Αριστοτέλης, εκ Στα-γείρων της Χαλκι-δικής Χερσο-νήσου.

«Φαιστίδος ήν μητρός και Νικομάχου γενέτηρος των Ασκληπιαδων διος Αριστοτέλους»
–Επίγραμμα παρά Αμμωνίω–

Όμως τι Αριστοτέλης εστί ;;;
Αριστοτέλης Άριστον Τέλος εστί!!!, ήτοι Εντελέχεια.

Δηλαδή «Η Ενέργεια και η τελειότης του πράγματος» ή, αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε την Αριστοτέλεια, ορολογία, θα λέγαμε πως Αριστοτέλης :
«Το Είδος του πράγματος συμφώνος προς το οποίον ενυπάρχει εις αυτό η ενέργεια και η τελειότης Εστί !!!.»

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως ο τρις-μέγιστος αεί πανεπιστήμων δεν «απέθανε» αλλά μετέβη από τον κόσμο του πρώτου βαθμού ανελίξεως εις ανώτερες σφαίρες του πνεύματος, και αυτό, διότι ο «θάνατος» ως αρχή της ζωής, παρέχει το αγαθόν της ελευθερίας νοουμένης ως συμπαντικής διατάσεως.

Άλλωστε, όπως μας διδάσκει ο ίδιος, μέσα από τα αναρίθμητα βιβλία του, τα οποία αποτελούν Ιερή παρακαταθήκη δια το είδος των Ελ-λήνων, ο κόσμος είναι ένα ενιαίο και καλώς διατεταγμένων σύνολον, το οποίον μεταβαίνει ολοένα και εις ανώτερα στάδια εξελίξεως.
(όπου εξέλιξη ως λέξη,.. εκ της έλικος εστί !!)
Η προϊούσα αυτή εξέλιξη, αποτελεί τον σκοπό της φύσεως, εις τον οποίον υπηρετούσιν όλοι οι επιμέρους σκοποί. Διότι έκαστον ΟΝ, δεν είναι μόνον σκοπός εαυτού, αλλά κυρίως μέσον προς πραγματοποίησιν ανώτερων σκοπόν, επί των οποίον, πάλιν στηρίζονται άλλοι ποιο υψηλότεροι σκοποί, ούτως ώστε πάντες συνεργάζονται προς πραγματοποίησιν του ενός μεγάλου σκοπού, όπερ και εστί ο Κόσμος ως όλον.!!

Αυτός ο μεγάλος και έσχατος σκοπός, προς τον οποίον κατά τείνει ο κόσμος, δεν είναι άλλος τι, από την πλήρης απαλλαγή της ύλης και η απεργασία του καθαρού είδους, όπερ και εστι, την παντελής πνευματοποίησις τον όντων.
Στο παραπάνω συμπέρασμα, καταλήγουμε ως φυσική απόρροια της με μεγάλη προσοχής, μελέτης μας των κεφαλαίων
«Α9. 192α 16, Β1. 192 β 18» του βιβλίου του Αριστοτέλους «Φυσικά» επίσης των τριών βιβλίων που αποτελούν το έργου του «Περί ψυχής», καθώς και του με τίτλο «Η Φύσις του πρώτου κινούντος» 12ου βιβλίου, του έργου του «Μετά τα φυσικά Λ 1072 β 3»

«…Ότι ακόμη το ουκ ένεκα (το διατί των πραγμάτων), είναι μέσα εις τα ακίνητα, το δείχνει η γνωστή διαίρεσης. Είναι γνωστόν ότι το ούκ ένεκα σημαίνει ένα Ον, δια την ωφέλειαν του οποίου γίνεται κάτι, και ένα πράγμα που είναι αντικειμενικός σκοπός. Το ουν ένεκα της τελευταίας σημασίας, υπάρχει εις τα ακίνητα, της πρώτης όμως έχει, αυτό κινεί όπως ένα όν που έχομεν ερωτευθεί, άπαξ δε κινήθεν, κινεί και τα άλλα όντα. Εάν όμως κάτι κινήται, είναι ενδεχομένος να υπάρχει και κατά τρόπον. Επομένως, εάν του ουρανού η κατά ενέργειαν ύπαρξις είναι το πρώτον είδος της κατά τόπον μεταβολής, δηλαδή η κυκλική κίνησις, από την άποψην ακριβώς μόνον του ότι έχειν κίνησην, μπορεί αυτός να παρουσιάζη μιαν αλλοίωσιν κατά τον τόπον, με την προσθήκη ακόμη της προϋποθέσεως, ότι δεν επιδέχεται αλλοίωσιν. Διότι η φορά – η κατά τόπον μεταβολή – είναι η πρώτη από τας μεταβολάς, από δε τας κατά τόπον μεταβολάς πρώτη είναι η κυκλική κίνησης, αυτή δε προκαλείται από το πρώτον κινούν…»

όπου γίνεται αναφορά εις τον «ουράνιον κόσμον», ο οποίος αποτελείται από τον αιθέρα, πέμπτο στοιχείον, όπερ υπόκειται εις τοπική μόνον μεταβολή και ακολουθεί κυκλική κίνησην, αλλά εξετάζεται και η σχέσης Είδους και κοσμικής ύλης.Όπου και βλέπουμε ότι μέσα από την εξέλιξη ή αλλιώς από την ελικοειδώς – οφιοειδής ανέλιξη, η ύλη, μεταβαίνει εκ της δυνατότητας «δυνάμει» εις την πραγματικότητα
«ενέργεια», δια της οποίας λαμβάνουσι υπόστασιν τα πράγματα δια της επί της κυριαρχίας του Είδους, όπερ αποτελεί την έννοιαν, την ουσίαν, τον τελικόν σκοπόν !! και την δύναμην, ήτις πραγματοποιεί τον σκοπόν αυτόν!!.

Την αυτήν τελικήν εξέληξιν, τον τελικόν σκοπόν της ανθρώπινης προσπάθειας, μας αποκαλύπτει και το συνολικόν κείμενον των «Χρυσών επών» των πυθαγωρείων και άνευ ελαχίστης αμφιβολίας, οι δύο τελική στίχοι των, όπου και διαβάζουμε ότι:

«…Αν δε απαλείψας σώμα ες αιθέρα ελέυθερον έλθης, έσσεαι αθάνατος θεός , άμβροτος, ούκ έτι θνητός !!…»

Ποιο «πρακτικά», την αυτήν εξέλιξην την εβλέπουμεν κυρίως εις την κατασκευή από τους προγόνους μας αγαλμάτων. Των αυτών αγαλμάτων, στο πρόσωπο των οποίων, έβλεπαν το είδος, την ιδέα. Και αυτό διότι κατά την πλάση των αγαλμάτων, η ύλη υποχωρεί αναλόγως προς το βάθος της εμφανίσεως της μορφής, όπερ και εστί της ιδέας, εως ότου δεν εβλέπομεν πια εν τω μάρμαρω την ύλη, αλλά το είδος!!! και τα διάφορα στάδια της εξελίξεως των όντων.!!

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε εις έντονον ύφος, ότι τα παραπάνω κατά δεικνύουν, συν της άλλης, το μέγεθος και την τεράστια προσφορά στην κοινωνία των επί της χθονός διαβιούντων Διογενών (πελασγογόνοι κ.λ.π) αλλά κυρίως στην κοινωνία των ανθρώπων μέσω της εν-λογοποίησης, εκπολιτισμού κ.τ.λ, του πολιτισμού των Ελλήνων, αλλά αποτελούν και μια ισχυροτάτη και τρομεροτάτη απόδειξη ότι οι πρόγονοι μας ήτο
Ι δ ε ο λ ά τ ρ ε ς και ΟΧΙ Ειδωλολάτρες!!!

Διότι πολύ απλά ο σκοπός προς τον οποίον έτεινε , τείνει και θα τείνει η Ελληνική πολιτεία και ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι η «κατάκτηση της εν τω παντί Αλήθειας». Κάτι που φαίνεται στην περισπούδαστη φράση που λέγει η Θεά Παιδεία εις στον Θείο Λουκιανό στο έργο του «Ενύπνιον»

«..Λήσει δέ σε ούτε παλαιόν ουδέν, ούτε νύν γενέσθαι δέον, αλλά και τα μέλοντα προόψει μετ’ εμού και όλως άπαντα, οπόσα εστί, τα τε θεία τά τα΄ ανθρώπινα ούκ εις μακράν σε διδάξομαι..»

Και βέβαια δεν θα υπάρξουν ποτέ!!! όπως θέλουν να τους/μας παρουσιάζουν οι δράκοι και οι Βοωτιδείς μέσω των υποτακτικών τους , ανεγκέφαλων, μισελλήνων και μισάνθρωπων Άγγλων, Αμερικανών, Εβραίων, Ολλανδών, οι οποίοι δεν μπόρεσαν αλλά κυρίως δεν θα μπορέσουν ποτέ!!! να αντιληφθούν το μεγαλείο της (Ελληνικής) φιλοσοφία (τους) και της αυτή θρησκεία των προγόνων μας, που δεν είχε και δεν έχει μόνον την έννοια της σημερινής θρησκείας, αλλά κυρίως εκείνης της επιστήμης, και δη της συμπαντικής «Βιολογίας».
Κάτι που φαίνεται στην περίπτωση του «σύννεφου σκόνης» και του «μυστικού Ίακχου», που το μεν πρώτο είδε και το δε δεύτερο οικούσαν εις την Ελευσίνα, οι Δημάρατος και άλλοι. Παρευρισκόμενοι .Μυστικού Ίακχου που ητο αποτέλεσμα ενεργοποιήσεως κάποιου εκ των Φυσικών (θειων) ηλεκτρομαγνητικών και ηχοφασματικών πολίων ήτοι μικρών πόλων (κρυστάλλων). Ενεργοποίηση την οποία είχαν προκαλέσει προφανώς, οι Ιερείς του Ναού της Ελευσίνος ή, του Παν-Αιπόλιου της Πεντέλης όπου και βρίσκεται ο Ναός του κερασφόρου Παν. Οι Ιερείς αυτοί όμως δεν ήτο και δεν είναι όπως εμείς του γνωρίζομαι σήμερον αλλά ήτο, είναι και θα είναι Οργιόνες των θείων Μυστηρίων, ήτοι γνώσται και λειτουργεί των μυστικών της δυνάμεως και λειτουργίας του Σύμπαντος και των συγκροτούν των τούτο, (το σύμπαν)Αστέρων (Θεών).
Το παραπάνω συμβαίνει διότι παρά τις αρχαίοις Έλλησι η, φιλοσοφία και η θρησκεία των αείμνηστων αθάνατων προγόνων μας αλλά ακόμη και αυτή η επιβίωσης – διαβίωσης τους στηρίζονταν κατά πρώτον εις την ποιο γερή βάση που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Ήτοι στο Ήθος, και κατά δεύτερον εις την γνώσην. Την αυτήν γνώσην που ακλόνητος πυρήνας της, ητο είναι και θα είναι η νόησης της του παντός φοράς, όπερ και εστί Φρόνησην ήτοι φοράς και ρου νόησης.
Όπου η λέξη «Φορά» είναι μια εκ των θειοτάτων λέξεων, αφού όπως βλέπουμε στο έργο του μεγίστου Πλάτωνος «Κρατύλος 411 d – e.» φορά ονομάζεται η κίνησις του ουρανού – σύμπαντος κόσμου.

Και αυτό, διότι αυτός που θα δυνηθεί να νοήσει ότι μέσα εις την Νύκτα υπάρχει βυθισμένον το αίτιον της φοράς των φαινομένων ως Λ Ο Γ Ο Σ, και θα θέση εις αντιστοιχίαν τας αιωνίους φοράς και σχέσεις των άστρων με τας αιωνίους και θείας αληθείας των ανθρωπίνων πραγμάτων, θα αποκτήσει εν αλάθητον και αψευδές βιβλίον, θα εξαρτήση την μακροβιότητα του γένους από την αιωνιότητα της άνω φοράς, θα κάνη την νύκτα ευρόνην, θα συνάψη την ημέραν και το έργον της με την ευρόνην και την φοράν της, όπως αρμόζει δια δύο μόρια εργαζόμενα το έργον μίας φύσεως, θα γνωρίσει ποία μιμείται με αυτά που ποιεί, θα γίνει από εργάτης και κοιμώμενος, σοφός και όντας εγρηγορώς, θα γίνει από βάρβαρος Έλλην!!.

Η παραπάνω ανέλιξης, φαίνεται επίσης ευκρινώς εάν μελετίσομεν πάντα με μεγάλη προσοχή και με το πρέπον για τον Έλλην αιθεροβαμονικό βλέμμα το θεώρημα του Θεαίτητου περί ασύμμετρων αριθμών, το οποίο αναφέρει ο Μέγας Πλάτων στο βιβλίο του «Θεαίτητος ή αλλιώς.. περί επιστήμης. 147 d – 148 β» σε συνδυασμό με το απόσπάσμα 45 αλλά και άλλων όπως των αποσπασμάτων
1, 2, 30, 32, 115 (και όχι μόνον), του και σκοτεινού Πανεπιστήμονος Ηρακλείτου όπου κάνει λόγο για τον <<Λόγο της ψυχής, της φύσεως
αλλά κυρίως για τον κοινό λόγο!!>>

«Ψυχής πείρατα ιών ούκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορευόμενος οδόν ούτω βαθύν λόγον έχει.»
απόσπασμα 45

Εάν κάνουμε λοιπόν αυτήν ταύτην την προσεκτική μελέτην καταλήγουμε σε εκείνη την μαθηματική ερμηνεία που μας λέγει ότι το «θείον» πορεύεται δια διαμετρικών αριθμών (Α -> Β) , και αυτό διότι όπως μας λέγει ο Θειοφόρος Πλάτων στον βιβλίο του <<Κρατύλος 412-413>>

«…Όσοι γαρ ηγούντε το πάν είναι εν πορεία. Το μεν πολύ αυτού υπολαμβάνουσιν τοιούτον τι είναι διεξιόν, δι’ ου πάντα τα γιγνόμενα γίγνεσθαι άλλως δια του όντος ίεναι παντός, ει μη λεπτότατον τε ην ώστε αυτό μηδέν στέγειν, και τάχιστον ώστε χρήσθαι ώσπερ έστωσι τοις άλλοις. Επει δ΄ ου επιτροπέυει τα άλλα πάντα διαϊόν, τούτο το όνομα εκλήθη ορθώς Δίκαιον…»

ενώ το «ανθρώπειον» πορεύεται δια πλευρικών και ασύμμετρων αριθμών οι οποίοι έχουν προς τους πρώτους (τους αριθμούς) τον Λ ό γ ο άπειρον (1-> 2 -> 3 -> 4) θα διαπιστώσουμε πως η κίνησης του ανθρώπου ως (Ι)όντος προερχόμενου ως πυραιθέριο σπερματογονιδίομα και φέρων την ψυχήν και το πνεύμα ήτοι πυρ και αιθήρ, από τον άκτιστο πνευματικό και κατά συνέπεια άϋλο δωδεκαδιαστατικό τρισδιάστατο χρονο-χώρο, γίνεται από του εναντίου εις το ενάντιο ελικοειδώς, όπως ο κινούμενος όφις αλλά κυρίως όπως η κίνησις του φωτός μέσα εις τον Νουν.
Βλέπε και την σπουδαιότατη αναφορά του Ιερέως των Δελφών Πλουτάρχου, όπου στο έργο του
«Περί του Σωκράτους Δαιμόνιου» αναφέρεται στους νόες ή αλλιώς σπερματικό φως.

Εάν τώρα, δούμε όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την πληροφορία ότι ο αεί πανεπιστήμων Αριστοτέλης, έπεσε από την ΓΕΦΥΡΑ της Χαλκίδας και χάθηκε (;;;),
αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι κρυπτογραφείτε μέσου του αυτού μύθου. Και αυτό διότι η γέφυρα, είναι το μέσο, εκείνο με το οποίο επιτυγχάνεται η ζεύξη δυο περιοχών, σημείων κ.τ.λ., τα οποία τα χωρίζει κάποιο κενό ή ακόμα και χάσμα!!!.
Ένα τέτοιο… χάσμα υπάρχει ανάμεσα στα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Αλλά καλύτερα ας αναφέρουμε κάποια στοιχεία γύρω από την δομή του εγκεφάλου, ανειδίκευτα πάντα!!!, ώστε να γίνουν ποιο κατανοητές οι σκέψεις μας.
Από λειτουργικής λοιπόν άποψης, ο εγκέφαλος των ανθρώπων και όχι των ανθρωποειδών αλλά κυρίως όχι των Δράκων-Βοωτειδών διαιρείτε σε τρία μέρη.
Αυτά είναι τα εξής…:

1)Τα δυο ημισφαίρια (δεξιό και αριστερό)
2)Η παρεγκεφαλίδα ή εγκεφαλίτιδα που βρίσκεται στην βάση τουνωτιαίου μυελού, όπισθεν του κρανίου.
Έχει σχήμα καρδιάς, και με αυτήν θα “λέγαμε” πως σκεπτόμεθα.

Τα δυο ημισφαίρια τα χωρίζει μία σχισμή-χάσμα, το οποίο και λέγεται επιμήκης σχισμή. Στο βάθος αυτής ταύτης της σχισμής, τα δύο ημισφαίρια ενώνονται μεταξύ τους με το μεσολόβιο. Το μεσολόβιο είναι μία γέφυρα, που παίζει το ρόλο της σύνδεσης ανάμεσα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο και άρα πληροί το χάσμα το οποίο υφίσταται ανάμεσα σε αυτά τα δυο. Αυτό συμβαίνει διότι, κατά τον μεγάλο επιστήμονα και ψυχολόγο Carl Young, ανάμεσα στο ασυνείδητο και συνειδητό και άρα ανάμεσα και στα δύο ημισφαίρια υπάρχει αντιστοιχία η οποία και είναι :

1)Η Συνείδηση αντιστοιχεί εις τον Πόντος, όπερ και σημαίνει γλυκό νερό ήτοι κρύσταλλοι ζάχαρις.

2)Το Ασυνείδητο αντιστοιχεί εις την Μαύρη θάλασσα, όπερ και εστί θαλασινώ νέρο ήτοι κρύσταλλοι άλατος.

Από τα παραπάνω βλέπουμε πως υπάρχει μια ζεύξη, όχι μόνον οργανο-ψυχολογική, δηλαδή πόντου και μαύρης θάλασσας ήτοι Συνειδητό Ασυνείδητο και κατά επέκταση άλατος και ζάχαρις, αλλά και ηλεκτρομαγνητικών ρευστών. Αυτό συμβαίνει διότι και τα δυο (άλας και ζάχαρη) είναι κρυσταλλικής δομής, και παίζουν καταλυτικό ρόλο καθώς ρυθμίζουν και ισορροπούν την αναλογία που πρέπει να υπάρχει κυρίως ηλεκτρομαγνητικών ρευστών ανάμεσα στα δυο ημισφαίρια καθώς όπως μας λέγει ο Μέγιστος Ηράκλειτος στο 8 απόσπασμα του ..

«Το αντίξουν συμφέρον και έκ διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν και πάντα κατά έριν γίμεσθαι.»

ώστε να γίνει ορθή η ζεύξη και συνάμα να επιτευχθεί το θεμιτό αποτέλεσμα όπερ και εστί η πλήρωση-ζεύξη του χάσματος μικρόκοσμου μακρόκοσμου και ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί εκείνη την σπειροειδώς κινούμενοι υάλινην θάλασσα για την οποία κάνει λόγω ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής στη αποκάλυψη του στο κεφάλαιο «ΙΕ ,1 – 3» όταν μας λέγει ότι

«Και είδον άλλο σημείον εν τω ουρανώ, μέγα και θαυμαστόν, αγγέλους επτά, οιτίνες είχον τας επτά εσχάτας πληγάς, διότι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του θεού. Και είδον ως θάλασσαν υάλινην μεμιγμένη με πυρ, και εκείνους οιτίνες ενίκησαν κατα του θηρίου και κατά της εικόνος αυτού, και κατά του χαράγματος αυτου, και κατά του αριθμού του ονόματος αυτού, ιστάμενος επι την θάλασσαν την υάλινην, έχοντας κιθάρας του θεού…»

Και η οποία θα γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε εμάς και στο άκτιστο, άϋλο πνευματικό δωδεκαδιαστατικό τρισδιάστατο χρονο-χώρο (Σύμπαν) ή αντί-Σύμπαν η Σύμπαν αντί-ύλης ή κόσμο των ιδεών!!. Το παραπάνω κόσμο τον βλέπουμε και στον αναφερόμενο από τους αρχαίους ιεροίς οι οποίοι διηγούνταν την εξής ιστορία…

«…Μια ημέρα ο Υιός του Δια, ο Διόνυσος, καθώς ήταν γερμένος και κοίταζε την άβυσσο του ουρανού, ανάμεσα από τα άστρα είδε μέσα στα γαλάζια βάθη το ίδιο του το είδωλο και γοητεύτηκε. Γοητευμένος με το είδωλο του, όρμησε να το πιάσει. Το είδωλο γλίστρησε , έπεσε. Μαζί του και ο Διόνυσος που άρχισε να πέφτει συνεχώς…Τελικά βρέθηκε μέσα σε μία σπηλιά. Απέναντι του βρισκόταν η Περσεφόνη, η κόρη της Δήμητρας. Αυτή, ύφαινε το πέπλο πάνω στο οποίο κυμάτιζαν οι εικόνες τον όντων…»

Την θάλασσα – χάσμα αυτή ταύτη, την βλέπουμε και στην φανταστική!! (;;;) JJ διήγηση του Λουκιανού «Περί αληθούς ιστορία. B», όπου αναφέρεται «κάποιο» χάσμα από το οποίο και πέρασαν προς την λυχνούπολη και από εκεί στη Νήσο των Μακάρων. Όπου κατά περίεργο τρόπο, οι εκεί διαμένοντες είναι οι Ήρωες.!!!

Για να γεφυρωθεί λοιπόν το χάσμα χρειάζεται κάτι το οποίο Θα παίξει τον ρόλο του συνδετικού κρίκου ανάμεσα στην ζάχαρη άρα γλυκό και στο αλάτι άρα αλμυρό.
Αυτό το κάτι διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο μιας και ο καθένας είναι κάτι το μοναδικό εις το σύμπαν.
Εδώ πρέπει να σημειωθούν τρία πράγματα :

1)Το ένα είναι ότι για τον Μέγα Σωκράτη αυτό το .. κάτι ήτο το κώνειο. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ο Σωκράτης Ευχαριστεί τον Ασκληπιό κατά τις τελευταίες στιγμές της έμβιας ζωής του εις την Χθόνα.

2)Το δεύτερο είναι ποιος ο λόγος της κατασκευής της χημικά κατασκευασμένης Ηρωίνης;; και από ποίους άγνωστους ;;;!!

3)Το τρίτο είναι ότι εάν κάποιος θελήσει να βρει, τι είναι αυτός ο κρίκος για τον εαυτόν του, θα πρέπει να ψάξει εις την
Γας-Αστρονομία, όπερ και εστί Συμπαντική Αστρονομία δηλαδή από πού ήλθε εις την χθόνα, εάν βεβαίως ήλθε και δεν αναφύεισε εκ της ύλης από την οποία αποτελείτε η χθόνα.
(από ποιο άστρο, αστρικό πλέγμα ή, ακόμα και Γαλαξία ;;;.)

Τελειώνοντας την δαιδαλώδη ποριά μας, η οποία έγινε ώστε να ιχνηλατήσουμε και να αποσαφηνίσουμε, έστω και λίγο, το τι έγινε με τον Αριστοτέλη, θα λέγαμε με λίγα λόγια πως ο παμμέγιστον αεί πανεπιστήμων επέστρεψε εις τον κόσμο των ιδεών από όπου και είχε έρθει, όχι μόνον αυτός αλλά όλοι οι του είδους των ΕΛ-ΛΗΝΩΝ !!!.
Με άλλα λόγια επέστρεψε από τον άκτιστο πνευματικό και άρα άυλο Δωδεκαδιαστατικό τρισδιάστατο Χρονο-Χώρο από όπου όλοι οι Ελ-ληνες έρχονται ως πυραιθέρια σπερματογονιδιόματα, όπερ και εστί αντι-πρωτόνια, αντι-φωτόνια και νετρίνο. Πυραιθέρια σπερματογονιδιόματα τα οποία φέρουν ψυχή και πνεύμα, ήτοι πυρ και αιθήρ και τα οποία εναρμονίζονται επί του το πνεύμα και την ύλη
πρώτο – εναρμονίζων δεύτερο-τρισδιάστατο πλέγμα, δηλαδή εις την ένατη, όγδοη και έβδομη διάσταση.
Εν-Ζωοποιούνται – ενσαρκώνονται επί το τρίτο τρισδιάστατο πλέγμα, ήτοι εις την έκτη, Πέμπτη και τέταρτη διάσταση. Αυτή, ταύτη η προαναφερόμενη συμπαντική λειτουργία δηλώνει και κυρίως ορίζει την επί του τετάρτου και κατώτερου, χωμο-χορου-τρισδιάστατου
πλέγματος διατεταγμένη Αποστόλη των.

«Έρχονται και θα έρχονται επί του τελευταίου φέρνοντας θείαν βουλήν και καθήκον. Η πρώτη τους υπαγορεύει και το δεύτερο τους επιβάλει να απευθύνονται εις τους τρισδιαστατόδομους χωρο-χωμο-ανθρώπους λέγοντας τους, διακηρύττοντας τους, διδάσκοντας τους
<<Τις Πικρές αλήθειες>>, αλλά κυρίως!!! τον ΛΌΓΟΝ και ΝΌΜΟΝ των Θεών πατέρων των.»

Και αυτό διότι όπως μαθαίνουμε κατά την ανάγνωση τον βιβλίων
«Ν 4. 1092Α , Θ 8. 1050Α 22 , Λ 7. 1073α 4 , Λ 9. 1074Β 34, λ 8. 1073α 23[u]» του Αριστοτέλειου έργου
«[u]Μετά τα φυσικά»

«Εις την Χθόνα (Γη) κυρίαρχει δύναμις, δημιουργός των τελικών μορφών της ύλης είναι η εντελέχεια, η οποία εξωτερικός <<εκδηλούτε κατά την σχέσιν των συστατικών προς αλλήλα>> και εσωτερικώς ως Ψυχήν των έμβιων. Θρεπτική εις τα φυτά, αισθητική και κινητική εις τα ζώα και νοητική, λογική εις τον άνθρωπον, εις τον οποίον αθάνατος και θείος είναι ο Ποιητικός Νους, όστις <<Προέρχεται, ως θείον δώρον, έξωθεν(θύραθεν) και είναι αληθώς θείος : είναι το καθαρόν Λογικόν, Νους!!. Ο θείος ούτος ξένος παρέχεται αφέ αυτού εις τον άνθρωπον, κατά την διάρκειαν της ζωής και όταν το σώμα διαλύεται μετά της ειπείν ζωής επιστρέφει προς τον καθολικόν Νουν (*), όστις είναι ο Θεός και εν τω οποίω αποροφείται»

Υστερόγραφο
(* ) Ο καθολικός Νους κατά τον γράφοντα κρυπτογραφεί τα Πεδία του αιθέρος ή αλλιώς τα αρχαϊκά μουσεία λόγου για τα οποία έχουμε κάνει λόγο σε παλαιοτέρα μας εργασία. Εδώ απλός για να ενδυναμώσουμε την αυτήν γνώμη μας, θα αναφέρουμε τα όσα μας λέγει ο Θειοφόρος Ευριπίδης εις την τραγωδία του
«Ελένη 1014 – 1016»

«..Ο νους των κατθανόντων ζη μέν ού, Γνώμην έχειν αθάνατον εις τον Αθάνατον αιθέρα εμπέσων…»

Όπου και βλέπουμε ότι η γνώμην επιστρέφει στον αθάνατον αιθέρα όπου και ενώνεται με αυτόν. Όμως, τι Γνώμην εστί ;;
Ο Θειος Πλάτων, στο έργο του «Κρατύλος 411 D», αναφερόμενος στην Γνώμην μας λέγει ότι :

«Η Γνώμην φανερώνει εξ ολοκλήρου σκέψην γεννήσεως [Γόνης σκέψιν] και αναλογισμού [Νώμησιν] διότι το Νωμάν [Αναλογίζομαι] και το Σκοπείν [Σκέπτομαι] έχουν την αυτήν ένοιαν….η Νόησης δε, σημαίνει ορμήν [Έσιν] προς το νέον, όταν δε λέγωμεν ότι τα όντα είναι Νέα, σημαίνει ότι διαρκώς ανανεώνονται…»

Τα παραπάνω μας εξηγούν ή, τουλάχιστον μας δίνουν μια ένδειξη αν όχι απόδειξη το τι ήθελε να πει ο Αιγύπτιος Ιερέας στον Σόλωνα, όταν ο τελευταίος επισκέφτηκε την Αίγυπτο :

«Ω Σόλων, Σόλων, Έλληνες αεί παίδες έστε»
<<Πλάτων Τίμαιος 22Β»

Αλλά κυρίως τι εννοούσε ο Ιαλυσσος όταν αναφωνεί..

«Έλληνες αεί παίδες είσιν,…Ηλίου κύκλον βιούντες,…Νεότητα επί κόσμον φέρουσιν,…Αθάνατον νόμον υπηρετούντες !!!»

“Έξω από τους δρόμους των αστόχαστων,λειτουργοί και ψάλτες Ορφικοί,έναν ύμνο μιας λατρείας πανάρχαιας ξαναφέρνουμε στο Φώς. Έτρεξε ώς τα τώρα ο λογισμός μας καταχωνιασμένος ποταμός. Ξάφνισμα στο βούισμα των ανθρώπων,της Λύρας Σου ο ρυθμός. Νύχτα ξεκινάμε,νύχτα ανεβαίνουμε,τη δυσκολανέβατη κορφή. Θέλουμε μόνοι,θέλουμε πρώτοι το ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ ΦΩΣ να χαιρετήσουμε,ενώ κάτω στους ανθρώπους θα είναι ακόμα ύπνος και σκότος… Χαμήλωσε Φοίβε από τα ύψη του Ολύμπου του αγνού, προς του χαύνου την πατρίδα,προς τη χώρα των οκνών. Κι έπαιξες Λύρα ανάβρυσμα αρμονικών πηγών!Λόγια σε απαντήσανε βαρήκοων και περίγελα τυφλών. Τότε,σα να γύρευες την πλάση να λυτρώσεις από μόλυσμα κι από τα ακάθαρτα του Αέρα,έρριξες τη Λύρα κάτω κι έγινες Σαιτευτής,και τα σαίτεψες των ανόητων τα κοπάδια πέρα ως πέρα!”

Απ’ το βιβλίο “Το Θέατρο της Σωτηρίας”

Εβδομήντα (δυο) κομπάρσοι… στον περιφερόμενο θίασο των θεραπευτών!

Ο Ιησούς υπήρξε ο δαιμονο-διωκτικότερος ήρωας όλων των εποχών και αντιμετώπισε δαίμονες κάθε τύπου. Όσο αυτός όμως ξόρκιζε, τόσο οι δαιμονισμένοι πλήθαιναν! Κάποια στιγμή μάλιστα που ο ίδιος δεν πρόφταινε να ξορκίζει, τόσους πολλούς δαιμονισμένους που τον περιστοίχιζαν: «κάλεσε τους δώδεκα και τους έδωσε εξουσία επί δαιμόνων και νόσων» Λουκ.9.1.
Αλλά επειδή κι αυτοί δεν πρόφταιναν να αντιμετωπίσουν τις ορδές των δαιμονισμένων, που τους περιέβαλλαν, (προφανώς επρόκειτο για επιδημία) διάλεξε κι άλλους εβδομήντα που τους έστελνε προπομπούς σε κάθε πόλη και τόπο που έμελλε να επισκεφθεί!
Με πολύ προσοχή και περίσκεψη διαβάζουμε: «και έτερους εβδομήκοντα(δύο) ανέδειξεν (Μασ. διόρισε) ο Κύριος και απέστειλεν αυτούς ανά δύο πρό προσώπου αυτού (Μασ. έμπροσθεν αυτού) εις πάσαν πόλιν και τόπον όπου έμελλεν (και) αυτός να υπάγει… (τους έδωσε δε την εντολή) και εις όποιαν πόλιν εισέρχεσθε… θεραπεύετε τους εν αυτή ασθενείς». Λουκ.10.1,9.
Για σταθείτε όμως… τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;
Χρειάζεται ελάχιστη σκέψη για να καταλάβουμε, ότι στο παραπάνω εδάφιο ομολογούνται πράγματα, που ποτέ δεν θα περιμέναμε να βρούμε γραμμένα!
Κατ’ αρχάς, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η παραπάνω δήλωση μάς διαβεβαιώνει, ότι οι επισκέψεις του Ιησού στους διάφορους τόπους, δεν ήταν αυθόρμητες και απρογραμμάτιστες, αλλά προϋπήρχε σχέδιο, για «κάθε τόπον και πόλη που επρόκειτο να επισκεφθεί» ο περιοδεύων σωτήρας! Αν δεν υπήρχε τέτοιος προσχεδιασμός επισκέψεων, δεν θα μπορούσε ποτέ να γραφτεί, ότι εβδομήντα άνθρωποι εστάλησαν «προ προσώπου» ή «έμπροσθεν αυτού, όπου έμελλε αυτός να υπάγει»!
Αυτό όμως που είναι σκανδαλωδώς ανεξήγητο, είναι το “γιατί” οι εβδομήντα αυτοί εξορκιστές, “βοηθοί” του, αποστέλλονται μπροστά απ’ τον Ιησού, (προπομποί) σε κάθε «πόλη και τόπο», αφού ήταν ήδη γνωστό και προγραμματισμένο, ότι τους τόπους αυτούς… επρόκειτο να τους επισκεφθεί ο ίδιος ο μέγας περιοδεύων σωτήρας!
Τι συμβαίνει λοιπόν; Δεν θα προλάβαινε, ή δεν θα μπορούσε ο γιος του θεού, να θεραπεύσει ό¬λους εκείνους τους παθόντες μόνος του, όταν κάποια στιγμή θα επισκεπτόταν τελικά αυτούς τους τόπους; Στέλνοντας όχι έναν, ούτε δυο, αλλά εβδομήντα(δύο) “θεραπευτές” να προηγηθούν, στους ίδιους ακριβώς τόπους που και εκείνος σκόπευε (έμελλε) να επισκεφθεί, πώς γνώριζε ότι θα απέμεινε έστω και ένας δαιμονισμένος ή ασθενής για να θεραπεύσει, όταν επιτέλους θα περνούσε κι αυτός απ’ τα ίδια αυτά μέρη;
Τι θέλει λοιπόν να μας πει ο ποιητής;
Τι ακριβώς μας λέει το παράξενο αυτό εδάφιο;
Ποιο είναι το κρυφό μήνυμά του;
Ο καθένας μπορεί να καταλάβει, ότι ακριβώς το αντίθετο θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί γραμμένο! Δηλαδή, αν υπήρχαν τριάντα πέντε ικανά ζευγάρια εξορκισμού δαιμόνων, αυτά θα έπρεπε να αποσταλούν «εις πάσαν πόλιν και τόπον που ο Ιησούς ΔΕΝ ΕΣΚΟΠΕΥΕ να επισκεφθεί» και όχι το αντίθετο!
Κάτι λοιπόν θέλει οπωσδήποτε να μας πει ο ποιητής, δεν νομίζετε;
Επειδή γνωρίζουμε πιά, ότι στη Βίβλο τέτοιες περίεργες “υποσημειώσεις” μόνο τυχαίες δεν είναι, συμπεραίνουμε ότι οι εβδομήντα αυτοί άνθρωποι, δεν στέλνονται καθόλου τυχαία στους τόπους που και ο υποψήφιος θεός, σχεδίαζε να επισκεφθεί!
Λοιπόν, φαίνεται απίστευτο, αλλά μπροστά μας έχουμε γραμμένη μια ξεκάθαρη ομολογία των μαζικών παρασκηνιακών ενεργειών, στις “θεραπείες” του θεοποιημένου Ιησού! Το εδάφιο αυτό, από μόνο του θα έπρεπε να κλονίσει σοβαρά την αυθεντικότητα των θαυμάτων της Καινής Διαθήκης! Το συγκεκριμένο εδάφιο, πρέπει να είναι η προκλητικότερη ομολογία, του παρασκηνιακού μηχανισμού παραγωγής των καινοδιαθηκικών θαυμάτων!
Ας παρατηρήσουμε όμως προσεκτικότερα την παράξενη εικόνα.
Κατά την ξεκάθαρη αυτή ομολογία λοιπόν, εβδομήντα άνθρωποι, βρίσκονται ήδη πριν απ’ τον Χριστό, σε κάθε τόπο που αυτός προγραμματισμένα επισκέπτεται! Περιέργως όμως, πουθενά στην αφήγηση δεν βλέπουμε τους ενθουσιώδεις αυτούς μαθητές του, να τον υποδέχονται στους τόπους και τις πόλεις αυτές, όταν επιτέλους τους επισκέπτεται κι’ αυτός με την σειρά του!
Φυσιολογικά έπρεπε να βρίσκονται ήδη εκεί ή να έχουν προηγηθεί δημιουργώντας πριν από τον Χριστό, ανάλογο θεραπευτικό θόρυβο, θαυματουργώντας και εξορκίζοντας στο όνομά του! Αν όμως είχε συμβεί κάτι τέτοιο, η υποδοχή του Χριστού στους τόπους αυτούς, θα ήταν η μια ενδοξότερη της άλλης, διότι στους τόπους αυτούς θα ήταν ήδη γνωστός ως θεόσταλτος σωτήρας, μια και οι εβδομήντα αυτοί μαθητές του, θα είχαν ήδη γράψει ένδοξες σελίδες ιαματικών θαυμάτων στον τοπικό πληθυσμό! Τίποτε παρόμοιο όμως δεν συμβαίνει και κανείς από τους ντόπιους, δεν αναφέρει το παραμικρό για τους πολυάριθμους αυτούς θεραπευτές, που φυσιολογικά έπρεπε να είχαν ήδη προηγηθεί! Γιατί;
Τι ακριβώς έκαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πριν απ’ τον Χριστό, στα ίδια ακριβώς μέρη, όπου ο θεοποιημένος θεραπευτής μεγαλουργούσε θεραπεύοντας μαζικά ασθενείς, εκβάλλοντας συνεχώς δαιμόνια και ανεβάζοντας την φήμη του σε απίστευτα ύψη; Γιατί καθ’ όλη την διάρκεια της καταγεγραμμένης δράσης του Ιησού, δεν βλέπουμε πουθενά τους εβδομήντα αφανείς αυτούς ικανούς συνεργούς του σε δράση; Ή μήπως… αυτούς ακριβώς βλέπουμε… αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν καταλάβαμε, ούτε ποιοί είναι, ούτε τι ακριβώς κάνουν;

Εβδομήντα άγνωστοι ξένοι, (έγκαιρα αναμεμιγμένοι στην τοπική κοινωνία), μπορούσαν την κατάλληλη στιγμή να εμφανιστούν μαζί με το τοπικό πλήθος και προσποιούμενοι τους ασθενείς, δαιμονοπαθείς, παραλυτικούς, τυφλούς και άλλους ρακένδυτους ή μη “ικέτες” διαφόρων παθήσεων, να δημιουργήσουν ιαματικές ευκαιρίες, όχι μιας ή δύο περιπτώσεων, αλλά ικανότατου αριθμού “θαυμάτων”, ώστε ο υποψήφιος θεός, περνώντας απ’ τους τόπους αυτούς, να δημιουργήσει και στους πλέον δύσπιστους ή αδιάφορους, την ψευδαίσθηση της μαζικής θαυματοποιίας! Την αίσθηση της μαζικής ευφορίας και της έλευσης της βασιλείας των ουρανών, αφού όλοι… ή σχεδόν όλοι… ανεξήγητα θεραπεύονται από τον λόγο ή το απλό άγγιγμα του μεγάλου θεραπευτή!
Τελικά το “κόλπο” ήταν εκνευριστικά απλό και ταυτόχρονα εκπληκτικό! Πραγματικός «κόκκος συνάπεως» ικανός να μετακινήσει “όρη”!
Ναι με τέτοιες προϋποθέσεις, το μακραίωνο έπος των εκπληκτικών θαυμάτων, της Παλαιάς Διαθήκης, μπορούσε σε ελάχιστο χρόνο να ξαναγραφτεί! Πρέπει να παραδεχθούμε μάλιστα, ότι με έναν τέτοιον λαμπρό μηχανισμό παραγωγής πασχόντων, σχεδόν οποιοσδήποτε περιοδεύων θεραπευτής, με τις πλέον μέτριες ικανότητες προσποίησης, θα μπορούσε να κάνει όνομα, “θεραπεύοντας” επιλεκτικά… τους συνεργάτες του, τους οποίους γνώριζε έναν προς έναν και παρακάμπτοντας επιλεκτικά τους πραγματικούς ντόπιους ή ξενόφερτους αληθινούς ασθενείς!
Ουσιαστικά, δεν επρόκειτο παρά για ένα ακόμα… Πάσχα”! Δηλαδή μια έντεχνη παράτρεξη, ένα… εβραϊκό Πεσάχ (παράτρεξη) ή εξελληνισμένο Πάσχα! Να λοιπόν που τον Χριστιανο-Γιαχβισμό γέννησε… μια έντεχνη ιαματική παράτρεξη!
Τότε, επί Μωυσέως, (στην γέννηση του Ιουδαϊσμού), οι πληγές της Αιγύπτου (έκαναν “Πεσάχ”) δηλαδή παρέκαμπταν έντεχνα τους ημέτερους ασθενοποιόντας επιλεκτικά μόνο τους αντιπάλους! Αυτή τη φορά, (στην γέννηση του Χριστιανισμού), με μια απλή αντιστροφή των όρων, το “Πεσάχ” έκανε το “θαύμα της ανάρρωσης”! Δηλαδή παρέκαμπτε με εκπληκτική ακρίβεια τους άγνωστους και πραγματικούς παθόντες… και χάριζε την συμπαιγνιακή θεραπεία μόνο στους ημέτερους!
Απλό… αλλά εκπληκτικό!
Ο σκοπός της συνεργασίας τόσων ανθρώπων, και ιερός και σημαντικός ήταν! Η δημιουργία ενός παν-ιαματικού θρύλου, ικανού να προκαλέσει μια διεθνή σαρωτική ζήτηση, με κοινωνικο-θρησκευτικές προεκτάσεις τέτοιες, που στην διαχρονία, θα ήταν σε θέση να σκίσει την νέα “Ερυθρά θάλασσα” που τους χώριζε απ’ τα έθνη (την νέα γη της επαγγελίας) και να δρομολογήσει μια δεύτερη «έξοδο», μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη από εκείνη του Μωυσέως!
Μάλιστα αν το δούμε μέσα από τα “μάτια” (και τους ευσεβείς πόθους) των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, τότε θα καταλάβουμε, ότι ουσιαστικά επρόκειτο για την αναμενόμενη απόπειρα ολοκλήρωσης της αρχικής εκείνης εξόδου!
Υποστηριζόμενος από ικανές παρασκηνιακές δυνάμεις, ο υποψήφιος θεός Ιησούς, ο νέος αυτός Μωυσής, έθεσε τις βάσεις μιας ιδεολογικής “εξόδου” των ασφυκτικά εγκλωβισμένων στην αυστηρή γιαχβική θεολογία Ισραηλιτών, προς τα έθνη! Με έναν τέτοιων διαστάσεων θεραπευτικό θόρυβο, ο παν-ιαματικός γιος του Γιαχβέ, μπορούσε να δημιουργήσει τρισένδοξο ιστορικό όνομα, (ανάλογο του Μωυσέως) εφαρμόζωντας σε κάποιον βαθμό αντίστροφα, τα πρότυπα εκείνης της αρχετυπικής μωυσιακής εξόδου!
Τότε επί Μωυσέως, ο Γιαχβέ, (δηλαδή ο παλαιο-γιαχβικός μηχανισμός παραγωγής θαυμάτων) για να αποκτήσει ένδοξο όνομα, παρέκαμψε (έκανε Πεσάχ) τους Εβραίους, σκορπώντας επιλεκτικά πληγές και θάνατο μόνο σε Αιγύπτιους: «Και όταν ιδώ το αίμα θέλω σας παρατρέξει, και πληγή δεν θέλει είσθαι εις εσάς» Έξ. 12.13.
Τώρα στην ιστορική γέννηση του νεο-γιαχβισμού, ο Ναζίρ Γιάχ-σους, με παρόμοιες προϋποθέσεις, επιχειρεί κάτι ανάλογο! Με μια απλή παραλλαγή της ίδιας εκείνης διαδικασίας, επιτυγχάνει την ιαματική παράτρεξη, (πεσάχ) μοιράζοντας επιλεκτικά, όχι πλέον θάνατο, αλλά εικονικές θεραπείες και εξορκισμούς με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, δηλαδή την εκρηκτική θεοποίησή του, και την δημιουργία μιας νεο-γιαχβικής, νεο-ιουδαϊκής θρησκείας, ικανής στον κατάλληλο χρόνο, να ηγηθεί μιας δεύτερης “εξόδου” προς μια ευρύτερη και πλουσιότερη “γη Χαναάν”, δηλαδή την οποιαδήποτε “γη” και “κτήμα” των εθνικών!
Ναι, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, τα εδάφια αυτά με τους πανθομολογούμενους μηχανισμούς της κρυφής, παρακαμπτήριας θεραπευτικής αγυρτείας ήταν εκεί, απομεινάρια μιας αρχικής αφήγησης, που εντέχνως αλλά και σαφώς ηθελημένα παρέμειναν, για να υπαινίσσονται στους προσεκτικούς αναγνώστες και στους μυημένους, ότι εβδομήντα τουλάχιστον άνθρωποι, συνεργάσθηκαν στα παρασκήνια για να δημιουργηθεί ο παν-ιαματικός θόρυβος του περιφερόμενου θιάσου της σωτηρίας!
Ομολογουμένως το συγκεκριμένο εδάφιο (Λουκ.10.1) που αποκαλύπτει ξεκάθαρα τον αφανή ρόλο των εβδομήντα αυτών ανθρώπων, λέει περισσότερα απ’ ότι θα περιμέναμε να βρούμε σε ένα χιλιοδιορθωμένο[1] βιβλίο θρησκευτικής συνωμοσίας όπως η Καινή Διαθήκη.
Κάποια στιγμή μάλιστα, η αφήγηση δείχνει ότι αυτοί οι εβδομήντα, ή μέρος αυτών, επέστρεψαν λέγοντας στον Ιησού: «Κύριε και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε μας στο όνομά σου» Λουκ.10.17. Με την δήλωσή τους αυτή, η αφήγηση θέλει να μας δείξει ότι “θεραπεία” και εξορκισμοί δαιμόνων ήταν ταυτόσημοι!
Ο δε Ιησούς, ευχαριστημένος από την απόδοσή τους, απάντησε επί το σολομωνικότερον, με λόγια γεμάτα νόημα: «είδα (τώρα) τον Σατανά σαν αστραπή[2] να πέφτει στην γη και σε σας έδωσα την εξουσία να πατάτε πάνω σε σκορπιούς και φίδια και πάνω στην δύναμη του εχθρού. Τίποτε δεν θα σας βλάψει… χαρείτε, τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό». Λουκ.10.18.
Λόγια που πολύ απλά σημαίνουν, ότι οι κρυφοί αυτοί συνεργάτες, με τις πετυχημένες θεατρικές τους ιάσεις, πέτυχαν το αδύνατο. Δηλαδή ποδοπάτησαν “σκορπιούς” και “φίδια”, δίνοντας την δυνατότητα στον περιφερόμενο νεο-ιουδαϊσμό, να εκμεταλλευτεί την ευπιστία των μελλοντικών του αντιπάλων και να ποδοπατήσει τη δύναμη των μελλοντικών έχθρων του! Αυτό που τόσο ακίνδυνα κατάφεραν, τους έδωσε μια ένδοξη θέση στο ουράνιο στερέωμα της βιβλικής θεολογίας.
Κάποιοι ασφαλώς θα ισχυριστούν, ότι το περιστατικό αυτό, με τους εβδομήντα προπομπούς θεραπευτές, άρχισε και τελείωσε με την αναφερόμενη επιστροφή τους. Θα ήταν όμως καλύτερα, αν μας εξηγούσαν τι απέγιναν οι εβδομήντα αυτοί πετυχημένοι δαιμονο-ξορκιστές, μετά την επιστροφή τους! Γιατί δεν φαίνονται πουθενά στο υπόλοιπο της αφήγησης; Αφού επέστρεψαν από λαμπρή περιοδεία εξορκισμών, γιατί δεν τους βλέπουμε να δρουν τουλάχιστον παράλληλα με τον δάσκαλο τους; Έληξε η τόσο πετυχημένη αυτή συνεργασία… ή πολύ απλά, οι εβδομήντα αυτοί συνεργάτες, κατά την ολοφάνερη ομολογία του κειμένου, έφυγαν για να προετοιμάσουν τα “θαύματα” στην επόμενη πόλη, την οποία σχεδίαζε να επισκεφθεί ο Ιησούς;
Το συγκεκριμένο λοιπόν εδάφιο, που ομολογεί την ύπαρξης εβδομήντα συνεργατών-προπομπών, στους ίδιους τόπους όπου έδρασε και θεοποιήθηκε ο θεραπευτής Γιαχβέ-Ιησούς, εξηγεί ικανοποιητικά το πώς κατάφερε το θέατρο της σωτηρίας να γνωρίσει ημέρες δόξας! Εξ αυτού, αποτελεί την σημαντικότερη αχίλλειο πτέρνα της καινο-διαθηκικής θεουργίας!
Είναι εκπληκτικό, το πόσο απλοποιούνται όλα, όταν επιτέλους υποθέσεις τους κρυφούς μηχανισμούς θαυμάτων! Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε, τι συμβαίνει όταν ο παν-ιαματικός θεραπευτής συναντά τους ασθενείς του! Δείτε την εικόνα: «καθώς πλησίαζε στην Ιεριχώ ένας τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου. Όταν άκουσε το πλήθος που περνούσε, ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει. Του είπαν ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος και τότε εκείνος άρχισε να φωνάζει Ιησού υιέ του Δαυίδ ελέησόν με… Τότε ο Ιησούς σταμάτησε και έδωσε εντολή να τον φέρουν μπροστά του… και τον ρώτησε. Τι θέλεις να σου κάνω (προφανώς γνώριζε την απάντηση, αλλά και το θαύμα έπρεπε να διαφημιστεί) Κύριε να αναβλέψω. Και ο Ιησούς (πολύ απλά) είπε: Ανάβλεψον» Λουκ. 18.36-42.
Τόσο απλά, τόσο εντυπωσιακά… τόσο απατηλά!
Η αλήθεια είναι ότι οι εβδομήντα κρυφοί βοηθοί του Χριστού, για μας δεν αποτελούν βιβλική πρωτοτυπία, διότι η συνεργασία τους με τον θεοποιημένο Ιησού, παραπέμπει σε παλαιότερη συνταγή πολυπληθούς συνεργαζόμενης ομάδας θαυμάτων, με τους οποίους ο μεγαλύτερος θεουργός όλων των εποχών, ο Μωυσής, σκάρωνε τα δικά του αμέτρητα όχι ψευδο-ιαματικά, αλλά αληθώς θανατηφόρα θαύματα: «και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Μάζεψέ μου εβδομήντα άνδρες (όχι οποιουσδήποτε, ούτε από συγκεκριμένη φυλή αλλά) απ’ αυτούς που εσύ γνωρίζεις ότι είναι πραγματικοί πρεσβύτεροι και επόπτες του λαού και οδήγησέ τους στην σκηνή του μαρτυρίου εκεί μαζί σου και εγώ θα τους δώσω (…) από το πνεύμα (δηλαδή τον τρόπο σκέψης) μου». Αριθμ.11.16.
Σας υπενθυμίζω το αποτέλεσμα της μυστικής αυτής συνάντησης: «οι εβδομήντα επίλεκτοι του Ισραήλ (οι οποίοι) είδαν τον θεό του Ισραήλ, (!) έφαγαν, (!) ήπιαν (μαζί με τον θεό!) και (στα συμφωνηθέντα… με τον υποτιθέμενο θεό!) δεν διαφώνησε κανείς»! (Ο΄)Έξ.24.9.
Δηλαδή, όπως με κάθε λεπτομέρεια έχουμε ξαναδεί το περιστατικό,[3] οι εβδομήντα αυτοί συνεργάτες του Μωυσή, σε ιδιαίτερο συνωμοτικό δείπνο, παρουσία εκείνου[4] που με εκπληκτική επιτυχία έπαιξε τον ρόλο του θεού στις θεατρικές επιδείξεις του Μωυσή στο Σινά, πήραν όρκους συνωμοτικής σιωπής, κάνοντας από τότε πράξη την σημερινή πασίγνωστη πλέον omerta, δηλαδή την συνωμοτική σιωπή! Σήμερα η θρησκευτική omerta, είναι ευρύτερα διαδεδομένη παρά ποτέ!
Ποτέ λοιπόν οι υψηλόβαθμοι ιερείς και οι επίσκοποι, δεν αγνοούσαν το απατηλό ανθρώπινο παρασκήνιο όλων αυτών των πραγμάτων! Άλλοι ήταν ανέκαθεν οι ηλίθιοι! Αν νομίζετε, ότι και σήμερα, τα συμπεράσματα αυτής μας της μελέτης, δεν τα γνωρίζουν (σε κάποιον βαθμό), οι υψηλόβαθμοι των θρησκειών, κάνετε μεγάλο λάθος! Οι όρκοι σιωπής όμως, το κοινό τους συμφέρον, και ο φόβος θεολογικής ή “άλλης” ποινής, τους έχουν μετατρέψει σε θεοκρατικούς συνωμότες και σε συνεργαζόμενες μαριονέτες, που ευχαρίστως κλαψουρίζουν δημοσίως και με τρεμάμενα χείλη ψελλίζουν προσευχές, σε έναν θεό που ποτέ τους δεν πίστεψαν! Άλλωστε, δεν φαντάζεστε πόσες πανέμορφες δικαιολογίες είναι ικανός να βρει ο άνθρωπος, για να συνεχίσει να παριστάνει τον σπουδαίο!
Την απόλυτη γνώση, αυτών ακριβώς των μηχανισμών παραγωγής θαυμάτων, δηλαδή την χρήση θαυματοποιών υλικών, αλλά και κατάλληλα εμπλεκόμενων συνεργατών, ομολογεί με θαυμαστή λεπτομέρεια ο Ευσέβιος! Αποδίδει φυσικά αυτές τις απάτες μόνο στις αντίπαλες μυστηριακές θρησκείες της αποχής του και γενικότερα στους εθνικούς! Με όσα απίστευτα γράφει ο Ευσέβιος αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι εμπλεκόμενοι ιεράρχες είχαν πλήρη επίγνωση αυτών των μηχανισμών θεουργίας! Γράφει λοιπόν ο επίσκοπος και εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος:
«Πλάνες είναι τα πάντα και γοητείες ανδρών και τεχνάσματα στημένης ραδιουργίας. Καθόλου δεν περιγράφουν την δόξα κάποιου θεού, αλλ’ ούτε καν πονηρού δαίμονος δεν είναι νομίζω τα περί αυτών θρυλούμενα. Οι χρησμοί είναι συνθέσεις ευφυών ανθρώπων, προς απάτη κατασκευασμένων και στις προσδοκώμενες εκβάσεις ευφυώς εφαρμοζόμενες. Περί δε των πολύ απατηλών τερατειών και θαυμάτων, φυσικές είναι οι αιτίες.
Πολλά δε είναι (τα εμπλεκόμενα στις θεουργίες) είδη ριζών, βοτάνων, φυτών, καρπών και λίθων και υγρών και κάθε άλλης ύλης και δυνάμεως της φύσης, τα μεν αποκρουστικά και τινών αποδιωκτικά, που άλλα σώζουν και άλλα θανατώνουν και τοιουτοτρόπως το παρόν (την ιστορία) αλλάζουν…(!) Κάποια, (απ’ τα παραπάνω) υγείας είναι ποιητικά και ιατρικής και όχι μακράν επιστήμης, άλλα δε νοσοποιά είναι και δηλητήρια… θυμιαμάτων καρωτικών και υπνωτικών, έτερων δε (και) φαντασίας ποιητικών. (Θυμηθείτε εδώ, όσα αναπτύξαμε περί ονειρο-χειραγώγησης!)
Εξυπακούεται δε ότι στους τόπους όπου αυτά τελούνται, (κατάλληλα) όργανα υπάρχουν και σκεύη, (μηχανισμοί μεταγγίσεων κ.λ.π.) που από απόσταση αυτά, επιτηδείως την τέχνη αυτή προκαθορίζουν. Πολλούς δε συνεργούς έχουν στις μαγγανείες τους αυτές, που απ’ έξω παραλαμβάνουν τους αφικνούμενους και πολυλογώντας μαθαίνουν του καθενός τις ανάγκες και τις δεήσεις. Πολλά δε κρύβουν και στα άδυτα και τα άβατα των ιερών και το σκότος συνεργεί στην υπόθεσή τους αυτή, που στους θεούς των προγόνων τους προσθέτουν δόξα.
Προφανές είναι λοιπόν, το ηλίθιον της διανοίας των πολλών, (ηλίθιους ονομάζει εδώ όσους αβασάνιστα πιστεύουν αυτά τα θεουργήματα) το αβασάνιστον και η αδράνεια των συλλογισμών του πλήθους, αλλά και η κακεντρέχεια όσων με την κακή αυτή τέχνη, την απατηλή και πανούργα αυτή γοητεία καταγίνονται. Τα μελλούμενα και τα άδηλα καταμαντεύουν με αμφίβολους λόγους ώστε με τις ασάφειες αυτές να ξεφεύγουν κάθε έλεγχο…
Σπανιότερα δε εκ μυρίων συμβάντων και από σύμπτωση (κειμ: κατά φοράν συντυχικήν) ή και από στοχαστική εκτίμηση της προσδοκίας του μέλλοντος, τον χρησμό κάνουν να φαίνεται πως επαληθεύει… έτσι δια των χρησμών πλάνευαν και ενέπαιζαν τους ερωτώντας με της ασάφειας το σκότος… ως και άρρωστων πολλάκις υγεία, ζωή και σωτηρία υποσχόμενοι και ως θεοί πιστευθέντες της ενθέου ταύτης εμπορίας, μεγάλους μισθούς εισέπραξαν. Και από μακριά αφικνούμενους νοσούντας και αναπήρους, με ολόκληρο το σώμα καταπληγωμένο, ελπίδες τάζουν, που η αγαθή παρουσία των θεών θα παρέχει.
Προ καιρού μάλιστα, πολλοί απ’ τους θεοφόρους και ιεροφάντες θεολόγους που βοήθησαν σε τέτοιες πράξεις, ήδη στα ρωμαϊκά δικαστήρια δια βασανισμών παραδέχθηκαν την πλάνη, την απάτη και την έντεχνη γοητεία ομολόγησαν και τον τρόπο κατασκευής και τις μεθόδους της κακής τους τέχνης και της ολέθριας πλάνης τους δίκην (ποινή) εκτίσαντες. Συνυπολογίζοντας λοιπόν, (τα παραπάνω) απάντησέ μου, αν όλα αυτά από θεούς ή δαίμονες είναι, ή από πλάνες και απατές γόητων ανδρών. ΕΥΑΓΓ. ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΓΟΗΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΑΝ.

Η μαγγανεία των θαυμάτων και η συνομωσία του ψευδο-ιαματικού παρασκηνίου δεν θα μπορούσαν να έχουν πληρέστερη περιγραφή! Με πολύ καμάρι σας παρουσιάζω το παραπάνω απόσπασμα, θεωρώντας το πλήρη δικαίωση των ευρύτερων υποψιασμών, που επί σειρά ετών ανέπτυξα στην συνολική προσέγγιση της διαχρονικής θεουργίας, στην σειρά των βιβλίων μου ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!

Η έκπληξή μου πάντως είναι δικαιολογημένη! Τα παλαιο-διαθηκικά κείμενα, είχαν άφθονα τέτοια αποκαλυπτικά εδάφια, γιατί είχαν παγιδευτεί στην ξαφνική καταναγκαστική μετάφραση που ο Πτολεμαίος Β΄ επέβαλε με την ευεργετική για την ανθρωπότητα εκείνη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο΄).
Στην Καινή Διαθήκη όμως, δεν υπάρχουν ανάλογες ξαφνικές μεταφράσεις και “παγιδευμένα κείμενα” και τίποτε παρόμοιο δεν περιμέναμε να βρεθεί, που τόσο φανερά να ομολογεί την ύπαρξη παρασκηνιακών συνεργατών, γιατί φυσιολογικά, μέσα στους τρεις πρώτους χριστιανικούς αιώνες, όλες αυτές οι αποκαλυπτικές συνωμοτικού χαρακτήρος σημειώσεις, έπρεπε να έχουν προσεκτικά απαλειφθεί! Είναι λοιπόν πράγματι απορίας άξιο, πώς τους ξέφυγε και παρέμεινε στα κείμενά τους η συγκεκριμένη απίστευτη ομολογία των εβδομήντα προαποστελλόμενων βοηθών σε τόπους θαυμάτων που εδώ εξετάσαμε!

Για να συγκροτηθεί όμως μια τέτοια πολυπληθής ομάδα υποστήριξης και να συνεργαστεί συντονισμένα, σε ένα μυστικό σχέδιο θεοποίησης κάποιου προκαθορισμένου Ναζιραίου ήρωα, σαφής προϋπόθεση ήταν η εκτεταμένη συνεργασία του ιερατείου και συγκεκριμένα, του δυναμικότερου πυρήνα σοφών ιερέων, που εμείς ονομάσαμε κρυφό ιερατείο! Το ανώτερο δηλαδή εκείνο τμήμα των φανερών ή αφανών “αρχόντων”, που με τις πρωτοβουλίες και τα εμπνευσμένα σχέδιά τους, δημιουργούσαν όλες τις ιστορικές ευκαιρίες εισόδου και αναρρίχησης στις κατά καιρούς και κατά τόπους εξουσίες! Υπάρχουν όμως μαρτυρίες που να δείχνουν την παρασκηνιακή συνεργασία του ιερατείου και την οργανωμένη προσπάθεια θεοποίησης του Ιησού;
………………
[1] Σύμφωνα με τους Nestle-Alant: NOVUM TESTAMENTUM GREACE Deutsche Bibelgesellschaft, druck 1995, οι διορθώσεις στα νεοδιαθηκικά κείμενα, είναι κυριολεκτικά αναρίθμητες!
[2] «Ημείς δε οι δαίμονες… ως αστραπαί καταπίπτομεν επί την γήν» Διαθήκη Σολομ. (1)63.5.
[3] Βλέπε ο ένοπλος δόλος στον υπότιτλο: Άγια γη και η συνωμοσία της σιωπής.
[4] Βλέπε: ο Ένοπλος δόλος: «Σινά το θέατρο ενός θεού». Με την λεπτομερή επεξεργασία των δεδομένων της βιβλικής αφήγησης, καταλήξαμε τότε, ότι τον θεό του Σίνα ενσάρκωσε με επιτυχία ο Ιοθόρ, ο Χαλδαίος πεθερός του Μωυσή, απόγονος του Αβραάμ, από τον γιο του Μαδιάμ!

Μ. Καλόπουλος

Οι μύθοι καταρρέουν: Περί Ινδοευρωπαίων
Μπεξής – Καλόπουλος: απόσπασμα εκπομπής ΙΧΩΡ

Ένα μικρό, αλλά καλά οργανωμένο μυθολογικό θέατρο ανάστασης… κάπου σε μια ασήμαντη και άγνωστη πρωτεύουσα, την Ιερουσαλήμ, έγινε αφορμή να αλλάξει όψη (και ιδιοκτήτη ο κόσμος μας!

Βεβαία αυτοί που έστησαν το σωτηρικό αυτό θέατρο δεν ήταν τυχαίοι. Είχαν ήδη αξιοθαύμαστη προϊστορία. Οι μάγοι εξ ανατολών, παραμμένουν άξιοι θαυμασμού, διότι έχουν μόνο κραταιές νίκες στο ενεργητικό τους.
Ταπείνωσαν την Αίγυπτο, ξετίναξαν την Βαβυλώνα, κατέβασαν τον Ξέρξη κατά της Ελλάδος, σκότωσαν τον Αλέξανδρο, ανέτρεψαν την πολιτισμικο-θρησκευτική κατάσταση της Μεσογείου, έκλεψαν την θέση των Ελλήνων απ’ την συνδιοίκηση της Ρώμης, αφάνισαν τρις χιλιάδες πολιτισμικές εγκαταστάσεις των Ελλήνων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και φυσικά εσχάτως εξουθένωσαν οικονομικά τους αντιπάλους τους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Τέτοιους αναστημένους “θεούς” και μυθολογικά θέατρα ανάστασης, είχαν και οι Έλληνες να επιδείξουν στα Ελευσίνια μυστήρια με την ανάσταση του Ζαγραία Διόνυσου αλλά και στα Καβείρια μυστήρια με την ανάσταση του Κάβειρου από τον Ερμή. Δυστυχώς η θεατρικότητα στα χεριά των Ελλήνων μεταβλήθηκε σε εργαλείο απομυθοποίησης, μόρφωσης, προβληματισμού και διασκέδασης και ποτέ δεν έγινε εργαλείο πλατύτερης ελληνότροπης εξουσίας με την χειραγώγηση των μεταφυσικών λαϊκών φόβων και ελπίδων. Κάτι που με άκρα επιτυχία έκαναν οι μάγοι εξ ανατολών.

Και για να θυμηθούμε ποσό θεατρική αντιπαλότητα (ψευδαντιπαλότητα) υπήρχε ανάμεσα στον γίγαντα και δάσκαλο της ψαυδαντιπαλότητας Φαρισαϊσμό και τον καινοφανή Ιουδαιο-Χριστιανισμό, σας υπενθυμίζω δυο εικόνες από την Καινή Διαθήκη:

Η πρώτη είναι όταν ένας αρχισυνάγωγος έχει αντίρρηση για ένα “θαύμα” του Ιησού που έγινε ημέρα Σάββατο. Ο Γιάχσουα Χριστός, εν μέση οδό, κατακεραυνώνει τον αρχιερέα:

«Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι εις το σάββατον εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε προς τον όχλον• Εξ ημέραι είναι, εις τας οποίας πρέπει να εργάζησθε• εν ταύταις λοιπόν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου.
«Απεκρίθη λοιπόν προς αυτόν ο Κύριος και είπεν• Υποκριτά, δεν λύει έκαστος υμών εν τω σαββάτω τον βουν αυτού ή τον όνον από της φάτνης και φέρων ποτίζει;
αύτη δε, ούσα θυγάτηρ του Αβραάμ, την οποίαν ο Σατανάς έδεσεν, ιδού, δεκαοκτώ έτη, δεν έπρεπε να λυθή από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου;
Και ενώ, αυτός έλεγε ταύτα, κατησχύνοντο πάντες οι εναντίοι αυτού, και πας ο όχλος έχαιρε δι’ όλα τα ένδοξα έργα τα γινόμενα υπ’ αυτού». Λουκας 14-17

Μονό με τέτοια ανθεκτική υποκρισία και θέατρο μπορείς να πριμοδοτήσεις το ολοκαίνουργια κατασκεύασμα της αυριανής σου εξουσίας. Σκεφθείτε αυτόν τον αρχισυνάγωγο… τον ντυμένο με τα μεγαλόπρεπα άμφια και συνηθισμένο σε καθημερινές τιμές να δέχεται να ταπεινωθεί στον τόπο του και στην περιοχή του οπού για μια ζωή απολάμβανε μονό τιμές! Πόση κατανόηση έπρεπε να διαθέτει για την αξία του αυριανού τους κατασκευάσματος. Πόση ταπείνωση ήταν πρόθυμος να αντέξει χάριν της εξύψωσης ενός απλού Εβραίου στον ρολό του αυριανού Μεσσία, δεχόμενος μπροστά σ’ ολόκληρο το ποίμνιο του να τον αποκαλεί υβριστικά Υποκριτή!
Και για να βεβαιωθούμε ότι επρόκειτο για θέατρο, και προσχεδιασμένη υπομονή στην δημοσιά ύβρη, υπενθυμίζω πως όχι μονό ούτε μια κραυγή οργής ή εναντίωσης δεν έβγαλε ο μεγαλόσχημος αυτός ιερέας, αλλά ούτε και τον έκανε αποσυνάγωγο, στερώντας του κάθε επαφή με την συναγωγή και τους πιστούς του Ιουδαϊσμού!

Η δεύτερη εικόνα που δείχνει την αρτιότητα της προετοιμασίας για το νέο σχήμα του διεθνοποιημένου Ιουδαϊσμού (χριστιανισμού) είναι η αθρόα προσχώρηση των Ιουδαίων στον Χριστιανισμό 50 μόλις μέρες μετά την υποτιθεμένη ανάσταση του Ιησού!

«Εκείνοι λοιπόν μετά χαράς δεχθέντες τον λόγον αυτού εβαπτίσθησαν, και προσετέθησαν εν εκείνη τη ημέρα έως τρείς χιλιάδες ψυχαί». Πραξ 2.41
Έτσι: «Ο Θεός του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, (ο περίφημος Γιαχβέ) ο Θεός των πατέρων ημών, εδόξασε τον Υιόν αυτού Ιησούν, τον οποίον σεις παρεδώκατε και ηρνήθητε αυτόν ενώπιον του Πιλάτου». Πραξ. 3.13

Κατά χιλιάδες λοιπόν συνέρρεαν οι δήθεν νεοφώτιστοι στον Χριστιανισμό πράγμα που δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος των Φαρισαίων ήταν ήδη ενήμεροι για το τι ακριβώς θέατρο παιζόταν, και ποια η ανάγκη να προικοδοτηθεί η νέα θυγατρική εταιρία (συγνώμη θρησκεία) από τη μητρική θρησκεία του Ιουδαϊσμού που θα τους εξασφάλιζε το μέλλον τους. Ποια οργάνωση (ή εταιρεία) μπορεί να συγκριθεί με την απίστευτη αυτή ευελιξία και την αξιοθαύμαστη αυτή πανουργία του φαρισαϊσμού; Και μήπως σταματούσαν εδώ οι απίστευτες ελπιδεμπορικές ιδέες τους;
Δεν ξεπέρασαν οι μαθητές τον δάσκαλο τους σε εμπνεύσεις στημένων θαυμάτων; Δεν κατέκτησαν μέχρι το μεδούλι τους τις ψυχές των μεσογειακών εξελληνισμένων λαών;
Δεν κατάφεραν με την τόση αδράνεια μας να κρατήσουν στο απυρόβλητο το αποκαλυπτικότατο μαγικό τους Βιβλίο; Φταίνε μονό αυτοί που επεκταθήκαν όσο μπορούσαν σε ένα έναν αγώνα ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο; Δεν είναι κατάντια να απομυθοποιούμε την Βίβλο μετά από 22 αιώνες που την είχαμε στα χεριά μας;

Έστω και με καθυστέρηση αιώνων λοιπόν: Μέγιστη των αναζητήσεων η αντιπαλογνωσία!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

http://www.epanellinismos.com

Ανατολικό αέτωμα του ναού της Αθηνάς Αφαίας στην Αίγινα

Ο πολεμιστής (περ. 490 π.Χ.) παριστανόταν σε στάση επίθεσης με λυγισμένο τον κορμό και το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο προς τα εμπρός να σπεύδει σε βοήθεια ενός συντρόφου του. Φορεί κράνος με επιρρίνιο (προστατευτικό στέλεχος για τη μύτη) και παραγναθίδες, οι οποίες είναι ανασηκωμένες.

Στο κράνος διακρίνεται ρομβοειδές πλέγμα, το οποίο με τη χρήση υπεριώδους ακτινοβολίας φαίνεται ότι αποτελεί τμήμα μιας ζωγραφικής διακόσμησης με φολίδες. Επειδή τα ανθεκτικότερα χρώματα είναι το κόκκινο και το μπλε και σε αρκετές φολίδες διατηρούνται ίχνη μπλε χρώματος, θεωρείται πολύ πιθανόν ότι οι ενδιάμεσες φολίδες θα ήταν κόκκινες. Για το καταυχένιο (το τμήμα του κράνους που προστάτευε τον αυχένα) είχε χρησιμοποιηθεί το διακοσμητικό θέμα των ανθεμίων και λουλουδιών λωτού, όπως στο κράνος της Αθηνάς. 

Εδώ παρουσιάζεται μια απλούστερη χρωματική σύνθεση, η οποία φαίνεται πιθανή από την κατάσταση διάβρωσης της επιφάνειας του μαρμάρου.
http://www.ixorcosmos.gr/

Το περιοδικό ΙΧΩΡ… απέκτησε ιστοσελίδα!

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ  ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΘΕ ΥΓΙΗΣ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ!!!

Η ψηφοφορία περί αναδείξεως των 100 μεγάλων Ελλήνων,αναδεικνύει το ευτράπελον της κοινωνικής και ιστορικής συνοχής των ψηφισάντων!!!!!
Όμως,το να ψηφίζονται ως μεγάλοι…Έλληνες,ξένοι και μάλιστα…”αγνώστου” φυλής,οι οποίοι έχουν καταγραφεί στην Ιστορία,ως οι πιο μεγάλοι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ της Ελλάδος και σφαγείς των Ελλήνων,καταδεικνύει τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΗΘΑΡΓΟ,στον οποίο έχουν ρίξει τους αδαείς συμπατριώτες μας,οι ρασοφόροι κατακτητές της Ελλάδος με τα υποχείριά τους!!!!!!!
=========
Έχουμε και λέμε,λοιπόν:

[Αλλά μετ'ολίγον ο Διοκλητιανός ενόμισε πρέπον να μερίση έτι μάλλον τας φροντίδας της υπερτάτης αρχής' εχειροτόνησε δε επί τούτω,εν έτει 291,από κοινού μετά του Αυγούστου Μαξιμιανού,δύο καίσαρας,τον εκ Δαρδανίας Κωνστάντιον τον Χλωρόν και τον εκ Μοισίας Γαλέριον,ορίσας όμως ότι το του καίσαρος αξίωμα επέχει δευτερεύουσαν ως προς τον Αύγουστον τάξιν.Και τον μεν Γαλέριον προσέλαβεν αυτός βοηθόν,τον δε Κωνστάντιον έδωκεν εις τον Μαξιμιανόν συγκυβερνήτην των της Δύσεως πραγμάτων.Τούτου του Κωνσταντίου υιός υπήρξεν ο Κωνσταντίνος,όστις εγεννήθη κατά τινας μεν εις Ταρσόν,κατ'άλλους δε εις Δρεπάνην της Βιθυνίας,και κατά την πιθανωτέραν γνώμην εις Ναίσσον,την σημερινήν Νίσσαν της Μοισίας,εν έτει 274.Ο πατήρ αυτού,ει και στενός και συγγενής διατελέσας του αυτοκράτορος Κλαυδίου,ήτο εισέτι τότε απλούς στρατηγός και είχε συνοικήσει μετά κόρης τινός ευτελούς κοινωνικής τάξεως,Ελένης το όνομα,της τοσούτον μετέπειτα περιωνύμου μητρός του Κωνσταντίνου.Προαχθείς δε εις το του καίσαρος αξίωμα,ηναγκάσθη υπό του Διοκλητιανού να διαζευχθή μεν την Ελένην ίνα λάβη σύζυγον συγγενή τινα του Αυγούστου Μαξιμιανού,να καταλίπη δε παρά τω αυτοκράτορι το υιόν Κωνσταντίνον ως όμηρον.]

Που έχει γεννηθεί,λοιπόν,ο πατέρας του Κωνσταντίνου;;;;;;
Στη Δαρδανία(βαρβαριστί Νταρντάνσκα=Βαρντάρσκα=Βαρδαρία=Σκόπια)!!!!!!
Είναι γεγονός ότι,ο Παπαρρηγόπουλος έχει καταξιωθεί στους μεγάλους ιστορικούς.
Γεγονός επίσης,είναι ότι,έχουν αναδείξει “μέγαν” τον Κωνσταντίνον,ως τον θεμελιωτήν του Ανατολικού Ρωμαϊκού Χριστιανικού Κράτους,ακριβώς επειδή κατέλαβαν την εξουσία τα μαύρα ράσα!!!!!!
ΓΙΑΤΙ,όμως,να είναι τοοόσο σκοτεινό το ιστορικό του ανθρώπου αυτού;;;;;
Ενός “μέγα”;;;;;;;;
Είναι δυνατόν,για έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν να μην υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες;;;;;Έναν…”ΜΕΓΑ”;;;;;;;;;;;
Κι όμως είναι δυνατόν!!!!!!!Για λίγο ακόμα!!!!!
——————
Διωγμοί των Ελλήνων από τους χριστιανούς επί Κωνστ…
http://alfeiospotamos.blogspot.com/2008/09/blog-post_24.html
==========

Για τον άλλο…”Έλληνα”,τον Ιουστινιανό(Γιουπράβδα ή Γιουτπράβδα ή Ουπράβδα),διαβάστε αποκάτω!!!!!!!!!!!
Το “περίεργο” είναι ότι κι αυτός και ο πατέρας του έχουν γεννηθεί στα Σκόπια!!!!!!!!!
Από αγνώστου ταυτότητος “φυλή”!!!!!!!!!!!!!!
“πράβδα”=αλήθεια στα σλαύικα.Το Γιουτ μήπως βγαίνει από το Γιούντα=Γιούδα;;;;Άρα το Γιουτπράβδα=Ιουδαίος αληθινός;;;;;;; Ή Ιουδαίος πραγματικός;;;;;;;;;;;;;;;
——————
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΣ.Ο ΟΥΠΡΑΒΔΑ ΕΚ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Ρ…
http://alfeiospotamos.blogspot.com/2008/10/blog-post_3231.html
==========

[Ο Θεοδόσιος ήτο υιός ομωνύμου στρατηγού διαπρέψαντος επί Ουαλεντινιανού,αλλ'έπειτα συκοφαντηθέντος και θανατωθέντος αδίκως.Μετά την τοιαύτην του πατρός τελευτήν,ο νέος Θεοδόσιος,όστις είχε δώσει δείγματα ωσαύτως αξιολόγων στρατηγικών προτερημάτων,απήλθεν εις Ιβηρίαν την πατρίδα αυτού και διέτριβεν εκεί ιδιωτεύων ότε ο Γρατιανός εκάλεσεν αυτόν,άγοντα το τριακοστόν τρίτον της ηλικίας έτος,εις το ύπατον του συνάρχοντος αξίωμα,επιτρέψας αυτώ ιδίως,εκτός της μερίδος ήν είχεν ο Ουάλης,και την Ιλλυρίαν,διότι εν αυτή μάλιστα προέκειτο να καταπολεμηθώσιν οι Γότθοι]

Τώρα πως γίνεται ένας άνθρωπος που έχει γεννηθεί στην Ιβηρία(Ισπανία),να είναι…Έλληνας,μόνο τα μαύρα ράσα το έχουν αναγάγει σε “αλήθεια”!!!!!!!!!
Βεβαίως και αυτού του…”μέγα”…”Έλληνα” οι ρίζες είναι σκοτεινές!!!!!!!!!

——————
“Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο χριστ…
http://alfeiospotamos.blogspot.com/2008/10/blog-post_8345.html
==========

Έτσι,λοιπόν,Έλληνες,εθριάμβευσεν ο χριστιανισμός επί των προγόνων μας……..
Τοιουτοτρόπως επί των ημερών των “μεγάλων” αυτών……..”Έλλήνων”,κατετροπώθησαν και αλλαξοπίστησαν οι πατέρες μας……..
Από αυτούς γκρεμίστηκαν συθέμελα οι ΝΑΟΙ μας……..
Αυτοί έσφαξαν και ρούφιξαν το αίμα των προπαππούδων μας………
ΚΙ ΑΥΤΟΥΣ ΕΣΕΙΣ ΩΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ,ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΑΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ 100 ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ………ΩΣ “ΕΛΛΗΝΕΣ”…………

Ω,ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Αναρτήθηκε από Πλάτων Πισατίδης

Το ενδιαφέρον μας λοιπόν, για τον βασιλικό σύντροφο της Εσθήρ κορυφώνεται, όταν συνειδητοποιούμε, ότι αυτός, ο Ξέρξης Α΄, είναι ο βασιλιάς των Περσών, που απείλησε με αφανισμό ολόκληρο τον Μεσογειακό πολιτισμό, φέρνοντας μια ασύλληπτη σε μέγεθος στρατιά[1] κατά των Ελλήνων!
Ο Γ. Δ. Καψάλης γράφει: «Ξέρξης Α΄ βασιλεύς της Περσίας, διεδέχθη τον πατέρα του Δαρείο το 486 π.Χ. Νέος εξαίρετου κάλλους και μεγαλοπρεπής στην όψη… Δεν διέθετε πολεμικό ζήλο και απολάμβανε την ζωή στους κήπους των Σούσων. Η βασιλική όμως αξιοπρέπεια, του επέβαλε να συνεχίσει τον πόλεμο του πατρός του κατά της Αιγύπτου, και της επαναστατημένης Βαβυλώνας. Στο τρίτο έτος της βασιλείας του ευρέθη μεταξύ δύο παρατάξεων (για την καθυπόταξη ή μη της Ελλάδος)… της φιλοπολεμικής (παράταξης) που εκπροσωπούσε ο στρατηγός του Μαρδόνιος και της φιλειρηνικής (παράταξης) στην οποία προΐστατο ο Αρτάβανος ο θειος του Ξέρξη και αδελφός του πατρός του Δαρείου. Ο Ξέρξης δεν άργησε όμως να παρασυρθεί από το φιλοπόλεμο ρεύμα διότι και άλλοι παράγοντες συνετέλεσαν εις τούτο… (θα δούμε σε λίγο, ποιοί ενδεχομένως είναι αυτοί οι “άλλοι παράγοντες” που υπονοούνται εδώ, αλλά δεν κατονομάζονται). Μετά την μεγάλη απόφαση (της εκστρατείας κατά της Ελλάδος), οι προετοιμασίες (στρατολογήσεις) διήρκεσαν πλέον των τριών ετών». Και τελειώνει ο εν λόγω καθηγητής βεβαιώνοντας κι αυτός με την σειρά του ότι, αυτός είναι ιστορικά ο σύντροφος της Εσθήρ: «το τέλος του βασιλέα Ξέρξη (Α΄) ήταν επαίσχυντο, εξώκειλε σε κάθε είδος ακολασίες… Στην Παλαιά Διαθήκη είναι γνωστός με το όνομα Αχασβερός, στον οποίο αναφέρεται και η ιστορία της Εσθήρ». [2]
Η περιγραφή της καθόδου της στρατιάς του Ξέρξη στην Ελλάδα από τον Ηρόδοτο, είναι συγκλονιστική. Ποτάμια στερεύουν και λίμνες[3] αποξηραίνονται από τις ανυπολόγιστες ανάγκες σε τροφή και νερό, του τεράστιου συρφετού των ανθρώπων και των ζώων μεταφοράς, που έρχονται από τα βάθη της πολυάνθρωπης Ασίας, για να αφανίσουν μια για πάντα τον αρχαίο πολιτισμό των Μεσογειακών Ελλήνων.
Στο διάβα της η περσική στρατιά αφανίζει τα υλικά αποθέματα ολόκληρων φυλών και λαών, για να εξασφαλισθεί ένα μοναδικό γεύμα στην μεγαλύτερη στρατιά όλων των εποχών! Απ’ όπου περνάει, οι υποτελείς λαοί συνεισφέρουν υποχρεωτικά, στρατό και εφόδια, αυξάνοντας την έκταση της δύναμής του, πέρα από κάθε φαντασία. Η ταυτόχρονη στρατοπέδευσή τους απ’ την πόλη Θέρμη (σημερινή Θεσσαλονίκη) μέχρι τον ποταμό Αξιό[4] και η αποστράγγιση τού ποταμού Εχέδωρου[5] (σημερινού Γαλλικού (;!) ποταμού) για τις ανάγκες υδροδότησης των στρατιωτών του, δείχνουν το μέγεθος της κολοσσιαίας αυτής στρατιάς. (Ηρόδ. 7.124).
Δεν θα αναφερθούμε σε άλλες λεπτομέρειες της περσικής στρατιάς, εκτός από δύο περιπτώσεις, που προσωπογραφούν έντονα τον ανεγκέφαλο αυτόν Πέρση βασιλιά, που επικεφαλής ενός χείμαρου ασιατικής λάσπης, έρχεται να καταπλακώσει την μάννα του πολιτισμού Ελλάδα.
Η πρώτη περίπτωση, είναι η γνωστή καταμαστίγωση των υδάτων του Ελλησπόντου και η ρίψη αλυσίδων στην κοίτη του εις ένδειξη καθυπόταξης των υδάτων. Ηρόδ. 7.35. Και μια δεύτερη, που υπογραμμίζει ανατριχιαστικά το επίπεδο της περσικής βαρβαρότητας και της απίστευτης δεισιδαιμονίας! Για την δεύτερη αυτή περίπτωση διαβάζουμε: «διαβαίνοντας την γέφυρα του Στρυμόνα στην θέση εννέα οδοί (στην σημερινή Αμφίπολη) αναζητώντας αίσιους οιωνούς, κατάχωσαν[6] στην γη ζωντανούς, εννέα παλικάρια και εννέα κοπέλες του ντόπιου πληθυσμού»! Ηρόδ. 7.114.
Αυτός λοιπόν είναι κατά την έρευνά μας, ο “σύζυγος” της Εσθήρ, που από “θεία δίκη” θαρρείς, μπροστά στην ανδρεία και την ευφυΐα των τότε Ελλήνων, υπέστη τις ταπεινωτικότερες ήττες της παγκόσμιας ιστορίας, όπως στήν ανεπανάληπτη στα παγκόσμια χρονικά ηρωική μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο γιγαντόψυχος Λεωνίδας, ο βασιλιάς της Σπάρτης, ημίθεος μεταξύ λεόντων, με τους τριακόσιους μαχητές του και ελάχιστους ακόμα Θεσπιείς, φτύνοντας κατάμουτρα τον θάνατο, κατέλαβαν τις παγκόσμιες κορυφές ανδρείας, απαντώντας περιφρονητικά στην ασιατική πλημμυρίδα, με το ανεπανάληπτο: «μολών λαβέ».[7]
Στους ήρωες αυτούς, στους οποίους ο παγκόσμιος πολιτισμός θα αποδίδει αιώνια τιμές αξεπέραστης ανδρείας, χρωστάμε την επιβίωση της κλασσικής αρχαιότητας, με όλα όσα αυτό σημαίνει! Οι άνδρες αυτοί έκαναν κυριολεκτικά επίδειξη περιφρόνησης στον θάνατο και ξάφνιασαν τον υπεράριθμο αντίπαλο, με την αξεπέραστη θυσιαστική τους ανδρεία. Αν και απλοί πολεμιστές, μαχόμενοι κόντρα στο ανέφικτο, έγιναν οι μέγιστοι προστάτες του πολιτισμού, για τους οποίους ο Ηρόδοτος αποδίδοντας ύστατο φόρο τιμής έγραψε: «εγώ έψαξα έμαθα και μάλιστα γνωρίζω τα ονόματά[8] τους»! Ηρόδ.7.224. Καταλήγοντας: «πολλοί μεν άνθρωποι, άνδρες[9] δε ολίγοι». Ηρόδ.7.210.10.

Μετά την τρομακτική ψυχολογική ήττα του Ξέρξη στις Θερμοπύλες, όπου ελάχιστοι ψυχωμένοι Έλληνες, σκότωσαν 22.000 Πέρσες, ακολούθησε αργότερα και για τον ογκώδη στόλο[10] του η εξευτελιστική ήττα στη ναυμαχία της Σαλαμίνος, από τον δαιμόνιο Θεμιστοκλή! Τελικά, ο στρατηλάτης της συμφοράς, ο Ξέρξης Α΄, ο του Δαρείου γιος, το ‘βαλε στα πόδια σαν λαγός, για να προλάβει άθικτη την γέφυρα στα στενά του Βοσπόρου και να επιστρέψει κυριολεκτικά σαν κυνηγημένος, ξανά στην αυλική ασφάλεια και τις βασιλικές ηδονές του στην Περσία. Το όνειρο της κατάκτησης των Ελλήνων, συντρίφθηκε οριστικά με την ήττα αργότερα και τού στρατηγού του Μαρδόνιου στις Πλαταιές.

Πέρα όμως απ’ τα ιστορικά αυτά δεδομένα, που είναι λίγο-πολύ γνωστά, εξαιρετικό νομίζω ενδιαφέρον παρουσιάζει, ο τρόπος που ο συγκεκριμένος Ξέρξης έλαβε την τελική απόφαση της συγκεκριμένης εκστρατείας του κατά της Ελλάδος!

Ο Ηρόδοτος, αφηγούμενος κάποιες ανεξήγητες εμπειρίες, που βάρυναν οριστικά στην τελική του απόφαση, μας παρέδωσε συγκλονιστικές λεπτομέρειες! Εντείνοντας λοιπόν την προσοχή μας, διαβάζουμε στον Ηρόδοτο: «αρχικά ο Ξέρξης δεν εκδήλωνε με κανένα τρόπο διάθεση να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδος… και συγκέντρωνε στρατό (μόνο) εναντίον της Αιγύπτου. Στην αυλή του όμως, βρισκόταν και ασκούσε πάνω του μεγάλη επιρροή ο Μαρδόνιος,[11] ο γιος του Γωβρύα, εξάδελφος του Ξέρξη και γιος της αδελφής του Δαρείου, που δεν άφηνε ευκαιρία να μην του πει: βασιλιά μου δεν γίνεται να μην τιμωρήσουμε τους Αθηναίους… με τον καιρό ο Ξέρξης πείστηκε να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδος. Αυτός ήταν ο δεύτερος χρόνος από τον θάνατο του Δαρείου, πρώτα όμως εκστράτευσε εναντίον των (επαναστατημένων) Αιγυπτίων. Αφού δε τους υπέταξε, οργάνωσε σύναξη των πρώτων ανάμεσα στους Πέρσες». Ηρόδ.7.5-7.
Ενώ λοιπόν ο Ξέρξης είχε παρασυρθεί από τους φιλοπόλεμους της αυλής και μάλιστα είχε δώσει εντολές προετοιμασίας, σε μια συζήτηση, ο συνετός θείος του ο Αρτάβανος, που έζησε από κοντά και τις εκστρατείες τού πατέρα του Δαρείου, τού είπε πως: «οι Έλληνες είναι πολύ πιο γενναίοι από τους Σκύθες και ασυναγώνιστοι σε στεριά και θάλασσα». Ηρόδ.7.10.18.
Επικαλούμενος μάλιστα ο γηραιός αξιωματούχος, προγενέστερες αποτυχίες των Περσών κατά των Ελλήνων και των Σκυθών, τού εξήγησε, ότι, ακόμα και η γέφυρα με την οποία ήταν αναγκασμένοι να ζεύξουν τον Βόσπορο, αποτελούσε ένα πρόσθετο κίνδυνο αφανισμού, αφού σε περίπτωση ήττας, σε ξηρά ή θάλασσα, οι Έλληνες καταστρέφοντας την γεφύρωση Ασίας και Ευρώπης, θα απέκοπταν οριστικά τον δρόμο της επιστροφής των στρατευμάτων του προς την ασφάλεια της Ασίας.
Φαίνεται πως ο έμπειρος αξιωματούχος, κατάφερε τελικά να βάλει οριστικά τον Ξέρξη σε σκέψεις ματαίωσης, ή αναβολής: «ύστερα έπεσε η νύχτα και όσο το γυρόφερνε στο μυαλό του (ο Ξέρξης) όλο και συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν για το καλό του η εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων. Όταν δε κατέληξε σ’ αυτήν την απόφαση, τον πήρε ο ύπνος, και τότε, σε κάποια ώρα της νύχτας, όπως διηγούνται οι Πέρσες,[12] είδε ένα τέτοιο όνειρο,[13] ένας ψηλός, όμορφος άνδρας, στάθηκε πάνω απ’ το κεφάλι του και του είπε: βασιλιά των Περσών, αλλάζεις απόφαση, να μην οδηγήσεις το στρατό σου εναντίον της Ελλάδος, τώρα μάλιστα που παράγγειλες να συγκεντρώσουν στρατό; Λοιπόν δεν κάνεις καλά που αλλάζεις απόφαση κι ούτε θα βρεθεί άνθρωπος να συμφωνήσει μαζί σου, ακολούθησε λοιπόν τώρα τον δρόμο που σου δείχνει η απόφαση που πήρες την ημέρα». Ηρόδ.7.11-12.

Το παράξενο αυτό όνειρο, μας θυμίζει έντονα τις νυχτερινές απειλές των “αγγέλων” της Π. Διαθήκης, που «κατ’ όναρ» και «εν ύπνω»[14] επέβαλαν στα αθώα θύματα, εμφυσώντας τον τρόμο της συμμόρφωσης στις υποδείξεις και τις απαιτήσεις των πατριαρχών!
Ο Ξέρξης όμως, την πρώτη αυτή φορά δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο όνειρό του. Έτσι την επαύριο ζήτησε από τους συνεργάτες του να πάψουν να τον επηρεάζουν στην κατεύθυνση της εκστράτευσης και να ματαιώσουν κάθε προετοιμασία λέγοντας: «αν και όσοι με παρακινούν να κάνω την εκστρατεία (κατά των Ελλήνων) δεν λείπουν στιγμή από κοντά μου… Όταν όμως άκουσα την γνώμη του Αρτάβανου, αποφάσισα να ακολουθήσω την γνώμη του. Λοιπόν, από την ώρα αυτή, αλλάζω απόφαση και δεν θα εκστρατεύσω εναντίον της Ελλάδος, χαρείτε λοιπόν την ησυχία σας. Τότε οι Πέρσες που τά ‘κουσαν αυτά, έπεσαν καταχαρούμενοι και τον προσκύνησαν.
Όταν όμως ξανάπεσε η νύχτα, το ίδιο όνειρο, στάθηκε ξανά πάνω απ’ το κεφάλι του κοιμώμενου (κείμ.: κατυπνωμένου) Ξέρξη, και του έλεγε. Γιε του Δαρείου, φανερά τώρα πια μπροστά στους Πέρσες αποκήρυξες την εκστρατεία (κατά των Ελλήνων) και καμμία σημασία δεν έδωσες στα λόγια μου. Βάλτο λοιπόν καλά στο μυαλό σου, αν δεν εκστρατεύσεις αμέσως (!) να πως θα καταλήξεις. Όπως μέσα σε λίγο καιρό έγινες μέγας και πολύς, έτσι γρήγορα θα γίνεις ταπεινός και ασήμαντος».
Ο Ξέρξης κατατρόμαξε και ανάστατος πετάχτηκε απ’ το κρεβάτι του και κάλεσε αμέσως τον Αρτάβανο. Όταν εκείνος έφτασε, ο Ξέρξης του είπε. Αρτάβανε, εγώ την πρώτη στιγμή, στην φρόνιμη συμβουλή σου απάντησα με χαμένα λόγια, ύστερα όμως άλλαξα γνώμη και πήρα απόφαση να κάνω κατά την συμβουλή σου. Θέλω λοιπόν να το κάνω, (δηλαδή να μην εκστρατεύσω κατά της Ελλάδος) μα δεν μπορώ, γιατί απ’ την ώρα που άλλαξα γνώμη και απόφαση, ένα φάντασμα έρχεται και ξανάρχεται στα όνειρά μου, που κάθε άλλο παρά επιδοκιμάζει την απόφασή μου αυτή. Μάλιστα, τώρα δα με κατατρόμαξε με απειλές.
Αν λοιπόν είναι θεός που μου το στέλνει και μόνο κάνοντας την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος ευχαριστηθεί, τότε σκέφτομαι πως το ίδιο ετούτο όνειρο θά ‘ρθει πετώντας και σε σένα. Λέω μάλιστα με τον νου μου, πως αυτό μπορεί να γίνει, (μόνο) αν φορέσεις την στολή μου και καθίσεις στον θρόνο μου και ύστερα πας να κοιμηθείς στο κρεβάτι μου». Ηρόδ.7.13-15.
Ο Αρτάβανος, δεν τον πίστεψε και του απάντησε με φρόνηση, πως: τα όνειρα δεν είναι παρά οι επιθυμίες και οι σκέψεις της ημέρας και δεν έχουν καμμία σχέση με θεό. Είσαι όμως βασιλιάς (του είπε), και μπορείς να πάρεις όποια απόφαση θέλεις, χωρίς να αναζητάς δικαιολογίες. Του είπε μάλιστα και μια όμορφη παροιμία, πως: και η θάλασσα, πολλές φορές λέει πως θέλει να δείξει τον καλό της εαυτό, μα δεν την αφήνει λέει ήσυχη ο αέρας! Έτσι και σένα, σε σπρώχνουν στην πλάνη οι κακές συναναστροφές σου».
Στην περίεργη πρόταση, να υποκριθεί ο Αρτάβανος για μια μέρα τον βασιλιά, για (να μπορέσει) να τον επισκεφθεί… το όνειρο, ο μυαλωμένος Αρτάβανος, μόνο που δεν πάτησε τα γέλια, λέγοντας του εντελώς προσγειωμένα, ότι τα όνειρα και οι θεοί που λένε ότι τα στέλνουν, δεν ξεγελιούνται από τα βασιλικά ρούχα και τις ψεύτικες τιμές που του προτείνει για μια μέρα!
Άλλωστε, συμπλήρωσε: «αν συνεχιστούν τα όνειρά σου βασιλιά μου, ακόμα και εγώ θα πω πως είναι από θεού». Βλέποντας όμως τον βασιλιά να επιμένει, δεν έχει λόγο να του αρνηθεί να παίξει στο θέατρο της συνάντησης με το “θεόσταλτο όνειρο”: «Φόρεσε λοιπόν ο Αρτάβανος τα βασιλικά ρούχα και κάθισε στον θρόνο του Ξέρξη. Ύστερα όταν (το βράδυ) πήγε να κοιμηθεί στο βασιλικό κρεβάτι, την ώρα που τον είχε πάρει ο ύπνος, στάθηκε πάνω απ’ το κεφάλι και του Αρτάβανου το ίδιο όνειρο, που ερχόταν και ξαναρχόταν στον Ξέρξη. Και να τι του είπε: Εσύ είσαι λοιπόν εκείνος που βάλθηκε ν’ αποτρέψει τον Ξέρξη από την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος, τάχα από έγνοια γι αυτόν; Ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον θα μείνεις ατιμώρητος, φέρνοντας εμπόδια σ’ αυτό που πρέπει να γίνει. Όσο για το τι θα πάθει οπωσδήποτε και ο ίδιος ο Ξέρξης αν με παρακούσει, έχει δηλωθεί σ’ αυτόν τον ίδιο.
Ο Αρτάβανος έβγαλε μια κραυγή και πετάχτηκε απ’ το κρεβάτι, γιατί το φάντασμα μετά τις απειλές, ήταν έτοιμο τα μάτια να του βγάλει με πυρωμένο σίδερο. Και αφού αφηγήθηκε στον Ξέρξη με λεπτομέρειες το όνειρο του είπε: Εγώ βασιλιά μου καθώς είδα με τα μάτια μου πολλές καταστροφές, είχα την γνώμη πως αν χαιρόσουν την ησυχία σου, θα σε μακάριζε όλος ο κόσμος. Επειδή όμως, απ’ ότι φαίνεται, μια θεϊκή δύναμη μας σπρώχνει, και τους Έλληνες θεόσταλτη καταστροφή τους περιμένει, κι εγώ λοιπόν από μόνος μου αλλάζω τώρα γνώμη κι απόφαση κι απ’ την μεριά σου ανακοίνωσε στους Πέρσες, τις εντολές που στέλνει ο θεός και δώσε διαταγή να εκτελέσουν όσα πρωτύτερα τους είχες παραγγείλει.
Έτσι σπρώχτηκε ο Ξέρξης στην απόφαση της εκστρατείας… και μετά απ’ όλα αυτά, τρίτο όνειρο[15] του παρουσιάστηκε, πως στεφάνι ελιάς του φόρεσαν, που κατά τους Μάγους, σημάδι υποδούλωσης ήταν σ’ αυτόν ολόκληρου του κόσμου». Ηρόδ.7.16-19.

Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο αδιατάρακτης μακαριότητας, παντοειδούς αφέλειας και πολυεπίπεδης απάθειας, γιατί, πώς αλλιώς μπορώ να περιγράψω τις απονευρωμένες αντιδράσεις όλων εκείνων των ανθρώπων, που διαβάζοντας αυτές τις αράδες, από τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο, δεν αισθάνθηκαν να τους διαπερνά ένα δριμύ ρίγος υποψιασμών;!
Δεν θα περίμενα βέβαια, να πεταχτούν, σαν τον Αρχιμήδη γυμνοί απ’ το χουζούρι της μπανιέρας τους, φωνάζοντας… εύρηκα, εύρηκα… πώς έσυραν τον Ξέρξη στην Ελλάδα! Αλλά νομίζω πως δεν θα ήταν διόλου υπερβολή, αν τους ζητούσαμε να σταθούν λίγο περισσότερο, εξερευνώντας στοχαστικά τις πιθανές εκδοχές, της εντελώς παράξενης αυτής περιγραφής, που βρίσκεται ακριβώς στην αφετηρία της πολυσήμαντης και πολύνεκρης Περσο-ελληνικής σύγκρουσης!
Μπορώ να δεχθώ, ότι στον μέσο αναγνώστη δεν γεννιούνται ερμηνευτικές υποψίες… τι συμβαίνει όμως με τους κατ’ επάγγελμα ιστορικούς; Γιατί παρακάμπτουν τέτοιες κραυγαλέες εκδοχές; Γιατί δεν προβληματίζονται; “Κανείς” δεν θα μπορέσει να μου εξηγήσει ικανοποιητικά, αυτή την μαζική στροφή των “ειδικών”, στην επιφανειακή και την συμβατική ερμηνεία των ιστορικών μας δεδομένων, που νομίζω πιά, πως εγγίζει επικίνδυνα τα όρια της αυτοαχρήστευσης. Θα ‘λεγε κανείς, πως δεν μας ενδιαφέρει καθόλου να προχωρήσουμε τους υποψιασμούς μας πέρα απ’ τα συνηθισμένα όριά τους!
Αλήθεια, τι μας υποχρεώνει να δεχθούμε ότι ο Ηρόδοτος στην παραπάνω περιγραφή υπερβάλει ή ψεύδεται; Ότι τα περί ονείρων απλώς τα φαντάσθηκε και μόνο «χάριν δραματοποίησης» (όπως επιμένουν κάποιοι ιστορικοί) ενσωμάτωσε την εκπληκτική αυτή ονειρο-χειραγώγηση του σημαντικότερου Περσο-ελληνικού πολέμου;
Γιατί είναι προτιμότερο να δεχθούμε, ότι οι Πέρσες, που κατά δήλωση του Ηροδότου, του αφηγήθηκαν το περιστατικό ψεύδονται; Ή πως όλα αυτά, απλώς είναι υπερβολικά και παράδοξα, για να αποτελούν αληθινή αφετηρία τόσο σημαντικών εξελίξεων;
Αιώνες τώρα, έχουμε πράγματι δεχθεί αδιαμαρτύρητα μόνο τέτοιες χαριστικές και απαξιωτικές εξηγήσεις. Μήπως όμως, παραβλέπουμε τελικά το αυτονόητο και δεν θέλουμε να δούμε ότι παρόμοια “όνειρα” ήταν… και γιατί όχι… παραμένουν ακόμα, ο καλύτερος μηχανισμός χειραγώγησης της ιστορίας και η συνηθέστερη αιτία παντοειδούς “πολέμου”; Ποιός μας απαγορεύει να εξετάσουμε προσεκτικά και την εντελώς ύπουλη και ραδιούργα πλευρά του πράγματος; Μήπως, μέσα από την μόνιμη απαξίωση τέτοιων προεκτάσεων στην ιστορική έρευνα, “κάποιοι” στους πανεπιστημιακούς κύκλους, υπαγορεύουν έντεχνα ένα κλίμα ιστορικού καθωσπρεπισμού, αποκλείοντας έμμεσα τις “ακραίες” εξηγήσεις, ακριβώς για να μείνουν στο σκοτάδι οι δυνάμεις εκείνες που με αφανείς τρόπους όρισαν τις ιστορικές εξελίξεις;

Στο εννιάτομο έργο του Ηροδότου, εξετάζοντας δέκα περίπου αναφορές σε όνειρα, που σχεδόν αποτελούν και το σύνολο των αναφορών του στα όνειρα,[16] διαπίστωσα, ότι καμμία άλλη περίπτωση, δεν έχει ούτε την έκταση (των 146 στοίχων!), που αφιερώνει ο Ηρόδοτος στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά ούτε και το πλήθος των λεπτομερειών, που καθιστούν την περίπτωση αυτή εξόχως μοναδική, εξαιρετικά λειτουργική και οπωσδήποτε άκρως ενδιαφέρουσα! Γιατί πρέπει λοιπόν, αιώνες τώρα, να αποκλείεται, μονίμως, ασυζητητί και απολύτως, έστω και σαν αμυδρό ενδεχόμενο, η κυριολεκτική ερμηνεία της αφήγησης;
Στην δική μας περίπτωση, η κατά γράμμα (κυριολεκτική[17] ) ερμηνεία της αφήγησης την οποία κατ’ επανάληψη επιχειρήσαμε, στην απόπειρα ερμηνείας των βιβλικών θαυμάτων, απέδωσε εκπληκτικά αποτελέσματα! Όταν λοιπόν προσεγγίζοντας οποιονδήποτε γρίφο, αποκλείουμε συνεχώς, έναν συγκεκριμένο τύπο ερμηνείας, (εδώ το ενδεχόμενο κυριολεξίας) χάνουμε την ευκαιρία να ερευνήσουμε τα ενδεχομένως αυθεντικά χαρακτηριστικά του γρίφου! Το αίνιγμα διαιωνίζεται γιατί οι πραγματικοί μηχανισμοί που το γέννησαν, παραμένουν αόρατοι.
Η αφήγηση μάλιστα του Ηρόδοτου, επανέρχεται στην ίδια αυτή ονειρική εμπειρία των δύο ανδρών, και καταγράφει μια αποκαλυπτική συνομιλία μεταξύ τους, που δείχνει ότι τρία τουλάχιστον χρόνια μετά, εκστρατεύοντας πια κατά της Ελλάδος, εξακολουθούν να θυμούνται και να συζητούν την καθοριστική σημασία των ονειρικών εκείνων πιέσεων, υπέρ της εκστρατείας: «Καθώς δε ο Ξέρξης αντίκριζε τον Ελλήσποντο που είχε σκεπαστεί εντελώς από καράβια και οι ακρογιαλιές του πέρα ως πέρα από ανθρώπους (στρατιώτες) δάκρυσε, μακάρισε εαυτόν και ύστερα… (ρώτησε) Αρτάβανε, μπροστά μας έχουμε σπουδαίες επιχειρήσεις, πες μου λοιπόν την αλήθεια, αν το όνειρο που είδες στον ύπνο σου δεν ήταν τόσο έντονο, (ξεκάθαρο, αληθινό, κείμ: η όψις του ενυπνίου μη ούτω εναργής) θα επέμενες στην πρώτη γνώμη σου, αποτρέποντάς με να εκστρατεύσω εναντίον της Ελλάδος ή (τελικά) θα άλλαζες γνώμη; Βασιλιά μου, (απάντησε με εξαιρετικό σκεπτικισμό ο Αρτάβανος) μακάρι να έχει την κατάληξη που θέλουμε, η οπτασία που παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. Εγώ όμως, ακόμα και τώρα είμαι κυριευμένος από φόβο, τα ‘χω χαμένα και πολλά άλλα βάζω με το νου μου». Ηρόδ.7.47.
Δεν θα μάθουμε ποτέ τι ακριβώς εννοούσε μ’ αυτά τα τελευταία του λόγια ο σκεπτικιστής Αρτάβανος. Εμείς σημειώνουμε, ότι τρία ολόκληρα χρόνια μετά, τα δύο θύματα θυμούνται ακόμα! Θυμούνται και σχεδόν με τρόμο σχολιάζουν και παραδέχονται, ότι τα εφιαλτικά εκείνα “όνειρα” υπήρξαν το πραγματικό άγκιστρο, που κυριολεκτικά έσυρε τον Ξέρξη Α΄, στην περιπέτεια της εκστρατείας κατά των Ελλήνων.

Πότε συμβαίνουν όλα αυτά;

Υπάρχει όμως κάποια, έστω και υποτυπώδης χρονική ταύτιση, της δράσης των ηρώων του βιβλίου της Εσθήρ, με τον χρόνο που ο Ηρόδοτος τοποθετεί τους ανθελληνικούς ονειρικούς εκβιασμούς; Όπως καταλαβαίνετε η ερώτηση είναι άκρως ενδιαφέρουσα και δεν είναι καθόλου παράξενο που εμείς θα μπούμε στον πειρασμό να συγκρίνουμε τα χρονικά δεδομένα του βιβλίου της Εσθήρ με αυτά του Ηροδότου! Το αληθινά παράξενο και εντελώς ανεξήγητο είναι, το γιατί δεν έχουν γίνει προ πολλού, ένα πλήθος από ανάλογες σοβαρές ιστορικές μελέτες στο ίδιο θέμα!
Για να σχηματίσουμε μια στοιχειώδη εικόνα, πρέπει να σημειώσουμε κάποιες αφετηριακές χρονολογίες. Ο Ξέρξης λοιπόν, ανέλαβε την βασιλεία αμέσως μετά τον θάνατο του πατρός του Δαρείου, την άνοιξη του 486 π.Χ. Δύο χρόνια μετά και συγκεκριμένα «την άνοιξη του 484 π.Χ. εκστράτευσε κατά των επαναστατημένων Αιγυπτίων».[18] Αφού επέστρεψε, έκανε μέγα επινίκιο συμπόσιο.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το έτος 480 π.Χ. ο Ξέρξης εκστράτευσε κατά των Ελλήνων, αφού προετοιμάσθηκε επί τρία περίπου χρόνια. Η απόφαση λοιπόν της εκστρατείας κατά των Ελλήνων, ελήφθη στον ενδιάμεσο χρόνο, ανάμεσα στο εορταστικό συμπόσιο της επιστροφής του από την Αίγυπτο και της τρίχρονης προετοιμασίας κατά της Ελλάδος, δηλαδή ανάμεσα στα έτη 484-483 π.Χ.
Για το συγκεκριμένο συμπόσιο του Ξέρξη, ο Ηρόδοτος γράφει: «στον δεύτερο χρόνο από τον θάνατο του Δαρείου, (άρα και στον δεύτερο χρόνο της βασιλείας του) αφού πρώτα εκστράτευσε εναντίον των (επαναστατημένων) Αιγυπτίων και τους υπέταξε, (επέστρεψε και) οργάνωσε σύναξη των πρώτων (αξιωματούχων) ανάμεσα στους Πέρσες». Ηρόδ.7.5-7.
Στο βιβλίο της Εσθήρ, το ίδιο περιστατικό αναφέρεται ως: «συμπόσιο εις πάντας τους άρχοντας αυτού (και τοποθετείται) στον τρίτο χρόνο της βασιλείας του (Ξέρξη)». Εσθ.1.3. Η διαφορά που εμφανίζεται εδώ, μπορεί να είναι πολύ μικρότερη του ενός έτους! Αν υποθέσουμε ότι ο Ηρόδοτος αναφέρεται στο τέλος του δεύτερου έτους και η Βίβλος στην αρχή του τρίτου έτους της βασιλείας του Ξέρξη, τότε η φαινομενική χρονική διαφορά σχεδόν εκμηδενίζεται!
Βίβλος λοιπόν και Ηρόδοτος, συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα, ορίζοντας την αφετηρία των εξελίξεων, δηλαδή το συμπόσιο μετά την καθυπόταξη των Αιγυπτίων, κάπου στην αρχή του τρίτου έτους της βασιλείας του Ξέρξη άρα και στα έτη 484-483 π.Χ. Η σύμπτωση των δύο ανεξάρτητων κειμένων, είναι εκπληκτική.

Πότε όμως εμφανίζεται ο Μαρδοχαίος στο παλάτι του Ξέρξη; Στην αρχή του βιβλίου και στο κείμενο των Ο΄, (που απαλείφθηκε από τους Μασορίτες), διαβάζουμε, τα εξής αποκαλυπτικά: «την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα (κείμ: τον μήνα Νισάν) του δευτέρου έτους της βασιλείας του (Αρτα)Ξέρξη, όνειρο είδε ο Μαρδοχαίος. Ο άνθρωπος αυτός (ο Μαρδοχαίος) ήταν Ιουδαίος, κατοικούσε στα Σούσα και ήταν άνθρωπος μέγας, υπηρετών στην αυλή του βασιλέως». Ο΄Εσθ.1.1α.
Ο Μαρδοχαίος λοιπόν ήταν στο παλάτι του Ξέρξη από την αρχή σχεδόν της βασιλείας του, αφού απ’ την αρχή του δευτέρου έτους της βασιλείας του Ξέρξη, υπηρετούσε ήδη στην αυλή του βασιλιά και είχε όλο τον χρόνο να εξοικειωθεί με την αυλική πραγματικότητα και να προετοιμάσει τον δρόμο της Εσθήρ, που εμφανίζεται στην ζωή του Ξέρξη όταν στις αρχές του τρίτου χρόνου της βασιλείας του και στο προαναφερθέν συμπόσιο, καθαιρείται η ανυπάκουη Αστίν και αντικαταστάτριά της, εκλέγεται η εκπαιδευμένη στον έρωτα από τον Μαρδοχαίο Εσθήρ!
Γνωρίζουμε επίσης, ότι μετά τα «θεία ενύπνια», (Ηρόδ.16.19), που επέβαλαν εκβιαστικά την απόφαση στον Ξέρξη, να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος, έως την τελική εκστρατεία, που συνέβη το 480 π.Χ, μεσολάβησαν τρία περίπου χρόνια προετοιμασίας. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι τα τρία τελευταία αυτά χρόνια, οι δύο συνωμότες, ο Μαρδοχαίος και η Εσθήρ, βρίσκονται κυριολεκτικά θρονιασμένοι, ο πρώτος στη θέση του υψηλόβαθμου αυλικού και η Εσθήρ στην αγκαλιά και στον κοιτώνα του Ξέρξη! Αυτός είναι και ο χρόνος που ο Ηρόδοτος τοποθετεί το μπαράζ των απειλητικών ονείρων, που υποχρέωσαν τον Ξέρξη να αρχίσει τις προετοιμασίες για την μεγαλύτερη επίθεση που δέχθηκε ποτέ το γένος των Ελλήνων!

Η αλήθεια είναι, ότι μετά την επαρκέστατη αυτή χρονική σύμπτωση, το βιβλίο της Εσθήρ, αλλοιώνει εσκεμμένα τα υπόλοιπα χρονικά του δεδομένα, εμφανίζοντας μια χονδροειδή και ολοφάνερα σκόπιμη όπως θα δείτε αριθμητική σύγχυση. Διότι, ενώ παραδέχεται ότι η καθαίρεση της Αστίν και το ζήτημα εξεύρεσης νέας “βασίλισσας” γεννιέται στην αρχή του τρίτου χρόνου της βασιλείας του Ξέρξη, (Εσθ.1.3) και συγκεκριμένα, εφτά μόλις μέρες μετά την έναρξη του συμποσίου, (Εσθ.1.9), η Εσθήρ, η φλογερή αντικαταστάτρια της Αστίν, φτάνει στην αγκαλιά του απαρηγόρητου βασιλιά… ένα ολόκληρο χρόνο μετά! (Εσθ.2.12). Παρ’ όλα αυτά, δεν βρισκόμαστε κάπου στο τέταρτο έτος της βασιλείας του Ξέρξη, ως θα έπρεπε, αλλά: «η Εσθήρ εφέρθη προ του βασιλέως εις τον βασιλικόν οίκο, τον δέκατο μήνα του έβδομου έτους της βασιλείας αυτού»! Εσθ.2.16.
Δηλαδή, η Εσθήρ αντικαθιστά την Αστίν, στην αγκαλιά του απαρηγόρητου Ξέρξη, πέντε περίπου χρόνια μετά την απομάκρυνση της Αστίν και την λήξη του μοιραίου συμποσίου!!! Όπως καταλαβαίνετε, κάτι τέτοιο είναι εντελώς αφύσικο αλλά και ανακόλουθο ακόμα και με την ίδια την ιστορία της Εσθήρ! Είναι αδύνατον, το θέμα της αντικατάστασης της ποθητής Αστίν, να γεννήθηκε το 484 π.Χ. στην αρχή του τρίτου χρόνου της βασιλείας του βασιλιά Ξέρξη και η αντικατάστασή της απ’ την Εσθήρ, να έγινε το 479 π.Χ. δηλαδή, πέντε ολόκληρα χρόνια αργότερα, και το σημαντικότερο… μετά την συντριβή του Ξέρξη στην Ελλάδα! Κάποιοι λοιπόν έχουν αλλοιώσει σκόπιμα αυτές της χρονικές επισημάνσεις!
Οι αδέξια παρατραβηγμένες αυτές χρονομεταθέσεις στο βιβλίο της Εσθήρ, είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικές! Για να συνειδητοποιήσουμε την αξία αυτής της υπερβολικής χρονομετάθεσης, πρέπει να θυμόμαστε συνεχώς ότι η καταστρεπτικότατη εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδος, συνέβη το 480 π.Χ. Έτσι θα γίνει αμέσως φανερό το γιατί η Εσθήρ έπρεπε να φτάσει στην αγκαλιά του Ξέρξη το 479 π.Χ. δηλαδή πέντε χρόνια μετά την Αστίν, (που υποτίθεται ότι έπρεπε να αντικαταστήσει) ώστε να βρεθεί στην αγκαλιά του Ξέρξη ένα χρόνο μετά τον φθοροποιό για τους Έλληνες πόλεμο!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μετάφραση του βιβλίου της Εσθήρ (μετάφραση των Ο΄) έγινε στην πρωτεύουσα του Μακεδόνα στρατηλάτη και ένδοξου τιμωρού των Περσών Μεγάλου Αλέξανδρου και στο λαμπρότερο κέντρο της αυτοκρατορίας του, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου υπό την επίβλεψη και το απειλητικό μεγαλείο ενός ένδοξου επίγονου του Αλέξανδρου, του Πτολεμαίου Β΄ (285-246 π.Χ.).
Για τους λόγιους Ιουδαίους μεταφραστές λοιπόν, ήταν παραπάνω από προφανής η ανάγκη, απ’ τα γραπτά τους κείμενα, να μην προκύπτει ότι η Εσθήρ εμφανίσθηκε στην αγκαλιά και τον κοιτώνα του μεγαλύτερου εχθρού των Ελλήνων Ξέρξη, πριν απ’ την εκστρατεία του (480 π.Χ.) κατά της Ελλάδος! Έτσι, ενώ η Εσθήρ γίνεται η εκλεκτή του βασιλιά, λίγο μετά το συμπόσιο, δηλαδή το 484 π.Χ., φτάνει στην αγκαλιά του… πέντε ολόκληρα χρόνια μετά! (το 479 π.Χ.) για να μην μπορεί κανείς ευθέως να χρεώσει στην Εσθήρ ή στον Μαρδοχαίο οποιαδήποτε ανθελληνική επιρροή στις επιθετικές κατά των Ελλήνων αποφάσεις του Ξέρξη!
Οι χρονομεταθέσεις αυτές (όποτε κι αν έγιναν[19]) αν και υπερβολικές και εξόφθαλμες, έπαιξαν επιτυχώς μέχρι σήμερα τον διπλό τους ρόλο. Στους μυημένους ομοεθνείς της Εσθήρ, οι μισές (σωστές) χρονικές σημειώσεις μετέδιδαν επιτυχώς το πραγματικό μήνυμα της δραστικής ανάμειξης της Εσθήρ στην ιστορία, ενώ οι υπόλοιπες οι παρατραβηγμένες και αλλοιωμένες, αιώνες τώρα, εξοστράκιζαν με επιτυχία, τους ελάχιστους χλιαρούς υποψιασμούς των εκατομμυρίων θεοπαρμένων Ελλήνων και λοιπών απαθών αναγνωστών, της θεολογικά εξωραϊσμένης αυτής ιστορίας της Εσθήρ!

Βλέπε την συνέχεια στο άρθρο: Περί “θεών”, ονείρων και “θαυμάτων”:
http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_fireboard&Itemid=71&func=view&id=7586&catid=8

Μ. Καλόπουλος

1) Ο συντηρητικότερος όλων Κτησίας γράφει: «Ξέρξης δε συνεγείρας στρατιάν περσικήν άνευ των αρμάτων ογδοήκοντα μυριάδας (800.000) και χιλίας τριήρεις ήλαυνε επί την Ελλάδα». Ο Ηρόδοτος όπως θα δούμε παρακάτω, καταγράφει ακόμα μεγαλύτερους αριθμούς.
2) Από το άρθρο του Γ.Δ. Καψάλη, τέως πρόεδρου του εκπαιδευτικού συμβουλίου μέσης εκπαίδευσης στην Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη στη λέξη «Ξέρξης». Βλέπε επίσης στην λέξη «Εσθήρ», όπου ο Π. Ι. Μπρατσιώτης, καθηγητής της βιβλικής ιστορίας του Πανεπ. Αθηνών, ανεπιφύλακτα επιβεβαιώνει ότι: «ο σύζυγος της Εσθήρ, είναι ο Αχασβερός των Ο΄, δηλαδή ο Ξέρξης Α΄».
3) Στα Άβδηρα η λίμνη «Κύστειρον» αποξηράνθη, για να καλύψει τις ανάγκες των Περσών σε πόσιμο ύδωρ!
4) Ο Ηρόδοτος αναφέρει μάλιστα πως: «στην περιοχή του Αξιού ποταμού, λιοντάρια αφήνοντας τα λημέρια τους, έκαναν την νύχτα συχνές επιδρομές, κατασπαράζοντας μόνο τις καμήλες χωρίς να πειράζουν κανένα άλλο ζώο ούτε άνθρωπο» Ηροδ.7.126. Η λεπτομέρεια αυτή απαντάει στην διαφωνία των αρχαιολόγων, που ξεκίνησε με αφορμή ζωγραφική αναπαράστασης που βρέθηκε σε τάφο της Βεργίνας και που δείχνει τον Αλέξανδρο να κυνηγάει λιοντάρια. Οι πολυμαθέστατοι αυτοί αρχαιολόγοι, ισχυρίζονται κατηγορηματικά ότι δεν υπήρχαν την εποχή του Αλεξάνδρου λέοντες στην Μακεδονία. Ο Ηρόδοτος όμως τους διαψεύδει σαφέστατα.
5) Εχέδωρος (έχει-δώρα) ονομάσθη, επειδή κατά την αρχαιότητα ήταν χρυσοφόρος.
6) «Η Άμηστρις, η γυναίκα του Ξέρξη Α΄, στα γεράματά της κατάχωσε ζωντανούς δεκατέσσερις νέους, γιους επίσημων ανδρών της Περσίας, για να ευχαριστήσει τον θεό που της χάρισε το δώρο της ζωής». Ηρόδοτος 7.114. Η αποτρόπαια αυτή ανθρωποθυσία είναι πανάρχαιο χαλδαιικό έθιμο, βλέπε: ο ένοπλος δόλος “ζωντανοταφές στην Ουρ της Χαλδαίας”, όπου περιγράφονται τα ευρήματα καταχώσεων εν ζωή εκατοντάδων ανθρώπων, στην γενέτειρα του Αβραάμ την Ουρ της Χαλδαίας.
7) «Πάλιν δε του Ξέρξου γράψαντος, πέμψον τα όπλα (ο Λεωνίδας) αντέγραψε, μολών λαβέ» Πλούταρχος Βιογρ. Αποφθέγματα Λακωνικά 225.C.11.
Τριακόσια ονόματα, που θα έπρεπε να τα γνωρίζουν ένα προς ένα όλοι οι Έλληνες!
9) Αυτούς που ο Ηρόδοτος αποκαλεί «άνδρες» με όλη την σημασία της λέξης, κάποιοι ελαττωματικής νοημοσύνης συγγραφείς, αποκαλούν «κίναιδους και τοιούτους»
10) «1207 τριήρεις» Ηροδ. 7.89 και «1800 πλοιάρια συνοδείας». Ηροδ. 7.97.
11) Ο Μαρδόνιος εσφαλμένα συγχέεται με τον Μαρδοχαίο, αφού αυτός είναι: «γιος της αδελφής του Δαρείου και του Γωβρύα» Ηροδ. 7.5.4. Άρα τουλάχιστον από την μεριά της Μητέρας του είναι Πέρσης και όχι εντελώς Εβραίος όπως ο Μαρδοχαίος, που ορίζεται ως: «γιος του Ιαΐρου εκ φυλής Βενιαμίν». Εσθήρ 2.5.
12) «Ως λέγεται υπό Περσέων» (Ηρόδ.7.6). Όπως ο ίδιος δηλώνει, τα περί των νυκτερινών θεϊκών εντολών (ονείρων), τα αντέγραψε από αφηγήσεις Περσών και δεν είναι κατ ανάγκην προϊόν φαντασίας, ή «χάριν δραματοποίησης», όπως πολλοί ισχυρίζονται.
13) Την πρώτη αυτή φορά, στο κείμενο δεν αναφέρεται καν τη λέξη όνειρο, αλλά: «κατύπνωσε (ο Ξέρξης) και εν τη νυκτί είδε όψιν». Ηροδ.7.12.5. από καθαρό λάθος κάποιες μεταφράσεις αντί της λέξης «όψιν» γράφουν «όφιν», μόνο επειδή οι δύο λέξεις γραμμένες φαίνονται σχεδόν ίδιες!
14) «Την νύχτα και εν ύπνω (Μας.: κατ’ όναρ) ήλθεν (άγγελος) και είπε προς τον (βασιλέα) Αβιμέλεχ, ιδού εσύ αποθνήσκεις εξαιτίας (Σάρρας) της γυναικός την οποίαν έλαβες». Γεν.20.3,
15) «Τρίτη όψις (εμφάνιση) εν τω ύπνω εγένετο». Ηροδ. 7.19.2.
16) Ηρόδοτος. 1.107 //2.139 //2.141 //3.30 //3.124 //3.149 //5.55 //6.107 //6.118 //6.131.
17) Κυριολεξία: «το κατά γράμμα εννοούμενον… Κατά την ακριβή ή βασική σημασία των λέξεων». Κυριολεκτικώς: «κατ’ ακριβολογίαν νοηθέν και όχι μεταφορικώς».
18) Ιστορικά η άλωση αυτή, της Αιγύπτου, τοποθετείται: «την άνοιξη του 484 π.Χ.». Βλέπε Ηρόδοτος 7.7. (ΠΟΛΥΜΝΙΑ). παραπομπή 18. Εκδόσεις Γκοβόστη.
19) Αυτές οι διορθωτικές επεμβάσεις άλλωστε, είναι και η μοναδική εξήγηση που στο ‘κατακρεουργημένο’ βιβλίο της Εσθήρ, η μορφή του Μαρδοχαίου εισάγεται δύο φορές, ακριβώς με τα ίδια λόγια! Βλ: Ο΄Εσθήρ1.1a. και Εσθήρ 2.5.

http://www.epanellinismos.com

ΑΙΣΩΠΟΣ(550π.Χ.)

ΠΡΟΣΕΧΕ , ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ , ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΚΙΑ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ ΤΟΝ ΜΟΧΘΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ , ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ

ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΦΑΝΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ . ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ , ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΔΑ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΠΡΟΒΑΛΛΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΚΙ ΤΟΥ …;ΜΕΓΑΛΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ !

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΕ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΜΟΙΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΙΟ , ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΣΙΧΑΘΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ Ν’ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ

Η ΟΙΚΕΙΟΤΗΣ ΓΕΝΝΑΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ

ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΦΩΝΑΞΕ “ΛΥΚΟΣ ! ΛΥΚΟΣ !” ΚΙ ΟΙ ΧΩΡΙΚΟΙ ΕΤΡΕΞΑΝ ΝΑ ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ . ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ , ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΟΙ ΧΩΡΙΚΟΙ ΕΤΡΕΞΑΝ ΝΑ ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ . ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ , ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΑΣ ΛΥΚΟΣ , ΑΛΛΑ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΟΙ ΧΩΡΙΚΟΙ ΝΟΜΙΖΑΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΕΙ …;Ο ΨΕΥΤΗΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΟΣ , ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΦΙΛΟ , ΠΟΥ Σ’ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΣΤΗ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ

ΚΑΛΛΙΟ ΈΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ , ΠΑΡΑ ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΚΑΡΤΕΡΙ

 ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΝΙΤΕΡΕΣΟ Μ’ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Μ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ

 ΟΙ ΘΕΟΙ ΒΟΗΘΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

  ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ , ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ

 Η ΛΑΒΗ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΣ ΕΙΧΕ ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΕΤΟ . ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΜΑΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ

 ΜΗ ΜΕΤΡΑΣ ΤΑ ΚΛΩΣΣΟΠΟΥΛΑ ΣΟΥ , ΠΡΟΤΟΥ ΒΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ’ ΑΥΓΟ

 ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣ

 ΟΣΑ ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ , ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ

 ΤΟ ΛΕΠΤΟ ΚΑΛΑΜΙ , ΠΟΥ ΣΚΥΒΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΦΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ , ΟΡΘΩΝΕΤΑΙ ΞΑΝΑ , ΑΜΕΣΩΣ , ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Η Ελληνική καταγωγή των αγγλικών λέξεων

Μερικές ακόμα λέξεις των Αγγλικών βασισμένες στην Ομηρική Ελληνική γλώσσα:

CAN=κάνω
CALL=Καλώ
DIFFERENCE= διφορά, διαφορά
AFTER = Από το ομηρικό αυτάρ= μετά. Ο Όμηρος λέει: ”θα σας διηγηθώ τι έγινε αυτάρ”.
AMEN = λατινικά: amen. Το γνωστό αμήν προέρχεται από το αρχαιότατο ή μήν = αληθώς, (Ιλιάδα Ομήρου β291-301), ημέν. Η εξέλιξη του ημέν είναι το σημερινό αμέ!
BANK = λατινικά pango από το παγιώ, πήγνυμι. Οι τράπεζες πήραν την ονομασία τους από τα πρώτα ‘τραπέζια’ (πάγκους) της αγοράς.
BAR = λατινικά: barra από το μάρα = εργαλείο σιδηρουργού.
BOSS = από το πόσσις = ο αφέντης του σπιτιού.
BRAVO = λατινικό, από το βραβείο.
BROTHER = λατινικά frater από το φράτωρ.
CARE = από το καρέζω.
COLONIE από το κολώνεια = αποικιακή πόλη.
DAY = Οι Κρητικοί έλεγαν την ημέρα ‘δία’. Και: ευδιάθετος = είναι σε καλή μέρα.
DISASTER = από το δυσοίωνος + αστήρ
DOLLAR = από το τάλλαρον = καλάθι που χρησίμευε ως μονάδα μέτρησης στις ανταλλαγές. π.χ. «δώσε μου 5 τάλλαρα σιτάρι». Παράγωγο είναι το τάλληρο, αλλά και το τελλάρo!
DOUBLE = από το διπλούς – διπλός.
EXIST = λατινικά ex+sisto από το έξ+ίστημι= εξέχω, προέχω.
EXIT = από το έξιτε = εξέλθετε
EYES = από το φάεα = μάτια.
FATHER = από το πάτερ (πατήρ).
FLOWER = λατινικά flos από το φλόος.
FRAPPER = από το φραγκικό hrappan που προέρχεται από το (F)ραπίζω = κτυπώ ( F= δίγαμμα).
GLAMO UR = λατινικό gramo ur από το γραμμάριο. Οι μάγοι παρασκεύαζαν τις συνταγές τους με συστατικά μετρημένα σε γραμμάρια και επειδή η όλη διαδικασία ήταν γοητευτική και με κύρος, το gramou r – glamou r, πήρε την σημερινή έννοια.
HEART, CORE = από το κέαρ = καρδιά.
HUMOR = από το χυμόρ = χυμός (Στην ευβοϊκή διάλεκτο, όπως αναφέρεται και στον Κρατύλο του Πλάτωνος, το τελικό ‘ ς’ προφέρεται ως ‘ρ’. Π.χ. σκληρότηρ αντί σκληρότης).
I = από το εγώ ή ίω, όπως είναι στην βοιωτική διάλεκτο.
ILLUSION = από το λίζει = παίζει.
ΙS = από το είς.
KARAT = εκ του κεράτιον, (μικρό κέρας για τη στάθμιση βάρους).
KISS ME = εκ του κύσον με = φίλησέ με (…είπε ο Οδυσσέας στην Πηνελόπη).
LORD = εκ του λάρς. Οι Πελασγικές Ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισσες και ο διοικητής τους λάρς ή λαέρτης. Όπως: Λαέρτης – πατέρας του Οδυσσέα).
LOVE = λατινικό: love από το ‘λάFω’. Το δίγαμμα (F) γίνεται ‘αυ’ και ‘ λάF ω’ σημαίνει ”θέλω πολύ”.
MARMELADE = λατινικά melimelum από το μελίμηλον = κυδώνι.
MATRIX = από το μήτρα.
MATURITY = λατινικά: maturus από το μαδαρός= υγρός.
MAXIMUM = λατινικά: maximum από το μέγιστος.
MAYONNAISE = από την πόλη Mayon, που πήρε το όνομά της από το Μάχων = ελληνικό όνομα και αδελφός του Αννίβα.
ME = από το με.
MEDICINE = λατινικά :medeor από το μέδομαι, μήδομαι = σκέπτομαι, πράττω επιδέξια. Και μέδω = φροντίζω, μεδέων = προστάτης.
MENACE = από το μήνις.
MENTOR = από το μέντωρ.
MINE = από το Μινώαι (= λιμάνια του Μίνωα, όπου γινόταν εμπόριο μεταλλευμάτων. «Κρητών λιμένες, Μίνωαι καλούμεναι». (Διοδ.Σικελ.Ε’84,2).
MINOR = λατινικά: minor από το μινύς = μικρός. Στα επίσημα γεύματα είχαν το μινύθες γραμμάτιον, ένα μικρό κείμενο στο οποίο αναγραφόταν τι περιελάμβανε το γεύμα. Παράγωγο το… menu!
MODEL = από το μήδος= σχέδιο (η ίδια ρίζα με τη μόδα (= moda).
MOKE = από το μώκος = αυτός που χλευάζει.
MONEY = λατινικό: moneta από το μονία = μόνη επωνυμία της Θεάς Ήρας: Ηραμονία. Στο προαύλιο του ναού της Θεάς στη Ρώμη ήταν το νομισματοκοπείο και τα νομίσματα έφεραν την παράστασή της, (monetae).
MOTHER = από το μάτηρ, μήτηρ.
MOVE = από το ομηρικό αμείβου = κουνήσου!
MOW = από το αμάω = θερίζω.
NIGHT = από το νύχτα.
NO = λατινικό: non, ne εκ του εκ του νη: αρνητικό μόριο ( ”νέ τρώει, νέ πίνει”), ή (νηπενθής = απενθής, νηνεμία = έλλειψη ανέμου.
PAUSE = από το παύση.
RESISTANCE = από το ρά + ίστημι.
RESTAURANT = από το ρά + ίσταμαι = έφαγα και στηλώθηκα.
RESTORATION = λατινικά restauro από το ρά+ίστημι, όπου το ρά δείχνει συνάρτηση, ακολουθία, π.χ . ρά-θυμος, και ίστημι = στήνομαι.
SERPENT = λατινικά serpo από το έρπω (ερπετό). H δασεία ( ‘) προφέρεται ως σ = σερπετό.
SEX = από το έξις. Η λέξη δασύνεται και η δασεία μετατρέπεται σε σίγμα και = s + έξις.
SIMPLE = από το απλούς (η λέξη δασύνεται).
SPACE = από το σπίζω = εκτείνω διαρκώς.
SPONSOR από το σπένδω = προσφέρω (σπονδή).
TRANSFER από το τρύω (διαπερνώ) + φέρω. Transatlantic = διαπερνώ τον Ατλαντικό.
TURBO = από το τύρβη = κυκλική ταραχώδης κίνηση.
YES = από το γέ = βεβαίως.
WATER = από το Ύδωρ (νερό), με το δ να μετατρέπεται σε τ .

Ο Όμηρος ΛΑΒΟΝ ΜΕ οι εγγλέζοι LOVE ME !
ο Όμηρος ΚΙΣΟΝ ΜΕ οι εγγλέζοι KISS ME !

ο ΟΜΗΡΟΣ ΟΝΟΡΕΙΑ=ΗΟΝΟR=ΤΙΜΗ

Όμως ο ΚΥ-ΚΛΟΣ είναι σύνθετη λέξις
Το ΚΥ σημαίνει κάτι σαν ογκώδες ή φουσκωμένο η περικλείον κάτι εξ ου και το ρήμα ΚΥΩ και η ΚΥΗΣΙΣ, ΕΓΓΥΟΣ κλπ
Το βλέπουμε σαν συνθετικό της ΚΥ-Π-Ε-ΡΟΥ, ΤΩΝ ΚΥ-Θ-ΗΡΩΝ (συνώνυμα) αλλά και πρώτο συνθετικό του αρχαίου χαλκού και χρυσού δηλ. ΚΥΠΕΡΟΣ και ΚΟΥΡΑΣΟ.
τΟ ΔΕΎΤΕΡΟ ΣΥΝΘΕΤΙΚΟ -ΚΛΟΣ στον κυ-κλο σημαίνει κλειστό όπως CLOSE και εύκολα διδάσκεται στα παιδιά από τον κύκλο

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, «Αντιφώνησις », Τεργέστη 1802

Το γένος των Ελλήνων είναι άξιον περιφρονήσεως και ταλανισμού, όχι διότι του έλειψαν οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόρες, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλεις και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι (= ανοητολογούντες ), αλλά διατί έλειψαν οι Αθανάσιοι, οι Βασίλειοι, οι Κύριλλοι.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, Εκδ. Ορθ. Φιλανθρ. Αδελφ. 1959 σελ.6.
Έμαθα πως με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθενε Έλληνες, δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας.

Μέγας Βασίλειος «Προς τους νέους»
«Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν κατα-βροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων.» – Βασίλειος Καισαρείας, εις Προφήτην Ησαϊα 9.230.8

«Προσταγή: Μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν.» – Βασίλειος ο Μέγας, (330-379 μ.Χ.) εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3

Εφραίμ ο Σύρος
Μίσησε φορέματα μαλακά (των Ελλήνων), μίσησε βαψίματα όμορφα, μίσησε ομορφιά και τα συνοδεύοντα αυτά δαιμονικά άσματα, κιθάρες και αυλούς, τους κρότους των χορών και τις άτακτες φωνές. Δεν γνωρίζεις, άθλιε, πως όλα τούτα σπορά του διαβόλου είναι;… Ποιά γραφή επαινεί τους αυλίζοντες, τους κιθαρίζοντες, τους γελώντες, τους χορεύοντες και τους αγαπώντες τον κόσμο κι όλα τα του κόσμου;… Ας τιμήσωμε τις εορτές του Κυρίου με αυλούς και με κιθάρες ως χριστιανοί και όχι ως Έλληνες με δάφνες και άνθη η με κάτι άλλο που θα μοιάζη με ελληνικό.

Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος (15ος Αιώνας)
Έλλην ων τηι φωνήι, ουκ αν ποτέ φαίην Έλλην είναι,
δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες’ αλλ’ από
της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης.
Και ει τις έροιτό με τις ειμι, αποκρινούμαι χριστιανός είναι.

Αγίου Κοσμά Αιτωλού (1779)
Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες,
δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί…

Οι Ελληνες υπήρξαν ανδρείοι και η ανδρεία υπάρχει ως λέξη  μονο στα Ελληνικά.

 Κατηγορούν τους Έλληνες προγόνους μας για ομοφυλοφιλία,δείτε τα χαλια τους και διαβάστε την απάντηση “περί ομοφυλοφιλίας”.

Ο τρελός έρωτας του δεσπότη με τον… διάκο του!!!

 

ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ

Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα: Ένας μύθος καταρρίπτεται

Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Ένα μεγάλο θέμα, αφορμή πολλών παρεξηγήσεων ή καλύτερα εσκεμμένων παρερμηνειών. Έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες, έχουν ειπωθεί αμέτρητοι λόγοι, τις περισσότερες φορές δίχως την παραμικρή αλήθεια, σχεδόν πάντα ερμηνεύοντας εσφαλμένα συγκεκριμένες φιλοσοφικές τοποθετήσεις.
Και πριν ξεκινήσουμε την οποιαδήποτε αναφορά, θα πρέπει ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ βασικό. Οι σημερινές έννοιες «ομοφυλοφιλία», «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος» δεν υφίσταντο για τους αρχαίους Έλληνες. Και πώς θα μπορούσαν εξάλλου να υπήρχαν τέτοιοι χαρακτηρισμοί σ’ ένα κατ’ εξοχήν φυσιολατρικό και φυσιοκεντρικό πολιτισμό (με την ευρύτερη έννοια της λέξεως Φύσις ως το Σύνολο, ως το Εν, το αρμονικό, το αιώνιο, το άφθαρτο) ή σε μια κοινωνία όπου η «αιδώς» δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας -απαγορευμένης ή μη- «διαφωτίσεως» ούτε αποτέλεσμα κάποιας αόριστης, εμβόλιμης και κατασκευασμένης αμαρτίας.
Όχι βέβαια.
Σε μια κοινωνία όπου το αίσθημα της αιδούς εθεωρείτο έμφυτο στον άνθρωπο, συσχετιζόμενο με την συμπαντική τάξη και αρμονία αλλά που συγχρόνως και εκαλλιεργείτο με την παιδεία, σε μια κοινωνία όπου η ατομική τιμή ή υπόληψη και το προσωπικό συμφέρον καθωρίζετο από το συμφέρον της Πόλεως -και συνάμα εταυτίζετο με αυτό- ήταν αδιανόητο να επινοηθούν έννοιες που εμπεριείχαν και υιοθετούσαν α-φύσικες συμπεριφορές, συμπεριφορές που ουσιαστικά καταργούσαν την κοσμική τάξη των πραγμάτων.
Όλα τα ανωτέρω, από την άλλη, ίσως φαντάζονται περίεργα για μια κοινωνία που είχε δημιουργήσει τον θεσμό της δημοκρατίας και όπου το δικαίωμα σε μια άλλη, διαφορετική άποψη ήταν κατοχυρωμένο. Όμως εδώ κυριαρχεί το πρόβλημα της αλλοιώσεως των λέξεων και κατ’ επέκταση των εννοιών μια που σήμερα ταυτίζουμε, ασυνείδητα ίσως, το δικαίωμα της ελεύθερης εκφράσεως, την ελευθερία εν γένει, με την δίχως όρια αυθαιρεσία. Οι απόψεις των Ελλήνων, όπως εκφράστηκαν μέσα από τις διάφορες φιλοσοφικές σχολές, αποσκοπούσαν κύρια στην ερμηνεία των πραγμάτων. Η βάση, η Ηθική βάση πάντα υπήρχε και πάνω σε αυτήν την Ηθική κτίστηκε το οικοδόμημα της Ελληνικής Φιλοσοφικής Σκέψεως. Δεν υπήρχε αμφισβήτηση της Ηθικής. Αντιθέτως σήμερα, οι «άλλες απόψεις» αποσκοπούν στην δικαιολόγηση συμπεριφορών και ενεργειών που θα ήταν απορριπτέες από τους Έλληνες ως μη Ηθικές – με την αρχαιοελληνική βέβαια ματιά της Ηθικής. (Φυσικά δεν γίνεται λόγος για τα διάφορα εκφυλιστικά, αλαζονικά φαινόμενα που έκαναν την εμφάνισή τους την περίοδο παρακμής των Ελλήνων και που, καθόλου περίεργα, πολλοί μελετητές παίρνουν εκείνες τις τάσεις, όχι ως εκφυλιστικές αλλά ως καθιερωμένες και ενδεικτικές).
Επειδή ακριβώς οι Έλληνες είχαν Ηθική που δεν πήγαζε από διάφορα περίεργα, απάνθρωπα, μεσσιανικά δόγματα ούτε και είχε ξεπηδήσει μέσα από σαδιστικού τύπου απειλές για αιώνιες τιμωρίες, αλλά αντιθέτως είχαν Ηθική έμφυτη, εναρμονισμένη με την Φύση, εν αντιθέσει με την σημερινή μας κοινωνία, όπου η δική μας (η όποια) ηθική ουσιαστικά είναι μια Αν-ηθική ή μια ψευδο-ηθική, αφού βασίζεται κύρια πάνω σε ψευδο-θεόπνευστα δόγματα, γι’ αυτό ακριβώς και οι τότε έννοιες διαφόρων λέξεων όπως «έρως», «φίλος», «ερωμένος», «εραστής», σήμερα ακούγονται διαστρεβλωμένες – εξαιτίας, επαναλαμβάνω, της διαστρεβλώσεως που έχει υποστεί η έννοια της λέξεως Ηθική.

Η εργασία που ακολουθεί θα κινηθεί γύρω από τρεις βασικούς άξονες. Στο πρώτο μέρος θα αναφερθούμε στην νομοθεσία που ίσχυε για περιπτώσεις που αφορούσαν την ομοφυλοφιλία. Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με τον αποκαλούμενο «κοινωνικό έλεγχο» ή την «κοινωνική αντιμετώπιση» του συγκεκριμένου φαινομένου. Δηλαδή, με απλά λόγια ποια στάση κρατούσε η τότε ελληνική κοινωνία απέναντι στους ομοφυλοφίλους. Πηγές μας θα αποτελέσουν μαρτυρίες των τότε συγγραφέων και αναφορές σε έργα αλλά και σε γνωστούς μύθους. Τέλος, θα ασχοληθούμε και με τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων, και πιο συγκεκριμένα, το έργο του «Συμπόσιο», αποτελεί ουσιαστικά το μέγα επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες ήσαν στην πλειοψηφία τους ομοφυλόφιλοι ή και παιδεραστές.
Ο λόγος που επελέγη η αναφορά στον Πλάτωνα να γίνει στο τελευταίο μέρος της ομιλίας και όχι στην αρχή -μια που όπως αναφέρθηκε, από τον Πλάτωνα ουσιαστικά ξεκινά η πηγή των όλων κατηγοριών και χαρακτηρισμών- είναι πολύ συγκεκριμένος. Αν κάποιος, έχοντας πλήρη άγνοια της νομοθεσίας της αρχαίας Αθήνας αλλά και της Σπάρτης, αν κάποιος δίχως να μελετήσει προσεκτικά την εν γένει κοινωνική συμπεριφορά των αρχαίων Ελλήνων, διαβάσει το «Συμπόσιο» και δίχως να έχει υπόψη του τα άλλα έργα του Πλάτωνος -ιδίως τους «Νόμους» και την «Πολιτεία»- τότε είναι πιθανόν να του δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πράγματι οι Έλληνες θεωρούσαν την ομοφυλοφιλία και την παιδεραστία ως μέγα αγαθό. Και έχοντας πάντα κατά νου ότι οι περισσότερες εκδόσεις που κυκλοφορούν δεν είναι παρά μεταφράσεις όχι από το αυθεντικό κείμενο αλλά από την απόδοση των αρχικών γραπτών στην αγγλική κυρίως γλώσσα, με αποτέλεσμα να υφίσταται ήδη μια σημαντική παραποίηση λόγω τεραστίας διαφοράς εννοιολογικής, ετυμολογικής και ερμηνευτικής δυναμικότητος μεταξύ της αρχαιοελληνικής γλώσσας και της αγγλικής.
Έτσι λοιπόν, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε ορθώς τα γραπτά του Πλάτωνα και τις θέσεις του για το συγκεκριμένο ζήτημα -ιδίως τα έργα του «Συμπόσιο» και «Φαίδρος»- θα πρέπει να γνωρίζουμε τόσο την νομοθεσία όσο και την κοινωνία στην οποία έζησε και έδρασε ο Πλάτων. Και βέβαια δίχως να αγνοήσουμε τους «Νόμους» του, που αποτελούν -όσο και αν ενοχλεί αυτού κάποιους- το σημαντικότερο έργο του Πλάτωνος.
Με αυτά υπ’ όψιν θα ξεκινήσουμε την πορεία μας προς την ορθή ερμηνεία και κατανόηση του ζητήματος περί ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα, με την παράθεση της νομοθεσίας.

Νομοθεσία
Είναι εντυπωσιακό πως η σημερινή κοινωνία μας, αν και δεν διαθέτει κανέναν νόμο κατά της ομοφυλοφιλίας, αντιθέτως διαθέτει τρομακτικές ανοχές σε σημείο μάλιστα που σε πολλά μέρη του κόσμου επιτρέπονται και οι γάμοι μεταξύ των ανδρών, εντούτοις θεωρείται -κυρίως από τους κατηγόρους της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας- ότι αποτελεί μια ηθικότατη κοινωνία -με τις όποιες εξαιρέσεις της- δημιούργημα βεβαίως της ηθικής διδασκαλίας των εβραιοχριστιανικών κειμένων και απόψεων.
Αντιθέτως, η αρχαία ελληνική κοινωνία, θεωρείται έκφυλη και ακόλαστη, ενώ διέθετε αυστηρούς, αυστηρότατους νόμους κατά της ομοφυλοφιλίας και προέβλεπε σκληρότατες ποινές σε όσους διέπρατταν τον παρα-φύσιν έρωτα – όπως αποκαλεί την ομοφυλοφιλία ο Πλάτων στους «Νόμους».
Το γεγονός ότι υπήρχαν νόμοι κατά της ομοφυλοφιλίας στην τότε κοινωνία, σαφώς υποδεικνύει υπήρχαν ομοφυλόφιλοι. (Σημείωση: Με τον όρο ομοφυλοφιλία εννοείται ο παρα-φύσιν έρωτας). Όπως σε κάθε κοινωνία, όπως σε κάθε εποχή. Θα έλεγα μάλιστα, ότι συμπερασματικά -από τα κείμενα που έχουν διασωθεί- το ποσοστό των αποκαλουμένων κιναίδων ήταν πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο ποσοστό στην σημερινή κοινωνία. Και επειδή ακριβώς οι ομοφυλόφιλοι ήσαν σχετικά λίγοι γι’ αυτό και αποτελούσαν στόχο.
Τις κύριες πηγές μας για την νομοθεσία αποτελούν αναφορές του Δημοσθένους, του Αριστοτέλους, του Ξενοφώντος και άλλων πολλών συγγραφέων. Όμως στον «Κατά Τιμάρχου» λόγο του Αισχίνου, έχουμε την πλήρη καταγραφή των σχετικών νόμων.
Πριν όμως αναφέρουμε τους νόμους όπως είναι γραμμένοι στο κείμενο, ας πούμε λίγα λόγια για την υπόθεση «Κατά Τιμάρχου», γιατί και από μόνη της, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Ο Δημοσθένης και ο Τίμαρχος, το 345 προ της απαρχής της χριστιανικής χρονολογήσεως, κατηγόρησαν τον Αισχίνη δια «γραφήν παραπρεσβείας», δηλαδή τον κατηγόρησαν ότι ως πρεσβευτής των Αθηναίων, δωροδοκήθηκε από τον Φίλιππο και ενήργησε κατά τρόπον βλαβερόν για την Αθήνα. Και συγκεκριμένα όταν ο Φίλιππος, παραβιάζοντας την συμφωνία του με τους Αθηναίους, επετέθη εναντίον των Φωκαέων.
Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο κάθε Αθηναίος, επιφορτισμένος με δημόσια υπηρεσία, άρα και οι πρεσβευτές, ήταν υποχρεωμένος εντός τριάντα ημερών από το πέρας της αποστολής του ή της επιστροφής του, να λογοδοτήσει για την δράση του αλλά και να δικαιολογήσει το πώς χρησιμοποίησε το δημόσιο χρήμα που η Πόλις του εμπιστεύθηκε. Ο Δημοσθένης λοιπόν μαζί με τον Τίμαρχο -που παρουσιάζονταν ως ο κύριος μηνυτής- κατηγόρησε τον Αισχίνη ότι δεν εξετέλεσε πιστά το καθήκον του ως πρεσβευτής των Αθηνών και κατά συνέπεια πρόδωσε το συμφέρον της πόλεως.
(Φυσικά θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας -για το συγκεκριμένο θέμα- πως ενώ ο Αισχίνης ήταν φιλο-μακεδών, ο Δημοσθένης υπήρξε ανέκαθεν αντίπαλος των Μακεδόνων).
Ο Αισχίνης αμέσως προσπάθησε να επιβραδύνει μια επικίνδυνη γι’ αυτόν, δίκη. Έτσι, χρησιμοποίησε την «αντιγραφήν», προέβαλε δηλαδή, ζήτημα το οποίον έπρεπε να εξετασθεί προ της εκδικάσεως της εναντίων του δίκης. (παρένθεση. Εδώ συναντάμε ίσως την πρώτη περίπτωση δικαστικού τεχνάσματος της ιστορίας)
Κατηγόρησε λοιπόν ο Αισχίνης τον Τίμαρχο ως «ηταιρηκότα» δηλαδή ότι διάγει βίον ανήθικο και ότι σπατάλησε την πατρική του περιουσία. Κατηγορίες, που αν απεδεικνύοντο αφαιρούσαν από τον ένοχο το δικαίωμα του «ομιλείν δημοσίως» τόσο εις στα δικαστήρια όσο και στις συνελεύσεις του Δήμου.
Πράγματι, ο Αισχίνης κέρδισε την δίκη και έτσι απεσύρθη η κατηγορία της παραπρεσβείας εναντίον του – τουλάχιστον στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Τοιουτοτρόπως, ο Τίμαρχος, ο οποίος καταδικάστηκε για ομοφυλοφιλία και για το ότι συζούσε με άλλους άνδρες, έχασε το ύψιστο δικαίωμα του δημοσίου βήματος.
Τέλος να τονίσουμε ότι: Οι νομικές διατάξεις που ρυθμίζουν τις διάφορες μορφές ομοφυλόφιλης συμπεριφοράς μπορούν να ενταχθούν σε τρεις κατηγορίες:
Α) Νόμοι που αφορούν την πορνεία
Β) Νόμοι που αφορούν στην εκπαίδευση και την ερωτοτροπία
Γ) Γενικές διατάξεις που σχετίζονται με την σεξουαλική κακοποίηση.

Αναφέρει λοιπόν ο πρώτος νόμος:
(Σημείωση: Η μετάφραση είναι του Κ.Θ Αραποπούλου, όπως δημοσιεύτηκε στους «Λόγους του Αισχίνου» από τις εκδόσεις «Πάπυρος»)
12. « Οι δάσκαλοι να μη ανοίγουν τα σχολεία πριν ανατείλη ο ήλιος και να τα κλείνουν πριν δύση ο ήλιος.
Να μη επιτρέπεται εις τους έχοντας ηλικίαν ανωτέραν της παιδικής να εισέρχονται εις τα σχολεία, όταν υπάρχουν εντός αυτών παιδιά, εκτός εάν πρόκειται περί υιού, αδελφού ή γαμπρού του διδασκάλου. Εάν δε κάποιος παρά την απαγόρευσιν ταύτην εισέρχεται εις το σχολείο, να τιμωρήται με την ποινήν του θανάτου.
Επίσης οι επί κεφαλής της παλαίστρας να μη επιτρέπουν εις κανένα ενήλικον να κάθηται μαζί με τα παιδιά κατά τας εορτάς του Ερμού, με καμμίαν δικαιολογίαν. Εάν δε επιτρέπη τούτο εις αυτούς και δεν τους εκδιώκη εκ της παλαίστρας, ο επί κεφαλής της παλαίστρας θα είναι ένοχος παραβάσεως του νόμου περί διαφθοράς των ελευθέρων παίδων. Οι δε χορηγοί οι οριζόμενοι υπό του λαού, πρέπει να έχουν συμπληρώσει το τεσσαρακοστόν έτος της ηλικίας των.»
Είναι γνωστόν ότι σχολείο παρακολουθούσαν μόνο τα αγόρια. Άρα εδώ έχουμε ξεκάθαρα έναν νόμο που προστατεύει τα ανήλικα παιδιά από τυχόν ανώμαλους.
Είναι αστείο το επιχείρημα διαφόρων «σοβαρών» μελετητών ότι αφού υπήρχε τέτοιος αυστηρός νόμος τότε θα πρέπει η παιδεραστία να ήταν διαδεδομένη. Με την ίδια λογική, αφού σήμερα υπάρχει νόμος περί παιδεραστίας και περί βιασμού και περί δολοφονίας, άρα και οι περισσότεροι από μας είμεθα είτε βιαστές είτε παιδεραστές είτε δολοφόνοι είτε και τα τρία μαζί.
Είναι εκπληκτικό το γεγονός πως συναντάμε έναν τέτοιο νόμο σε μια κοινωνία 500 χρόνια πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολογήσεως, την στιγμή που παρόμοιοι νόμοι, θεσπίστηκαν αιώνες αργότερα -και με σαφώς ελαφρύτερες ποινές- στις αυτοαποκαλούμενες «ηθικές» και «χριστιανικές» κοινωνίες.
Ας δούμε όμως με προσοχή τον νόμο. Πρώτα απ’ όλα εντύπωση δημιουργεί η κοινωνική θέση και ισχύς του δασκάλου. Ο δάσκαλος υπήρξε στην τότε ελληνική κοινωνία ένα πρόσωπο ιδιαίτερο, που διακατείχε μια πολύ υψηλή θέση. Και βέβαια όταν μια κοινωνία έχει τέτοια άποψη για τον δάσκαλο και κατά συνέπεια έδινε τέτοια σημασία στην παίδευση, είναι φυσικό αυτή κοινωνία να φτάσει σε πολιτιστικά, φιλοσοφικά, πνευματικά και επιστημονικά επίπεδα τέτοια, όπως αυτά των Ελλήνων 3000 και πλέον, χρόνια πριν. (Εν αντιθέσει με το σημερινό κατάντημα της εκπαίδευσης)
Ο δάσκαλος λοιπόν είχε την ευχέρεια να καταγγείλει τον οποιονδήποτε που παρεβίαζε το σχολικό άσυλο, ακόμα και πατέρα κάποιου μαθητού – με κίνδυνο να υποστεί ο εισβολεύς ακόμα και την θανατική ποινή.
Πέρα από το περιβάλλον του σχολείου, ο νόμος προεκτείνετο και στις παλαίστρες αλλά και στις γιορτές. Στις παλαίστρες που τα παιδιά γυμνάζονταν γυμνά, θα μπορούσαν να αποτελέσουν εύκολο στόχο για κάποιον ανώμαλο, Το κράτος λοιπόν όριζε επιτρόπους που συνόδευαν τα παιδιά στις παλαίστρες αλλά και σε όλες τις εκδηλώσεις. Γιατί όριζε επιτρόπους; Για να εξαλείψει και την περίπτωση που ο δάσκαλος δεν συμπεριφερόταν όπως του άρμοζε. Σήμερα έχουμε περιπτώσεις όπου μαθητές καταγγέλλουν εκπαιδευτικούς για ασέλγεια. Οι Έλληνες έχοντας προβλέψει και αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις, έπαιρναν μέτρα για την αποτροπή τους.

Ο επόμενος νόμος αναφέρει:
16. « Αν κάποιος Αθηναίος προσβάλη ελεύθερον παίδα, να διώκεται ενώπιον των θεσμοθετών από εκείνον, ο οποίος έχει εξουσίαν επί του παιδιού, αφού αναγράψη εις την μήνυσίν του την ποινήν, της οποίας θεωρεί τούτον άξιον. Αν δε ο μηνυσθείς καταδικασθή, να παραδοθή εις τους ένδεκα και να θανατωθή την ιδίαν ημέραν. Εάν δε του επιβληθή χρηματική ποινή, να την καταβάλη εντός ένδεκα ημερών μετά την δίκην, εάν δεν δύναατι να την καταβάλη αμέσως, μέχρις ότου δε την καταβάλη, να φυλακισθή. Εις την ιδίαν ποινήν να υπόκεινται και εκείνοι, οι οποίοι υποπίπτουν εις τας ιδίας παραβάσεις και όσον αφορά τους δούλους.»
Αξίζει να μνημονεύσουμε το εδάφιο που αναφέρεται και στους δούλους. Οι δούλοι λοιπόν είχαν και αυτοί νομική κάλυψη. Και όπως αναφέρει πάρα κάτω ο Αισχίνης:
«..αλλά βουλόμενος υμάς εθίσαι πολύ απέχειν της των ελευθέρων ύβρεως, προέγραψε μηδ’ εις τους δούλους υβρίζειν» Δηλαδή: « ..αλλά θέλων να σας συνηθίση να σέβεσθε τους ελευθέρους άνδρας, ώρισε να μην προσβάλλη κανείς ούτε τους δούλους»

Παρακάτω:
21. « Ο Αθηναίος, ο οποίος έγινεν ερωμένος ανδρός αντί χρημάτων, να μη έχη το δικαίωμα να εκλεγή εις εκ των εννέα αρχόντων, ούτε να αναλάβη ιερατικόν αξίωμα, ούτε να παρουσιασθή ως συνήγορος εις δημοσίας δίκας ή να καταλάβη οιανδήποτε εξουσίαν, είτε εντός της πόλεως, είτε εκτός των ορίων αυτής, είτε αύτη ορίζεται δια κλήρου ή δι’ εκλογής, ούτε να αποστέλλεται ως δημόσιος κήρυξ, ούτε και να εκφέρη γνώμην, ούτε να μετέχη εις δημοσίας θρησκευτικάς τελετάς, ούτε να φέρη δημοσία τον στέφανον ούτε να περιφέρεται εντός του τμήματος της αγοράς που έχει καθαρισθή δια ραντισμού. Εάν δε τις πράττη παρά τας διατάξεις ταύτας, αφού έχει καταδικασθή επί εταιρήσει, ούτος να τιμωρήται δια θανάτου»
Ας δούμε αναλυτικότερα αυτόν τον νόμο, που αποτελεί και την καρδιά του κατηγορητηρίου του Αισχίνου κατά του Τιμάρχου. Πρώτα βέβαια να σχολιάσουμε ότι ο «καταδικασθείς επί εταιρήσει» εθεωρείτο μιαρός, αφού του απηγορεύετο η παρουσία σε μέρη που έχουν «καθαρθεί δια ραντισμού».
Διαβάζοντας κανείς έτσι απλά τον νόμο, θα μπορούσε να υποθέσει πως εάν ένας άνδρας έχει απλώς ομοφυλοφιλικές σχέσεις με άλλον άνδρα, τότε δεν προκύπτει κατηγορία εναντίον του. Έτσι ερμηνεύουν τον νόμο όσοι δεν προσπαθούν να τον κατανοήσουν βαθύτερα.
Μελετώντας προσεκτικά αυτόν τον νόμο, πλησιάζουμε πιστεύω, στο να κατανοήσουμε ακριβώς το πώς έβλεπαν οι Αθηναίοι το θέμα της ομοφυλοφιλίας, και ως πράξη παρά-φύσιν αλλά κυρίως ως προς την πόλη τους.
Αν ένας ενήλικας είχε σεξουαλικές σχέσεις με άλλον ενήλικα, ο νόμος δεν προέβλεπε ποινή εναντίον του. Φυσικά, όπως θα δούμε παρά κάτω, ο ενήλικας αυτός θα έπρεπε να υποστεί την κοινωνική κατακραυγή, αλλά νομοθετικά, δεν προβλεπόταν καμία ποινή εναντίον του. Τι σημαίνει όμως η φράση «..αντί χρημάτων»; Η ερμηνεία που δίνουν οι περισσότεροι ότι εδώ εννοείται η πορνεία, δεν μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένη. Θα μπορούσε ο νόμος να όριζε ξεκάθαρα την λέξη πορνεία ή κάτι άλλο αντίστοιχο. Μάλιστα αναφέρει συγκεκριμένα την λέξη «εταιρείν».
Την σωστή ερμηνεία του νόμου, μας την δίνει ο ίδιος ο Αισχίνης λίγο πιο κάτω στις προτάσεις 75 και 76:
75. « Δίοτι, δι’ όνομα των θεών, Τίμαρχε, τι θα έλεγες συ ο ίδιος δια κάποιον άλλον, ο οποίος κατηγορείται δια την ιδίαν παράβασιν; Ή τι πρέπει να λέγης, όταν ένας ωραίος νέος διαφέρων των άλλων κατά την όψιν, εγκαταλείπη την πατρικήν οικίαν και διανυκτερεύη εις ξένας οικίας και λαμβάνη μέρος εις πολυτελή δείπνα χωρίς να συνεισφέρη τίποτε και έχη αυλητρίδας και εταίρας, που χρειάζονται προς συντήρησίν των πολλά χρήματα και παίζη τους κύβους και δεν πληρώνη τίποτε αυτός, αλλά πληρώνει άλλος αντί εκείνου; 76. Χρειάζονται λοιπόν μαντικήν δύναμιν ταύτα δια να κατανοηθούν; Δεν είναι φανερόν ότι ο άνθρωπος, ο οποίος επιβάλλει εις τους άλλους τοιαύτας δαπάνας, πρέπει αναγκαστικώς να προσφέρη εις αυτούς εις ανταπόδοσιν ωρισμένας απολαύσεις; Μα τον Ολύμπιον Δία, δεν ευρίσκω άλλας ευπρεπεστέρας εκφράσεις δια να δηλώσω τας πράξεις σου, αι οποίαι σε κατέστησαν περίγελον όλων.»
Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα τι εννοεί ο νόμος όταν αναφέρει «..αντί χρημάτων». Εννοείται η συμβίωση ή αλλιώς, το κοινώς λεγόμενο «σπίτωμα»
Για τους Αθηναίος ήταν πολύ σημαντικό η εικόνα που έδιναν για την πόλη τους στους ξένους. Ενώ λοιπόν είχαν αυστηρούς νόμους που διαφύλατταν και προστάτευαν την προσωπική, την ατομική ελευθερία των πολιτών, έπρεπε όμως συγχρόνως οι νόμοι αυτοί να μην επέτρεπαν στον κάθε «κακό» και επιπόλαιο πολίτη να στιγματίσει την πόλη τους. Έτσι λοιπόν, ο ενήλικας που διέπραττε την πράξη του αφύσικου έρωτα με άλλον ενήλικα, δεν είχε νομικές κυρώσεις αρκεί η πράξη αυτή να ήταν μυστική και να μην εξέθετε την πόλη,. Όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση που ο ενήλικας απεφάσιζε να συζήσει με άλλον ενήλικα.
Βέβαια, αν αυτό ίσχυε σήμερα, θα φώναζαν όλοι για παραβίαση των «ατομικών δικαιωμάτων». Και αν και ίσχυε κάτι τέτοιο τότε, παρ’ όλα αυτά κατηγορείται η αρχαία ελληνική κοινωνία ως έκφυλη..
Ο Αισχίνης λοιπόν κατηγόρησε τον Τίμαρχο ότι συζούσε με άλλους άνδρες. Χαρακτηριστικά αναφέρει στην πρόταση 54:
54. «Μεταξύ δε αυτών που περνούσαν έτσι τον καιρόν τους υπήρχε κάποιος Πιττάλακος, δούλος εις την υπηρεσίαν της πόλεως. Ούτος είχεν αρκετά χρήματα και ιδών τον Τίμαρχον τον επήρε μαζί του και τον είχεν εις την οικίαν του. Και ο διεφθαρμένος αυτός άνθρωπος δεν ησθάνετο καμμίαν αποστροφήν, διότι επρόκειτο να εντροπιάση τον εαυτόν του μένων πλησίον ενός δούλου, αλλά τούτο μόνον εσκέφθη, αν θα εύρη χρηματοδότην της αισχράς του διαγωγής, ποτέ όμως δεν εφρόντισε να μάθη τι είναι καλόν και τι κακόν»

Θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα αυτό το εδάφιο..
Μια αναγκαία παρένθεση: Αυτό το εδάφιο είναι καταπληκτικό και θα έπρεπε να το αφιερώσουμε σε όλους όσους υποστηρίζουν ότι η δουλεία στην αρχαία Ελλάδα ήταν όπως σε κάθε άλλη χώρα του κόσμου οποιανδήποτε εποχή. Ένας δούλος λοιπόν, έχει τόση ελευθερία και οικονομική άνεση ώστε να σπιτώνει έναν πολίτη!
Λίγο παρακάτω, ο Αισχίνης αναφέρει στην πρόταση 58
58. «Όταν λοιπόν ο Τίμαρχος έφυγεν από τον Πιττάλακον και επήγε με τον Ηγήσανδρον, ο Πιττάλακος ήτο πολύ στενοχωρημένος, νομίζω, διότι είχε την εντύπωσιν, ότι εις μάτην είχεν εξοδεύσει τόσα χρήματα..»
Καταλήγουμε λοιπόν στα εξής συμπεράσματα:
Υπήρχε μια ανοχή -από νομικής και ποινικής απόψεως- ως προς την ομοφυλοφιλία και τις σχέσεις μεταξύ δύο ενηλίκων ανδρών. Αρκεί αυτή η σχέση να ήταν κρυφή. Στην περίπτωση που η σχέση γινόταν δημοσίως γνωστή και ιδίως στην περίπτωση που οι ενήλικες συζούσαν τότε οι έκφυλοι και ακόλαστοι ενήλικες έχαναν το δικαίωμά τους στα δημόσια πράγματα και δεν μπορούσαν να απευθυνθούν στον λαό από δημόσιο βήμα. Και όλοι γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο για τον Έλληνα της εκείνης εποχής ήταν δυσβάστακτο.
Μάλιστα, ένας πολίτης έχανε το δικαίωμα στο δημόσιο λόγο όταν:
1. Απέφευγε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.
2. Σπαταλούσε την πατρική του περιουσία.
3. Ζούσε ακόλαστο βίο.

Αναλυτικώτερα:
Δεν είναι δυνατόν ένας ανυπότακτος να έχει λόγο για την πορεία της πόλεως όταν ο ίδιος αποφεύγει να την υπερασπιστεί. Δεν είναι δυνατόν να ανατεθεί σε έναν πολίτη μια υπεύθυνη δημόσια θέση και άρα διαχείριση δημοσίου χρήματος, όταν ο ίδιος δεν είναι ικανός να διασφαλίσει ή να διαχειριστεί σωστά την πατρική του κληρονομιά. Το σκεπτικό ήταν πως δεν είναι δυνατόν ένας πολίτης να έχει λόγο για την πόλη την ίδια ώρα που ο ίδιος αδιαφορώντας για την εικόνα, για την κακή εικόνα που τις προσδίδει, διαπράττει ύβριν.
Ας φαντασθούμε το τι θα γινόταν αν σήμερα εφαρμόζονταν αυτοί οι νόμοι! Ειδικά στην χώρα μας, σχεδόν το 90% όσων βγαίνουν στα τηλεοπτικά κανάλια θα είχαν -βάση νόμου- σιγήσει και θα τους είχε απαγορευτεί κάθε επαφή με δημόσιο βήμα.
Ας επανέλθουμε τώρα στους νόμους περί ανδρικής πορνείας, αναλύοντάς τους περισσότερο. Μια διάταξη στερούσε λοιπόν τα πολιτικά δικαιώματα σε όποιον Αθηναίο πολίτη εμπλεκόταν σε μια ομοφυλοφιλική επαφή με στόχο το κέρδος, είτε στο παρελθόν, όταν ήταν νεαρό αγόρι, είτε ως ενήλικας. Έχανε το δικαίωμα να παίρνει το λόγο στην εκκλησία του δήμου και να συμμετέχει σε άλλες σημαντικές περιοχές της δημόσιας ζωής {όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης στο Αθηναίων Πολιτεία (18.2), ο Δημοσθένης (19.2000, 257, 22.21, 31-3, ο Αισχίνης (1.3, 13-4, 18-9, 29), ο Αριστοφάνης στους Ιππείς (880 κ.εξ), ο Ισοκράτης στον Παναθηναϊκό (140-1), ο Ανδοκίδης (1.100-1)} Κατά δεύτερο λόγο, ο πατέρας, αδελφός, θείος ή κηδεμόνας ενός αγοριού, που το παραχωρούσε για σεξουαλικές υπηρεσίες επί πληρωμή, υπόκειτο σε δημόσια αγωγή, όπως και ο πελάτης (Αισχίνης 1.13-4) Τρίτον, μια γενική διάταξη απαγόρευε τη μαστροπεία ελευθέρων παιδιών ή γυναικών (Αισχίνης, Αριστοτέλης – Ηθικά Νικομάχεια 1131α 7) Τέλος, ο Αισχίνης επανειλημμένα υπαινίσσεται ότι ένας άνδρας που εξηγόρασε τις σεξουαλικές υπηρεσίες ενός Αθηναίου, μπορούσε επίσης να υποστεί σοβαρές κυρώσεις.
Η δεύτερη κατηγορία νόμων αφορούσε στην εκπαίδευση και έθετε μια σειρά λεπτομερών απαγορεύσεων σχεδιασμένων, μεταξύ άλλων, για να προστατεύουν τους μαθητές από την ερωτική προσοχή ενηλίκων ανδρών. Οι νόμοι αυτοί ρύθμιζαν όλες τις επαφές, όπως είδαμε, που είχαν τα αγόρια με ενήλικους άνδρες στη διάρκεια της φοιτήσεώς τους στο γυμνάσιο και προέβλεπε επίσης τον διορισμό στο γυμνάσιο δημοσίων αξιωματούχων που εξασφάλιζαν την τήρηση της τάξεως. Σύμφωνα με τον Αισχίνη, ο νόμος απαγόρευε να ανοίγουν τα σχολεία πριν την αυγή ή να μένουν ανοιχτά μετά τη δύση και όριζε ρητά ποιος επιτρεπόταν να εισέλθει και κάτω από ποιες προϋποθέσεις. Τέλος ένας άλλος νόμος απαγόρευε σε δούλους να ερωτοτροπούν με ελεύθερα αγόρια.
Το τρίτο είδος νομοθετικής απαγορεύσεως που αφορά την σεξουαλική κακοποίηση είναι περισσότερο προβληματικός από τα δύο προηγούμενα.
Η σύγχρονη γραμματεία πάνω στην παιδεραστία συχνά βεβαιώνει ότι δεν υπήρχε νόμος που να απαγόρευε σ’ έναν Αθηναίο να ολοκληρώσει μια ερωτική σχέση μ’ έναν ελεύθερο αγόρι χωρίς να χρησιμοποιήσει βία ή πληρωμή. Το σημείο αυτό αποτελεί κατά κανόνα το θεμέλιο λίθο της κρατούσας ερμηνείας (αναφέρω ενδεικτικά τον Dover & Foucault) Η ερμηνεία αυτή όμως στηρίζεται στην υπονοούμενη παραδοχή ότι μια τέτοια απαγόρευση θα ανήκε σε μια διάταξη που θα απαγόρευε ειδικά τη σεξουαλική επαφή ανάμεσα σε αγόρια και άνδρες. Από τη στιγμή που δε γνωρίζουμε καμμία τέτοια διάταξη, συνάγεται ότι το είδος αυτής της ομοφυλοφιλικής επαφής βρισκόταν έξω από τις νομοθετικές ρυθμίσεις. Όμως μια τέτοια παραδοχή αγνοεί μιαν άλλη δυνατότητα, να διώκεται η ομοφυλοφιλική επαφή ενός άνδρα και ενός αγοριού από την οικογένεια του αγοριού σύμφωνα με το νόμο περί ύβρεως. Το γεγονός δηλαδή ότι ένα αγόρι συγκατατέθηκε στη σεξουαλική σχέση με έναν άνδρα μπορεί να μην εμπόδιζε την οικογένεια του αγοριού να ασκήσει δίωξη για την πράξη αυτή, θεωρώντας την επιζήμια για την τιμή του αγοριού, αλλά και για τη δική της τιμή, με τον ίδιο τρόπο που ο Ρωμαϊκός νόμος επέτρεπε τη δίωξη σεξουαλικών προσβολών σε μέλη της οικογένειας.
Εδώ λοιπόν έχουμε την περίπτωση της ύβρεως. Πρέπει να τονίσουμε ότι το ουσιαστικό ύβρις και το ρήμα υβρίζειν έχουν έντονες σεξουαλικές συμπαραδηλώσεις.
Πολλοί συγγραφείς, για παράδειγμα, αναφέρονται σε ύβριν, όρος που εδώ, όπως και σε πολυάριθμες άλλες περιπτώσεις, υπονοεί καθαρά την υποταγή στη σεξουαλική θέληση του άλλου. Χαρακτηριστικά αποσπάσματα συναντάμε στον Θουκυδίδη (8.74), στους Νόμους του Πλάτωνα (874c), στον Ηρόδοτο (3.80, 4.114), στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη (115α 23) καθώς και στην Ρητορική του (1314b, 1315a, 15-20, 1373a 35), στους Λόγους και στις Επιστολαί του Δημοσθένους (17.3-4, 19.309, 4.10-11), στον Δείναρχο (1.23), στην Επιστολή προς Αρχίδαμον του Ισοκράτη (3.36, 4.114., 10)
Τα κείμενα αυτά αποκαλύπτουν επίσης τον τρόπο με τον οποίο η ανικανότητα να προστατεύσει την σεξουαλική ακεραιότητα της οικογένειάς του ατιμάζει τον άνδρα που έχει την ευθύνη αυτή. Οι ερευνητές συνήθως δεν αναφέρονται στην ύβριν σε συνδυασμό με την παιδεραστία, γιατί πιστεύουν ότι η ύβρις αφορά μόνο στη βίαιη προσβολή ή εξύβριση (όπως αναφέρει ο Dover). Δεν έχουν όμως δώσει αρκετή προσοχή στο γεγονός ότι ο νόμος περί ύβρεως ίσως εμπεριέχει τις κυριότερες νομικές ποινές για τον βιασμό. Αλλά, αν ο βιασμός χαρακτηρίζεται συχνά ύβρις (όπως τον αποκαλεί ο Δείναρχος, ο Ανδοκίδης, και ο Δημοσθένης), το ίδιο χαρακτηρίζεται και η αποπλάνηση. Ο Ευφίλητος λόγου χάρη, μιλά για την ύβριν που διέπραξε εναντίον του ο εραστής της γυναίκας του -στον σχετικό λόγο του Λυσία 1.4, 17, 25- ενώ ένας λόγος του Δημοσθένη σχετίζεται με μια δίωξη για ύβριν (ύβρεως γραφή), που ξεκίνησε ένας γιος εξαιτίας της αποπλανήσεως της μητέρας του (45,4).
Έχουμε επίσης αναφορά στον Πολύαινο (Στρατηγήματα):
Αγαθοκλής 4. «Όταν ο Αγαθοκλής πληροφορήθηκε πως ο Οφέλας ο Κυρηναίος που εκστράτευε εναντίον του με μεγάλο στρατό, αγαπούσε τα αγόρια, του έστειλε ως όμηρο τον ίδιο του τον γιο τον Ηρακλείδη, ωραίο αγόρι, δίνοντάς του εντολή να αποκρούει για λίγες μέρες τις ερωτικές επιθέσεις του Οφέλα. Ο νεαρός έφτασε. Ο Κυρηναίος, ενδίδοντας στη νεανική του ομορφιά, του φερόταν καλά και ασχολιόταν μόνο με την περιποίησή του. Ο Αγαθοκλής, οδηγώντας αιφνιδιαστικά τους Συρακουσίους εναντίον του, σκότωσε τον Οφέλα, επικράτησε σε όλο τον στρατό του και πήρε πίσω τον γιο του χωρίς να έχει ατιμαστεί»
Συγκεκριμένα, το αρχαίο κείμενο αναφέρει «επαγαγών τον τε Οφέλαν απέκτεινε και της δυνάμεως αυτού πάσης εκράτησε και τον υιόν απέλαβεν ούχ υβρισθέντα»
Τέτοια συμφραζόμενα ταιριάζουν απόλυτα με τον ορισμό της ύβρεως από τον Αριστοτέλη ως συμπεριφοράς που ατιμάζει και προκαλεί ντροπή στο θύμα και ηδονή ή άλλη ικανοποίηση του θύτη (όπως αναφέρεται στην Ρητορική 1378b) Είναι, άλλωστε, στο πλαίσιο αυτό που ο Αισχίνης εισάγει το νόμο περί ύβρεως στον κατάλογο των διατάξεων τις οποίες απαριθμεί ως σχετικές με την ρύθμιση της παιδεραστίας στην Αθήνα του τετάρτου αιώνα πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολογήσεως. Μάλιστα, όταν αναφέρεται για πρώτη φορά στον νόμο αυτό, τον χαρακτηρίζει νόμο που περικλείει κάθε τέτοια συμπεριφορά σε μια συνοπτική απαγόρευση: «Αν κάποιος διαπράξει ύβριν εναντίον άνδρα, γυναίκας ή παιδιού..» (1.15) Αντίστοιχα, αθηναϊκές πηγές χαρακτηρίζουν και τον βιασμό και την αποπλάνηση παιδιών και γυναικών σαν πράξεις ύβρεως, γιατί και οι δύο παραβιάζουν τη σεξουαλική ακεραιότητα της οικογένειας και προσβάλλουν την τιμή της.
Οι σεξουαλικές σχέσεις με παιδιά, ιδιαίτερα αν είναι επί πληρωμή, τα ατιμάζουν και σύμφωνα με το νόμο αυτό, κάθε πράξη που επιφέρει ντροπή και ατίμωση για την ευχαρίστηση του θύτη συνιστά ύβριν. Με δεδομένες τις ισχυρές σεξουαλικές συμπαραδηλώσεις των λέξεων ύβρις και υβρίζω στην καθημερινή γλώσσα, το επιχείρημα του Αισχίνη φαίνεται απόλυτα λογικό, ιδιαίτερα στην περίπτωση των ανηλίκων, η συγκατάθεση των οποίων μοιάζει να μην έχει καμμία σημασία. Εξάλλου, και πέρα από την περίπτωση των παιδιών, πολυάριθμα αποσπάσματα από τους ρήτορες δείχνουν ότι η υποβολή ενός άνδρα σε παθητικό σεξουαλικό ρόλο τον ατιμάζει και έτσι χαρακτηρίζεται ύβρις. Φυσικά, όταν πρόκειται για ενήλικα, η εκούσια συγκατάθεση μπορεί να ακυρώσει την απόδοση ευθυνών στον εραστή. Και πράγματι, άνδρες που δίνουν την συγκατάθεσή τους σε τέτοιες πράξεις χαρακτηρίζονται ως υβρισταί του εαυτού τους λόγω της υποταγής τους, γεγονός που δεν αφήνει χώρο για δίωξη του εραστή.
Αλλά, όταν πρόκειται για ένα αγόρι, η συγκατάθεση αυτή κρίνεται άνευ σημασίας και αποδίδονται ευθύνες στον άνδρα που ατιμάζει το αγόρι, είτε με βιασμό είτε με αποπλάνηση. Όπως και στο σύγχρονο νόμο, για την αποπλάνηση των ανηλίκων, η συγκατάθεση ενός αγοριού κάτω από μια συγκεκριμένη ηλικία δεν αναιρούσε την κατηγορία για ύβριν.
Η περιγραφή αυτή της σεξουαλικής πλευράς της ύβρεως, ενισχύεται και από την περιγραφή από τον Αριστοτέλη των επαίσχυντων πράξεων που ατιμάζουν όποιον τις υποστεί. Ως παράδειγμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς αναφέρει το να παρέχει κανείς σεξουαλικές υπηρεσίες με το σώμα του και ρητά αναφέρει ότι μια τέτοια επαίσχυντη πράξη αποτελεί υποταγή στην ύβριν -όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στα Ηθικά Νικομάχεια 1148b 29) Όπως είδαμε, ο Δημοσθένης και ο Λυσίας χαρακτηρίζουν τόσο την αποπλάνηση όσο και τον βιασμό των ελεύθερων γυναικών ύβριν, ενώ ο Αριστοτέλης εφαρμόζει αναμφισβήτητα το ίδιο κριτήριο στα αγόρια, όταν λέει ότι ορισμένους άνδρες τους ευχαριστεί η ομοφυλοφιλική συνουσία, γιατί είχαν υποστεί ύβριν όταν ήταν μικροί. Προφανώς δεν εννοεί ότι απέκτησαν την συνήθεια του παθητικού ρόλου μόνον επειδή έπεσαν θύματα βιασμού. Αντίθετα, εννοεί ότι υπέστησαν ύβριν, επειδή έδωσαν την συγκατάθεσή τους είτε με στόχο το χρηματικό κέρδος είτε από άλλα κίνητρα. Έτσι, αν και η ερωτική πράξη μπορεί να ήταν εκούσια, αυτό δεν την αποχαρακτηρίζει ως ύβριν. Παρόμοια, ο Δημοσθένης στο λόγο του Κατά Ανδροτίωνος (5, εφαρμόζει στους ενήλικες άνδρες τα ίδια ακριβώς κριτήρια με τον Αισχίνη, υποστηρίζοντας ότι ο εκπορνευόμενος άνδρας υφίσταται αναγκαστικά ύβριν. Τέλος ο Ξενοφών λέει στα Απομνημονεύματά του (2.1.30) ότι η χρήση ανδρών στο ρόλο των γυναικών συνιστά ύβριν.
Εν ολίγοις, ο ισχυρισμός του Αισχίνη ότι ο νόμος περί ύβρεως προβλέπει δυνητικά κυρώσεις και για ορισμένες ομοφυλοφιλικές σχέσεις, συμφωνεί με πλήθος άλλες μαρτυρίες. Από την στιγμή που ο νόμος περί ύβρεως, όπως και άλλες αθηναϊκές ποινικές διατάξεις, δεν παρείχαν ένα σαφή ορισμό του αδικήματος, ύβρις ήταν ότι ήταν διατεθειμένη να θεωρήσει ως τέτοια, χωρίς μάλιστα να έχει την βοήθεια της συζήτησης ή της νομικής συμβουλής, η μεγάλη μάζα των ανειδίκευτων δικαστών.
Τελειώνοντας υπενθυμίζω:
Στο γυμνάσιο τα αγόρια δεν έχαιραν της προστασίας της οικογένειάς τους, γι’ αυτό και ο νόμος τα προστάτευε στο περιβάλλον αυτό, επιβάλλοντας την θανατική ποινή σε όσους επιχειρούσαν να επωφεληθούν της ευκαιρίας. Θα μπορούσε να υπάρχει ένας τέτοιος νόμος, αν η αθηναϊκή κοινωνία δεν θεωρούσε την παιδεραστική ερωτοτροπία και κατάκτηση προβληματική; Υπήρχε, ολοφάνερα, η αίσθηση ότι οι υιοί των πολιτών έπρεπε να προστατευτούν από το νόμο για να διασφαλιστεί η σεξουαλική τους ακεραιότητα.
Πριν προχωρήσουμε παρά κάτω, στην κοινωνική κριτική, αξίζει τον κόπο να δούμε και τον νόμο περί μοιχείας. Στον λόγο του Λυσία «Υπέρ του Ερατοσθένους φόνου», μαθαίνουμε την νομική αντιμετώπιση της αρχαίας Αθήνας ως προς την μοιχεία.
Ο σύζυγος λοιπόν είχε το δικαίωμα -εφ΄ όσον παρευρίσκονταν και μάρτυρες- να σκοτώσει τον μοιχό που παραβίασε την οικογενειακή του εστία. Όμως δεν είχε κανένα δικαίωμα να πειράξει την γυναίκα του. Θα έπρεπε βέβαια, να την απομάκρυνε από το σπίτι του αλλά δεν μπορούσε να χειροδικήσει εναντίον της. Η δε γυναίκα έχανε το δικαίωμα συμμετοχής της στις τελετές της πόλεως.
Από αυτόν εδώ τον νόμο, καταλαβαίνουμε ακόμα καλύτερα την μεγάλη σημασία που έδιναν οι Έλληνες στην ενασχόληση στα δημόσια πράγματα καθώς επίσης και το πόσο ιερό θεωρούσαν το οικογενειακό άσυλο, το σπίτι δηλαδή. Με αυτήν την έννοια, είναι εύκολο να συνειδητοποιήσουμε το γιατί τιμωρούσαν τόσο αυστηρά την συμβίωση δύο ενήλικων ανδρών. Όχι μόνο εξευτέλιζαν την εικόνα της πόλεως αλλά διέπρατταν ύβριν εις το ιερό χώρο της οικίας, της Εστίας.
Φυσικά, το ίδιο ίσχυε και στην Σπάρτη Ο Ξενοφών αποδίδει στον Λυκούργο σχετικό νόμο, που απαγόρευε αυστηρά την παιδεραστία: «Ει δε τις παιδός σώματος ορεγόμενος φανείη, αίσχιστον τούτο θείς εποίησεν (δηλ ο Λυκούργος) εν Λακεδαίμονι μηδέν ήττον εραστάς παιδικών απέχθεσθαι ή γονείς παίδων απέχονται» (Ξεν. Λακεδαιμόνιων Πολιτεία 11, 13)
Ο Πλούταρχος διασαφηνίζει ότι ο ψυχικός δεσμός μεταξύ των νέων δεν είχε καμμιά σχέση με σωματικές επαφές και ότι εστερείτο τα πολιτικά του δικαιώματα δυνάμει νόμου όποιος επιχειρούσε να ασελγήσει σε βάρος άλλου:
Ανάλογη μαρτυρία σχετικά με το πόσο παρεξηγημένο θέμα ήταν ο ψυχικός δωρικός έρωτας και ότι αυτός δεν περιείχε καμμία σωματική σχέση καταθέτει και ο Μάξιμος Τύριος λέγοντας: «ερά Σπαρτιάτης ανήρ μειρακίου Λακωνικού, αλλ΄ ερά μόνον ως αγάλματος καλού, και ενός πολλοί, και εις πολλών. Η μεν γαρ εξ ύβρεως ηδονή ακοινώνητος προς αλλήλους.»
Τέλος και ο Αιλιανός αναφέρει: «Ο Σπαρτιατικός έρωτας δεν είχε σχέση με αισχρότητες. Εάν ποτέ κάποιος έφηβος τόλμησε να ανεχθεί ασέλγεια σε βάρος του είτε εάν κάποιος έφηβος επιχειρήσει να ασελγήσει σε βάρος άλλου, δεν συνέφερε κανέναν από τους δύο να καταντροπιάσουν τη Σπάρτη. Και σε τέτοια περίπτωση, κρούσματος δηλαδή, ή εξορίστηκαν ή κάτι χειρότερο, έχασαν τη ζωή τους» (Ποικιλ. Ιστορ. 111, 12)

Ο γιατρός Ευάγγελος Μιχελάκης καρδιολόγος στην Αλμπέρτα του Καναδά ανακάλυψε ότι η χορήγηση της ουσίας DCA σε ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο βοηθά δραστικά στην υποχώρηση της ασθένειας!! Μάλιστα σε ορισμένες μορφές καρκίνου όπως του πνέυμονα, του στήθους και του εγκεφάλου επιτεύχθηκε συρρίκνωση των καρκινικών όγκων πάνω από 70%!!!
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ!