρίζει μία σχισμή-χάσμα, το οποίο και λέγεται επιμήκης σχισμή. Στο βάθος αυτής ταύτης της σχισμής, τα δύο ημισφαίρια ενώνονται μεταξύ τους με το μεσολόβιο. Το μεσολόβιο είναι μία γέφυρα, που παίζει το ρόλο της σύνδεσης ανάμεσα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο και άρα πληροί το χάσμα το οποίο υφίσταται ανάμεσα σε αυτά τα δυο. Αυτό συμβαίνει διότι, κατά τον μεγάλο επιστήμονα και ψυχολόγο Carl Young, ανάμεσα στο ασυνείδητο και συνειδητό και άρα ανάμεσα και στα δύο ημισφαίρια υπάρχει αντιστοιχία η οποία και είναι :
1)Η Συνείδηση αντιστοιχεί εις τον Πόντος, όπερ και σημαίνει γλυκό νερό ήτοι κρύσταλλοι ζάχαρις.
2)Το Ασυνείδητο αντιστοιχεί εις την Μαύρη θάλασσα, όπερ και εστί θαλασινώ νέρο ήτοι κρύσταλλοι άλατος.
Από τα παραπάνω βλέπουμε πως υπάρχει μια ζεύξη, όχι μόνον οργανο-ψυχολογική, δηλαδή πόντου και μαύρης θάλασσας ήτοι Συνειδητό Ασυνείδητο και κατά επέκταση άλατος και ζάχαρις, αλλά και ηλεκτρομαγνητικών ρευστών. Αυτό συμβαίνει διότι και τα δυο (άλας και ζάχαρη) είναι κρυσταλλικής δομής, και παίζουν καταλυτικό ρόλο καθώς ρυθμίζουν και ισορροπούν την αναλογία που πρέπει να υπάρχει κυρίως ηλεκτρομαγνητικών ρευστών ανάμεσα στα δυο ημισφαίρια καθώς όπως μας λέγει ο Μέγιστος Ηράκλειτος στο 8 απόσπασμα του ..
«Το αντίξουν συμφέρον και έκ διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν και πάντα κατά έριν γίμεσθαι.»
ώστε να γίνει ορθή η ζεύξη και συνάμα να επιτευχθεί το θεμιτό αποτέλεσμα όπερ και εστί η πλήρωση-ζεύξη του χάσματος μικρόκοσμου μακρόκοσμου και ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί εκείνη την σπειροειδώς κινούμενοι υάλινην θάλασσα για την οποία κάνει λόγω ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής στη αποκάλυψη του στο κεφάλαιο «ΙΕ ,1 – 3» όταν μας λέγει ότι
«Και είδον άλλο σημείον εν τω ουρανώ, μέγα και θαυμαστόν, αγγέλους επτά, οιτίνες είχον τας επτά εσχάτας πληγάς, διότι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του θεού. Και είδον ως θάλασσαν υάλινην μεμιγμένη με πυρ, και εκείνους οιτίνες ενίκησαν κατα του θηρίου και κατά της εικόνος αυτού, και κατά του χαράγματος αυτου, και κατά του αριθμού του ονόματος αυτού, ιστάμενος επι την θάλασσαν την υάλινην, έχοντας κιθάρας του θεού…»
Και η οποία θα γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε εμάς και στο άκτιστο, άϋλο πνευματικό δωδεκαδιαστατικό τρισδιάστατο χρονο-χώρο (Σύμπαν) ή αντί-Σύμπαν η Σύμπαν αντί-ύλης ή κόσμο των ιδεών!!. Το παραπάνω κόσμο τον βλέπουμε και στον αναφερόμενο από τους αρχαίους ιεροίς οι οποίοι διηγούνταν την εξής ιστορία…
«…Μια ημέρα ο Υιός του Δια, ο Διόνυσος, καθώς ήταν γερμένος και κοίταζε την άβυσσο του ουρανού, ανάμεσα από τα άστρα είδε μέσα στα γαλάζια βάθη το ίδιο του το είδωλο και γοητεύτηκε. Γοητευμένος με το είδωλο του, όρμησε να το πιάσει. Το είδωλο γλίστρησε , έπεσε. Μαζί του και ο Διόνυσος που άρχισε να πέφτει συνεχώς…Τελικά βρέθηκε μέσα σε μία σπηλιά. Απέναντι του βρισκόταν η Περσεφόνη, η κόρη της Δήμητρας. Αυτή, ύφαινε το πέπλο πάνω στο οποίο κυμάτιζαν οι εικόνες τον όντων…»
Την θάλασσα – χάσμα αυτή ταύτη, την βλέπουμε και στην φανταστική!! (;;;) JJ διήγηση του Λουκιανού «Περί αληθούς ιστορία. B», όπου αναφέρεται «κάποιο» χάσμα από το οποίο και πέρασαν προς την λυχνούπολη και από εκεί στη Νήσο των Μακάρων. Όπου κατά περίεργο τρόπο, οι εκεί διαμένοντες είναι οι Ήρωες.!!!
Για να γεφυρωθεί λοιπόν το χάσμα χρειάζεται κάτι το οποίο Θα παίξει τον ρόλο του συνδετικού κρίκου ανάμεσα στην ζάχαρη άρα γλυκό και στο αλάτι άρα αλμυρό.
Αυτό το κάτι διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο μιας και ο καθένας είναι κάτι το μοναδικό εις το σύμπαν.
Εδώ πρέπει να σημειωθούν τρία πράγματα :
1)Το ένα είναι ότι για τον Μέγα Σωκράτη αυτό το .. κάτι ήτο το κώνειο. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ο Σωκράτης Ευχαριστεί τον Ασκληπιό κατά τις τελευταίες στιγμές της έμβιας ζωής του εις την Χθόνα.
2)Το δεύτερο είναι ποιος ο λόγος της κατασκευής της χημικά κατασκευασμένης Ηρωίνης;; και από ποίους άγνωστους ;;;!!
3)Το τρίτο είναι ότι εάν κάποιος θελήσει να βρει, τι είναι αυτός ο κρίκος για τον εαυτόν του, θα πρέπει να ψάξει εις την
Γας-Αστρονομία, όπερ και εστί Συμπαντική Αστρονομία δηλαδή από πού ήλθε εις την χθόνα, εάν βεβαίως ήλθε και δεν αναφύεισε εκ της ύλης από την οποία αποτελείτε η χθόνα.
(από ποιο άστρο, αστρικό πλέγμα ή, ακόμα και Γαλαξία ;;;.)
Τελειώνοντας την δαιδαλώδη ποριά μας, η οποία έγινε ώστε να ιχνηλατήσουμε και να αποσαφηνίσουμε, έστω και λίγο, το τι έγινε με τον Αριστοτέλη, θα λέγαμε με λίγα λόγια πως ο παμμέγιστον αεί πανεπιστήμων επέστρεψε εις τον κόσμο των ιδεών από όπου και είχε έρθει, όχι μόνον αυτός αλλά όλοι οι του είδους των ΕΛ-ΛΗΝΩΝ !!!.
Με άλλα λόγια επέστρεψε από τον άκτιστο πνευματικό και άρα άυλο Δωδεκαδιαστατικό τρισδιάστατο Χρονο-Χώρο από όπου όλοι οι Ελ-ληνες έρχονται ως πυραιθέρια σπερματογονιδιόματα, όπερ και εστί αντι-πρωτόνια, αντι-φωτόνια και νετρίνο. Πυραιθέρια σπερματογονιδιόματα τα οποία φέρουν ψυχή και πνεύμα, ήτοι πυρ και αιθήρ και τα οποία εναρμονίζονται επί του το πνεύμα και την ύλη
πρώτο – εναρμονίζων δεύτερο-τρισδιάστατο πλέγμα, δηλαδή εις την ένατη, όγδοη και έβδομη διάσταση.
Εν-Ζωοποιούνται – ενσαρκώνονται επί το τρίτο τρισδιάστατο πλέγμα, ήτοι εις την έκτη, Πέμπτη και τέταρτη διάσταση. Αυτή, ταύτη η προαναφερόμενη συμπαντική λειτουργία δηλώνει και κυρίως ορίζει την επί του τετάρτου και κατώτερου, χωμο-χορου-τρισδιάστατου
πλέγματος διατεταγμένη Αποστόλη των.
«Έρχονται και θα έρχονται επί του τελευταίου φέρνοντας θείαν βουλήν και καθήκον. Η πρώτη τους υπαγορεύει και το δεύτερο τους επιβάλει να απευθύνονται εις τους τρισδιαστατόδομους χωρο-χωμο-ανθρώπους λέγοντας τους, διακηρύττοντας τους, διδάσκοντας τους
<<Τις Πικρές αλήθειες>>, αλλά κυρίως!!! τον ΛΌΓΟΝ και ΝΌΜΟΝ των Θεών πατέρων των.»
Και αυτό διότι όπως μαθαίνουμε κατά την ανάγνωση τον βιβλίων
«Ν 4. 1092Α , Θ 8. 1050Α 22 , Λ 7. 1073α 4 , Λ 9. 1074Β 34, λ 8. 1073α 23[u]» του Αριστοτέλειου έργου
«[u]Μετά τα φυσικά»
«Εις την Χθόνα (Γη) κυρίαρχει δύναμις, δημιουργός των τελικών μορφών της ύλης είναι η εντελέχεια, η οποία εξωτερικός <<εκδηλούτε κατά την σχέσιν των συστατικών προς αλλήλα>> και εσωτερικώς ως Ψυχήν των έμβιων. Θρεπτική εις τα φυτά, αισθητική και κινητική εις τα ζώα και νοητική, λογική εις τον άνθρωπον, εις τον οποίον αθάνατος και θείος είναι ο Ποιητικός Νους, όστις <<Προέρχεται, ως θείον δώρον, έξωθεν(θύραθεν) και είναι αληθώς θείος : είναι το καθαρόν Λογικόν, Νους!!. Ο θείος ούτος ξένος παρέχεται αφέ αυτού εις τον άνθρωπον, κατά την διάρκειαν της ζωής και όταν το σώμα διαλύεται μετά της ειπείν ζωής επιστρέφει προς τον καθολικόν Νουν (*), όστις είναι ο Θεός και εν τω οποίω αποροφείται»
Υστερόγραφο
(* ) Ο καθολικός Νους κατά τον γράφοντα κρυπτογραφεί τα Πεδία του αιθέρος ή αλλιώς τα αρχαϊκά μουσεία λόγου για τα οποία έχουμε κάνει λόγο σε παλαιοτέρα μας εργασία. Εδώ απλός για να ενδυναμώσουμε την αυτήν γνώμη μας, θα αναφέρουμε τα όσα μας λέγει ο Θειοφόρος Ευριπίδης εις την τραγωδία του
«Ελένη 1014 – 1016»
«..Ο νους των κατθανόντων ζη μέν ού, Γνώμην έχειν αθάνατον εις τον Αθάνατον αιθέρα εμπέσων…»
Όπου και βλέπουμε ότι η γνώμην επιστρέφει στον αθάνατον αιθέρα όπου και ενώνεται με αυτόν. Όμως, τι Γνώμην εστί ;;
Ο Θειος Πλάτων, στο έργο του «Κρατύλος 411 D», αναφερόμενος στην Γνώμην μας λέγει ότι :
«Η Γνώμην φανερώνει εξ ολοκλήρου σκέψην γεννήσεως [Γόνης σκέψιν] και αναλογισμού [Νώμησιν] διότι το Νωμάν [Αναλογίζομαι] και το Σκοπείν [Σκέπτομαι] έχουν την αυτήν ένοιαν….η Νόησης δε, σημαίνει ορμήν [Έσιν] προς το νέον, όταν δε λέγωμεν ότι τα όντα είναι Νέα, σημαίνει ότι διαρκώς ανανεώνονται…»
Τα παραπάνω μας εξηγούν ή, τουλάχιστον μας δίνουν μια ένδειξη αν όχι απόδειξη το τι ήθελε να πει ο Αιγύπτιος Ιερέας στον Σόλωνα, όταν ο τελευταίος επισκέφτηκε την Αίγυπτο :
«Ω Σόλων, Σόλων, Έλληνες αεί παίδες έστε»
<<Πλάτων Τίμαιος 22Β»
Αλλά κυρίως τι εννοούσε ο Ιαλυσσος όταν αναφωνεί..
«Έλληνες αεί παίδες είσιν,…Ηλίου κύκλον βιούντες,…Νεότητα επί κόσμον φέρουσιν,…Αθάνατον νόμον υπηρετούντες !!!»
