ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ

Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές.

- Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν(!!!) τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο.
Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

- Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισσάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός.

- Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, που ήταν πολύ γενναίοι μαχητές και θεοσεβείς. Οι Κρητικοί ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.
- Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος.

- Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.

- Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών.

- Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες».
- Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.

- Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. – Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.

- Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.
- Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.

- Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές.

- Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των βυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.
- Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα.

- Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.
- Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.

- Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.
- Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.
- Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).

- Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.
Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».
- Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.

- Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.
- Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου…
- Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.

- Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».

- Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.
- Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.

- Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.
- Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.

- Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.
- Οι βυζαντινοί κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό.

- Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.
- Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο…

- Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.
- Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192, όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου μας.

- Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.
- Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο «πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν από δύο χρόνια, έστησε τον …ανδριάντα(!) του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη(!!!).

Όπως δείχνουν τελικώς τα γεγονότα υπάρχουν ακόμη ανοικτοί λογαριασμοί μεταξύ Ελλήνων και βυζαντινών…

Πηγές:
Λέων Διάκονος, Ιστορία
M. Canard, Byzance et les Arabes
Πρίσκος, Κρητικά, στην συλλογή Jus Graeco-Romanum
Γρηγορίου Παπαδοπετράκη, Ιστορία των Σφακίων, Αθήνα 1971

Ο συγγραφέας, χωρίς να ισχυρίζεται ότι κατέχει την μοναδική αλήθεια αλλ’ ότι, αντιθέτως, διατυπώνει μια υπόθεση για ένα θέμα με μεγάλο ιστορικό – και όχι μόνο – ενδιαφέρον, παρουσίασε μια άξιας προσοχής εκδοχή ρίχνοντας φως σε σκοτεινές πτυχές αυτού του γεγονότος.Η ολοκληρωμένη εκδοχή της άποψης που διατυπώνει, με πλείστες λεπτομέρειες αλλά και αναφορές που στοιχειοθετούν πλήρως την υπόθεσή του, βρίσκεται στο βιβλίο του ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

Η Αλεπού και το Λιοντάρι
αντάμωσαν στην Βαβυλώνα!

Ένα ιστορικό αίνιγμα χειρότερο κι απ’ την ίδια την Σφίγκα της Αιγύπτου, είναι το ποιός σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο. Κάποιοι αβασάνιστα θέλουν να χρεώσουν τον θάνατο του Αλεξάνδρου στους συντρόφους του. Σ’ εκείνους δηλαδή που με την παραμικρή παράλειψη καθήκοντος την ώρα της μάχης, στις οποίες σημειωτέον ο Αλέξανδρος διεκδικούσε πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο, θα μπορούσαν αναρίθμητες φορές να επιφέρουν τον θάνατο του ακατάβλητου στρατηλάτη απ’ την Μακεδονία.

Κάποτε μάλιστα, όταν ο στρατηγός του Παρμενίων, του έγραψε να προσέξει τον φίλο και προσωπικό του γιατρό Φίλιππο, ως πιθανό προδότη και δηλητηριαστή του, αυτός πρώτα διάβασε το γράμμα και με το ένα χέρι παρέδωσε στον γιατρό του Φίλιππο την επιστολή που τον κατηγορούσε για προδοσία και με το άλλο πήρε απ’ τα χέρια του το φάρμακο και το ήπιε μπροστά σ’ όλους, χωρίς φυσικά να βλαφτεί.[1]
Οι άνθρωποι που ακολουθούσαν τον Αλέξανδρο, είχαν απόλυτη συναίσθηση, της ανεπανάληπτης ιστορικής εποποιίας που ζούσαν κοντά του και γνώριζαν ότι τα ονόματά τους θα γραφούν για πάντα στο φωτεινότερο στερέωμα της ιστορίας!
Στην απεγνωσμένη όμως αναζήτηση μιας πιθανής σκευωρίας κατά της ζωής του Αλεξάνδρου, πολλοί ιστορικοί κατέληξαν σε κάποιες πιθανές εκδοχές!
Ο Πλούταρχος[2] αναφέρεται σε διάφορα πιθανά σενάρια ενοχής, με βασικότερα, αυτό της διχόνοιας που υποκίνησε η μητέρα του Αλέξανδρου Ολυμπιάδα με τον διοικητή της Ευρώπης στρατηγό Αντίπατρο,[3] και τον γιο του Κάσσανδρο.[4]
Στις συνωμοσίες δηλητηριασμού εμπλέκουν, τους δύο οινοχόους του Αλεξάνδρου τον Μήδιο και Ιόλλα (γιο του Αντίπατρου), αλλά και τον δάσκαλό του, τον άριστο άνθρωπο και πανεπιστήμονα Αριστοτέλη!

Ασφαλώς και κάποια σενάρια δολοφονίας του Αλεξάνδρου απ’ την πλευρά των Ελλήνων, δεν στερούνται ενδείξεων, αλλά ο τρόπος της θανάτωσης του Αλεξάνδρου, είναι που μας παραπέμπει έντονα σε χαλδαιο-περσικό τρόπο δολοπλοκίας, κάτι που αδικαιολόγητα παραβλέπουν οι ιστορικοί.

Φυσικά δεν φιλοδοξούμε εδώ, να λύσουμε τον γρίφο, ποιός σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο. Αλλά είναι νομίζω μέσα στα πλαίσια της μελέτης μας, να υπογραμμίσουμε την εξαιρετική πιθανότητα ανάμειξης του χαλδαιικού ιερατείου, στην δολοφονία του Αλεξάνδρου και την ενδεχόμενη παρουσία του μαγγανευτή δόλου, στα σημαντικότερα σταυροδρόμια της ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος μετά την εκπληκτική νίκη του κατά του Δαρείου πρώτα στον Γρανικό[5] μετά στην Ισσό[6] και κατόπιν στα Γαυγάμηλα,[7] έφτασε στην Βαβυλώνα το 331 π.Χ. όπου και του παρέδωσαν την πόλη αμαχητί. Επτά χρόνια μετά το τέλος της εκστρατείας στα βάθη της Ασία και την Ινδία, το 324 επέστρεψε στην Βαβυλώνα κατακτητής “ολόκληρης” της Ασίας, με δεδηλωμένη την πρόθεσή του, να κάνει την Βαβυλώνα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του.

Να λοιπόν η άλλη πλευρά των γεγονότων, που ποτέ δεν φωτίζεται αρκετά: «Με τον τερματισμό του πολέμου (με τους ορεσίβιους Κοσσαίους) ο Αλέξανδρος βάδιζε πλέον με βραδύ ρυθμό προς την Βαβυλώνα. Ενώ απείχε τριακόσια στάδια απ’ την Βαβυλώνα, οι λεγόμενοι Χαλδαίοι, αστρολόγοι με μεγάλη φήμη, που συνήθιζαν να προλέγουν τα μέλλοντα, με αρχηγό τους κάποιον Βελεφάντη,[8] μήνυσαν στον Αλέξανδρο, ότι προείδαν τον επικείμενο θάνατό του στην Βαβυλώνα. Πρόσταξαν δε να ειδοποιήσουν τον βασιλιά για τον κίνδυνο που τον απειλούσε και τον συμβούλεψαν με κανένα τρόπο να μην εισέλθει στην πόλη. Είπαν δε πως μπορεί να διαφύγει τον κίνδυνο (του θανάτου) αν αναστηλώσει τον τάφο του Βήλου, τον γκρεμισμένο από τους Πέρσες, παραιτηθεί απ’ την είσοδό του στην Βαβυλώνα και δεχθεί να προσπεράσει δίπλα απ’ την πόλη!
Όταν ο Αλέξανδρος έμαθε για την προφητεία των Χαλδαίων κατεπλάγη και αναλογιζόμενος την οξύνοια και την φήμη αυτών των ανθρώπων ταράχθηκε.[9] Τότε έστειλε μεν στην πόλη πολλούς απ’ τους φίλους του, αλλ’ αυτός αλλάζοντας δρόμο παρέκαμψε την Βαβυλώνα και στρατοπέδευσε σε απόσταση διακοσίων σταδίων απ’ αυτήν. Το γεγονός αυτό προκάλεσε γενική κατάπληξη κι αμέσως τον επισκέφθηκαν πολλοί άλλοι Έλληνες και μεταξύ των φιλοσόφων και ο Ανάξαρχος. Αυτοί όταν έμαθαν την αιτία του πράγματος, εξάντλησαν όλη τους την πειστική δύναμη με επιχειρήματα απ’ την φιλοσοφία και τον μετέπεισαν σε τέτοιο βαθμό που καταφρόνησε κάθε μαντική τέχνη και περισσότερο αυτή των περίφημων Χαλδαίων! Έτσι ο βασιλιάς σαν να ήταν ψυχικά λαβωμένος και θεραπεύθηκε από τους λόγους των φιλοσόφων, εισήλθε τελικά μετά δυνάμεως στην Βαβυλώνα» Διοδ. Σικελιώτης 17. 112.
Αναμφίβολα ήταν μια κορυφαία στιγμή της ιστορίας!

Στο θέατρο της ιστορίας, οι ιερείς της Βαβυλώνας μασκαρεμένοι σε αυτόκλητους σωτήρες, έφερναν στον Αλέξανδρο δώρο μια ευκαιρία διαφυγής, από αφανισμό που… οι ίδιοι είχαν επινοήσει! Σωτηρία υπήρχε… αλλά μόνο εάν και εφόσον ο μεγαλειώδης Έλληνας, δεχόταν να παραιτηθεί απ’ την πορεία του! Η πιο πονηρή “αλεπού” της ιστορίας, το χαλδαιικό ιερατείο, ξάφνιασε το πιο ρωμαλέο λιοντάρι της παγκόσμιας ιστορίας, τον Μέγα Αλέξανδρο! Ο στρατηλάτης με το ένστικτο του αήττητου ηγέτη, διαισθάνθηκε τον κίνδυνο και κοντοστάθηκε αναστατωμένος.
Οι “παντογνώστες” όμως “σοφοί” συνοδοί του, με αρχηγό τους κάποιον ανόητο Ανάξαρχο,[10] έσπευσαν να τον καθησυχάσουν… και το πέτυχαν! Η ασφάλεια του Αλέξανδρου, ήταν στα χέρια ανθρώπων που είχαν παντελή άγνοια της χαλδαιικής πανουργίας. Κατά φαντασία φιλόσοφοι, κατ’ ουσία αφελείς καθησυχαστές, δεν κατάφεραν ούτε υποθετικά να αναγνωρίσουν στα λόγια των Χαλδαίων, κάποια έμμεση απειλή κατά της ζωής του Αλεξάνδρου!

Οι ανάξιοι αυτοί φύλακες της ζωής του μεγάλου βασιλιά, δεν γνώριζαν τίποτε για τους άθλους των Χαλδαίων, αγνοούσαν εντελώς το αόρατο οπλοστάσιο και τα απίθανα υλικά[11] της δηλητηριο-μαγγανείας. Δεν γνώριζαν τα αναρίθμητα προσωπεία του χαμογελαστού δόλου, του αυτόκλητου σωτήρα, την θεατρική δουλοπρέπεια, την υποκριτική φιλία και τις αλάνθαστες συνταγές σεξουαλικής σαγήνης χάριν διείσδυσης στο περιβάλλον του προεπιλεγμένου στόχου-θύματος!

Στην πραγματικότητα δεν είχαν ιδέα για τα ύπουλα, αποτελεσματικά όπλα της Ανατολής! Ήταν λοιπόν φυσικό, να μην μπορούν ούτε το μέγεθος ούτε τον τύπο της αντιπαλότητας να υποθέσουν!

Ανίκανοι να συλλάβουν έστω και αμυδρά την έμμεση απειλή των Χαλδαίων κατά της ζωής του Αλεξάνδρου, πνιγμένοι μέσα στην ίδια τους την φλυαρία, δεν είδαν την ιστορική ευκαιρία να ανταποδώσουν τις απειλές των μάγων! Χρησιμοποιώντας την ίδια θεολογική γλώσσα, θα μπορούσαν να απειλήσουν τους Μάγους λέγοντας για παράδειγμα ότι… κάποια ήθη, έθιμα ή προφητείες των Μακεδόνων… απαιτούσαν τον θάνατο όλων εκείνων, που ανακοινώνουν τέτοιες απειλητικές προβλέψεις κατά της ζωής του μεγάλου βασιλέως! Στην περίπτωση μάλιστα, που μετά τις προφητείες εναντίον του, απειλήσει πράγματι οτιδήποτε την ζωή του Αλεξάνδρου, με βάση αυτά τους τα έθιμα, οι πρώτοι που θα θανατωθούν, θα είναι εκείνοι που έφεραν την απειλητική προφητεία στον βασιλιά!
Μια τέτοια έντεχνη αντιστροφή της απειλής, διατυπωμένη μάλιστα στην δική τους γλώσσα των θεολογικών υπαινιγμών, θα έβαζε τα αναμένα κάρβουνα ξανά πίσω στα δικά τους χέρια και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολύ καλά πριν αποπειραθούν να κάνουν πράξη με οποιονδήποτε τρόπο τις απειλητικές τους “προφητείες”! Μια τέτοια ξεκάθαρη προειδοποίηση μάλλον θα ανάγκαζε τους μάγους να σκεφτούν όλους τους δυνατούς τρόπους για να… προστατέψουν την ζωή του Αλέξανδρου γιατί η επιβίωσή τους θα είχε άρρηκτα δεθεί με την δική του!
Δυστυχώς η ανικανότητα αυτή την φορά, περίσσεψε απ’ την μεριά των Ελλήνων! Οι Έλληνες “σοφοί”, που περιστοίχιζαν τον Αλέξανδρο, στην συγκεκριμένη περίπτωση αποδείχθηκαν εξαιρετικά ανεπαρκείς. Με αόριστες μεγαλοστομίες και ηρωολογίες, υποβάθμισαν το περιστατικό, μιλώντας απαξιωτικά κατά «της χαλδαιικής μαντικής τέχνης»… χωρίς καν να την γνωρίζουν!

Η ελληνική σοφία, δεν ήταν σε θέση να υποθέσει ότι για τους μάγους, η πρόγνωση θανάτου ήταν ξεκάθαρη δήλωση δολοφονικής πρόθεσης. Η συλλογιστική ήταν και παραμένει απλή: κανένας μάγος δεν θα ήθελε να αστοχήσουν οι προβλέψεις του, κατά συνέπεια όλοι οι προφήτες θα έκαναν το παν για να επαληθευθούν, άρα ο μηχανισμός επαλήθευσης των προφητειών είναι… οι ίδιοι οι προφήτες!
Όμως, αγνοώντας εντελώς τον αντίπαλο[12] η ελληνική σοφία δεν κατάφερε να αντιτάξει την παραμικρή αντιπανουργία![13] Αντιθέτως, διέλυσαν τους φόβους του Αλέξανδρου, τον αφόπλισαν εντελώς από κάθε επιφύλαξη και τον οδήγησαν απροστάτευτο στην Βαβυλώνα, ανάμεσα στους ονομαστούς, αλλά γερασμένους, ανίσχυρους και ακίνδυνους όπως νόμισαν μάγους!

Απόδειξη της παντελούς αδιαφορίας απέναντι στις προειδοποιήσεις των μάγων αλλά και της σοβαρής έλλειψης αυστηρής περιφρούρησης του Αλεξάνδρου ήταν το εξής ενδεικτικό γεγονός: «ένας απ’ τους ντόπιους (σκλάβους) που ήταν δεμένος λύθηκε και χωρίς να γίνει αντιληπτός απ’ τους φρουρούς πέρασε την αυλή και τις θύρες του παλατιού και μπήκε μέσα χωρίς να τον εμποδίσει κανείς. Πλησίασε τον βασιλικό θρόνο, φόρεσε την βασιλική στολή και το διάδημα, κάθισε στον θρόνο (του Αλεξάνδρου) και έμεινε εκεί ησυχάζων. (!) Όταν το έμαθε ο Αλέξανδρος εξεπλάγη δια το παράδοξον… θυσίασε στους αποτρόπαιους θεούς,[14] αλλά ήταν όλος αγωνία και έφερε στο νου του την προφητεία των Χαλδαίων και τους φιλοσόφους που τον έπεισαν να μπει στην Βαβυλώνα κατέκρινε (κειμ: κατεμέμφετο) την δε τέχνη των Χαλδαίων και την αγχίνοια εθάυμαζε και βλαστημούσε όσους με ευφυολογήματα (κείμ: ευρησιλογίες[15] ) περί πεπρωμένου μίλησαν» Διοδ. Σικελιώτης 17.116.1-4.
Οι βλαστήμιες όμως, εκτόνωσαν μάλλον τις ανησυχίες παρά βοήθησαν τον Αλέξανδρο! Φαίνεται πως η γενικότερη οργάνωση ασφάλειας και περιφρούρησης του Αλέξανδρου είχε αποδιοργανωθεί. Την εικόνα της εγκατάλειψης και της ανεπαρκούς περιφρούρησής του από τους σωματοφύλακές του, συμπληρώνει μια τριήμερη περιπέτεια του Αλεξάνδρου στους δαιδαλώδης βάλτους της Βαβυλώνας: «το πλοιάριο του Αλεξάνδρου ξέκοψε από τα άλλα και για τρεις μέρες και τρεις νύχτες χάθηκε και περιπλανήθηκε στα κανάλια, τόσο που φοβήθηκε ότι δεν θα σωθεί. Όλα αυτά τα ανέφερε στους μάντεις ως άσχημα προμηνύματα». Διόδ. Σικελιώτης 17.116.5-6

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος λοιπόν δεν φαίνεται πως ήταν άμοιρος αυτών των εξελίξεων, αφού με εξαιρετικά ταχείς ρυθμούς και με πολυάριθμους μεικτούς γάμους και προνόμια, προσπαθούσε να γεφυρώσει το χάσμα των δύο κόσμων. Κατά την επιστροφή του στην Βαβυλώνα ο Αλέξανδρος, σταμάτησε στα Σούσα και τέλεσε τους γάμους του με την Στατείρα την κόρη του Δαρείου. Πάντρεψε 90 αξιωματικούς του και 10.000 στρατιώτες του με Περσίδες. Ο φίλος του Ηφαιστίων πήρε κι αυτός μια κόρη του Δαρείου. Πέντε ημέρες και πέντε νύχτες κράτησαν τα μεγαλοπρεπή γλέντια των μεικτών αυτών γάμων.
Στα Σούσα ο Αλέξανδρος: «τρισμυρίους (30.000) νέους επέλεξε, ελληνικά γράμματα τους δίδαξε και στην μακεδονική πολεμική τέχνη τους εκπαίδευσε, πολλούς δε και επιστάτες (αξιωματικούς!) κατέστησε»
Χαρακτηριστική είναι επίσης η λεπτομέρεια που δείχνει τον Αλέξανδρο να κρατάει ακόμα και τους δούλους του Δαρείου στην υπηρεσία του: «και ο ευνούχος είπε κλαίγοντας. Τώρα είμαι δικός σου δούλος, ενώ προηγουμένως ήμουν του Δαρείου» Διοδ. Σικελιώτης 17.66.4. Ο Μακεδόνας ηγέτης λοιπόν, απλούστατα δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τον κόσμο της ανατολίτικης μαγείας! Απ’ το συζυγικό του κρεβάτι, μέχρι τον άμεσο υπηρετικό και στρατιωτικό του περίγυρο, ήταν πια ζωσμένος από εξελληνισμένους Πέρσες, των οποίων τις καταβολές, τις προθέσεις και τους μυστικούς όρκους[17] εκδίκησης, κανείς και ποτέ δεν θα μπορούσε να ανακαλύψει!

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, πώς ο Αλέξανδρος που τυπικά ήταν ο φοβερότερος εχθρός των Περσών, ο κατακτητής και ο καταστροφέας της Περσικής αυτοκρατορίας, αυτός που έστω δικαιωματικά, άρπαξε 50.000 τάλαντα χρυσού απ’ τα Σούσα και 120.000 τάλαντα άλλους θησαυρούς απ’ την Περσέπολη[18] … πώς ήταν δυνατόν να πίστεψε πως μπορούσε να κάνει τους κατασυντριμμένους απ’ το χέρι του Πέρσες, ακίνδυνους φίλους και υπηρέτες του;!
Είναι γνωστό ότι σε μια στιγμή εκδίκησης για τις ασταμάτητες αναίτιες επιδρομές των Περσών κατά των Ελλήνων, ο Αλέξανδρος με την σιωπηρή συγκατάθεσή του, επέτρεψε: «στην Αθηναία ετέρα Θαΐδα και πλήθος άλλων γυναικών, να πυρπολήσουν την Περσέπολη, την χιλιόστυλη περσική πρωτεύουσα, την οποία ο Αλέξανδρος χαρακτήριζε ως την πιο επικίνδυνη πόλη της Ασίας, αλλά και την πλουσιότερη πόλη στον κόσμο». (Διοδ. Σικελιώτης 17.72)
Θα ήταν λοιπόν ποτέ δυνατόν, κάποιοι, έστω ένας μικρός αριθμός απ’ τους ηττημένους Πέρσες, να μην φιλοξενούν άσβεστο κρυφό μίσος και μυστικούς όρκους εκδίκησης, κατά του ανθρώπου που έγινε αφορμή να χάσουν τους προσφιλείς τους, τα σπίτια τους, τις αμύθητες περιουσίες τους, τα προνόμια και την χλιδή της ζωή τους;
Κι όμως οι προσπάθειες αυτές της υπερβολικής, σχεδόν βίαιης και κυριολεκτικής ένωσης Περσών και Μακεδόνων, συνεχίσθηκαν αμείωτες απ’ την μεριά του Αλεξάνδρου, προκαλώντας δικαιολογημένη αγανάκτηση μεταξύ των βετεράνων Μακεδόνων του στρατεύματος. Ο Αλέξανδρος “διευθέτησε” αμέσως το πρόβλημα αποστρατεύοντας 11.500 βετεράνους, που τους έστειλε πίσω στην Ελλάδα με πολλά προνόμια! Η διένεξη εκτονώθηκε με ένα γιγάντιο συμπόσιο συμβιβασμού 9.000 ατόμων!

Όλα δείχνουν ότι οι αρχικές επιφυλάξεις, είχαν δώσει την θέση τους στο άπιαστο όνειρο της συνένωσης και της συναδέλφωσης των δύο λαών! Κανείς πια δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον Αλέξανδρο απ’ το να ανοίγει διάπλατα τις πύλες των ευκαιριών, σ’ αυτούς που μόλις χθες είχαν κάθε λόγο να τον θέλουν νεκρό!
Στα Εκβάτανα, λίγο πριν από την είσοδό του στην Βαβυλώνα, ο Ηφαιστίωνας εμφάνισε επίμονο πυρετό! Ξεφεύγοντας από την επιτήρηση του γιατρού του, ήπιε ένα μεγάλο κύπελλο (νερωμένο) κρασί και λίγο αργότερα πεθαίνει! Ο Αλέξανδρος τον μετέφερε και θρήνησε τον χαμό του σαν ήρωας τραγωδίας! Χαρακτηριστική είναι η απαίτησή του, να σβήσουν οι Χαλδαίοι το άσβεστο ιερό τους πυρ, προς τιμή του θανόντος.

Την άνοιξη του 323 εφτά χρόνια μετά την πρώτη του είσοδο στην Βαβυλώνα, ο Αλέξανδρος επέστρεψε σ’ αυτήν φορτωμένος χαλδαιο-περσικά στρατεύματα υπηρετικό προσωπικό και νύφες, αποφασισμένος να κάνει την πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη του Ναβουχοδονόσορα πρωτεύουσά του. Με γιορτές και παραστάσεις υποδέχεται 3.000 καλλιτέχνες και πρέσβεις απ’ την Ελλάδα και άλλα μέρη της αυτοκρατορίας του.
Η Βαβυλώνα βρισκόταν πράγματι στο θεωρητικό κέντρο της αχανούς αυτοκρατορίας του. Οι προθέσεις του αυτές αρχίζουν πλέον σταθερά και υλοποιούνται. Στην θέση του ονομαστού πύργου της Βαβυλώνας, υπήρχε πια μόνο ένα βουνό από πηλό και πλίθες που έπρεπε να παραμεριστούν, για να μπορέσει να θέσει τα νέα θεμέλια του. Ο Αλέξανδρος αρχίζει την ανοικοδόμηση της Βαβυλώνας, διατάζοντας την απομάκρυνση των χωμάτων. Σύμφωνα με τον Στράβωνα: «με τον παραμερισμό των ερειπίων ασχολήθηκαν 10.000 άνθρωποι για δύο μήνες». Στραβ.16.1.5.26. Ήταν πια φανερό, ότι ο Αλέξανδρος θα ανάσταινε εκ βάθρων την Βαβυλώνα! Η ανοικοδόμηση όμως του πύργου, ουδέποτε πραγματοποιήθηκε λόγω του πρόωρου θανάτου του Αλεξάνδρου, μετά από επίμονο πυρετό δώδεκα ημερών.

Οι συνθήκες του θανάτου περιγράφονται ως εξής: «στις δε εφημερίδες αυτά είναι γραμμένα περί της νόσου… στον λουτρώνα μισοκοιμόταν (κάθευδε) με πυρετό, αφού δε λούστηκε στου Μήδιου πήγε διακινδυνεύοντας (την υποτροπή της υγείας του) και διημέρευε. Αργά ξαναλούστηκε… με ισχυρό πυρετό δίψασε σφόδρα και ήπιε οίνο… έφαγε και την νύχτα ο πυρετός του χειροτέρεψε» Πλούταρχος «Αλέξανδρος» 75.6-76.3. Σημειώνεται εδώ, ότι ο Αλέξανδρος είχε ήδη πυρετό πριν βρεθεί στο σπίτι των οινοχόων του Μήδιου και Ιόλλα!
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γράφει, πως αμέσως μετά την τριήμερη ταλαιπωρία του στους βάλτους της Βαβυλώνας και ενώ ακόμα ευχαριστούσε με θυσίες τους θεούς για την διάσωσή του: «προσεκλήθη από τον οινοχόο του Μήδιο. Προς τιμή του θανάτου του Ηρακλή, ήπιε πολύ (νερωμένο) κρασί (ένδειξη μεγάλης δίψας όπως και στην περίπτωση του Ηφαιστίωνα . Ξαφνικά, αναστέναξε με δυνατή κραυγή από έναν πόνο που τον διαπέρασε και υποβασταζόμενος από φίλους μεταφέρθηκε στο δωμάτιό του. Όλοι έσπευσαν να προσφέρουν βοήθεια, το πάθος όμως χειροτέρευε. Οι γιατροί δεν κατάφεραν να του προσφέρουν βοήθεια. Οι πόνοι χειροτέρεψαν και χάνοντας κάθε ελπίδα να σωθεί, έβγαλε το δακτυλίδι του και ερωτηθείς σε ποιόν να το παραδώσουν απάντησε: «Στον καλύτερο». Έτσι πέθανε ο Αλέξανδρος αφού βασίλεψε δώδεκα χρόνια και εφτά μήνες και επιτέλεσε τα μεγαλύτερα κατορθώματα απ’ όλους τους βασιλείς, όχι μόνο απ’ αυτούς που έζησαν πριν απ’ αυτόν, αλλά και απ’ τους μεταγενέστερους μέχρι των ημερών μας. Επειδή κάποιοι ιστορικοί διαφωνούν περί (της αιτίας) του θανάτου του Αλεξάνδρου και υποστηρίζουν ότι δια φαρμάκου θανασίμου αυτός επήλθε, κρίνομε αναγκαίο να μην παραλείψουμε την άποψή τους αυτή». Διοδ. Σικελιώτης 17.117.
Οι Χαλδαίοι ιερείς, αποδείχθηκαν πέρα για πέρα αληθινοί!
Κατάφεραν να προβλέψουν και προφανώς να επιβάλλουν τον θάνατο του Αλεξάνδρου! Οι Έλληνες άργησαν πολύ να σκεφτούν το ενδεχόμενο δηλητηριασμού του βασιλιά τους: «Τα περισσότερα απ’ αυτά κατά λέξιν στις εφημερίδες (του Αλέξανδρου) ήταν γραμμένα. Φαρμακείας (δηλητηριασμού) υποψία ουδείς είχε πάραυτα». Πλούταρ. «Αλέξανδρος» 77.1-2.
Ακόμα κι όταν επιτέλους το υπέθεσαν, οι Χαλδαίοι ιερείς ουδέποτε κατηγορήθηκαν για το παραμικρό! Ούτε καν ως ενδεχόμενοι σκευωροί! Και φυσικά κανείς, ποτέ δεν τους απείλησε με αντίποινα, με οποιονδήποτε τρόπο! Ακόμα και σε μεγάλο ιστορικό βάθος από τον θάνατο του Αλεξάνδρου, κανείς δεν πρόσεξε την σκανδαλώδη ακρίβεια εκπλήρωσης της προφητείας τους! Κανείς ποτέ δεν κατέγραψε υποψίες ενοχής σ’ αυτήν την κατεύθυνση! Οι Έλληνες απορροφημένοι εντελώς απ’ τις αγαπημένες τους αλληλοκατηγορίες, ξέχασαν πως κάποια γεροντάκια, είχαν προβλέψει με σκανδαλώδη ακρίβεια τον θάνατο του λιονταριού στην Βαβυλώνα!

Ο Αρριανός γράφει ότι μόνο ο Αλέξανδρος είχε κάποιες υποψίες στην σωστή κατεύθυνση, στις οποίες όμως κανείς, ούτε καν αργότερα δεν έδωσε οποιαδήποτε συνέχεια: «κάτι ύποπτο υπήρχε σ’ αυτό απ’ τους Χαλδαίους, οι οποίοι όχι από μαντεία, αλλά μάλλον για δική τους ωφέλεια εμπόδιζαν την είσοδο του Αλεξάνδρου (στη Βαβυλώνα)… ο Αλέξανδρος είχε κατά νου την ανοικοδόμηση (των ναών και γενικότερα της Βαβυλώνας) όταν όμως αυτός αποχώρησε (για την εκστρατεία των Ινδιών) αυτοί (οι ιερείς) μαλθακώς (με αδιαφορία) ανθήψαντο (απέφευγαν) του έργου… και επειδή οι Χαλδαίοι τα του θεού ενέμοντο, ύποπτοι ήσαν στον Αλέξανδρο, ότι δεν ήθελαν να εισέλθει στην Βαβυλώνα, για να μη στερηθούν ούτε προς ολίγον (λόγω των επισκευών) των χρημάτων την ωφέλεια». Φλάβιος Αριανός Αλεξάνδρου Αναβάσεως 7.17.1-4.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης (90-20 π.Χ.) έγραψε περίπου 300 χρόνια μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Ο Πλούταρχος (46-127 μ.Χ.) εκατό χρόνια μετά απ’ αυτόν και τέλος ο Φλάβιος Αρριανός (95-175 μ.Χ.) έγραψε 450 περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα. Και οι τρεις συμβουλεύθηκαν προγενέστερα ιστορικά κείμενα, ακόμα και τις «εφημερίδες» του Αλεξάνδρου… κι όμως, για την ολοφάνερη εκδοχή ανάμειξης των Χαλδαίων στον θάνατο του Αλεξάνδρου, δεν αναφέρουν ούτε λέξη! Γιατί άραγε; Τι εμπόδιζε αυτούς τους ανθρώπους να δουν, ότι στους Χαλδαίους αναλογεί οπωσδήποτε ίση μερίδα πιθανής ανάμειξης στον θάνατο του Αλέξανδρου, ώστε να μας αφήσουν την πολύτιμη γνώμη τους, την οποία δεν θα μπορούσαν να παρακάμψουν οι ιστορικοί του μέλλοντος;
Έτσι μέχρι σήμερα, οι συγγραφικοί υποψιασμοί, (εκτός σπανίων εξαιρέσεων[19] ) χωρίς να μπορούν να στηριχθούν σε κάποιον ιστορικό υπαινιγμό κατά των Χαλδαίων, φτάνουν μόνο μέχρι τους ιδιοτελείς λόγους της ψευδοπροφητείας των Χαλδαίων, αλλά δεν προχωρούν ποτέ σε καταγγελία ενδεχόμενης ανάμειξής τους στον θάνατο του Αλέξανδρου.
Να ένα τυπικό παράδειγμα: «Οι ιερείς της Βαβυλώνας προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Αλέξανδρο να μπει στην πόλη, προβάλλοντας κάθε σκοτεινή προφητεία (επειδή) η ανοικοδόμηση του ναού Εσαγίλα και του πύργου Ετεμενάκι δεν είχε γίνει και τα χρήματα που είχαν προβλεφθεί (απ’ τον Αλέξανδρο) για τον σκοπό αυτό, (πριν φύγει για την εκστρατεία της Ινδίας[20] ) δεν τα διέθεσαν οι ιερείς για τους θεούς, αλλά για την δική τους τσέπη. Οι ιερείς δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον Αλέξανδρο κι αυτός μπήκε στην πόλη. Και τότε συνέβη αυτό που είχαν φοβηθεί οι ιερείς, ο κυρίαρχος Αλέξανδρος διέταξε την έναρξη των έργων και την παράδοση του δέκατου της περιουσίας του ναού στο βασιλικό ταμείο.
Γεμάτος ενέργεια ο Αλέξανδρος αρχίζει τις προετοιμασίες για νέες μεγάλες επιχειρήσεις. Έτσι σχεδιάζει τον περίπλου της Αραβίας και για τον σκοπό αυτόν δημιουργεί λιμάνι κοντά στην Βαβυλώνα και ναυπηγεί έναν τεράστιο στόλο από χίλια πλοία. Οι εργασίες προχωρούν γρήγορα και την άνοιξη του 323 διοργανώνουν ασκήσεις με τριήρεις. Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ αισιόδοξος, όμως οι χρησμοί και τα ωροσκόπια των αστρολόγων προμηνύουν συμφορά». Petra Eisele: «Βαβυλώνα» σελ. 344.

Αν και ο Αλέξανδρος υποψιάσθηκε οικονομικά κίνητρα πίσω απ’ την απόπειρα απομάκρυνσής του απ’ την Βαβυλώνα… εν τούτοις είναι βέβαιο ότι υπήρχε ακόμα ένας λόγος, που δεν μπορούσε ποτέ του να τον υποθέσει, κι αυτός ήταν ο σημαντικότερος… Η ΒΑΒΥΛΩΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ: «και η Βαβυλώνα η δόξα και το καύχημα των Χαλδαίων, σαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα που κατέστρεψε ο θεός θα γίνει. Δεν θα την κατοικήσουν ποτέ πιά, ούτε και θα κατασκηνώσει κανείς εκεί στους αιώνες… μόνο θεριά της ερήμου, σειρήνες, δαιμόνια και ονοκένταυροι (;!) θα κατοικούν εκεί, και εχίνοι (σκαντζόχοιροι θα) νοσσοποιήσουσιν[21] στις οικίες αυτών»! Ησαΐας 13.19-22. «Κι εσύ Βαβυλώνα γρήγορα θα καταστραφείς και μακάριος όποιος σου ανταποδώσει όσα έκανες! Μακάριος όποιος πιάσει και συντρίψει τα βρέφη[22] σου στο βράχο»! Β.Β. Ψαλμός (ΡΛΖ) 137 ή (Ο΄) Ψαλμός 136. και Ησαΐας 13.17-22.
Απ’ την εποχή του Ησαΐα λοιπόν, η Βαβυλώνα ήταν καταραμένη να παραμείνει στην αφάνεια! Η κατάρα αυτή του αιώνιου αφανισμού της, ήταν η ιστορική απάντηση του βιβλικού “θεού” (ιερατείου) σ’ αυτούς που ισοπέδωσαν τον ναό της λατρείας του Γιαχβέ και την ιερή πόλη Ιερουσαλήμ! Όμως με την ανάδειξη της Βαβυλώνας απ’ τον Αλέξανδρο σε υπέρλαμπρη παγκόσμια πρωτεύουσα, κάθε έννοια γιαχβικής εκδίκησης και ανταπόδοσης, θα γινόταν ιστορικός περίγελος.

Πρέπει ίσως εδώ να υπογραμμίσουμε, ότι οι περισσότερες πόλεις που σχετίστηκαν εχθρικά με το Ισραήλ (Δαμασκός, Τύρος, Αίγυπτος, Φιλισταία Κρήτη[23] ) καταδικάστηκαν σε αφανισμό, χωρίς ποτέ αυτό να πραγματοποιηθεί. Η ειδοποιός όμως διαφορά με την Βαβυλώνα είναι ότι, απ’ όλες αυτές τις καταραμένες πόλεις, μόνο η Βαβυλώνα είχε χρεωθεί την έως εδάφους καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της.
Το πρόβλημα λοιπόν ήταν ξεκάθαρο! Η Βαβυλώνα με ανεξάλειπτα πλέον ιστορικά γεγονότα, είχε γράψει εξοντωτική ιστορία εχθρότητας εις βάρος της Ιερουσαλήμ και της θρησκείας της! Ακόμα κι αν η προφητεία της ερήμωσής της δεν υπήρχε, το ιστορικό προφητικό δίλημμα ήταν υπαρκτό και υπερβολικά ξεκάθαρο: η πόλη που ισοπέδωσε την Ιερουσαλήμ, ήταν ανεπίτρεπτο να ανταμειφθεί με τρισένδοξη ιστορική συνέχεια, ως υπέρλαμπρη αυτοκρατορική πρωτεύουσα!
Ο Αλέξανδρος λοιπόν, χωρίς να το γνωρίζει, με την πρόθεση του να ανοικοδομήσει την Βαβυλώνα, στεκόταν ακριβώς πάνω στη μεγαλύτερη ιστορική πληγή της γιαχβικής ιστορίας!
Αυτός λοιπόν ο αμετάπειστος Μακεδόνας αυτοκράτορας, που ήθελε την Βαβυλώνα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, έπρεπε να πεθάνει τώρα, πριν προλάβει να ανοικοδομήσει την καταραμένη Βαβυλώνα, την μοναδική πόλη της ιστορίας, που χρεώθηκε την έως εδάφους συντριβή της ιερής πόλης του Γιαχβέ!
Στην περίπτωση που η προφητεία ήταν ήδη γραμμένη στο ιερό βιβλίο της Ιερουσαλήμ απ’ την εποχή του Ησαΐα, τότε τα πράγματα γίνονται απλώς χειρότερα! Οι μελλοντικές γενιές του βιβλικού ιερατείου, είχαν ιερό καθήκον να φροντίζουν για την όσο το δυνατόν καλύτερη εκπλήρωση των προγονικών τους εντολών!

Στην περίπτωση αυτή, που είναι άλλωστε και η πιθανότερη, η γραπτή προφητεία-κατάρα, είχε μεταβληθεί αυτόματα σε διαχρονική διαταγή προς εκπλήρωση. Αυτός άλλωστε ήταν ο κυριότερος λόγος ύπαρξης του συγκεκριμένου βιβλίου και γι’ αυτό ακριβώς ονομάσθηκε ”διαθήκη”, ώστε οι εντολές της να αποτελούν, όχι μόνο τον διαχρονικό εκπαιδευτή, αλλά και τον διαχρονικό εντολοδότη μεταξύ των ιερέων που κληροδοτούν εντολές και εκείνων που τις κληρονομούν και προσπαθούν να τις εκπληρώσουν!
Εξ ου και η εντολή: «δεν θέλει απομακρυνθεί τούτο το βιβλίο… από του στόματός σου, αλλ’ εν αυτώ θέλεις μελετά ημέρα και νύκτα, δια να προσέχεις να κάμνεις κατά πάντα όσα είναι γεγραμμένα εν αυτώ». Ιησούς Ναυή 1.8.
Όσοι απ’ τους Ιουδαίους ιερείς λοιπόν απέμειναν στην Βαβυλώνα, κι αυτοί δεν ήταν καθόλου λίγοι, ήταν μάλλον αναμενόμενο πρώτα να διεισδύσουν στο βαβυλωνιακό ιερατείο και από την θέση αυτή, να επιτηρούν την εκπλήρωση, της κατά Βαβυλώνος προφητείας!
Ο Δανιήλ μας εξηγεί πως ακριβώς λειτουργούσε αυτή η μεταξύ των προφητών διαχρονική συνομιλία: «εγώ ο Δανιήλ συμβουλεύθηκα τα ιερά μας βιβλία και κατάλαβα την σημασία της προφητείας του Ιερεμία». Β.Β. Δαν.9.1. Η σκυταλοδρομία της προφητείας λειτουργούσε άψογα! Ο ένας προφήτης έγραφε και ο επόμενος με προσοχή προσπαθούσε να καταλάβει και να εκπληρώσει!
Έτσι, αυτός ο στρατηλάτης Έλληνας, που αμετάπειστος αποφάσισε να αναστήσει την Βαβυλώνα και να της δώσει έναν ιστορικό ρόλο σημαντικότερο κι από εκείνον που είχε όταν ο Ναβουχοδονόσορ αφάνισε την Ιερουσαλήμ… ήταν ολοφάνερο πως έπρεπε οπωσδήποτε να πεθάνει!
Ο Αλέξανδρος χωρίς να το γνωρίζει βάδιζε πάνω σε ιστορικό ναρκοπέδιο! Χωρίς να το γνωρίζει, με την ανάσταση της Βαβυλώνας, πυροδοτούσε τον θάνατό του! Είναι λοιπόν εξαιρετικά πιθανό, το λιοντάρι των Μακεδόνων, να πάτησε δηλητηριασμένο αγκάθι, σε ενέδρα που του έστησε η πιο πανούργα “αλεπού” της ιστορίας!

Όμως για να μην θεωρηθεί αυθαίρετη υπόθεση, η ύπαρξη Ιουδαιο-Χαλδαίων[24] μέσα στο Χαλδαιο-βαβυλωνιακό ιερατείο, που υποδέχθηκε με προφητικές απειλές τον Αλέξανδρο στην Βαβυλώνα, πρέπει να υπενθυμίσω πως η κατοχή αλλότριας θρησκευτικής ταυτότητας, από τους λάτρεις του Γιαχβέ, όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ ιστορική παραδοξότητα, αλλά μάλλον η σταθερή κρυφή επιδίωξή τους και η αποτελεσματικότερη επαναλαμβανόμενη μέθοδος αλλοτρίωσης μια ξένης χώρας.
Για πολλοστή φορά υπενθυμίζω επί τροχάδην, ότι ο πρώτος διδάξας, ο Αβραάμ, δεν αρνήθηκε δύο φορές να δώσει σε αλλόθρησκους την αδελφή-γυναίκα του Σάρρα, αλλά ούτε και η ίδια η Σάρρα πρόβαλε ποτέ καμμιά θρησκευτική ένσταση στους γάμους της με τον Φαραώ! Κατά τον Ιώσηπο[25] ο Αβραάμ δεν αρνήθηκε την θέση του αρχιμάγου στην αυλή του ειδωλολάτρη Φαραώ. Ο Ισαάκ επανέλαβε τα ίδια σε Φιλισταίο βασιλιά και ο Ιακώβ έκανε πεθερό του τον Λάβαν, έναν αλλόθρησκο ειδωλολάτρη. Ο Ιωσήφ δεν αρνήθηκε να παντρευτεί κόρη αιγυπτίου ιερέως της Ηλιούπολης και δέχθηκε ευχαρίστως το αιγυπτιακό όνομα «Ζαφνάθ-Πενεάχ». (Ο΄)Γεν.41.45. Μάλιστα, δεν δίστασε όπως κάθε καλός απατεώνας οιωνοσκόπος της Αιγύπτου, να προσποιείται επί δεκαετίες ότι “ψαρεύει” οιωνούς μέσα στο μαντικό του ποτήρι,[26] με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σήμερα, οποιαδήποτε καφετζού μαντεύει δήθεν τα μελλούμενα στα κατακάθια του καφέ! Κανένας δε θρησκευτικός φραγμός δεν τον εμπόδισε ποτέ, να διοικεί τους αλλόθρησκους Αιγύπτιους, επί σειρά ετών ως αντιβασιλέας της Αιγύπτου!
Το ιδανικό όμως παράδειγμα απόλυτης αφομοίωσης με το θρησκευτικό σκηνικό της χώρας, όπου ο προφήτης παρεπιδημεί, πρέπει να ήταν ο Μωυσής, ο οποίος: «επαιδεύθη εις πάσαν την σοφίαν των Αιγυπτίων» Πράξεις 7.22. Αν θυμηθούμε ότι την εποχή εκείνη υπήρχε μόνο θρησκευτική “παιδεία” την οποία παρέδιδαν σε υπάκουους μαθητές μέσα στα ιερά των θεών… θα καταλάβουμε πόσο δίκαιο είχε ο Μανέθων όταν έγραψε ότι: «ο Μωυσής ιερέας (της αιγυπτιακής θρησκείας!) ήταν από την Ηλιούπολη και είχε το όνομα Όσαρσηφ». Μανέθων Αιγυπτιακά 54.121
Θυμηθείτε επίσης πως την ίδια ακριβώς συμπεριφορά αφομοίωσης με το θρησκευτικό σκηνικό της ξένης χώρας, υιοθέτησαν τόσο ο Δανιήλ-Βααλ-τάσαρ, όσο και ο Μαρδουκ-χαίος (ή Μαρδοχαίος) με τα θρησκευτικά, Βαβυλωνιο-Περσικά ονόματά τους και με ανάλογη συμπεριφορά θρησκευτικής συμμόρφωσης, στην άσκηση των μεγάλων αξιωμάτων τους, στις αυλές των αλλόθρησκων αρχόντων.

Δεν ήταν άλλωστε ο Δανιήλ στο κέντρο των θρησκευτικών αξιωμάτων και της νικήτριας Μηδο-Περσικής δύναμης, κατέχοντας μέχρι τέλους το ύψιστο αξίωμα του άρχοντα των μάγων στην Βαβυλώνα; Όταν λοιπόν ο Έλληνας στρατηλάτης, θέλησε να κάνει κέντρο του κόσμου την καταραμένη από τους Ιουδαίους προφήτες Βαβυλώνα, οι άξιοι συνεχιστές του Δανιήλ και οι διάφοροι μικρότεροι τοποτηρητές της βιβλικής προφητείας… ήταν ακόμα εκεί!
Μια οριστική απάντηση του πώς και ενδεχομένως ποιός, σκότωσε τον Αλέξανδρο, ίσως βρεθεί αν ποτέ ανακαλυφθεί ο τάφος και το λείψανο του Αλέξανδρου… όμως μέχρι τότε, πιθανολογώντας τον θάνατό του, δεν φαίνεται και πολύ φυσικό να αφήνουμε έξω απ’ την λίστα των πιθανών δολοφόνων του, αυτούς που με εξαιρετική επιτυχία προανήγγειλαν τον θάνατό του! Και μόνο η απόλυτα αυτή πετυχημένη πρόβλεψη, θα έπρεπε μέχρι σήμερα, να μυρίζει έντονα χαλδαιική μαγγανεία!
(Σήμερα αποτελεί κοινή συνείδηση, πως όποιος στα καλά καθούμενα αποτολμήσει να προειδοποιήσει κάποιον για τον επικείμενο ή ενδεχόμενο θάνατό του, γίνεται αυτόματα και ο πρώτος πιθανός ύποπτος και υπαίτιος στην περίπτωση που η πρόβλεψή του αυτή επαληθευθεί! Οι όποιες μεταφυσικές του δικαιολογίες σήμερα δεν πείθουν κανένα.)
Ο Ιερεμίας, ο ίδιος προφήτης που έγραψε: «θα τιμωρήσω τους Βαβυλώνιους και θα ερημώσω την χώρα τους για πάντα. Θα εκπληρώσω ότι ανήγγειλα εναντίον της χώρας εκείνης» Β.Β. Ιερεμίας 25. Ο ίδιος έγραψε και τον πρακτικό τρόπο, με τον οποίο αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί: «ούτω λέγει κύριος προς εμέ (τον κάθε προφήτη του) Λάβε το ποτήριον τούτο του οίνου του θυμού μου (ο “οίνος” του θεϊκού θυμού, όπως καταλαβαίνετε μπορεί να είναι οτιδήποτε) εκ της χειρός μου και πότισον εξ αυτού πάντα τα έθνη και θέλουσι πίει και παραφρονήσει… (ο προφήτης φυσικά δεν προβάλλει καμία αντίρρηση στον δηλητηριασμό των εθνών) και έλαβα το ποτήριον και επότισα πάντα τα έθνη… τους βασιλείς και τους μεγιστάνας δια να καταστήσω αυτούς ερήμωσιν, θάμβος, συριγμόν και κατάραν». Μασ. Ιερεμίας 25.15-18.

Τελικά, ποιά μπορεί να ήταν μια πιθανή αιτία θανάτου του Αλεξάνδρου; Και γιατί γίνεται λόγος για δηλητηριασμό του, αφού “κανένα” απ’ τα συνηθισμένα δηλητήρια δεν παρουσιάζει συμπτώματα πυρετού; Τα πράγματα όμως ισορροπούν αν θυμηθούμε ότι στην πραγματική δύναμη της φθοροποιού μαγγανείας, συμπεριλαμβάνονται και τα μολυσματικά υλικά.[27]
Με τα γνωστά σε μας συμπτώματα, ο τυφοειδής πυρετός (typhoid fever) είναι μια εξαιρετικά πιθανή αιτία θανάτου για τον Αλέξανδρο.
Η μικροβιακή μολυσματική πρώτη ύλη, είναι εύκολο να βρεθεί κατά τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες αφού: «ο βάκιλος (του Eberth) πολλαπλασιάζεται σε μολυσμένα νερά από τα κόπρανα και τις εκκρίσεις ανθρώπου που έχει νοσήσει. Συχνά όμως ακόμα και στα κόπρανα ανθρώπων που δεν έχουν νοσήσει υπάρχει ο βάκιλος του τυφοειδούς πυρετού και αναπτύσσεται σε υγρούς και σκιερούς αποχετευτικούς τόπους».
Για όσους είχαν ενδεχομένως το νου τους, σε μολυσματική υπονόμευση της υγείας του Αλεξάνδρου η πρόσβαση στα τρόφιμα του Αλεξάνδρου, δεν παρουσίαζε καμιά ιδιαίτερη δυσκολία: «η επιμόλυνση γίνεται κυρίως δια της πεπτικής οδού και οι κυριότεροι τρόποι μετάδοσης, είναι ο ραντισμός φρούτων και λαχανικών με μολυσμένο νερό και φυσικά το ίδιο το νερό».

Ιδού κάποιες επιπλέον ενδιαφέρουσες σκέψεις και συμπτώσεις: «μετά την επιμόλυνση, ο τυφοειδής πυρετός έχει κύκλο επώασης (άνευ συμπτωμάτων) 15-20 ημερών». Αυτό αποκλείει το ενδεχόμενο, η επαφή του Αλέξανδρου με τον βάκιλο του τυφοειδούς πυρετού, να έγινε στην τριήμερη περιπλάνησή του στους βάλτους της Βαβυλώνας, αφού δεν μεσολαβεί καθόλου χρόνος επώασης. Απαλλάσσει επίσης και τον ίδιο τον Μήδιο (τον οινοχόο) από την υποψία του δηλητηριασμού, την ίδια εκείνη μέρα της επίσκεψης του Αλέξανδρου σπίτι του, αφού κανένα μολυσματικό υλικό δεν παρουσιάζει αμέσως πυρετό και ο Αλέξανδρος πριν από την επίσκεψη του σ’ αυτόν, είχε ήδη ελαφρό πυρετό στον λουτρώνα του.
Μάλιστα απλοποιώντας έτι τα πράγματα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ακόμα και το νερό του λουτρώνα, το οποίο συχνά εισχωρεί στο στόμα των λουομένων, θα μπορούσε να είναι η εστία της μόλυνσης του Αλέξανδρου, αν κάποιος με προχωρημένη επίγνωση μαγγανείας φρόντιζε να μολύνει το νερό αυτό με μικρές ποσότητες κατάλληλου υλικού!
«Ο τυφοειδής πυρετός μετά την εκδήλωσή του (δηλαδή μετά την ασυμπτωματική περίοδο των 20 ημερών) έχει κύκλο κορύφωσης 10-15 ημερών». Πράγματι, ο Μακεδόνας αυτοκράτορας πέθανε εμπύρετος μέσα στα χρονικά περιθώρια της κορύφωσης του κύκλου της μολυσματικής νόσου!
Ο Αλέξανδρος πέθανε το καλοκαίρι στις 13 Ιουνίου 323 π.Χ. Και αυτό ακόμα το στοιχείο, ταιριάζει απολύτως με την εκδοχή του τυφοειδούς πυρετού: «η έξαρση της νόσου παρατηρείται του ζεστούς μήνες του καλοκαιριού».[28]
Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε υποφέροντας καρτερικά τα φρικτά συμπτώματα του εμπύρετου αφανισμού. Οι στρατιώτες του πέρασαν όλοι από μπροστά του για να αποχαιρετήσουν στερνή φορά τον κατάκοιτο ηγέτη τους, που ακόμα και στην προθανάτια εξουθένωσή του, βρήκε το κουράγιο να τους αποχαιρετήσει μ’ ένα ανεπαίσθητο κούνημα των οφθαλμών και της κεφαλής!
Έφυγε καρφωμένος απ’ την θανατηφόρα σφήνα του δόλου, σαν άλλος Προμηθέας, αφήνοντας πίσω του τεράστιες πολιτισμικές επιρροές σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο! Κανείς δεν έκανε σκοπό της ζωής του την ανακάλυψη των ενόχων! Κανείς δεν ορκίσθηκε να εκδικηθεί[29] τον θάνατό του! Γατί; Διότι μάλλον αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων της ιστορίας, να συνοδεύονται και να τιμώνται από ανάξιους!
Η αντιπαλογνωσία δεν λειτούργησε.

Είκοσι τρεις αιώνες τώρα, στον Καύκασο της παγερής ιστορικής μας αδιαφορίας, μια στοιχειωμένη σφίγκα, κρατάει άλυτο αυτό το αίνιγμα του ανεκδίκητου θανάτου! Είναι λοιπόν πολύ πιθανό, τα αόρατο χέρι της μαγγανείας, με σχετική ευκολία να παραμέρισε απ’ το ιστορικό προσκήνιο τον σημαντικότερο άνδρα της παγκόσμιας ιστορίας!
Αν η υπόθεση αυτή είναι σωστή, τότε κάποιοι είχαν κάθε λόγο να συγχαίρουν εαυτούς και αλλήλους, για την απίστευτη επιτυχία των κινήσεών τους! Και βέβαια θα είχαν κάθε λόγο να ξεκαρδίζονται στα γέλια, αφού… οι αναρίθμητοι ηλίθιοι της γης, όχι μόνο δεν θα τους κατηγορούσαν ποτέ για το παραμικρό, αλλά επιπλέον… θα τους θαύμαζαν και από πάνω, για την απίστευτη ακρίβεια των προβλέψεών τους!
Τελικά, μεταξύ θαυμασμού και απορίας, αναρωτιέται κανείς αν ο διαχρονικός δόλος, με το θρησκευτικό του προσωπείο, μπορεί, αόρατος και αστιγμάτιστος να εξοντώνει ηγέτες του ύψους και των ιστορικών διαστάσεων ενός Αλεξάνδρου, ανακόπτοντας σημαντικότατες πανανθρώπινης σημασίας εξελίξεις… και ταυτόχρονα καταφέρνει χιλιετίες τώρα να παραμένει όχι μόνο ακατηγόρητος αλλά και ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της αρετής, της ηθικής και της σωτηρίας των ψυχών μας… μήπως κάποια πνευματική μας πάθηση, κάνει εξαιρετικά δύσκολη την αναμέτρηση μας μαζί του;
Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουμε ότι την απόλυτη αυτή άνεση διαφυγής απ’ τις ιστορικές τους ευθύνες, την προσφέρουμε εμείς στους διαχρονικούς Χαλδαίους ιερείς, επειδή χιλιετίες τώρα, μόνοι μας αχρηστεύουμε την ευθυκρισία μας, με το μεθυστικό κρασί της χαλδαιικής θεολογίας; Τα ετοιμόρροπα ιστορικά τους άλλοθι θα ισχύουν όσο καιρό εμείς θα έχουμε ψυχική εξάρτηση από τα θεολογικά τους παραμύθια!
Μήπως η πνευματική μας εξάρτηση, δεν απέκτησε ποτέ τα εφόδια αναγνώρισης και απομόνωσης του δόλου; Ή μήπως έχουμε μπροστά μας τους εκπληκτικότερους θεατρίνους όλων των εποχών! Μια διαχρονική σχολή κοινωνικού θεάτρου, με ταλαντούχους σεναριογράφους, εκπληκτικούς σκηνοθέτες και χαρισματικούς ερμηνευτές; Μήπως, αντί τους θρησκευτικούς εφησυχασμούς και το μάταιο κυνήγι της “αρετής”, οι δάσκαλοι και οι γονείς, θα έπρεπε να μας διδάσκουν την ανατομία του δόλου και τις τέχνες της αντιπαλογνωσίας και της αντιπανουργίας;

Επειδή όμως όλα αυτά μας προβλημάτισαν λίγο και μας μελαγχόλησαν, ας ξεκουραστούμε με έναν σχετικό, ευφυέστατο και απολύτως προφητικό μύθο του Αισώπου: «Κάποτε ένα κουνούπι πήγε μπροστά σ’ ένα λιοντάρι και του λέει: όχι μόνο δεν σε φοβάμαι, αλλ’ ούτε καν είσαι δυνατότερός μου. Άλλωστε τι παραπάνω είναι η δύναμή σου απ’ το να ξεσκίζεις με τα νύχια σου και να δαγκώνεις με τα δόντια σου; Αυτό ακόμα και μια γυναίκα το κάνει μαλώνοντας με τον άνδρα. Εγώ λοιπόν είμαι πολύ δυνατότερό σου και όποτε θέλεις μπορούμε να έλθουμε σε πόλεμο! Και σαλπίζοντας ο κώνωψ ρίχτηκε στο λιοντάρι και του ‘δάγκωσε’ (τσίμπησε) το τρυφερό μέρος γύρω απ’ τα ρουθούνια. Το λιοντάρι ξεσκιζόταν με τα ίδια του τα νύχια ώσπου αγανάκτησε. Ο δε κώνωψ νικώντας έτσι το λιοντάρι, πέταξε σαλπίζοντας τον επινίκιο, αλλά πιάστηκε στον ιστό μιας αράχνης. Λίγο πριν καταφαγωθεί απ’ την αράχνη έλεγε κλαίγοντας πως αν και τεράστιους αντιπάλους κατέβαλε, τελικά θα καταφαγωθεί από ένα ευτελέστατο ζώο όπως η αράχνη»! Αισώπου μύθοι «Κώνωψ και λέων» 267
Κάποιοι λοιπόν δεν πρέπει καθόλου να αναρωτιόνται αν υπήρχαν περιθώρια αντίδρασης του Αλεξάνδρου στις απειλές των Χαλδαίων. Το παράδοξο στην περίπτωσή του είναι, το γιατί δεν τους “αχρήστευσε” πάραυτα. Αν ο Αλέξανδρος στο νου και στην ψυχή, ήταν οδυσσειακός και όχι αχιλλεϊκός τότε οι “αλεπούδες” στην Βαβυλώνα θα ήταν δυο! Αν οι χρησμοί της χαλδαιικής αλεπούς πρότειναν κάτι δόλιο, τότε κάποια ανάλογη αντιπανουργία θα είχε ευθέως να αντιπροτείνει και η πανούργα οδυσσειακής αλεπού!
Ο Αλέξανδρος έπρεπε να προστατευθεί! Όμως κανείς δεν βοήθησε τον Αλέξανδρο να απαλλαγεί απ’ τον χαλδαιικό δόλο, πετώντας τον στα δίχτυα της “αράχνης”! Ο δόλος δεν είναι ανίκητος! Υπάρχει και ο παγιδευτής δόλου, δηλαδή το δίχτυ της αράχνης… που δυστυχώς παρέμεινε πεταμένο και αναξιοποίητο απ’ την αχιλλεϊκή ιστορία των Ελλήνων! Δυστυχώς το οδυσσειακό αντιπανουργείν ουδέποτε συμμετείχε σοβαρά στην διαμόρφωση της άμυνας και των λοιπών ιστορικών υποψιασμών των Ελλήνων!
Στην Βαβυλώνα λοιπόν, στο πραγματικό θέατρο της ιστορίας, δεν αντάμωσαν δύο ισάξιοι αντίπαλοι, αλλά η πανούργα αλεπού και το ξεχασμένο στις δόξες και την δύναμή του απροστάτευτο λιοντάρι!
Το προφητικό δε σκέλος της παροιμίας του Αισώπου είναι, ότι για να συλληφθεί ο κουνουποειδής, μικροσκοπικός, σχεδόν αόρατος, αλλά και δηλητηριώδης δόλος, πρέπει κάποτε να στηθεί επιμελώς, το αραχνοΰφαντο δίχτυ ή “δίκτυο” της μεθοδικής έρευνας και σύλληψης του ιστορικού δόλου!
Το “δίχτυ” αυτό θα ήταν το καλύτερο όπλο αντιπαλογνωσίας, γιατί θα σάρωνε προσεκτικά τα ιστορικά και μυθολογικά αρχεία των αντιπάλων, αποκαλύπτοντας τα πεπραγμένα και τις καταχθόνιες προθέσεις του! Ένας ολόκληρος κόσμος δόλου και μαγγανείας, θα πιανόταν απο τις λεπτομέρειες του στα δίχτυα του τυπικού υποψιασμού και της ανάλυσης, και θα μας έβγαζε έγκαιρος απο τον λήθαργο του εφησυχασμού!
Θα καταλαβαίναμε εγκαίρως ότι οι σημαντικότερες μάχες κρίθηκαν απ’ την χρίση του δόλου και της μαγγανείας και όχι απ’ την παραγωγή και τον δυναμισμό του πολιτισμού ή την αποτελεσματικότητα των φανερών οπλών!

Προσέξτε λοιπόν τι γράφει ο Ιουδαίος ιστορικός Φίλωνας για τους δύο αυτούς διαφορετικούς τρόπους μαχών: «Άλλοι με ξίφη, δόρατα, βέλη, λίθους ή ξύλα και άλλα παρόμοια όπλα, σηκώνονται για να χτυπήσουν, χωρίς να έχουν προμελετήσει… χρησιμοποιώντας τον θυμό περισσότερο από τον υπολογισμό…
Υπάρχουν όμως και άλλοι πονηρότεροι, οι μάγοι και οι φαρμακευτές, που σχολή επιθέσεων με τέχνες και μηχανές πολύτροπες εφευρίσκουν για να προκαλέσουν σύμφορες. Αυτοί οι φαρμακευτές (δηλητηριαστές) και οι φαρμακεύτριες (δηλητηριάστριες) ούτε μια μέρα, ούτε καν μια ώρα δεν πρέπει να ζουν αν συλληφθούν…
Απ’ αυτούς δεν είναι εύκολο να φυλαχτείς γιατί δεν είναι εύκολο να γνωρίζει κανείς τα τεχνάσματά τους… Αυτός που σκοτώνει με ξίφος ή άλλο φανερό όπλο, φονεύει λίγους σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως με θανατηφόρα δηλητήρια και κρυφά σκευωρώντας τις επιθέσεις, σκοτώνουν μύριους ανύποπτους, αναμειγνύοντας κρυφά τα δηλητήρια με τα τρόφιμα και τα ποτά… έτσι λοιπόν την τροφή την αιτία της ζωής, με τις φθοροποιές τους μεταβολές (μαγγανείες) σε πανωλεθρία μεταβάλουν…
Κάποιοι μάλιστα που γλιτώνουν τον θάνατο, δεν γλιτώνουν απ’ τις αρρώστιες! Γιατί ο θάνατος θα ήταν προτιμότερος από τέτοιου είδους δυσίατες και αθεράπευτες αρρώστιες που προκαλούν μέχρι και παραφροσύνη αφού καταντούν τον άνθρωπο σαν ζώο και μόνο τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά παραμένουν ανθρώπινα!
Αυτή είναι μια αληθινή μαγική επιστήμη (τέχνη) που μέσα απ’ τα της φύσεως έργα (τις δυνάμεις της φύσεως) μεγαλύτερα κι απ’ την φαντασία κατορθώνει αποτελέσματα! Είναι δε αυτή η τέχνη σεβαστή και εξασκείται όχι μόνο από απλούς ανθρώπους αλλά και από βασιλείς, όπως των Περσών που δεν μπορούν να καταλάβουν το αξίωμα τους αν δεν εξοικειωθούν πρώτα μ’ αυτές τις τέχνες.
Υπάρχει και ένα παρακλάδι αυτής της μαγείας… που μεταχειρίζονται γυναίκες, φίλτρα και ανδράποδα και τους άπλαστους, άκακους και ηθικούς εξαπατούν και αγκιστρεύουν (ψαρεύουν) μέχρι να τους βρουν τρομερές σύμφορες. Στις παγίδες τους έπεσαν πολυπληθείς ομάδες ανθρώπων…
Όπως λοιπόν τους σκορπιούς και τα αλλά δηλητηριώδη, πριν μας δαγκώσουν και γενικότερα πριν μας επιτεθούν, μόνο που τα αντικρίζουμε αμέσως τα σκοτώνουμε για να προφυλαχθούμε απ’ την κακία που υπάρχει μέσα τους, με τον ίδιο τρόπο αξίζει να τιμωρούμε και τους ανθρώπους αυτούς που αν και ευνοήθηκαν από την τύχη να γίνουν λογικοί άνθρωποι, αυτοί με συμπεριφορά που ξεπερνά ακόμα και τα αγριότερα θηρία και με μοναδική ηδονή την ευχαρίστηση να βλάπτουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν»! Φίλων ο Ιουδαίος (25 π.Χ.- 40 μ.Χ.) Κατά ανδροφόνων και πάσης βίας 3.92.1 – 3.102.1
Δείτε στο παραπάνω κείμενο, πόσα εκπληκτικά πράγματα ομολογούνται αβίαστα, απ’ τον Ιουδαίο Ραββίνο και ιστορικό Φίλωνα, απ’ αυτά που με τόσο κόπο έφερε στην επιφάνεια, (απελπιστικά πολλούς αιώνες μετά), αυτή η έρευνα, και θα καταλάβετε ότι δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή μας η έρευνα δικαιώνεται στις βασικές της επισημάνσεις με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο!

Μ. Καλόπουλος
………………………

Η ολοκληρωμένη εκδοχή της παραπάνω άποψης που περιγράφηκε απο τον κ. Μιχάλη Καλόπουλο, με πλείστες λεπτομέρειες αλλά και αναφορές που στοιχειοθετούν πλήρως την υπόθεση αυτή, βρίσκεται στο βιβλίο του ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

………………………………………………..
………………………………………………..

Παραπομπές:
[1] Πλούταρχος: «Αλέξανδρος» 19.4.
[2] Πλούταρχος: «Αλέξανδρος» 77.2-5.
[3] Περί του στρατηγού Αντίπατρου, που ο Αλέξανδρος άφησε πίσω του ως διοικητή της Ευρώπης διαβάζουμε: «η έχθρα μεταξύ Ολυμπιάδος και Αντίπατρου ολοένα μεγάλωνε ο δε Αλέξανδρος δεν ήθελε να δυσαρεστήσει την μητέρα του, έτσι ο Αντίπατρος έλαβε πολλές φορές ενδείξεις αυτής της εχθρότητάς του προς αυτόν. Έτσι (αυτό είναι το σενάριο ενοχοποίησης) με την βοήθεια του γιού του Ιόλλα που ήταν ένας απ’ τους οινοχόους του Αλεξάνδρου, τον δηλητηρίασε. Πολλοί ιστορικοί δεν τόλμησαν να γράψουν για αυτήν την δηλητηρίαση. Τον Αντίπατρο διεδέχθη ο γιος του Κάσσανδρος, που σκότωσε την Ολυμπιάδα και την πέταξε άταφη και ανοικοδόμησε την Θήβα που ο Αλέξανδρος κατέσκαψε». Διόδ. Σικελιώτης 17.118.
[4] Την πιθανότητα ενοχής του αποκρούει ο Αρριανός και άλλοι αργότερα ιστορικοί. Ο Κάσσανδρος είναι αυτός, που μετά τον θάνατό του, παρήγγειλε ένα απ’ τά πλέον φημισμένα ζωγραφικά έργα της αρχαιότητας, με τον Αλέξανδρο να καταδιώκει τον Δαρείο.
[5] Στην μάχη του Γρανικού (Μάιος του 334 π.Χ.), αντιπαρατέθησαν: Έλληνες: 30.000 πεζοί και 5.000 Ιππείς. Πέρσες 20.000 Ιππείς και 20.000 πεζοί, οι περισσότεροι Έλληνες μισθοφόροι! Η Περσική φρουρά διαλύθηκε και ελάχιστοι των Περσών διεσώθησαν.
[6] Στην μάχη της Ισσού (333 π.Χ.) αντιπαρατέθησαν, Πέρσες, (κατά τον Πλούταρχο και τον Αρριανό) 1.000.000, κατά τον Διοδ. Σικελιώτη) 800.000 πεζοί, 30.000 Έλληνες μισθοφόροι, άγνωστος αριθμός Ιππέων και 200 δρεπανοφόρα άρματα. Μακεδόνες: 23.500 πεζοί και 5.100 Ιππείς. Αποτέλεσμα: «100.000 βάρβαροι σκοτώθηκαν και όχι λιγότεροι από 10.000 ιππείς, από δε τους Μακεδόνες σκοτώθηκαν 300 πεζοί και περί τους 150 ιππείς» Διοδ. Σικελιώτης Αλεξ. 17.36.6.
[7] Στην μάχη κοντά στα Γαυγάμηλα (Σεπτέμβριος 331 π.Χ.) αντιπαρατέθησαν, Πέρσες: 800.000 έως 1.000.000 πεζοί, 40.000 ιππείς και 100 δρεπανοφόρα άρματα. Μακεδόνες: 40.000 πεζοί, 7.000 ιππείς. Η συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Περσών, ανάγκασε τον Παρμενίωνα να ζητήσει να τους χτυπήσουν νύχτα και ο Αλέξανδρος του απάντησε λακωνικά: «ου κλέπτω την νίκη» Αποτέλεσμα: Νίκη των Μακεδόνων με 90.000 Πέρσες νεκρούς και μόνο 500 Μακεδόνες!
[8] Πρόκειται για εξελληνισμένο τίτλο Βηλ-φάντη που σημαίνει ο Ιεροφάντης του Βήλ.
[9] «Ταραχώδης γενόμενος και περίφοβος την διάνοιαν» Πλούταρχ. Αλέξανδρος 75.1
[10] Ονομαστός φιλόσοφος από τα Άβδηρα της σχολής του Δημοκρίτου, από πολλούς θεωρείται κόλακας περισσότερο παρά ικανός σύμβουλος του Αλεξάνδρου. Επονομαζόταν και Ανάξαρχος ο Ευδαιμονικός, διότι κανόνα του βίου του είχε το «απαθώς και αταράχως ζην». Πολλοί θεωρούν ότι: «το ήθος αυτού (του Αλεξάνδρου) κατέστησε χαυνότερον και παρανομώτερον». Περί των φιλοσοφικών του θέσεων γνωρίζουμε ότι: «ο Ανάξαρχος, κανένα κριτήριο της αληθείας δεν παραδεχόταν τα δε όντα αποτέλεσμα σκηνογραφίας, ονείρων και μανίας θεωρούσε. Σε αντίθεση με τους φυσικούς φιλοσόφους, από Θαλή, που πρώτοι την περί κριτηρίου σκέψη εισηγήθηκαν, τις αισθήσεις ως ανάξιες πίστης ανακήρυξαν και τον λόγο τελικό κριτή της αληθείας κατέστησαν». Σέξτος Εμπειρικός «προς λογικούς Α΄» 7.88-89.
[11] Για την πραγματικά απίστευτη ποικιλία ορυκτών, φυτικών πτωματικών και μολυσματικών υλικών της δηλητηριοχρησίας των μάγων, θα χρειαστεί ίσως να διαβάσει κανείς το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο: ο ένοπλος δόλος.
[12] Να πώς ορίζεται στην προκειμένη περίπτωση η σοφία στη Βίβλο: «μωροί οι άρχοντές σας και ξεμωραμένοι οι σοφοί σύμβουλοι του βασιλέως. Εσείς που λέτε πως είστε απόγονοι σοφών και αρχαίων βασιλέων. Πού είναι λοιπόν οι σοφοί σας; Ας αναγγείλουν (αν μπορούν) και ας βρουν (ας ανακαλύψουν) τι έχει αποφασίσει ο Κύριος (ο βιβλικός θεός) κατά (του βασιλέως ή της χώρας σας)»!!! Ησαΐας 19.12. Η σοφία λοιπόν κατά τους βιβλικούς προφήτες, ήταν κάτι πολύ πρακτικό, όχι να ξεστομίζεις καθησυχαστικές μεγαλοστομίες, αλλά να ανακαλύπτεις εγκαίρως τα σχέδια των αντιπάλων σου! Κι αυτό απ’ την εποχή του Ιωσήφ (Ο΄Γεν.42.9-34) του Μωυσή (Εξοδ.4.19) και του Ιησού του Ναυή (2.1) γινόταν με κατασκόπους! Η εχθρογνωσία ή αλλιώς η αντιπαλογνωσία ήταν κι εδώ το πραγματικό ζητούμενο!
[13] Ο όρος «αντιπανουργείν» απαντάται στα Σχολ.στον Όμηρο 3.325.1 και συνδέεται με την ομηρική λέξη: «άψ ορόων» ή «άψορρος»! Λέξη που σημαίνει: οπισθόρμιτος, (άψ: πίσω + όρω: ορμώ), αυτός που κινείται προς τα πίσω. Ο Όμηρος μας περιγράφει μια σπάνια οδυσσειακή στιγμή, όπου η οπισθόδρομη περίσκεψη γεννιέται: «Μα πές μου (ρώτησε ο Κύκλωπας τον Οδυσσέα) έτσι για να ξέρω, που έκρυψες το καλοφτιαγμένο σου καράβι;» Ο Οδυσσέας τρόμαξε στην σκέψη ότι ο Κύκλωπας θα τσάκιζε το καράβι τους και θα παρέμεναν στο νησί του τροφή του τέρατος. Και ο ανεπανάληπτος Όμηρος γράφει: «εμέ δε ου λάθεν ειδότα πολλά, αλλά μιν άψορρον προσέφην δολίοισ’ επέεσσιν» Οδ. Ι. 282. Δηλαδή: «κι εγώ (ο Οδυσσέας) που δεν λάθεψα γιατί είδα (γνώρισα) πολλά, με οπισθόρμητα του απάντησα δόλια λόγια, το καράβι μου το τσάκισε ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας»! Απ’ την ομηρική λοιπόν εποχή, η οπισθόρμηση του νου, ή οπισθόρμητος σκέψη, συνδέεται αριστουργηματικά με την αντιδόλια (οδυσσειακή) συμπεριφορά!
[14] Οι θεοί Ζευς και Απόλλων ήταν θεοί αποτρόπαιοι δηλαδή τα κακά αποτρέποντες.
[15] «Τους δε ταις ευρησιλογίαις κατασοφιζομένους… εβλασφήμει».
[16] Πλούταρχος Αλέξανδρος 47.6.1. και Διοδ. Σικελιώτης 17.108.1
[17] Οι όρκοι εκδίκησης, ήταν ένα φοβερό όπλο εγκλωβισμού των εξελίξεων σε συγκεκριμένη συναισθηματική στιγμή. Συνήθως συνοδευόταν από σκληρές κατάρες και συνέπειες για τους επίορκους. Ο όρκος λοιπόν μπορούσε να οπλίσει το χέρι ενός ανθρώπου, ακόμα και στην περίπτωση που τα αισθήματά του είχαν διαφοροποιηθεί από την στιγμή του όρκου! «Όταν άνθρωπος κάνει ευχή ή ομόσει όρκον, ώστε να δέσει την ψυχήν αυτού με δεσμόν δεν θέλει παραβεί τον όρκον αυτού, θέλει κάνει κατά πάντα όσα εξήλθαν εκ του στόματος αυτού» Αριθμοί. 30.2. Ο όρκος της Ιουδίθ, καθώς κατεβαίνει να εξαπατήσει ερωτικά και μετά να σκοτώσει τον στρατηγό Ολοφέρνη είναι εκπληκτικός: «Κύριε δώσε εις το χέρι εμού της χήρας να πράξω αυτό το μεγάλο έργο… με τα απατηλά λόγια που θα βγουν από το χείλη μου. Ω θεέ των πατέρων μου, θεέ της κληρονομιάς του Ισραήλ… δώσε εις τον στόμα μου λόγια απατηλά εις όλεθρο και καταστροφή αυτών» Ιουδίθ 9.13-14. Γνωρίζουμε ότι ακολούθησε ένα σεξουαλικό ντελίριο και μετά ο στρατηγός χάνει το κεφάλι του απ’ το ίδιο το χέρι της γλυκύτατης Ιουδίθ! Βλ. ο Ένοπλος δόλος. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να αποκλείσει τις κόρες του Δαρείου από την κακή τύχη του Αλέξανδρου και του Ηφαιστίωνα.
[18] «10.000 ημίονοι και 5.000 καμήλες χρειάσθηκαν για να μεταφερθούν» Πλούτ. Αλεξ. 37.4.
[19] Μια τέτοια φωτεινή εξαίρεση, είναι το βιβλίο του Παντελή Τσαούσογλου: «Αλέξανδρος, ποιοι τον δηλητηρίασαν;» όπου ως πιθανοί εκτελεστές του Αλεξάνδρου καταγγέλλονται οι Χαλδαίοι.
[20] «Όταν ο Αλέξανδρος εισήλθε στην Βαβυλώνα τα ιερά διέταξε να ανοικοδομήσουν που ο Ξέρξης κατέστρεψε, και του Βήλου το ιερό τον οποίο θεό ιδιαιτέρως τιμούν οι Βαβυλώνιοι». Αρριανός Αλεξάνδρου Αναβάσεως 3.16.4.
[21] Η λέξη νοσοποίω (με ένα σίγμα) σημαίνει δημιουργώ ασθένειες! Με δύο σίγμα όμως νο(σσ)οποιώ ή ν(ε)οσσοποιώ σημαίνει: νεοσσούς ποιώ, δηλαδή εκκολάπτω! Όμως ο νεοσσός: «επί ορνίθων αναφέρεται»! Οι σκαντζόχοιροι όμως είναι θηλαστικά, ζωοτόκα δεν γεννούν και δεν κλωσούν αυγά..!
[22] Όποιος, μετά απ’ αυτό το εδάφιο, εξακολουθεί να ονομάζει το βιβλίο αυτό θεόπνευστο, μας οφείλει μάλλον μια σοβαρή εξήγηση… για τα συντριμμένα κεφαλάκια των μωρών στο βράχο! Ποιός αμφιβάλει σήμερα πως ένας τέτοιος μακαρισμός-ευχή όταν βγει από τα χείλη προφήτη και γραφτεί φαρδιά πλατιά στο ιερό βιβλίο της θρησκείας του, αποτελεί πλέον ρητή εντολή προς εκπλήρωση;
[23] Κορυφαία διάψευση δήθεν προφητειών, είναι η διαχρονικά ακμάζουσα αν και καταραμένη Κρήτη: «ακατοίκητη θα μείνει η Γάζα (κατοικείται μέχρι σήμερα) και έρημη η Ασκαλών… Αλίμονό σας Κρήτες που κατοικείτε την παραλία (της Παλαιστίνης), λόγος Κυρίου είναι εναντίον σας, θα αφανίσω (τον τόπο της καταγωγής σας) και θα κάνω την Κρήτη βοσκή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων» Σοφονίας 2.4-6.
[24] Ο Αβραάμ ήταν Χαλδαίος: Γεν.11.31. Οι Χαναναίοι έλεγαν: «ο λαός αυτός είναι απόγονοι χαλδαίων» Ιουδίθ 5.6. Βλέπε επίσης: Πράξεις αποστόλων.7.4.
[25] Τις πληροφορίες αυτές του Λευίτη ιστορικού Φλάβιου Ιώσηπου διέσωσε ο Γ. Μοναχός Χρονογράφος: «ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» 95.20 έως 98.5 και 110.141.2 έως 110.144.23. Λεπτομέριες Βλέπε: «Αβραάμ ο μάγος» σελ.60-67!
[26] «Γιατί κλέψατε το κόνδυ (ποτήρι) το αργυρό με το οποίο ο Κύριός μου (ο Ιωσήφ) πίνει και οιωνισμούς οιωνίζεται σ’ αυτό;» Ο΄ Γεν. 44.1-15.
[27] Ήδη από το πρώτο βιβλίο της σειράς υποπτευθήκαμε χρήση μολυσματικών υλικών. Στο δεύτερο όμως βιβλίο της σειράς, οι ενδείξεις χρήσης μολυσματικών όπλων, είναι συντριπτικές. Μαζικός χαμός δεκάδων χιλιάδων αντίπαλων, με ελάχιστους υπερασπιστές σε αμυντικούς κυρίως πολέμους και σχεδόν πάντα με υδατο-μαγγανείες!
Ίσως οι συνολικές καταγγελίες μου για την ωμή χρήση δηλητηρίων στη Βίβλο, να φαίνονται κάπως υπερβολικές. Εσχάτως ομως, είχα την χαρά της απόλυτης δικαίωσής μου… κάτι που πραγματικά δεν πίστευα ότι θα προλάβω να ζήσω!
Πρόκειται για ένα βιβλίο μιας Αμερικανίδας συγγραφέως Adrienne Mayor με ειδικότητα στην πρώιμη ιστορία των επιστημών, που ούτε λίγο ούτε πολύ, μας αποκαλύπτει ως αληθινή, όλη αυτή την αθλιότητα των δηλητηρίων, στην παγκόσμια πλέον ιστορία, και επιβεβαιώνει κατά γράμμα, όλα όσα εγώ κατήγγειλα ειδικά για την Βίβλο προ 15ετιας! Είναι πράγματι εκπληκτικό!
Το βιβλίο της έχει τον τίτλο: «Greek Fire, Poison Arrows & Scorpion Bombς» 2003
Στα ελληνικά μεταφράστηκε το 2006 με τον τίτλο: «Υγρό Πυρ δηλητηριώδη βέλη & σκορπιοί-βόμβες, βιολογικά και χημικά όπλα στον αρχαίο κόσμο» εκδόσεις Ενάλιος.
Συστήνω ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες μου το βιβλίο αυτό, για να διαπιστώσουν πέραν πάσης αμφιβολίας, πως όσα καταγγέλλω στα βιβλία μου, τελικά επιβεβαιώνονται απολύτως, λίγα μόλις χρόνια μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου μου.
[28] Αραβαντινός Α. «Ειδική νοσολογία και θεραπευτική».
[29] Στο ναό του Άμμωνα στην όαση Σίουα, ο Αλέξανδρος ρώτησε: «έχω τιμωρήσει όλους τους δολοφόνους του πατέρα μου ή υπάρχουν κάποιοι που διέφυγαν»! Διοδ. Σικελ. 17.51.2. Για τον Αλέξανδρο η δίκαια ανταπόδοση ήταν συνώνυμη με την τάξη του κόσμου! Το ίδιο ακριβώς κίνητρο, φαίνεται να ώθησε τον Αλέξανδρο στην εκστρατεία κατά των Περσών.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!
ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΑΝ ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!!

ΈΝΑ ΚΕΊΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΆΣΟΥΝ ΌΛΟΙ!!!ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΕ ΈΝΑ ΦΑΝΑΤΙΚΌ ΑΝΑΓΝΏΣΤΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΊΔΑΣ ΜΕ ΤΟ ΨΕΥΔΏΝΥΜΟ “ΤΗΝΙΑΚΌΣ” ΈΡΡΩΣΟ ΦΙΛΕ!!!

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Το ελληνικό ρήμα ΕΧΩ δεν έχει τύχει ενδελεχούς μελέτης. Στην αρχαιότητα, εκτός του κατέχω εσήμαινε και ΤΕΙΝΩ και αυτή είναι μία του έννοια η οποία ναι μεν δεν ισχύει σήμερα, ωστόσο, υφίσταται ως συνθετικό άλλων λέξεων.
Αυτό φαίνεται παράξενο αλλά δίνει λύσι σε λέξεις όπως το ΕΞΕΧΩ που σημαίνει τείνω προς τα έξω… ΕΣΟΧΗ λοιπόν αντιστοίχως σημαίνει ότι τείνει προς τα μέσα.
ΥΠΕΡΕΧΩ σημαίνει τείνω υπέρ ή ξεπερνώ και ΠΡΟΣΕΧΩ σημαίνει τείνω την ενέργειά μου προς κάποιο συγκεκριμένο σημείο.
Αυτά εξηγούν την πολύ σημαντική λέξι ΕΥΧΗ=ΕΥ-ΕΧΩ, η οποία σημαίνει κατά λέξιν ΤΕΙΝΩ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ…
Όταν λοιπόν δίνουμε σε κάποιον μία ευχή, ουσιαστικά εννοούμε ΝΑ ΤΕΙΝΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ… οπότε το ΓΕΙΑ ΣΟΥ σημαίνει ΝΑ ΤΕΙΝΗΣ ΠΡΟΣ ΑΚΡΑΣ ΥΓΕΙΑΣ και το ΧΑΙΡΕΤΕ σημαίνει να ΤΕΙΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΑΡΑ Ή ΝΑ ΤΕΙΝΗΣ ΝΑ ΛΑΒΗΣ ΚΑΘΕ ΧΑΡΙ.
Γεγονός είναι ότι προσλαμβάνουμε ερεθίσματα μέσω των 5 αιθήσεων. Βλέπουμε, ακούμε, μυρίζουμε, ακουμπάμε, γευόμαστε και ακολούθως ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί της ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ και των συναισθημάτων. Τα ερεθίσματα μετουσιώνονται σε συναισθήματα τα οποία πλημμυρίζουν τον νου. Αυτά τα συναισθήματα, σε γενικές γραμμές είναι δύο ειδών… θετικά ή αρνητικά. Στα αρνητικά ανήκουν η ζήλεια, ο φθόνος, το μίσος, η δειλία, η δουλοφροσύνη, η αυτολύπησι, η θυματοποίησι, ο οίκτος, η δουλοπρέπεια κλπ κλπ ενω στα θετικά ανήκουν η γενναιότης, η ανδρεία, η αξιοπρέπεια, η εν μέτρω υπερηφάνεια, ο εν μέτρω εγωισμός, η αγάπη, η φιλότης, ο έρως κλπ κλπ
Οι ΜΟΥΣΕΣ λοιπόν, ως υγρές ενέργειες, είναι οι ενέργειες οι οποίες συνεργούσης της ΜΝΗΜΗΣ, δημιουργούν στον άνθρωπο τα θετικά, εξυψωτικά εκείνα συναισθήματα τα οποία, στο επόμενο επίπεδο θα οδηγήσουν σε ΝΟΗΣΙ και πλήρη εκλογίκευσι του συναισθήματος. Πότε όμως; Όταν το συναίσθημα τιθασευθή, περιορισθή και αφήσει τον νου να αναλάβη τα ηνία των πράξεων. Αυτός είναι ο ρόλος του λεγομένου ΔΙΟΝΥΣΟΥ.
Επομένως, επιθυμητό για τον νοήμονα άνθρωπο είναι να προσπαθή διαρκώς τόσο να τιθασεύη και να εκλογικεύη τα πολυποίκιλα συνεχή συναισθήματά του όσο και να απορρίπτει τα αρνητικά συναισθήματα προς όφελος των θετικών ώστε να ανελιχθή σε ανώτερο επίπεδο λογικής και νοήσεως. Αυτή η διαδικασία είναι εσωτερική. Δηλαδή γίνεται από τον ίδιο τον άνθρωπο ο οποίος πρέπει, αυτοσυγκεντρωμένος, μιλώντας με τον εαυτό του, να βρίσκει την ανελικτική του πορεία με την βοήθεια των πυξίδων τύπου ΜΟΥΣΩΝ-ΔΙΟΝΥΣΟΥ.
Τι σημαίνει όμως η λέξις ΠΡΟΣΕΥΧΗ; Βάσει του ΕΥ-ΕΧΩ σημαίνει να βάλω τον εαυτό μου να προσηλωθή και να τείνη προς το ευ-καλό.
Η ελληνική λέξις ΠΡΟΣΕΥΧΗ προτείνει την απαιτουμένη ανά πάσα στιγμή και απαραίτητη για κάθε λογικό άνθρωπο, προσπάθεια ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ, διεισδύσεως στα άδυτα της ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ και της ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ώστε να σκεφθή, να διορθώση την πορεία του, να επαναπροσδιορίση τις σταθερές του, να αυτο-τονώση το ηθικό του και το σθένος του, να τα “βρη” με τον εαυτό του. Πρόκειται για μεγαλειώδη άκρως νοητική λειτουργία, άνευ της οποίας ο άνθρωπος θα ήταν έρμαιο των αισθητηρίων-των ενστίκτων και των συναισθημάτων.
ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΙ ελληνοτρόπως, γνωρίζουμε να ηρεμούμε τα πάθη, να χαλιναγωγούμε τα ένστικτα, να επιβαλλόμεθα επί των αγρίων ορέξεων, να φέρνουμε ερήνη στον εαυτό μας, να επιστρατεύουμε τις δυνάμεις μας προς επίτευξιν των λογικών στόχων μας, και τελικά γνωρίζουμε τον εαυτό μας με τις δυνάμεις και αδυναμίες του. Ταυτοχρόνως, ερχόμαστε σε εσωτερική ισορροπία και πιθανώς, σε ακραίες και δυνατές στιγμές, ακουμπάμε την αρχή της θεϊκής υπογραφής μέσα μας.
Στην αντιπέρα μεριά η ανατολική έννοια της προσευχής. Όπου ο άνθρωπος, κακομοίρης, ικέτης, θύμα, εξαθλιωμένο γονυπετές κτήνος, ταπεινό άβουλο υποκείμενο, στέκεται ισοπεδωμένος απέναντι στον πανίσχυρο θεό-δυνάστη από τον οποίον δια της ανατολικού τύπου προσευχής επαιτεί λίγο οίκτο, λύπησι, έλεος, κάποια αναγνώρισι, κάποια θέσι στον ήλιο.
Τι κοινό έχει λοιπόν η ελληνική έννοια της προσευχής με την ανατολική; ΚΑΜΜΙΑ.
Ή καλύτερα όση σχέσι έχει ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ από τον ΔΟΥΛΟ κι ο ΕΛΛΗΝΑΣ από τον ΑΝΑΤΟΛΙΤΗ

«Ευγενείς πρωεστώτες και λοιποί κάτοικοι της Πάργας, σας εύχομαι και σας ευλογώ πατρικώς.

Ένας καλός και άγρυπνος ποιμήν χρεωστεί να προφυλάττη πάντοτε τα πρόβατά του από κρυμνούς, βράχους και άγρια θηρία, και τότε τα κερδίζει και τα χαίρεται. Και εγώ λοιπόν ως καλός ποιμήν των λογικών μου προβάτων χρεωστώ να προφυλάττω αυτά πάντοτε από πάσαν βλάβην και και απώλειαν. Και άλλοτε σας έγραψα, και προφορικώς, όταν απέρασα από την πατρίδα σας, ωμίλησα και σας εσυμβούλευσα πνευματικώς και πατρικώς να τραβήξετε χέρι από τους Σουλιώτας, να μην τους δίδετε καμμίαν βοήθειαν, ούτε εις τον τόπο σας να τους δέχησθε, επειδή είναι κακούργοι και φερμανλίδες (= επικηρυγμένοι) από το δοβλέτι, και όποιος δέχεται τοιούτους κακούργους πίπτει και αυτός εις την ιδίαν οργήν του υψηλού δοβλετίου, και εις το τέλος αφανίζεται από το πρόσωπον της γης. Σεις όμως, ή από ανοησίαν σας ή ισχυρογνωμίαν σας ή ξένας κακάς συμβουλάς παρακινούμενοι, δεν εδώκατε ποτέ ακρόασιν και κλίσην εις τας πατρικάς και σωτηριώδεις δια την πατρίδα σας νουθεσίας μου. Ακούτε και ακολουθάτε ως μανθάνω τας συμβουλάς του (αγωνιστή Χριστόφορου) Περραιβού ο οποίος σας απατά, δεν ηξεύρετε ότι αυτός με κάποιον ρήγαν Θεσσαλόν (= Φεραίο) και άλλους μερικούς παρομοίους λογιωτάτους συνεννοημένοι με τους Φραντζέζους εσκόπευον να κάμνουν επανάστασιν κατά του κραταιότατου Σουλτάνου; Αλλ’ο μεγαλοδύναμος θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον, όπου τους έπρεπε, μόνος δε ο Περραιβός εσώθη δια τας ιδικάς σας αμαρτίας λοιπόν, αν θέλητε την σωτηρίαν και ευτυχίαν σας, τραβάτε χέρι ως προείπα, από την φιλίαν των Σουλιωτών και συμβουλάς του Περραιβού, και ζητήσατε το γρηγορότερον την χάριν και σκεπήν του υψηλοτάτου βεζύρη (=Αλή Πασά), την οποίαν ελπίζω να την λάβετε, επειδή, όταν ιδώ την μετάνοιάν σας θέλει προσπέσω εις τα γόνατά του να τον παρακαλέσω να συγχωρήσει τα απερασμένα σφάλματά σας όπου αρνηθήκατε την συμφωνία όπου εκάματε με την υψηλοτητά του, και είμαι βέβαιος ότι δεν θα πέσει κάτω ο ριτζάς μου. Εάν όμως μείνετε αμετανόητοι, καθώς εώς τώρα, τότε ο θεός μέλλει να σας παιδεύσει δια την παρακοήν σας, και το κρίμα των φαμελιών σας ας ήναι εις τον λαιμόν σας και εις τούτον και εις τον άλλον κόσμον. εγώ το πνευματικόν και πατρικόν χρέος το έκαμα, όθεν δεν σας μένει πλέον κανένα παράπονον εναντίον μου και υγιαίνετε.

Ιωάννινα 1801, Ιουλίου 5

Ιερόθεος Μητροπολίτης Ιωαννίνων
και εν Χριστό ευχέτης»

Αυτή η Φωτογραφία είναι από την Μογγολία και το βρήκα στο flicker.com
Απο που βρήκαν οι Μογγόλοι τους Αρχαίο Ελληνικούς Μαιάνδρους και χρησιμοποιούν στις παραδοσιακές τους στολές ;

Δείτε σε αυτήν την φωτογραφία από το flicker.com πάλι εστιατόριο στην Μογγολία με ΜΑΙΑΝΔΡΟΥΣ σε μορφή αγκυλωτού σταυρού αυτά δηλαδή που έχουμε και στην Ακρόπολη

                                                     
Ο Επίκουρος ήταν Αθηναίος, γιος του Νεοκλή, από τον δήμο Γαργηττού, και καταγόταν από το παλιό επιφανές Αθηναϊκό γένος των Φιλαϊδών (Διογ. Λαέρτ. 10,1). Είναι, επομένως, μαζί με τον Πλάτωνα (και τον Σπεύσιππο), ο μόνος Αθηναίος από τους φιλοσόφους της γενιάς του και των δύο προηγούμενων γενεών, ενώ όλοι οι άλλοι ήταν ξένοι. Από αυτό το γεγονός θα πρέπει να επηρεάστηκε πάρα πολύ η στάση και του Επικούρου, όπως και του Πλάτωνος. Γιατί δεν είναι βεβαίως σύμπτωση ότι ο Αθηναίος Πλάτων δεν μπόρεσε ποτέ πια να απαλλαγεί εντελώς από το νεανικό βίωμα της κατάρρευσης της χώρας και του κράτους του και ως το τέλος της ζωής του έμεινε πολιτικά δεσμευμένος -ο Αθηναίος Επίκουρος, πάλι, είχε τις δικές του εμπειρίες από την εξωτερική και την εσωτερική πτώση της Αθήνας από τη μετατροπή του Αθηναϊκού κράτους από υποκείμενο της πολιτικής σε απλό αντικείμενο της πολιτικής άλλων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αποφασιστική αποχώρηση από την πολιτική ήταν η μόνη λογική στάση -ο αλλοδαπός όμως Αριστοτέλης, από την απόσταση του αμέτοχου τελικά παρατηρητή, κατόρθωσε να αναλύσει με νηφαλιότητα τους γενικούς όρους της ανάπτυξης και της παρακμής μιας πολιτείας.

Ο Επίκουρος γεννήθηκε στη Σάμο το 341 π.Χ. Δέκα χρόνια πριν οι Αθηναίοι είχαν αποφασίσει να αντιμετωπίσουν την απειλή της αποστασίας της Σάμου από τη Δεύτερη Ναυτική Συμμαχία στέλνοντας εκεί μεγάλο αριθμό πολιτικά έμπιστων Αθηναίων ως κληρούχων. Ανάμεσα τους ήταν και οι γονείς του Επικούρου. Είχε επίσης τρεις αδελφούς, που αργότερα προσχώρησαν όλοι στη σχολή του. Σε μια επιστολή ανέφερε ο ίδιος ότι άρχισε να φιλοσοφεί στα δεκατέσσερα χρόνια του (Διογ. Λαέρτ. 10,2), έκφραση που δεν είναι εύκολο να ερμηνευθεί. Η δυσπιστία είναι δικαιολογημένη, καθότι διάφορες μαρτυρίες στοιχειοθετούν την υπόθεση ότι ο Επίκουρος συνειδητά προσέδωσε στον εαυτό του το ύφος μορφής αντίπαλης και ανταγωνιστικής προς τον Σωκράτη και των Σωκρατικών. Αυτός ο Σωκράτης τονίζει συνεχώς ότι δεν είχε ποτέ πραγματικά κάποιο δάσκαλο, εκτός αν θεωρηθεί δάσκαλος του ο δελφικός Απόλλων. Για τον Επίκουρο η παρέμβαση ενός θεού δεν συζητείται και γι’ αυτό θα πρόβαλλε πιο κατηγορηματικά ότι είναι αυτοδίδακτος και ότι εντελώς μόνος του άρχισε να οικοδομεί τη φιλοσοφία του στην ηλικία που ο νέος άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να θέσει σε κίνηση τη λογική του. Αντίθετα, γνωρίζουμε ότι πριν ακόμη από τα δεκαοκτώ του χρόνια μετοίκησε από τη Σάμο στην Τέω, όπου τότε ένας πολύ περίεργος άνδρας, ο Ναυσιφάνης, δίδασκε ανάμεσα σε άλλα και φιλοσοφία. Ο Ναυσιφάνης χαρακτήριζε τον εαυτό του ως οπαδό της θεωρίας του Αβδηρίτη Δημοκρίτου (που είχε πεθάνει πριν 70 περίπου χρόνια), αλλά δίδασκε και μαθηματικά και ρητορική επιστήμες που ο Επίκουρος αργότερα τις απέρριψε ως άχρηστες και ασήμαντες (τα κείμενα: Diels-Kranz, Die Vorsokratlker, 75). Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι ο Επίκουρος θα παρουσίαζε ποτέ σοβαρά αυτόν τον άνδρα ως δάσκαλο του στη φιλοσοφία, όπως άλλωστε και τον μαθητή του Πλάτωνος Πάμφιλο, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο, ώστε πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Επίκουρος μόνο μια φορά ανέφερε εν παρόδω ότι στα νιάτα του συνάντησε τον άνδρα. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι αντίπαλοι του Επικούρου συνέλαβαν όλο αυτό το πλέγμα και από τη μια μεριά τον παρουσίαζαν ως μαθητή του ελάχιστα εκτιμώμενου Ναυσιφάνη, από την άλλη δε με μοχθηρία εξέφραζαν τη λύπη τους που ο Επίκουρος έχασε τη μοναδική ευκαιρία να μπει στον κόσμο του Πλάτωνος.

Στα δεκαοκτώ του χρόνια (323 π.Χ.) ο Επίκουρος, ως νομοταγής Αθηναίος, γύρισε στην πατρίδα του για να κάνει σύμφωνα με τον νόμο την εφηβεία του, δηλ. τη στρατιωτική του θητεία. Δεν φαίνεται να ήλθε σε επαφή με καμιά από τις δύο φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας: ο Περίπατος, που τον κακολογούσαν όχι αναίτια για συμπάθεια προς τους Μακεδόνες, κάτω από την πολιτική πίεση είχε αναστείλει τη λειτουργία του και ο Αριστοτέλης είχε φύγει στη Χαλκίδα, όπου η οικογένεια του είχε ένα σπίτι και όπου ήταν εγκατεστημένη μακεδόνικη φρουρά (πέθανε εκεί μετά από μερικούς μήνες). Κεφαλή της Ακαδημίας ήταν ο Ξενοκράτης, όμως μια μεταγενέστερη πληροφορία ότι ο Επίκουρος τον είχε ακούσει είναι πιθανώς σκόπιμο εύρημα, που πρέπει όπως πάντα να αντιμετωπίζεται κριτικά.

Το 322 πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του προσπαθούσαν πια να διατηρήσουν την αυτοκρατορία και να αυξήσουν την προσωπική τους ισχύ. Σε αυτήν την προσπάθεια περιλαμβανόταν και μια οξύτατη επίθεση εναντίον της εχθρικής Αθήνας και έτσι ο Περδίκκας διέταξε την απομάκρυνση όλων των Αθηναίων κληρούχων από τη Σάμο. Η οικογένεια του Επικούρου μετοίκησε τότε στον Κολοφώνα, όπου την ακολούθησε και ο ίδιος μετά το τέλος της θητείας του και όπου φαίνεται ότι έμεινε πάνω από δέκα χρόνια. Η οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ολόκληρη την περιουσία της στη Σάμο και ζούσε σε πιεστικές οικονομικά συνθήκες. Το ότι οι αντίπαλοι του Επικούρου αργότερα με κακοήθεια διακωμώδησαν τη φτώχεια τη δική του και των συγγενών του είναι δείγμα ύφους της αρχαίας πολεμικής.

Αποφασιστικό υπήρξε για τον Επίκουρο (όπως και ο ίδιος θα αφηγηθεί) το 32ο έτος της ηλικίας του, όταν αποφάσισε «συστήσασθαι σχολήν» (Διογ. Λαέρτ. 10,15), και μάλιστα αρχικά στη Μυτιλήνη της Λέσβου και μετά στη Λάμψακο, όπου δίδαξε συνολικά πέντε χρόνια συνεχώς, δηλ. από το 310 ως το 306 π.Χ. Τους πρώτους, πιο πιστούς και πιο σημαντικούς, μαθητές τους βρήκε στη Λάμψακο. Πρέπει να αναφερθούν ο Λεοντεύς και κυρίως ο Ιδομενεύς, ο οποίος δεν ασχολούνταν μόνο με τη φιλοσοφία και τη συγγραφή (πρώτος έγραψε ένα αναμφισβήτητα οξύτατο στα κύρια σημεία του βιβλίο πολεμικής για τους «Σωκρατικούς», την πρώτη μαρτυρία όπου οι μαθητές του Σωκράτη συμπεριλαμβάνονται σαφώς σε μία ομάδα), αλλά κατέλαβε και σημαντική πολιτική θέση ως σύμβουλος του βασιλιά της Θράκης Λυσιμάχου, πράγμα που έκανε τον Επίκουρο να ανησυχεί κάπως. Σε αυτόν τον παλιό, τον πρώτο κύκλο μαθητών ανήκαν επίσης ο Κολώτης (έγραψε αργότερα ένα περίφημο βιβλίο πολεμικής κατά της Πολιτείας του Πλάτωνος), ο Πολύαινος και η Θεμίστα, η σύζυγος του Λεοντέως.

Πρέπει να υποθέσουμε ότι λόγοι πολιτικοί ανάγκασαν τον Επίκουρο το 306 π.Χ. να εγκατασταθεί στην πατρίδα του και να μεταφέρει εκεί τη σχολή. Ως Αθηναίος δεν είχε καμιά δυσκολία αντίθετα από τους αρχηγούς του Περιπάτου και της Στοάς να αποκτήσει κατάλληλο οικόπεδο και να χτίσει τα απαραίτητα για τη διαβίωση και τη φιλοσοφική εργασία οικοδομήματα. Φαίνεται όμως ότι σκόπιμα έδωσε στο σύνολο των εγκαταστάσεων τη μορφή μεγάλου κήπου ή άλσους, πρέπει να ήταν γι’ αυτόν βασική ιδέα το να μην ασκείται η φιλοσοφία σε σπουδαστήρια και αίθουσες (και οπωσδήποτε όχι σε δημόσιες στοές), αλλά σε ελεύθερη περιδιάβαση μέσα σε μια απλή, ειρηνική φύση, μακριά από τον θόρυβο της πόλης. Έτσι και η σχολή του πήρε ακριβώς την ονομασία« Κήπος». Την εποχή του Κικέρωνος επίσης φαίνεται ότι ολόκληρος ο χώρος είχε παραμείνει αναλλοίωτος, όπως τον ήθελε ο Επίκουρος. Έχουμε μιαν επιστολή, όπου ο Κικέρων, παρακινημένος από τους τότε διευθυντές της σχολής, παρακαλούσε επίμονα έναν πλούσιο Ρωμαίο Επικούρειο (που σχεδίαζε να αγοράσει το οικόπεδο, να κατεδαφίσει τα παλιά οικοδομήματα και να χτίσει στην ίδια θέση μια μεγάλη καινούργια έπαυλη) να παραιτηθεί από το ασεβές αυτό εγχείρημα.

Σε αυτόν τον «Κήπο» εργάστηκε και δίδαξε ο Επίκουρος 35 χρόνια. Υπάρχουν πληροφορίες για μερικά ταξίδια σε ξένους φίλους, για την ήσυχη και λιτή ζωή στον φιλικό του κύκλο, στον οποίο ανήκαν άνδρες, γυναίκες, σκλάβοι και όπως σαφώς αναφέρεται μερικές εταίρες (το γεγονός ότι στα έργα των Σωκρατικών οι εταίρες άλλοτε περιγράφονταν ως ταυτόσημες με την έννοια της φαυλότητας και άλλοτε ως ενδιαφέρουσες συνομιλήτριες του Σωκράτη δεν θα πρέπει να μην άσκησε εδώ κάποια επίδραση)· επίσης υπάρχουν πληροφορίες για μια πολύ εκτεταμένη αλληλογραφία του Επικούρου και, τέλος, για την απασχόληση του με τα φιλοσοφικά έργα.

Ο ρόλος που έπαιξε η φιλία στον Επίκουρο και στους μαθητές του θα ξανασυζητηθεί αργότερα. Για να το διατυπώσουμε εξαρχής και καθαρά, η κοινότητα των φίλων (αν αντιπαραθέσουμε τον Πλάτωνα και, ίσως, και τον Αριστοτέλη) αντικαθιστά την πολιτική οργάνωση των πολιτών στο κράτος, από την οποία ο Επίκουρος δεν περιμένει πια τίποτε καλό παρά μόνο εσωτερική και εξωτερική συμφορά. Αλλά και ως μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας η φιλία είναι η τελειότατη (πάλι αντίθετα προς τον Πλάτωνα και συμφωνώντας εν μέρει με τον Αριστοτέλη), σε αντίθεση προς τον έρωτα, στον οποίο ο Επίκουρος δεν μπορεί να δει παρά αυτό που προξενεί ανησυχία, αναστάτωση και κίνδυνο.

Σχετικά με την αλληλογραφία του αξίζει να σημειωθεί ήδη εδώ ότι ο Επίκουρος είναι ο πρώτος αρχαίος που δημοσίευσε μια πραγματική αλληλογραφία από άνθρωπο σε άνθρωπο, ένα μέρος της οποίας μας έχει διασωθεί. Γιατί όσα άλλα έχουμε από αλληλογραφίες (από τον περιώνυμο τύραννο Φάλαρη τον Ακραγαντίνο, τους Σωκρατικούς ως τον Πλάτωνα, τον Ισοκράτη, τον Αριστοτέλη, τον Δημοσθένη), όλα είναι ή ευρήματα φιλολογιζόντων της Ελληνιστικής εποχής ή υπηρεσιακές εγκύκλιοι που στην πραγματικότητα εκ των προτέρων απευθύνονταν σε πολλούς παραλήπτες. Ο Επίκουρος είναι ο πρώτος που πραγματικά αλληλογραφεί και είχε τους λόγους του όπως θα δούμε παρακάτω.

Στην αρχαιότητα και στους μεταγενέστερους χρόνους συχνά ξένισε και προκάλεσε αντιπάθεια η υπερβολή στην έκφραση σεβασμού και τιμής από τους φίλους προς τον Επίκουρο, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αυτός τη δεχόταν. Η ημέρα των γενεθλίων του γιορταζόταν με επισημότητα κάθε χρόνο -ο ίδιος όρισε στη διαθήκη του ότι στις 20 κάθε μήνα έπρεπε να γίνεται συμπόσιο στη μνήμη του και στη μνήμη του στενού του φίλου Μητροδώρου, που πέθανε πριν από αυτόν. Και σε κάθε ευκαιρία οι φίλοι του τον αντίκριζαν ως θεό είναι γνωστό ότι ο Λουκρητίας στο ποίημα του De rerum natura εγκωμιάζει τον Επίκουρο ως θεό.

Την περίπτωση αυτήν, εν τούτοις, πρέπει να την εξετάσουμε στο ευρύτερο πλαίσιο της. Στο σημείο αυτό της απόδοσης τιμών ο Επίκουρος δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος. Αρκεί εδώ να υπενθυμίσουμε δύο περιπτώσεις, που δεν μπορεί να μην ήταν γνωστές και στον ίδιο. Η πρώτη είναι η περίπτωση του Εμπεδοκλή, που στα δύο ποιήματα του παρουσιάζει τον εαυτό του ως θεό που εκδιώχθηκε από τον κόσμο των Μακάρων, είναι όμως πάντα θεός. Περιγράφει πως, στις περιπλανήσεις του από πόλη σε πόλη, έγινε με σεβασμό δεκτός ως θεός από άνδρες και γυναίκες και υπαινίσσεται ότι διαθέτει γνώσεις και δυνάμεις που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα. Η δεύτερη περίπτωση είναι του Πλάτωνος, για τον οποίο ο ανιψιός του Σπεύσιππος στο Εγκώμιον Πλάτωνος δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι ο Πλάτων δεν ήταν γιος του φυσικού του πατέρα αλλά του Απόλλωνος. Και η Ακαδημία, όσο λειτουργούσε, απέδιδε βαθύ νόημα στα γενέθλια του Σωκράτη και του Πλάτωνος. Στην περίπτωση του Επικούρου προστίθεται βέβαια ένας ακόμη παράγοντας. Ο φιλόσοφος εδώ δεν είναι μόνο αυτός που διδάσκει πώς πρέπει να ζει κανείς, αλλά και ο ίδιος γίνεται υπόδειγμα φιλοσοφικής ζωής. Η αλληλογραφία, για την οποία μιλήσαμε παραπάνω, αποκτά τη σημασία της ακριβώς από το ότι δείχνει πώς ο φιλόσοφος αντιμετωπίζει συγκεκριμένα τις πιο καθημερινές καταστάσεις της ζωής. Δεν είναι παράξενο ότι ένας φιλόσοφος που κατόρθωνε κάτι τέτοιο γοήτευε και συνάρπαζε όσους τον πλησίαζαν. Δεν είναι επίσης αρνητικό γι’ αυτόν ότι καταλάβαινε καλά πως, για τη διαμόρφωση ενός τρόπου ζωής, το προσωπικό παράδειγμα που απαιτούσε από τον εαυτό του να δώσει ήταν πολύ πιο σπουδαίο από ένα ορθολογικό σύστημα ηθικής. Έτσι, τελικά κάποιος από τους μαθητές του εξήγησε: «Όταν συγκρίνει κανείς τη ζωή του Επικούρου με των άλλων, θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει ως μύθο, εξαιτίας της πραότητας και της αυτάρκειας». Το κρίσιμο σημείο σε αυτήν τη σκέψη είναι ότι αυτή η πραγματικά βιωμένη ζωή υπερέχει πολύ σε παραινετική και παρηγορητική δύναμη από τους φανταστικούς μύθους του Πλάτωνος και του Αριστοτέλη.

Ο Επίκουρος πέθανε το 270 π.Χ. σε ηλικία 72 χρόνων από εξαιρετικά επώδυνη νεφρολιθίαση. Έχει σωθεί μια σύντομη επιστολή,που έγραψε την τελευταία ημέρα της ζωής του, και η διαθήκη του.

Σήμερα  είναι κοινώς αποδεκτό ότι το αρχαιότερο Ευαγγέλιο είναι εκείνο του Μάρκου. Πάνω του στηρίχτηκαν και τα άλλα δύο «συνοπτικά» ευαγγέλια, του Ματθαίου και του Λουκά.
 Ο ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
Έχοντας εξετάσει την πολιτικοφιλοσοφική κατάσταση καθώς και τις θεολογικές απόψεις που επικρατούν στους ηγετικούς κύκλους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γύρω στις αρχές της χρονολογίας μας, θα αποτελούσε μέγιστη –και άδικη– παράλειψη να μην αναφερθούμε στην εξίσου σημαντική φιλολογική πλευρά των χριστιανικών μύθων.
Όχι, δεν θα ασχοληθούμε με τις γνωστές και μονότονα επαναλαμβανόμενες αντιφάσεις ανάμεσα στα «θεόπνευστα» κείμενα, ούτε θα μελετήσουμε τα απόκρυφα βιβλία.
Μοναδικός αρωγός μας σʼ αυτή την προσπάθεια ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες στην Αμερική και ήδη αποσπά διθυραμβικές κριτικές, ακόμα και από τους πλέον σκεπτικιστές σχολιαστές του. Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο; Απαντήσεις, κατʼ αρχάς, σε διάφορα «σκοτεινά» σημεία του Ευαγγελίου του «Μάρκου» –του πρώτου και σημαντικότερου όπως έχουμε ήδη αναφέρει– που έχουν απασχολήσει για αιώνες του θεολόγους. Ας αναφερθούμε σε μερικά παραδείγματα:

Γιατί ο Ιησούς κοιμάται στην βάρκα κατά την διάρκεια της σφοδρής ανεμοθύελλας; Γιατί ο Ιησούς έπνιξε δύο χιλιάδες χοίρους; Γιατί ο Μάρκος εφευρίσκει την ιστορία με την εκτέλεση του Ιωάννη του Βαπτιστή, στην οποία μάλιστα εμπλέκονται και γυναίκες; Γιατί ο Ιησούς καταριέται την συκιά επειδή δεν είχε φρούτα εκτός εποχής; Γιατί οι μαθητές του εκπλήσσονται όταν βλέπουν τον Ιησού να «πολλαπλασιάζει» τους άρτους, αφού ήδη τον έχουν δει και παλιότερα να το κάνει; Πώς γνωρίζει ο Μάρκος τι είπε ο Ιησούς όταν βρισκόταν μόνος του στον κήπο της Γεσθημανή; Γιατί ο Μάρκος δεν αναφέρει την Μαρία τη Μαγδαληνή ή τις άλλες δύο γυναίκες που παρίστανται στην σταύρωση και πάνε στον τάφο του το πρωί της «ανάστασης» ή ακόμα και τον Ιωσήφ της Αριμαθαίας παρά μόνον μετά το θάνατο του Ιησού; Γιατί ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία δεν αναφέρεται ξανά; Πώς κατάφερε να πάρει το νεκρό σώμα τόσο γρήγορα από τον Πιλάτο; Γιατί οι γυναίκες πάνε να αλείψουν με μύρο τον Ιησού μετά την ταφή του; Γιατί πηγαίνουν την αυγή και όχι το προηγούμενο βράδυ όταν το Σάββατο είχε ήδη τελειώσει;

Όλα αυτά, και πολύ περισσότερα, «μυστήρια» εξηγούνται από τον Dennis R. MacDonald στο βιβλίο του Τα Ομηρικά Έπη και το Ευαγγέλιο του Μάρκου. Πού βρίσκονται οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Όπως ήδη θα καταλάβατε, στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια του Ομήρου, του μεγαλύτερου ποιητή όλων των αιώνων.
Η συγκλονιστική άποψη του Μακ Ντόναλντ είναι ότι το Ευαγγέλιο του Μάρκου αποτελεί μια προσεκτικά μελετημένη και συνειδητή κατασκευή ενός αντι–έπους, βασισμένου σχεδόν αποκλειστικά στα έπη του Ομήρου. Ο λογοκλόπος Μάρκος απλά «εκσυγχρονίζει» και εξιουδαΐζει τον Οδυσσέα, παρουσιάζοντας έναν νέο ήρωα, τον Ιησού. Η άλλη παράμετρος για την συγγραφή του Ευαγγελίου, όπως είναι φυσικό, είναι η Παλαιά Διαθήκη, από την οποία όμως ο Μάρκος αντλεί συντριπτικά λιγότερα στοιχεία.

Μαμωνάς = χρήμα, γενικότερα υλική δύναμη, αλλά και η απορρέουσα εξ αυτής εξουσία.

O ίδιος ο θεοποιημένος Ιουδαίος Ιησούς, δείχνει τον δρόμο της καλά κριμένης αυτής χαλδαιο-χριστιανικής συνταγής (δηλαδή την δόλια χρήσης του χρήματος στην υπηρεσία της ιδεολογίας) λέγοντας: «και εγώ σας λέγω κάμετε φίλους εκ του Μαμωνά της αδικίας, για να σας δεχθούν…» Λουκάς 16.9 Όμως (προσθέτει) προσοχή: «δεν δυνάσθε να δουλεύεται δυο κυρίους Θεόν και μαμωνά» Λουκάς 16.13.

Προσέξτε την λέξη «αδικίας» που σημαίνει ότι ο και καλά αναμάρτητος Γιαχ-σουα με πλήρη επίγνωση, υπογραμμίζει ότι προϊόντα και μηχανισμοί αδικίας, εξαγιάζονται απ’ την χρήση τους!

Και μόνο η δήλωση: «κάντε φίλους εκ του μαμωνά της αδικίας» έπρεπε να καθαιρέσει πάραυτα τον οποιονδήποτε Ιησούς, από οποιοδήποτε βάθρο αγιότητας!

Κάποιοι μπερδεύονται απ’ την δεύτερη δήλωση, νομίζοντας ότι μ’ αυτήν ο Χριστός αναιρεί την πρώτη. Όχι, απλώς με την δεύτερη δείχνει ότι η επαφή των μαθητών του με τον μαμωνά, πρέπει να είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη. Για τον Ιησού και τους ραβίνους που κρύβονται πίσω του, η χρήση του χρήματος (ακόμα και του άδικου χρήματος), πρέπει να έχει σκοπό, να κάνει φιλίες και να ανοίγει πόρτες αποδοχής και ιδεολογικής εξουσίας.

Ποτέ η ιδία η σώρευση πλούτου και υλικών αγαθών, δεν πρέπει να γίνει αυτοσκοπός. Δηλαδή η στενή σχέση με τον μαμωνά, δεν πρέπει να επισκιάσει τον αρχικό σκοπό (Κύριο) αλλά ακόμα και με τον μαμωνά της αδικίας, θα πρέπει αδιαλείπτως να υπηρετούν τον αρχικό σκοπό τους, δηλαδή την αδιάκοπη επιβολή των ιουδαιο-χριστιανικών ιδεών.

Άλλοι είναι οι μονολιθικοί πανηλίθιοι και πραγματικοί δούλοι του μαμωνά… οι αμέτρητοι εθνικοί, που ενώ ανέκαθεν είχαν τεραστία οικονομική ευχέρεια, ουδέποτε επιδίωξαν να υπηρετήσουν κάποιο ευρύτερο εξουσιαστικό ή ιδεολογικό σκοπό, πέρα απ’ την προσωπική τους καλοπέραση.

Ο τελευταίος “Ιουδαίος” ακόμα και με την πιο μικρή οικονομική δύναμη, θέλει να βουτήξει το δάχτυλο του στο ιστορικό γίγνεσθαι και να φέρει την ανθρώπινη ιστορία στα μέτρα του. Ο ισχυρότερος οικονομικά εθνικός, πέρα απ’ την διαιώνιση της καλοπέρασής του, ποτέ δεν θα σκεφτεί να επέμβει δυναμικά στην αναδιαμόρφωση της ιστορίας. Αν γνώριζαν ότι η διαχρονική πάλη των ιδεών, πλέκει ασταμάτητα τον ιστό της ιστορίας… θα κατάλαβαν ποιος είναι η αράχνη και πιο είναι μοιραία το θύμα της.

Κοινωνικοί επιστήμονες, οξυδερκείς αναλυτές και ιστορικοί, περιοδικά και χαρισματικοί συγγραφείς, ουδέποτε είδαν οποιαδήποτε οργανωμένη οικονομική ενίσχυση στην πάλη των ιδεών και ιδεολογιών. Κανένας οικονομικά ισχυρός δεν διαισθάνεται τον κίνδυνο γενικής θυματοποίησης. Η χημεία των λαών αλλάζει με ανεπαίσθητους ρυθμούς και εγκλωβίζει λαούς ολοκλήρους στο σύνδρομο του σιγο-βρασμένου βατράχου.

Σήμερα ήμαστε ανίσχυροι μάρτυρες της πλέον γιγαντίας ιστορικής ιδεολογικής (και οικονομικής) επίθεσης της ιουδαιο-κρατούμενης Δύσης προς την αφελή Ανατολή. Κι όμως, η ιδία η πανίσχυρη οικονομικά Ανατολή, δεν ψάχνει τρόπους ιδεολογικής οχύρωσής της απ’ τα ματωμένα συμπεράσματα των αμέτρητων αναλυτών της Δύσης!

Γιαχβιστές λοιπον και μαμωναίοι 10 – 0.

Μ. Καλόπουλος

Mαρκος.10.30

29 Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν• Αληθώς σας λέγω, δεν είναι ουδείς όστις, αφήσας οικίαν ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και του ευαγγελίου,
30 δεν θέλει λάβει εκατονταπλασίονα τώρα εν τω καιρώ τούτω, οικίας και αδελφούς και αδελφάς και μητέρας και τέκνα και αγρούς… και εν τω ερχομένω αιώνι ζωήν αιώνιον.
…………………….

Η πλέον επίσημη εξήγηση των λόγων της παραβολής του Ιησού: «κατασφάξατε αυτούς ενώπιον μου» Λουκάς 19.27
Αυτά ομως τα άλογα ζώα, (οι Ιουδαίοι) που δεν είναι κατάλληλα για εργασία, για σφαγή έγιναν κατάλληλα. Ιωάννης Χρυσόστομος
Η πλέον επίσημη εξήγηση των λόγων της παραβολής του Ιησού: «κατασφάξατε αυτούς ενώπιον μου» Λουκάς 19.27
Η πλέον επίσημη εξήγηση της παραβολής του Ιησού:
«κατασφάξατε αυτούς ενώπιον μου» Λουκάς 19.27

«Ούτω και ο των Ιουδαίων δήμος, υπό της μέθης και πολυσαρκίας εις κακίαν εσχάτην κατενεχθέντες, εσκίρτησαν, και ουκ εδέξαντο τον ζυγόν του Χριστού, ουδέ το άροτρον της διδασκαλίας είλκυσαν. Όπερ ουν και άλλος προφήτης αινιττόμενος έλεγεν, Ώς δάμαλις παροιστρώσα παροίστρησεν Ισραήλ. Έτερος δε αυτόν μόσχον αδίδακτον εκάλει. Τα δε ταύτα άλογα, προς εργασίαν ουκ όντα επιτήδεια, προς σφαγήν επιτήδειοι γεγόνασι. Δια τούτο και ο Χριστός έλεγεν: Τους εχθρούς μου, τους μη θελήσαντάς με βασιλεύσαι επ’ αυτών, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς». ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ 48/846.32-45

«Έτσι και οι Ιουδαίοι, υπό μέθης και πολυσαρκίας σε έσχατη κατάντια κατέληξαν και δεν δέχθηκαν τον ζυγό του Χριστού, ούτε και το άροτρο της διδασκαλίας του τράβηξαν. Όπως και άλλος προφήτης έλεγε, ως θυμωμένο δαμάλι εξοργίσθηκαν. Άλλος δε αυτόν μόσχο ανεπίδεκτο διδαχής αποκαλούσε. Αυτά ομως τα άλογα ζώα, που δεν είναι κατάλληλα για εργασία, για σφαγή έγιναν κατάλληλα. Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω έπ’ αυτούς φέρετε αυτούς μπροστά μου και κατασφάξατε αυτούς» (Λουκάς 19.27)

Ιωάννης Χρυσόστομος.

Η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» διέθεσε μαζί με το φύλλο τής 18ης Οκτ. 2007 ένα τεύχος και ένα CD για τον Ρήγα Βελεστινλή ή Φεραίο. Στο βιβλίο περιέχονται ενδιαφέρουσες μελέτες για το σημαντικό αυτό Έλληνα διανοητή, ενώ στο CD έχουν συμπεριληφθεί σε μορφή pdf διάφορα γραπτά του. Με αυτή την αφορμή παραθέτω τα ακόλουθα περιστατικά που αναφέρονται στην αντιμετώπιση του Ρήγα από την ορθόδοξη εκκλησία.

Λίγο πριν το έτος 1800 και την έναρξη του 19ου αιώνα κυκλοφορεί στα Βαλκάνια το λεγόμενο «Σύνταγμα του Ρήγα», με το οποίο προβάλλει ο λαμπρός αυτός αγωνιστής έναν τύπο άμεσης δημοκρατίας που στηρίζεται στις αντιλήψεις του Γάλλου Διαφωτιστή Ρουσό. Τα κύτταρα της Δημοκρατίας του είναι οι «τοπικές συναθροίσεις των πολιτών». Καμία θέση για οποιαδήποτε «επικρατούσα θρησκεία» δεν προβλέπεται στο σύνταγμα του Ρήγα. Ούτε λέξη για χριστιανισμό και ορθοδοξία! «Η Ελληνική Δημοκρατία (…) δεν θεωρεί τας διαφοράς των λατρειών με εχθρικόν μάτι» και «Ο αυτοκράτωρ λαός είναι όλοι οι κάτοικοι του βασιλείου τούτου, χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας και διαλέκτου, Ελληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Βλάχοι, Αρμένηδες, Τούρκοι και κάθε άλλο είδος γενεάς». Όπως είναι αυτονόητο, ο Ρήγας και τα γραπτά του αντιμετωπίζονταν εχθρικά από τον ορθόδοξο εκκλησιαστικό μηχανισμό, ο οποίος υπηρετούσε ασμένως και σταθερά τους Οθωμανούς.

Το έτος 1798, εφιστά ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, αργότερα θύμα ο ίδιος της οθωμανικής εξουσίας, αλλά τότε ακόμα υπερασπιστής και εγγυητής της υποταγής των ραγιάδων στους Οθωμανούς, με εγκύκλιό του προς τους ορθοδόξους αρχιερείς την προσοχή για τον «κίνδυνο» από την κυκλοφορία του «Συντάγματος του Ρήγα»:

«Διά της παρούσης ημετέρας πατριαρχικής επιστολής δηλοποιούμεν τή αρχιερωσύνη σου, ότι συνέπεσεν εις χείρας ημών εν σύνταγμα εις μίαν κόλλαν χαρτί ολόκληρον, μεγάλην, εις απλήν φράσιν (r)ωμαϊκήν, επιγραφόμενον “νέα πολιτική διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης των μικρών εν τή μεσογείω νήσων και της Βλαχομπογδανίας” και ανεμνήσθημεν του ποιμαντικού χρέους. Και διά τούτο γράφομεν τή αρχιερωσύνη σου να επαναγρυπνής, εις όλα τα μέρη της επαρχίας σου με ακριβείς ερεύνας και εξετάσεις, όταν εμφανισθή τοιούτον σύνταγμα, ως άνωθεν, εις τύπον ή χειρόγραφον, να συνάξης πάντα τα διασπειρόμενα, και να τα εξαποστέλλης εις ημάς εν τάχει, μή επιμένων τα πλείονα, αλλ’ αμέσως όσα άν εμπίπτωσι κατά μικρόν να εξαποστέλλης.

Και πρόσεχε, αδελφέ, ινα μη φανής παραμελών εις την τοιαύτην ποιμαντικήν και άγρυπνόν σου ταύτην αρχιερατικήν επιστασίαν, και εκ της επαρχίας σου εμφανισθή τοιούτον σύνταγμα διασπειρόμενον και δεν το φανερώσης πρός ημάς και εξαποστείλης τα τοιαύτα, αλλά δι’ άλλου τινός ή σταλθή ενταύθα ή ακουσθή, ότι αποδεικνύεις σεαυτόν ανίκανον, και του ποιμαντικού χρέους ελλειπέστατον και αγρήγορον, και εκ τούτου υποπίπτεις εις ανυποληψίαν και ποινήν παρά Θεού και της εκκλησίας εξ αποφάσεως.

Όθεν εντελλόμεθά σοι σφοδρώς να εγρηγορής όλαις δυνάμεσιν, εν πάσι τοίς μέρεσι της επαρχίας σου, και κώμαις και χωρίοις παραλίοις και μεσογείοις, να μήν παραμπέση τοιούτον σύνταγμα εις ανάγνωσιν τώ χριστιανικώ εμπιστευθέντι σοι λαώ, όπερ να μήν εμφανισθή πρώτον τή αρχιερωσύνη σου, ότι πλήρες υπάρχει σαθρότητος εκ των θολερών αυτού εννοιών, τοίς δόγμασι της ορθοδόξου ημών πίστεως εναντιούμενον.» («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος ια’).

Ήδη τον Ιούλιο 1797 ο Σουλτάνος είχε στείλει εντολή στον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, με την οποία του ζητούσε «να διδάσκη πάντας τους βασιλικούς ραγιάδες τα της υπακοής των χρέη» και να καταδίδει «τους εναντία πράττοντας» ώστε να τιμωρηθούν. Αυτές ακριβώς τις εντολές υλοποιούσε ο Γρηγόριος και όταν διαπιστώθηκε αργότερα από την οθωμανική εξουσία ότι δεν ήταν σε θέση να εκτελέσει σωστά τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν, δολοφονήθηκε προς παραδειγματισμό.

Ο γαλλικός στρατός είχε καταλύσει το έτος 1797 τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας και βρισκόταν στα Επτάνησα του Ιονίου πελάγους. Οι κάτοικοι της Πελοποννήσου είχαν αναρτήσει εικονίσματα του Ναπολέοντα μαζί με τους αγίους στα εικονοστάσια, ενώ ο ελληνόφωνος χώρος δεχόταν πλήθος επαναστατικών φυλλαδίων εναντίον της οπισθοδρομικής οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τον Σεπτέμβριο του 1798 η πατριαρχική εγκύκλιος προς τους Επτανήσιους χριστιανούς ανέφερε: «Ο πονηρός και αρχέκακος όφις, αφού δολίως επλάνεσε την ανθρωπότητα, επινοήσας το γένος των Γάλλων δεκτικώτερον της πονηρίας, έχυσεν δαψιλώς εις τας ψυχάς αυτών τον ιόν της αποστασίας». Εκ διαβόλου λοιπόν το γένος των Γάλλων - ο ίδιος διάβολος μάλλον που τον «είδε» προ ημερών ο κ. Άνθιμος να υποστηρίζει τους Σκοπιανούς. Ένας διεστραμμένος διάβολος, όντως, που υποστηρίζει πάντα τους εχθρούς των παπάδων, αίσχος!

Και για να ξέρουμε πόσο δολεροί ήταν οι εκ διαβόλου Γάλλοι, σε αντίθεση με τους Οθωμανούς, διαβάζουμε σε μια «πατριαρχική εγκύκλιο» εκείνης της εποχής που τυπώθηκε στο πατριαρχικό τυπογραφείο της Κων/πολης και την οποία είχε συντάξει μάλλον ο παθιασμένος φιλο-οθωμανός κληρικός Αθανάσιος Πάριος, άγιος της ορθόδοξης εκκλησίας εννοείται (γιορτάζεται στις 24 Ιουνίου): οι «άθεοι» Γάλλοι «μητρογαμούσι και θυγατρογαμούσι και αδελφογαμούσιν ανυποστόλως και αδεώς οι σοφώτατοι». Προσωπικά, διαβλέπω και ένα παράπονο εκ μέρους του συγκεκριμένου κληρικού: καλά, τόσοι και τόσοι είμαστε εδώ διαθέσιμοι, με τις μητέρες, τις θυγατέρες και τις αδελφές σας πηγαίνετε βρε καταραμένοι Γάλλοι;

Αργότερα, το 1801, κατηγορούνται ο Ρήγας και οι σύντροφοί του σε επιστολή ενός μητροπολίτη ότι: «εσκόπευον να κάμουν επαναστάσεις κατά του κραταιοτάτου Σουλτάνου· αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τούς επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον οπού τους έπρεπε». Είναι προφανής η έκφραση της παροιμιώδους χριστιανικής αγάπης από τους ηγέτες του εκκλησιαστικού μηχανισμού, ιδίως όταν θίγονται τα έσοδά τους με επαναστάσεις και ανακατατάξεις. Και επίσης προφανές είναι το δίπολο, απ’ τη μια ο πονηρός διάβολος που είχε συμμαχήσει με τους Γάλλους, κι απ’ την άλλη ο μεγαλοδύναμος θεός που στηρίζει τους Οθωμανούς, ώστε να εξασφαλίσουν η αυτοκρατορία και ο σουλτάνος μακροημέρευση.

Γι’ αυτό, όταν ακούμε ότι «η εκκλησία ηγήθηκε του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Οθωμανών» αρκεί, αντί άλλων επιχειρημάτων, να διαβάζουμε φωναχτά το περιεχόμενο των παραπάνω και άλλων συναφών πατριαρχικών εγκυκλίων.

ΣΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ “”Είναι η Μακεδονία Ελληνική η όχι ?” ΨΗΦΙΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ

http://www.topix.com/forum/world/macedonia/T14CHE62GN8ROHT8K

ΕΒΡΑΙΟΙ:ΕΒΡΑΙΟ-ΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(ΔΕΙΤΕ ΤΟ) 4 Ημέρα(ες)s ago

Share: « Older Entries Newer Entries » Calendar January 2009 M T W T F S S « Dec   Feb »   1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31   Tags "άγιο" φως HELLHΝΩΝ ΛΟΓΟΣ Έλληνες Εθνικοί Έρευνες Αντιπαλογνωσία Βυζάντιο Βόρεια Ήπειρος Διάφορα Εβραίοι Εθνικά θέματα Εκκλησία Α Ε Ελληνική Τέχνη Επέτειοι Επανελλήνιση ΘΡΑΚΗ ΙΧΩΡ Ιστορία Καταγγελίες Κινητοποιήσεις Κόμματα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μύθοι Οικολογία Περιβάλλον Ποίηση Πολιτισμός Προτεινόμενα Βιβλία ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ Φιλοσοφία αρχαιολογία εγκληματικότητα εκδηλώσεις εκκλησία ελληνική γλώσσα ελληνοχριστιανισμός θρησκευτικά κοινωνία λαθρομετανάστευση οικονομία οικονομία κοινωνία παιδεία ρωμιοσύνη ταινίες χριστιανικές ύβρεις χριστιανισμος Archives February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 August 2008 June 2008 March 2008 Recent Comments switch a pedale per amplificatori on Ο “ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ” ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ!!! athriskos on ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ!!! ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ on ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ. Σταύρος on ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ. antonios on ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΧΙΤΛΕΡ, ΑΛΛΑ ΟΜΟΪΔΕΑΤΕΣ ΣΑΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ, ΚΥΡΙΕ ΣΕΡΑΦΕΙM… APOLLLONIOS TV Watch live streaming video from apollonios at livestream.com Pages ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ!!! Powered by Blog.com   Login Create Blog Random Blog